II SA/Ol 900/20

II SA/Ol 900/20 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2021-02-16
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2020-12-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Bogusław Jażdżyk /sprawozdawca/
Piotr Chybicki
Tadeusz Lipiński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
III OSK 4962/21 - Wyrok NSA z 2025-01-16
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 256
art.97 par.1 pkt 4
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2021 poz 137
art.1
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2325
art.119 pkt 3, art.134 par.1,art.151,art.168 par.1,art.170
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Dnia 16 lutego 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie sędzia WSA Piotr Chybicki sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 lutego 2021 roku sprawy ze skargi L. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie wniosku o wznowienie postępowania dotyczącego środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia - oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z "[...]" Burmistrz A (dalej jako: organ I instancji), na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 oraz art. 101 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej jako: k.p.a.), zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie z wniosku L. C. (dalej jako: strona lub skarżąca) z 16 lipca 2018 r. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją organu I instancji z "[...]" w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu przetwórstwa drzewnego, planowanego na działkach nr: "[...]" obręb A, gmina A; "[...]" obręb A miasto A, w powiecie A, województwie A, do czasu rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej wniesionej przez spółkę A (dalej jako: Spółka) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 88/19, oddalającego skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z "[...]", które uchyliło i przekazało do ponownego rozpatrzenia postanowienie organu I instancji z "[...]" odmawiające wznowienie postępowania. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ I instancji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w niniejszej sprawie. Podano, że organ I instancji, rozpoznając wniosek strony z 16 lipca 2018 r. o wznowienie przedmiotowego postępowania, postanowieniem z "[...]" odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego wskazaną wyżej ostateczną decyzją w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji opisanego przedsięwzięcia. Strona złożyła zażalenie na powyższe postanowienie a Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako: Kolegium, organ odwoławczy lub organ II instancji) postanowieniem z "[...]" uchyliło zaskarżone postanowienie organu I instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 88/19, oddalił skargę na postanowienie Kolegium z "[...]" wniesioną przez Spółkę, reprezentowaną przez profesjonalnego pełnomocnika. Od powyższego wyroku Spółka wywiodła skargę kasacyjną. Postanowieniem z "[...]" organ I instancji podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko i ponownie odmówił wznowienia przedmiotowego postępowania. Pełnomocnik strony złożył zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie, natomiast Kolegium postanowieniem z "[...]" uchyliło postanowienie organu I instancji z "[...]", wskazując, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 88/19, oddalający skargę na postanowienie Kolegium z "[...]" jest nieprawomocny z uwagi na jego skuteczne zaskarżenie przez Spółkę skargą kasacyjną. Organ odwoławczy wskazał, że postępowanie sądowo-administracyjne nie może biec równolegle z postępowaniem administracyjnym, którego legalność jest weryfikowana w tym postępowaniu sądowo-administracyjnym. Podniesiono, że zawieszenie postępowania administracyjnego znajduje podstawę prawną w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., ponieważ rozpatrzenie sprawy i wydanie aktu administracyjnego w tym postępowaniu zależy od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd, czyli od rozpoznania skargi kasacyjnej na postanowienie w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego weryfikowane w tym postępowaniu. Następnie wnioskiem z 30 kwietnia 2020 r. Spółka wystąpiła do organu I instancji o zawieszenie postępowania w przedmiocie wniosku strony o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją organu I instancji z "[...]" określającą środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia. W wyniku analizy złożonego wniosku organ I instancji, mając na uwadze wskazania co do dalszego postępowania zawarte w postanowieniu Kolegium z "[...]", zawiesił przedmiotowe postępowanie do czasu rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej Spółki od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 88/19. Organ I instancji podniósł, że zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej, z urzędu, obligatoryjnie zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, wyjaśniono, że pod pojęciem