II SA/Ol 859/22

II SA/Ol 859/22 - Postanowienie WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2022-12-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-12-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Adam Matuszak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 58 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.C. na niewykonanie przez Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 14 września 2022 r., sygn. akt II SA/Ol 923/21 postanawia odrzucić skargę.
Uzasadnienie
M.C., powołując się na art. 145a § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej jako: p.p.s.a.), wniósł do tut. Sądu skargę na Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB). Skarzący zarzucił, że ten organ nie wykonał wyroku WSA w Olsztynie z 14 września 2022 r., sygn. akt II SA/Ol 923/21 w części dotyczącej pkt. 2, gdyż nie wypłacił mu zasądzonych 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Skarżący wniósł o:
- stwierdzenie, że WINB dopuścił się bezczynności odnośnie do wykonania wyroku WSA Olsztyn w pkt 2;
- stwierdzenie, że bezczynność jest rażącym łamaniem prawa;
- uznanie, że WINB zna konto bankowe skarżącego, na które powinien wpłacić kwotę 500 zł;
- na podstawie art. 145a § 3 wypłacenie skarżącemu pełnej kwoty określonej
w art. 154 § 6 p.p.s.a.;
- nakazanie WINB zwrócenie kosztów sądowych w niniejszym postępowaniu, w tym wpisu od skargi, kosztów przesłania wezwania do wypełnienia obowiązku i przesłania skargi do sądu;
- nakazanie wypłacenie odsetek od kwoty kosztów sądowych za sprawę sygn. akt
II SA/Ol 923/21.
Skarżący podał, że 14 września 2022 r., WSA w sprawie sygn. akt SA/OI 923/21 wyrokiem uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji i zasądził od WINB na rzecz skarżącego kwotę 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Z pisemnej informacji otrzymanej od WSA wynika, że WINB otrzymał wyrok 23 września 2022 r. Skoro organ nie wniósł skargi kasacyjnej w terminie do 1 listopada 2022 r., powinien był bezzwłocznie wypłacić skarżącemu zasądzoną kwotę.
W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o oddalenie skargi. Wyjaśnił, że doręczenie prawomocnego wyroku z 14 września 2022 r., sygn. akt II SA/Ol 923/21 nastąpiło 24 listopada 2022 r. (pismem z 23 listopada 2022 r., sygn. akt II SA/Ol 923/21). W dniu 28 listopada 2022 r. do siedziby WINB wpłynęło pismo skarżącego z 23 listopada 2022 r., w którym podał on numer rachunku bankowego do wpłaty kwoty zasądzonej w ww. wyroku WSA. Wpłata powołanej kwoty została uiszczona 30 listopada 2022 r., czyli
w ciągu 6 dniu od wpływu prawomocnego orzeczenia oraz w ciągu 2 dniu od wskazania przez skarżącego numeru konta.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej jako: p.p.s.a.), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Z treści cytowanego przepisu wynika wprost, że skarga na niewykonanie wyroku przysługuje wyłącznie w przypadku, gdy sąd uwzględnił skargę bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Taka sytuacja bezspornie nie miała miejsca w niniejszej sprawie, gdyż wyrokiem, na który powołuje się skarżący tut. Sąd po rozpoznaniu 14 września 2022 r. sprawy ze skargi na decyzję WINB z 8 września 2021 r. w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania zmian i przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami: w pkt. I. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, a w pkt. II. zasądził od WIMNB na rzecz skarżącego kwotę 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Niezależnie od powyższego, art. 154 § 1 p.p.s.a. nie obejmuje swym zakresem skarg na niewykonanie wyroku w części dotyczącej zasądzenia od organu na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego. W takim przypadku nie występuje konieczność podjęcia przez organ działań z zakresu administracji publicznej (np. wszczęcia postępowania administracyjnego czy podjęcia czynności zmierzających do wydania aktu, itp.) zastrzeżonych prawem do jego właściwości, lecz powstaje pomiędzy organem administracji publicznej a osobą, na której rzecz orzeczono zwrot kosztów sądowych, cywilnoprawny stosunek zobowiązaniowy, w którym organ ten jest dłużnikiem, a strona wierzycielem. Wykonywanie orzeczenia sądu administracyjnego w części dotyczącej zasądzonych na rzecz strony kosztów (w tym kosztów sądowych) odbywa się natomiast w drodze egzekucji sądowej zgodnie z przepisami kodeksu postępowania cywilnego, po stwierdzeniu przez sąd administracyjny jego prawomocności w myśl art. 169 p.p.s.a. Stosownie bowiem do art. 777 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2019 r., poz. 1460 ze zm. – dalej jako k.p.c.), tytułem egzekucyjnym jest m.in. prawomocne orzeczenie sądu. Zgodnie natomiast z art. 781 § 2 k.p.c. tytułom egzekucyjnym pochodzącym od sądu administracyjnego oraz innym tytułom klauzulę wykonalności nadaje sąd rejonowy właściwości ogólnej dłużnika. Jeżeli tej właściwości nie można ustalić, klauzulę nadaje sąd rejonowy, w którego okręgu ma być wszczęta egzekucja, a gdy wierzyciel zamierza wszcząć egzekucję za granicą – sąd rejonowy, w którego okręgu tytuł został sporządzony. Tym samym po zaopatrzeniu prawomocnego wyroku sądu administracyjnego w klauzulę wykonalności stanowić on będzie tytuł wykonawczy dający podstawę do wszczęcia egzekucji (art. 776 k.p.c.). Dlatego też przyjmuje się, że art. 154 § 1 p.p.s.a nie ma zastosowania w przypadku skargi na niewykonanie wyroku w części dotyczącej zasądzenia od organu na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego i w tym zakresie skarga taka podlega odrzuceniu – stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – gdyż w tym zakresie sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (zob. postanowienie WSA w Warszawie z 16 maja 2018 r., II SAB/Wa 239/18, postanowienie WSA w Gliwicach z 11 kwietnia 2018 r., IV SA/Gl 1244/17, postanowienie WSA w Warszawie z 20 marca 2018 r., I SA/Wa 291/18, wraz z powołanymi tam orzeczeniami sądów administracyjnych).
W sprawie nie może mieć też zastosowania powołany przez skarżącego art. 145a § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym w przypadku niewydania decyzji lub postanowienia, o których mowa w § 1, w określonym przez sąd terminie, strona może wnieść skargę, żądając wydania orzeczenia stwierdzającego istnienie albo nieistnienie uprawnienia lub obowiązku. Sąd wyda orzeczenie w tym przedmiocie, jeżeli pozwalają na to okoliczności sprawy.
W wyniku rozpoznania skargi sąd stwierdza czy niewydanie decyzji lub postanowienia miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa i może ponadto z urzędu albo na wniosek strony wymierzyć organowi grzywnę w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
Przepis ten odsyła do art. 145a § 1, który przewiduje, że w przypadku, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub pkt 2, jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami sprawy, sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie decyzji lub postanowienia wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie, chyba że rozstrzygnięcie pozostawiono uznaniu organu.
W sprawie zakończonej wskazanym przez skarżącego wyrokiem Sąd nie stosował art. 145a § 1 p.p.s.a.
Zarzucanego w skardze niewykonywania przez organ wyroku nie można również uznać za bezczynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a., gdyż zarzucane niewypłacenie skarżącemu zasądzonej kwoty tytułem zwrotu kosztów nie stanowi bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w przypadkach określonych
w pkt 1-4 lub przewlekłego prowadzenia postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, ani też w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Z uwagi na powyższe, stwierdzić należy, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., gdyż nie należy do właściwości sądu administracyjnego.