II SA/Ol 8/25

II SA/Ol 8/25 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2025-02-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-01-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Beata Jezielska /sprawozdawca/
Piotr Chybicki
Tadeusz Lipiński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 725
art. 35 ust.1 pkt 1 lit.a, ust.3, ust.4 i ust.5 pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art.106 par.3, art.145 par.1 pkt 1 lit. a i c, art.200, art.205 par.2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2025 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu architektoniczno-budowlanego oraz projektu zagospodarowania terenu i udzielenia pozwolenia na budowę 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2/ zasądza od Wojewody Warmińsko-Mazurskiego na rzecz skarżącej M. R. kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Decyzją z 7 sierpnia 2024 r. Starosta O., na podstawie art. 35 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2024 r. poz. 725 ze zm., dalej jako: P.b.), po rozpoznaniu wniosku M. R. (dalej jako: strona, inwestorka lub skarżąca), odmówił zatwierdzenia projektu architektoniczno-budowlanego oraz projektu zagospodarowania terenu i udzielenia pozwolenia na budowę obejmującego budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr (...),(...) obr. J., gm. D.
W uzasadnieniu podano, że postanowieniem z 28 czerwca 2024 r. organ nałożył na inwestorkę obowiązek usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych w przedłożonej dokumentacji projektowej wskazując, że projekt architektoniczno- budowlany i projekt zagospodarowania terenu narusza ustalenia zawarte uchwale nr (...) z dnia 28 czerwca 1997 r. Rady Gminy w D. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w D. (Dz. Urz. Woj. Warm.-Maz. z 1997 r. Nr (...), poz. (...), dalej jako: plan miejscowy) w związku z lokalizacją obiektu budowlanego, w odniesieniu do wskazanej w załączniku do przedmiotowej uchwały, nieprzekraczalnej linii zabudowy. Podano, że w odpowiedzi inwestorka nadesłała pismo, w którym wskazała, że projekt architektoniczno-budowlany i projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z planem miejscowym, gdyż dokonywanie analiz miejscowego planu zagospodarowania terenu, w oparciu o obowiązujące przepisy i informacje o stanie faktycznym działki są w kompetencji uprawnionego projektanta, a sporządzona mapa do celów projektowych wykonana jest z dużą dokładnością wektorową, zaś załącznik graficzny do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obarczony jest błędem. Powołując się na treść art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a P.b. organ podał, że teren inwestycji objęty jest planem miejscowym, a projektowana inwestycja znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 1MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Przy czym na podstawie części graficznej organ stwierdził, że lokalizacja budynku narusza wymogi zawarte w obowiązującej uchwale miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponieważ projektowany budynek mieszkalny jednorodzinny wykracza poza linię zabudowy określoną w załączniku graficznym do uchwały zatwierdzającej plan miejscowy.
W odwołaniu od powyższej decyzji inwestorka zarzuciła naruszenie:
- art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a P.b. poprzez błędną ocenę zgodności projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami planu miejscowego poprzez nieprawidłową interpretację linii przerywanej wskazanej na załączniku graficznym do ww. uchwały jako nieprzekraczalnej linii zabudowy;
- art. 35 pkt 1 P.b. poprzez niezapewnienie właściwej ochrony słusznemu interesowi wnioskodawcy w zakresie korzystania z przysługującego mu prawa zabudowy nieruchomości;
- art. 35 ust. 1 pkt w związku z art. 35 ust. 4 P.b. poprzez nieuzasadnioną odmowę wydania pozwolenia na budowę, w sytuacji zgodności projektu z ustaleniami planu miejscowego.
W związku z powyższymi zarzutami strona wniosła o uchylenie skarżonej decyzji w całości i wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu architektoniczno-budowlanego oraz projektu zagospodarowania terenu i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Jednocześnie inwestorka zawnioskowała o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu, tj. opinii urbanisty na fakt nadinterpretacji przez organ ustaleń załącznika graficznego do planu miejscowego.
