III SA/Wr 604/07

III SA/Wr 604/07 - Postanowienie WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2007-12-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-11-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Jerzy Strzebińczyk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6262 Radni
Hasła tematyczne
Samorząd terytorialny
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
*Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2001 nr 142 poz 1592
art. 85 ust. 1 i 3
ustawa z dnia 5 czerwca 1998  r. o samorządzie powiatowym - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 58 par. 1 pkt 6, art. 52 par. 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Jerzy Strzebińczyk, , , po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. K. na zarządzenie zastępcze Wojewody z dnia [...] Nr [..] w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Pismem datowanym na dzień [...]. R. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na zarządzenie zastępcze Wojewody z dnia [...] Nr [...] stwierdzające wygaśnięcie posiadanego przez stronę skarżącą mandatu radnego Rady Powiatu w L. Autor skargi zarzucił, że bezpodstawnie – w jego ocenie – Wojewoda uznał, iż zachodzą przesłanki określone w art. 25b ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym, podejmując w konsekwencji niesłuszne rozstrzygnięcie.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Organ nadzoru zwrócił dodatkowo uwagę, że stronami postępowania nadzorczego są w tym wypadku wyłącznie Wojewoda i Powiat L. W sprawie ma bowiem zastosowanie art. 85 ust. 3, a nie art. 87 ustawy o samorządzie powiatowym. Zdaniem Wojewody, skarżący nie wykazał ponadto, że zarządzenie zastępcze naruszyło jego interes prawny. Nie wezwał też – przed wniesieniem skargi – do usunięcia przez organ zarzucanego naruszenia prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd administracyjny orzeka – między innymi – w sprawach skarg na akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. Zgodnie natomiast z art. 50 § 1 tej ustawy, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich i organizacja społeczna, jeżeli sprawa mieści się w zakresie jej statutowej działalności i brała ona udział w postępowaniu administracyjnym.
Istnienie po stronie wnoszącego skargę legitymacji do skutecznego wystąpienia na drogę sądową, jest warunkiem rozpoznania sprawy przez sąd. Inaczej mówiąc, postępowanie sądowe (także sądowoadministracyjne) może się toczyć tylko na skutek skargi wniesionej przez uprawniony do tego podmiot. Stosownie do dyspozycji art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuci skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. W kontekście dotychczasowych wywodów należy zaś przyjąć, że brak uprawnienia (legitymacji) do wystąpienia ze skargą powoduje niewątpliwie niedopuszczalność jej rozpoznania.
W myśl art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (jednolity tekst – Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1592 ze zm.), rozstrzygnięcia organu nadzorczego dotyczące powiatu podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu niezgodności z prawem, w terminie 30 dni od dnia ich doręczenia. Takim rozstrzygnięciem organu nadzorczego jest niewątpliwie także zarządzenie zastępcze wojewody, wydane na podstawie art. 85a ust. 2 tej samej ustawy. Przepis art. 85 ust. 3 ustawy o samorządzie powiatowym przewiduje natomiast, że do złożenia takiej skargi uprawniony jest powiat, którego interes prawny, uprawnienie lub kompetencja zostały naruszone. Podstawą zaś wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest uchwała organu, który podjął uchwałę, lub którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze. Ostatnio przywołany przepis dokładnie precyzuje zatem krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi w przedmiocie każdego rozstrzygnięcia organu nadzorczego dotyczącego powiatu, a tym samym także w przedmiocie zarządzenia zastępczego wojewody.
Wobec jasnego brzmienia powołanych przepisów, określających expressis verbis podmioty uprawnione do wniesienia skargi w tym przedmiocie, nie ulega wątpliwości, iż jedynie powiatowi przysługuje legitymacja do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na tego rodzaju zarządzenie wojewody.
Stanowisko to zdaje się podzielać Naczelny Sąd Administracyjny, który w postanowieniu z dnia 16 stycznia 2007 r., OSK 1142/04 (Wspólnota 2007/17/46) dokonał bardzo wąskiej interpretacji art. 85 ust. 3 ustawy o samorządzie powiatu, opowiadając się za możliwością podjęcia uchwały o zaskarżeniu zarządzenia zastępczego jedynie przez ten organ powiatu (a nie przez inny organ tej jednostki samorządowej), którego interes prawny, uprawnienie lub kompetencja zostały naruszone wspomnianym zarządzeniem. Przedstawiona interpretacja znajduje też silne wsparcie w dotychczasowej linii orzecznictwa sądowoadministracyjnego na gruncie podobnych roz- wiązań przyjętych w ustawie z dnia 8 marca 1990 o samorządzie gminnym (jednolity tekst – Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) – por. wyroki NSA: z dnia 14 czerwca 1999 r. (II SA 1244/98, Lex Nr 47305) i z dnia 8 marca 2005 r. (OSK 1299/04, Lex Nr 175364), a także tezę postanowienia WSA w Białymstoku z dnia 7 lutego 2006 r. (II SA/Bk 61/06, Lex Nr 192860).
Skoro zatem w niniejszej sprawie skarga wniesiona została przez osobę fizyczną – radnego Rady Powiatu w L., uznać należało, że skarżący R. K. takiej legitymacji nie posiada. Wniesiona przez niego skarga podlegała więc odrzuceniu, a to na mocy wcześniej już przywołanego przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Dodatkowo trzeba zauważyć, iż skarga podlegałaby odrzuceniu także w wypadku zanegowania przedstawionej argumentacji, ponieważ przed wniesieniem skargi strona nie wezwała Wojewody do usunięcia zarzucanego naruszenia prawa, stosownie do wymogu wynikającego z art. 52 § 4 p.p.s.a.
Zważywszy powyższe orzeczono, jak w osnowie.