zagadnienia wstępnego, o którym mowa w omawianym przepisie, należy rozumieć zagadnienie prawne, które determinuje podjęcie rozstrzygnięcia w danej sprawie, przy czym organem właściwym do wypowiedzenia się w przedmiocie tego zagadnienia prawnego jest inny niż prowadzący sprawę organ administracji bądź sąd. Treścią zagadnienia wstępnego może być wypowiedź co do uprawnienia lub obowiązku, stosunku lub zdarzenia prawnego, albo inne jeszcze okoliczności mające w danej sprawie znaczenie prawne. W ocenie organu I instancji w niniejszej sprawie zagadnieniem wstępnym, od zaistnienia którego uzależnione jest dalsze procedowanie w niniejszej sprawie, jest zainicjowane skargą kasacyjną postępowanie sądowo-administracyjne, w wyniku którego Naczelny Sąd Administracyjny ustali, czy strona złożyła podanie o wznowienie postępowania w terminie ustawowym. Istnieje zatem bezpośrednia zależność pomiędzy uprzednim wynikiem postępowania sądowo-administracyjnego a rozstrzygnięciem postępowania administracyjnego, zaś wynik ten wpłynie na rozpatrzenie sprawy administracyjnej przez organ I instancji. W związku z powyższym, organ I instancji uznał, że niniejsze postępowanie administracyjne należy zawiesić do czasu rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej wywiedzionej przez Spółkę od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 88/19.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła strona, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zawieszenie postępowania podczas, gdy sprawa ze skargi kasacyjnej Spółki od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 88/19, nie ma charakteru prejudycjalnego, a także naruszenie art. 8 § 1 k.p.a. poprzez zawieszenie postępowania mimo, że postanowienie Kolegium z "[...]" jest ostateczne oraz wykonalne i nie zmienia tego fakt wydania przez Kolegium postanowienia z "[...]". W związku z powyższymi zarzutami, strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu strona powołała się na liczne orzeczenia sądów administracyjnych oraz poglądy doktryny. Podniesiono, że stanowisko organów w niniejszej sprawie jest sprzeczne z prawem i podważa zaufanie obywateli do ich orzecznictwa. Gdyby bowiem rozumieć pojęcie prejudycjalności tak, jak Kolegium, wówczas każde postępowanie, które powinno toczyć się dalej z mocy orzeczenia organu II instancji, a podlega następczej kontroli sądowoadministracyjnej, należałoby zawiesić. Wskazano również, że konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd należy rozumieć w ten sposób, że dana kwestia prawna stała się sporna w toku postępowania administracyjnego lub przepisy prawa wymagają ustalenia stanu prawnego w danej kwestii mającej znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a w toku postępowania okaże się, że ustalenie tego stanu może nastąpić tylko w drodze rozstrzygnięcia właściwego organu lub sądu. Podkreślono, że organ, przed którym toczy się postępowanie w sprawie głównej, musi ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym. O takiej zależności przesądza treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej. Przy czym, powyższa zależność musi być bezpośrednia. Zdaniem strony konieczność rozpoznania skargi przez sąd administracyjny nie spełnia żadnego z warunków wskazanych w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż jest to zdarzenie główne a nie wstępne, jak również nie jest zdarzeniem uprzednim lecz następczym i nie wyłania się w trakcie postępowania administracyjnego, lecz po jego zakończeniu. Ponadto przepis ten wskazuje inny sąd lub inny organ niż ten, który rozpoznaje skargę na decyzję w ramach tego samego postępowania administracyjnego. Podkreślono, że zgodnie z art. 8 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania.
Pismem z 7 września 2020 r. Spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, przedstawiła swoje stanowisko w przedmiocie złożonego zażalenia, wskazując, że podniesione zarzuty są bezzasadne i wniosła o utrzymanie w mocy wskazanego postanowienia w całości. W uzasadnieniu Spółka podniosła, że równoczesne prowadzenie postępowania przez organ I instancji oraz postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym jest nie tylko niecelowe, ale również przeczy zasadom ekonomii procesowej i zasadzie prawomocności wyroków. Zawieszenie postępowania toczącego się przed organem I instancji, do czasu rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, pozwoli na rozpatrzenie sprawy zainicjowanej wnioskiem strony w sposób kompletny i prawidłowy, zgodny z wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego, bez multiplikowania zbędnych czynności procesowych. Ponadto wskazano, że przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. stanowi wprost, że w przypadku, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, organ administracji publicznej zawiesza postępowanie. Powołano się przy tym na orzecznictwo sądów administracyjnych oraz doktrynę. W ocenie Spółki w niniejszej sprawie nie została naruszona zasada bezstronności i równego traktowania, powoływane w zażaleniu.