Decyzją z 17 października 2024 r. Wojewoda Warmińsko-Mazurski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, że organ pierwszej instancji dokonał nieprawidłowej interpretacji zapisów planu uznając, że na załączniku graficznym do uchwały zatwierdzającej plan miejscowy określono nieprzekraczalną linię zabudowy od brzegów jeziora. Wyjaśniono, że plan miejscowy określa jedynie minimalną odległość linii zabudowy od brzegów jeziora na 100 m i jest to przepis wynikający także z rozporządzenia Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z 12 listopada 2008 r. w sprawie D. Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. Województwa Warmińsko-Mazurskiego Nr (...) poz. (...), dalej jako: rozporządzenie Wojewody), które w § 4 ust. 1 pkt 8 wprowadziło zakaz "lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej". Podano, że w § 5 rozporządzenia Wojewoda wymienił przypadki w których zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 8 nie dotyczy, jednak żaden z tych przypadków nie występuje w przedmiotowej sprawie. Wskazano, że plan miejscowy przyjął jako linię brzegową jeziora granicę działki nr 2(...), na której zlokalizowane jest jezioro W. i od niej wyznaczył 100 metrową linię zabudowy. Zatem zdaniem organu odwoławczego organ pierwszej instancji prawidłowo przyjął określoną w planie odległość 100 m od granicy działki nr 2(...), a jedynie nadinterpretacją zapisów planu było nazwanie tej linii zabudowy jako nieprzekraczalnej. Organ odwoławczy, powołując się na treść art. 220 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz.U. z 2024 r. poz. 1087 ze zm., dalej jako: P.w.), definiującego pojęcie linii brzegowej wskazał, że ustalenie linii brzegowej jest ważne dla rozwiązywania sporów granicznych, planowania rozwoju terenów nadbrzeżnych oraz ochrony przed zagrożeniami naturalnymi, takimi jak powodzie czy erozja. Podano, że proces ustalania linii brzegowej jest skomplikowany i wymaga wykorzystania specjalistycznej wiedzy geodezyjnej oraz hydrologicznej, a zasady ustalania linii brzegowej reguluje art. 220 ust. 5 pkt 2 P.w. Wyjaśniono, że na dzień wydawania przedmiotowej decyzji nie ma w obrocie prawnym decyzji ustalającej linię brzegową jeziora W. i dlatego organy zobligowane są do podejmowania decyzji na podstawie aktualnie obowiązujących aktów prawnych, m.in. planu miejscowego, zgodnie z którym jako linię brzegową oznaczono granicę działki nr 2(...), na której zlokalizowane jest jezioro W. i od niej wyznaczono 100 metrową linię zabudowy.
Na powyższą decyzję inwestorka wniosła skargę, zarzucając naruszenie:
- § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Wojewody poprzez jego zastosowanie, podczas gdy teren objęty wnioskiem o pozwolenie na budowę znajduje się w granicach zwartej zabudowy i nie znajduje do niego zastosowania ww. przepis;
- § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Wojewody poprzez jego niezastosowanie, pomimo faktu, iż przedmiotowa działka leży w granicach zwartej zabudowy;
- art. 35 ust. 1 pkt w związku z art. 35 ust. 4 P.b. poprzez nieuzasadnione utrzymanie decyzji Starosty odmawiającego wydania pozwolenia na budowę, w sytuacji zgodności projektu z ustaleniami planu miejscowego wieloletniej praktyki wydawania pozwoleń na budowę w sąsiedztwie działki skarżącej;
- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do pominięcia faktu, że skarżąca wnosi o zabudowę zgodnie z geodezyjnie wytyczoną linią
odległości 100 m od brzegu na podstawie mapy załączonej do wniosku, która w sposób prawidłowy określa odległość zabudowy od linii brzegu;
- art. 8 k.p.a. przez naruszenie wyrażonej w tym przepisie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, polegające na niekonsekwentnym stosowaniu definicji "linii brzegu jeziora" i brakiem działań w zakresie ustalenia "linii brzegowej" przez Wojewodę w celu usunięcia wszelkich wątpliwości w zakresie interpretacji rozporządzenia Wojewody oraz polegające na nieuwzględnieniu przy wydawaniu zaskarżonej decyzji postanowień Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy D., przyjętego uchwałą Rady Gminy D. nr (...) z dnia 11 września 2023 r oraz oceny prawnej wyrażonej w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z 12 kwietnia 2024 r. (sygn. akt VII SA/WA 2958/23) wydanym w analogicznym do występującego w niniejszej sprawie stanie faktycznym.