Postanowieniem z "[...]" Kolegium utrzymało zaskarżone postanowienie organu I instancji w mocy w całości. W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 88/19, jest nieprawomocny z uwagi na jego skuteczne zaskarżenie wniesioną przez Spółkę skargą kasacyjną. Zaznaczono przy tym, że skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym dewolutywnym, tzn. przenosi postępowanie z wojewódzkiego sądu administracyjnego do Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz suspensywnym, czyli jej wniesienie wstrzymuje uprawomocnienie się zaskarżonego orzeczenia. Wskazano, że w myśl art. 168 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. Jednocześnie orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby, o czym stanowi przepis art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zatem orzeczenie, które nie ma przymiotu prawomocności, nie ma mocy wiążącej, a tym samym nie wywiera skutków prawnych. W ocenie Kolegium poza sporem jest, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może biec równolegle z postępowaniem administracyjnym, którego legalność jest weryfikowana w tym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Taki stan rzeczy może warunkować negatywne następstwa związane z tożsamością przedmiotów obu tych postępowań, mogących skutkować nawet sprzecznością pomiędzy podjętymi w nich rozstrzygnięciami. Niecelowość nakładania się na siebie ich biegów istnieje również z punktu widzenia zasad tzw. ekonomii procesowej, wykluczających podejmowanie czynności, które mogą okazać się zbędne z powodu załatwienia sprawy w innym trybie. Wstrzymanie biegu jednego z postępowań, czyli jego zawieszenie, pozwala na uniknięcie dokonywania niepotrzebnych czynności procesowych. Ponadto, jak wskazał organ odwoławczy, daje ono możliwość zakończenia postępowania poprzez wydanie rozstrzygnięcia, które nie tylko nie będzie kolidować z wynikiem drugiego postępowania, ale będzie mogło być do tego wyniku dopasowane. W ocenie Kolegium zawieszenie przedmiotowego postępowania administracyjnego znajduje wyraźną podstawę prawną w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., ponieważ rozpatrzenie sprawy i wydanie aktu administracyjnego w tym postępowaniu zależy od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd, czyli od rozpoznania skargi kasacyjnej na postanowienie w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego, weryfikowane w tym postępowaniu. Tym samym, organ odwoławczy uznał, że organ I instancji prawidłowo dokonał zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej wywiedzionej przez Spółkę od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 2 kwietnia 2019 r., sygn. II SA/Ol 88/19.Rozstrzygnięcie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny będzie bowiem miało charakter zagadnienia wstępnego, od którego będzie zależeć dalsze rozpatrzenie sprawy.
W skardze na powyższe postanowienie strona, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, podniosła zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji z powodu rzekomej podstawy do zawieszenia postępowania i wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Kolegium, jak i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw według norm prawem przewidzianych, w tym niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego. W uzasadnieniu skarżąca odniosła się w sposób szczegółowy do postawionych zarzutów, ponawiając argumentację przedstawioną w złożonym uprzednio zażaleniu na postanowienie organu I instancji. Skarżąca przywołała orzeczenia sądów administracyjnych na poparcie swoich twierdzeń. Podkreślono, że organ, przed którym toczy się postępowanie w sprawie głównej, musi ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym. O takiej zależności przesądza treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej a powyższa zależność musi być bezpośrednia. W ocenie skarżącej w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. uzasadniające zawieszenie przedmiotowego postępowania administracyjnego. Samo stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet będzie miał, wpływ na losy sprawy administracyjnej, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania, jeżeli w chwili orzekania możliwe jest rozpatrzenie sprawy przez organ administracyjny i wydanie decyzji.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko oraz argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, w piśmie procesowym odniosła się do podniesionych w skardze zarzutów, wskazując, że są one bezzasadne. W ocenie Spółki w rozpatrywanej sprawie zostały spełnione wszystkie formalne przesłanki do zawieszenia niniejszego postępowania. Wskazano, że rozstrzygnięcie przez organ I instancji w sposób prawidłowy i pełny w przedmiocie wznowienia postępowania, wymaga uprzedniego rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny, czy organ I instancji właściwie ustalił, że skarżąca nie złożyła podania w przedmiocie wznowienia postępowania w ustawowym terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2021 r., poz. 137) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, obowiązującymi w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że przedmiotowa skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Oznacza to, że w przypadku skargi na takie postanowienie organu administracji publicznej w obecnym stanie prawnym skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Kolegium z "[...]" utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji z "[...]" w przedmiocie zawieszenia z urzędu postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie z wniosku skarżącej z 16 lipca 2018 r. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją organu I instancji z "[...]" w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu przetwórstwa drzewnego, planowanego na wskazanych w tej decyzji działkach do czasu rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej wniesionej przez Spółkę od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 88/19, którym to wyrokiem tut. Sąd oddalił skargę Spółki na postanowienie Kolegium z "[...]" uchylające postanowienie organu I instancji z "[...]" w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją z "[...]" i przekazujące sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
Wyjaśnić zatem należy, że stosownie do treści art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Należy zauważyć, że nie ma ustawowej definicji pojęcia zagadnienia wstępnego. Jak podkreśla się w orzecznictwie pod pojęciem zagadnienia wstępnego (prejudycjalnego) należy rozumieć zagadnienie prawne, które determinuje podjęcie rozstrzygnięcia w danej sprawie, przy czym organem właściwym do wypowiedzenia się w przedmiocie tego zagadnienia prawnego jest inny niż prowadzący sprawę organ administracji bądź sąd. Zagadnienie wstępne jest to zatem pewna kwestia o charakterze otwartym (tzn. jeszcze nieprzesądzona), której treścią może być wypowiedź odnośnie do uprawnienia lub obowiązku, stosunku lub zdarzenia prawnego, albo innych jeszcze okoliczności mających w danej sprawie znaczenie prawne (por. wyrok NSA z dnia 11 marca 2020 r., sygn. akt I OSK 2101/18; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 1 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Gl 241/20, dostępne w CBOSA). Istotnym elementem zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. jest istnienie ścisłej zależności (związku przyczynowego) pomiędzy uprzednim rozstrzygnięciem a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Jednocześnie wskazuje się, że pojęcie prejudycjalności należy rozumieć w ten sposób, że rozstrzygnięcie jednej sprawy, wydawane przez inny organ lub sąd, ma przesądzające znaczenie dla prawidłowości rozstrzygnięcia innej sprawy rozpatrywanej przez organ administracji (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 14 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 339/20, CBOSA). Zauważyć przy tym należy, że brak jest uzasadnienia dla ścieśniającej wykładni przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Przy podejmowaniu rozstrzygnięcia na gruncie powołanego wyżej przepisu należy także, przynajmniej w pewnym stopniu, brać pod uwagę względy technicznoprawne, w tym również ekonomię postępowania (por. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2014 r., sygn. akt II GSK 1642/13; wyrok NSA z dnia 14 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 2040/13, CBOSA).