Z uwagi na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości, zobowiązanie przez Sąd organu pierwszej instancji do wydania decyzji uwzględniającej ustalenia faktyczne i prawne w zakresie spełnienia przesłanek zatwierdzenia projektu architektoniczno-budowlanego oraz projektu zagospodarowania terenu i udzielenia pozwolenia na budowę obejmującego budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr (...),(...) obr. J., gm. D. oraz zwrot kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżąca wniosła także o dopuszczenie dowodu z dokumentów: załącznika Nr 1 do Uchwały Nr (...) Rady Gminy D. z dnia 24 kwietnia 2008r.; mapy stanowiącej załącznik do wniosku lokalizacyjnego; mapy geodezyjna załączonej do wniosku, na fakt prawidłowego ustalenia przez skarżącą we wniosku odległości zabudowy od linii brzegu; wyroku WSA w Warszawie z 12 kwietnia 2024 r. (sygn. akt VII SA/WA 2958/23); postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z 22 października 2024 r., na fakt odmiennych ocen i ustaleń na podstawie analogicznego stanu faktycznego.
W uzasadnieniu wniesionej skargi podniesiono, że w zaskarżonej decyzji organ błędnie przywołał stosowanie przepisów ustawy o ochronie przyrody i § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Wojewody twierdząc, że odstępstwa, o których mowa w § 5 rozporządzenia Wojewody nie mają zastosowania. Wskazano, że wbrew twierdzeniom Wojewody, przedmiotowy obszar stanowi obszar zwartej zabudowy, co zostało potwierdzone uchwałą Rady Gminy D. z dnia 11 września 2023 r. w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy D. oraz wyrokiem WSA w Warszawie (sygn. akt VII SA/Wa 2958/23). Wskazano, że w równolegle prowadzonym postępowaniu dot. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki (...), także należącej do skarżącej, a znajdującej się bliżej jeziora, w postanowieniu z 22 października 2024 r. RDOŚ stwierdził, że teren objęty wnioskiem znajduje się w granicach zwartej zabudowy. Zatem teren ten nie podlega zakazowi wyrażonemu w § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Wojewody. Ponadto podniesiono, że organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę nie ma kompetencji do badania słuszności postanowień planu miejscowego, jak również nie może interpretować go w sposób dalece wykraczający poza jego ustalenia. Podkreślono, że zgodnie z rysunkiem planu oraz oznaczeniami w legendzie, na terenie działki nr (...) wyznaczono wyłącznie jedną nieprzekraczalną linię zabudowy, zlokalizowaną w odległości ok. 6 metrów od drogi dojazdowej oznaczonej symbolem 1KD, zaś na pozostałym obszarze działki nie wyznaczono jakiejkolwiek innej linii zabudowy. Natomiast pojęcie "postulowanego usytuowania budynków" zawarte planie miejscowym nie ma charakteru prawnie wiążącego. Zakwestionowano ponadto twierdzenie Wojewody, że plan miejscowy przyjął jako linię brzegową granicę działki nr 2(...), na której zlokalizowane jest Jezioro W., gdyż ani z treści planu miejscowego, ani z załącznika do planu miejscowego to nie wynika. Wskazano, że załącznik do planu miejscowego dla bezpośrednio sąsiadujących działek (załącznik nr 1 do uchwały Nr (...) Rady Gminy D. z dnia 24 kwietnia 2008 r.) pokazuje, że władze gminy oznaczyły granice terenów zieleni naturalnej (ZN) jako granicę linii brzegu jeziora, będącą przedłużeniem linii brzegu z mapy geodezyjnej, do której odniosła się skarżąca we wniosku o pozwolenie na budowę, co podważa twierdzenie Wojewody jakoby Rada Gminy utożsamiała granice działki nr 2(...) (jezioro W.) z granicą linii brzegu jeziora. Wskazano, że linii zabudowy od brzegu jeziora nie sposób powiązać z częścią tekstową planu, gdyż w treści planu wskazano na minimalną 100-metrową odległość od brzegu jeziora, natomiast analiza rysunku planu wskazuje, że jest to odległość ok. 130 m. Podniesiono, że zgodnie z mapą geodezyjną, stanowiącą załącznik do wniosku o pozwolenie na budowę, granica wody/brzegu została właściwie umiejscowiona w projekcie skarżącej, a punktem odniesienia dla lokalizacji zabudowy była faktyczna linia brzegu jeziora ustalana na podstawie map geodezyjnych i taka była także interpretacja pojęcia "linii brzegów jeziora" w dacie uchwalania planu miejscowego. Wskazano przy tym, że to Wojewoda, w ramach wykonywania swoich obowiązków nadzorczych, a w szczególności w odniesieniu do stosowania treści jego własnych rozporządzeń ustalających minimalną odległość zabudowy od brzegów akwenów wodnych, ma szczególny interes prawny i faktyczny dotyczący sposobu ustalania tej odległości, a fakt, że w okresie ostatnich ponad 6 lat nie wystąpił do właściwego ministra z wnioskiem o ustalenie "linii brzegowej" na podstawie ustawy P.w. musi świadczyć o tym, że dotychczasowa praktyka wytyczania odległości na podstawie linii brzegów jeziora, ustalanej zgodnie z mapami geodezyjnymi, była i pozostaje zgodna z intencją Wojewody i organów powiatowych, stosowaną do wszystkich decyzji budowlanych dotyczących działek sąsiadujących z działką skarżącej.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wraz z argumentacją przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) oraz art. 133 § 1, art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może mieć miejsce w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowanej wykładni tych przepisów.
Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie zarzuty w niej zawarte są zasadne.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy P.b. Zgodnie z art. 35 P.b. ust. 1 pkt 1 lit. a) P.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m.in. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 3 i 5 pkt 1 P.b.). Z kolei w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 P.b.).
Z powołanych wyżej przepisów wynika, że postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę jest ściśle sformalizowane i opiera się na analizie przedłożonego przez inwestora projektu budowalnego, który musi spełniać określone wymogi. W przypadku obowiązywania planu miejscowego na terenie objętym planowaną inwestycją organ architektoniczno-budowlany jest zobowiązany poddać dokładnej analizie jego zapisy i ocenić przedłożony do zatwierdzenia projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany pod kątem jego zgodności z ustaleniami tego planu. Analiza ta ma znaczenie fundamentalne, bowiem to właśnie plan miejscowy określa w sposób wiążący m.in. przeznaczenie, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy i inne, jak też kształtuje sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Brak takiej zgodności uniemożliwia wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Podkreślić przy tym należy, że ustawodawca, określając w treści art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. wymaganą relację pomiędzy projektem budowlanym a ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, posługuje się pojęciem "zgodności", co oznacza związek znacznie silniejszy niż tylko "spójność", czy też "brak sprzeczności" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 października 2015 r., sygn. akt II OSK 215/14, dostępne w CBOSA).
W niniejszej sprawie organy obu zakwestionowały zgodność projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami planu miejscowego. Przy czym organ pierwszej instancji uznał, że projektowany budynek wykracza poza nieprzekraczalną linię zabudowy określoną w załączniku graficzną do uchwały zatwierdzającej plan miejscowego. Natomiast organ odwoławczy stwierdził, że wprawdzie nie podziela stanowiska organu pierwszej instancji odnośnie do określenia w załączniku graficznym planu miejscowego nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów jeziora, ale stwierdził, ze plan określa minimalną odległość linii zabudowy od brzegów jeziora, która wynosi 100 m, przy czym odległość tą należy liczyć od granicy działki, na której zlokalizowane jest jezioro. Inwestorka stoi zaś na stanowisku, że odległość 100 m powinna być liczona od linii brzegowej jeziora, a przedłożony przez nią projekt budowlany spełnia ten wymóg.