Tym samym, funkcjonowanie instytucji zawieszenia postępowania znajduje oparcie w poglądzie, że w przypadku zaistnienia racjonalnej podstawy dla przerwania biegu toczącego się postępowania, celowe i usprawiedliwione jest wprowadzenie elementu zwłoki w rozpatrzeniu tej sprawy.
W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie Kolegium zasadnie uznało, że konieczne jest zawieszenie postępowania administracyjnego z uwagi na instancyjną kontrolę postępowania sądowoadministracyjnego, którego przedmiotem jest prawidłowość wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 88/19. W wyroku tym Sąd przesądził, że organ administracji badający zachowanie terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a., powinien ustalić konkretną datę, w której strona dowiedziała się o decyzji, gdyż od tego konkretnego dnia rozpoczyna bieg termin jednego miesiąca do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, a w przypadku gdy organ nie ustali tej daty, powinien – jako początek biegu terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. – przyjąć datę wskazaną przez stronę, prowadzić postępowanie wznowieniowe i zakończyć je jedną z decyzji, o których mowa w art. 151 k.p.a.
Należy podnieść, że wydanie przez organ I instancji rozstrzygnięcia merytorycznego przed rozpoznaniem skargi kasacyjnej, a zatem przed wiążącą oceną prawidłowości wyrażonej w uzasadnieniu nieprawomocnego wyroku sądu I instancji oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, może prowadzić do zbędnego mnożenia postępowań i spowodować niepożądane komplikacje procesowe. Zauważyć bowiem należy, że prawidłowość działania organu I instancji, podejmowanego po wydaniu nieprawomocnego wyroku, zależy od tego, czy Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną od tego wyroku, podzieli ocenę wyrażoną przez sąd I instancji, w konsekwencji czego będzie miała ona w sprawie charakter wiążący. Nie budzi zatem wątpliwości, że wynik postępowania sądowoadministracyjnego toczącego się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym rzutuje bezpośrednio na treść rozstrzygnięcia organu I instancji. Wydane przez Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnięcie może zadecydować o bycie prawnym postanowienia Kolegium z "[...]", które stanowi podstawę prawną do ponownego rozpoznania sprawy przez organ I instancji w przedmiocie wniosku skarżącej o wznowienie przedmiotowego postępowania.
W świetle powyższych okoliczności należy uznać, że istnieje bezpośrednia zależność między wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego, toczącym się obecnie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym na skutek skargi kasacyjnej wywiedzionej przez Spółkę a rozstrzygnięciem postępowania administracyjnego toczącego się przed organem I instancji.
Należy przy tym podkreślić, że stosownie do art. 168 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi kasacyjnej wstrzymuje uprawomocnienie się zaskarżonego orzeczenia. Jednocześnie w myśl art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Orzeczenie, które nie ma przymiotu prawomocności, nie ma też mocy wiążącej, a tym samym nie wywiera skutków prawnych. Jak wskazuje się w orzecznictwie ratio legis art. 170 p.p.s.a. polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (zob. wyrok NSA z dnia 14 lipca 2020 r. sygn. akt I OSK 2904/19, dostępne w CBOSA). Istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia wyraża się w tym, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu i w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ponownie badana (por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 4071/18; wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 czerwca 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 1574/19, CBOSA).
Reasumując powyższe rozważania, należy zatem uznać, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające zawieszenie przedmiotowego postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.
W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.