Należy zatem wskazać, że przedmiotowa inwestycja, obejmująca budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej, planowana jest na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem 1MN, tj. teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, na którym dopuszcza się również lokalizację usług nieuciążliwych wbudowanych w podstawową bryłę budynku, dobudowanych lub wolnostojących pod warunkiem niestosowania wtórnego podziału działki. Dla lokalizacji usług nieuciążliwych obowiązuje odległość min. 3 m od linii rozgraniczającej szerokość ulicy. Dopuszcza się lokalizację budynków gospodarczych i garaży wolnostojących lub bliźniaczych, parterowych z dachem spadku nieprzekraczającym 45°. Stosownie do szczegółowych zasad kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, przedstawionych w załączniku nr 2 do uchwały w sprawie przyjęcia planu miejscowego, dla zabudowy mieszkaniowej obowiązują minimalne nieprzekraczalne linie zabudowy od dróg i ulic podane na planie. Nie dotyczy to usług nieuciążliwych dobudowywanych do budynku mieszkalnego lub wolnostojących. Minimalna linia zabudowy usług od strony ulicy wynosi 3 m od granicy działki, a od strony drogi krajowej - taka jak dla zabudowy mieszkaniowej. Minimalna odległość linii zabudowy od brzegów jeziora wynosi 100 m. Linią przerywaną pokazano postulowane usytuowanie budynków mieszkalnych.
W świetle powyższych postanowień planu miejscowego nie budzi wątpliwości prawidłowość stanowiska organu odwoławczego, że nieprzekraczalna linia zabudowy dla zabudowy mieszkaniowej obowiązuje wyłącznie od strony dróg i ulic, a spełnienie tego warunku przez inwestorkę nie jest przez organy kwestionowane. Nie ulega także wątpliwości, że zgodnie z postanowieniami części tekstowej planu miejscowego od strony jeziora obowiązuje minimalna odległość linii zabudowy od brzegów jeziora wynosząca 100 m. Przy czym w części tekstowej planu miejscowego podano także, że na załączniku graficznym planu zaznaczono linią przerywaną postulowane usytuowanie budynków mieszkalnych. W ocenie Sądu użycie w planie miejscowym sformułowania "postulowane usytuowanie budynków mieszkalnych" oznacza, że usytuowanie to nie jest wiążące. Skoro bowiem w planie miejscowym brak jest wyjaśnienia tego pojęcia, to należy przyjmować jego potoczne znaczenie. W Słowniku języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego (dostępny w internecie) wskazano zaś, że postulować to proponować coś lub domagać się czegoś, zwykle w sprawach politycznych, społecznych lub ekonomicznych. Zatem postulowane usytuowanie, to takie które jest proponowane czy pożądane, ale nie określa ono wiążącej lokalizacji zabudowy. W związku z tym takie postanowienia planu nie rozstrzygają, w jaki sposób należy ustalić odległość 100 m od brzegów jeziora.
Organ odwoławczy w swojej decyzji stwierdził, że uchwalając plan miejscowy Rada przyjęła jako linię brzegową jeziora granicę działki nr 2(...), na której jezioro jest zlokalizowane. Twierdzenia tego organ odwoławczy w żaden sposób nie uzasadnił, a zatem nie tylko nie wiadomo, z jakich powodów przyjął takie założenie, ale także nie sposób zweryfikować prawidłowość jego przyjęcia. Niezasadnie także organ odwoławczy powołał się na brak decyzji o ustaleniu linii brzegowej. Jak podał sam organ, procedura jej ustalenia jest skomplikowana i wymaga wykorzystania specjalistycznej wiedzy geodezyjnej i hydrologicznej. Nie wiadomo zatem, w jakim kontekście organ odwoławczy stwierdził, że inwestorzy powinni zapoznać się z przepisami dotyczącymi ustalania linii brzegowej, przed procesem inwestycyjnym aby uniknąć problemów prawnych i finansowych. Idąc bowiem tym tokiem rozumowania należałoby uznać, że wobec braku decyzji ustalającej linie brzegowa jeziora w ogóle nie jest możliwe zainwestowanie na terenach przybrzeżnych, gdyż nie ma możliwości ustalenia, w jakiej odległości od brzegów jeziora dopuszczalna jest zabudowa. Z takim stanowiskiem nie sposób się zgodzić. Należy bowiem przede wszystkim wskazać, że definicję linii brzegowej jeziora można ustalić w oparciu o przepisy P.w., na co zresztą powołał się organ odwoławczy. Przepisy te należy zatem uwzględnić przy interpretacji postanowień planu miejscowego, przy czym należy mieć na względzie przepisy obowiązujące w dacie uchwalania planu miejscowego, a zatem ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo wodne. Nie bez znaczenia jest także podnoszony przez skarżącą fakt, który nie został zweryfikowany przez organ, że w przypadku działek sąsiadujących z działką skarżącej punktem odniesienia dla lokalizacji zabudowy była faktyczna linia brzegu jeziora ustalana na podstawie map geodezyjnych. Jeżeli bowiem faktycznie dotychczasowa interpretacja postanowień planu miejscowego odnośnie do sposobu ustalenia 100-metrowej odległości od brzegu jeziora nie budziła wątpliwości, to organ musiałby wyjaśnić, z jakich względów interpretacja ta jest odmienna w odniesieniu do działki inwestorki.
Natomiast niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów rozporządzenia Wojewody. Rzeczywiście z powołanego wyżej art. 35 P.b. ust. 1 pkt 1 lit. a) P.b. wynika, że organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego nie tylko z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale także innymi aktami prawa miejscowego, a takim jest rozporządzenie Wojewody. Jednakże należy podkreślić, że nawet jeśli w odniesieniu do projektowanej zabudowy byłyby spełnione przesłanki określone w § 4 ust. ust. 5 rozporządzenia Wojewody, zwalniające z obowiązku zachowania 100-metrowej odległości od linii brzegu jeziora, to w dalszym ciągu na inwestorce ciąży obowiązek zachowania odległości 100 m od brzegu jeziora wynikający z planu miejscowego. W planie tym nie przewidziano bowiem żadnych odstępstw od tego zakazu.
W związku z tym stwierdzić należy, że organy nie dokonały pełnej i dokładnej oceny przedłożonego przez skarżącą projektu budowlanego wraz z projektem zagospodarowania przedmiotowej działki, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa.
Natomiast odnosząc się do zgłoszonego w skardze wniosku o przeprowadzenie dowodu ze wskazanych w skardze dokumentów wyjaśnić przede wszystkim należy, że zgodnie art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Oznacza to, że możliwość przeprowadzenia dowodu uzupełniającego jest uzależniona od uznania Sądu, który postępowanie takie przeprowadzić może, lecz nie musi. Podkreślić także należy, że celem postępowania, o którym stanowi art. 106 § 3 p.p.s.a. nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, a tym bardziej stanu faktycznego sprawy nie dotyczącej zaskarżonej decyzji. Rolą sądu administracyjnego jest wyłącznie ocena, czy to właściwy w sprawie organ administracji publicznej ustalił ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie, czy prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń. Zatem sąd administracyjny nie może prowadzić postępowania dowodowego w zastępstwie organu i czynić własnych ustaleń, a do tego de facto zmierza wniosek dowodowy pełnomocnika skarżącej. Z tych powodów wniosek ten został oddalony.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Ponownie rozpoznając sprawę organ ustali, czy został spełniony warunek usytuowania projektowanej zabudowy zgodnie z postanowieniami planu miejscowego, mając na uwadze powyższe wskazania Sądu.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego ustalone stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023r. poz. 1964).