II SA/OL 849/24

II SA/Ol 849/24 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2025-02-25
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-11-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Ewa Osipuk
Katarzyna Matczak /przewodniczący sprawozdawca/
Marzenna Glabas
Symbol z opisem
6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 106, art. 122a § 1 i2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2023 poz 977
art. 53 ust. 4 pkt 6, art. 54 ust. 5, art. 64 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 lutego 2025 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę.
Uzasadnienie
We wniosku złożonym Wójtowi Gminy [...] (dalej jako: "organ I instancji") w dniu 8 marca 2024 r. B.D. wystąpił o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz na budowie budynku rekreacji indywidualnej, przewidzianej do realizacji na działce ewidencyjnej nr [...] w obrębie geodezyjnym [...] w gminie [...].
Po wszczęciu postępowania administracyjnego, organ I instancji wystąpił w trybie art. 53 ust. 4 pkt 6 i pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2023 r. poz. 977, dalej: "u.p.z.p.") przesyłając trzem organom uzgadniającym projekt wnioskowanej decyzji, tj.:
1) Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w Olsztynie; 2) PGW "Wody Polskie" RZGW w Gdańsku Zarządowi Zlewni w Toruniu; 3) Staroście [...]. Żaden ze wskazanych organów nie zajął stanowiska w sprawie w formie postanowienia, w terminie 14 dni, o których mowa w art. 53 ust. 5 u.p.z.p. Starosta [...] pismem z 22 kwietnia 2024 r. poinformował natomiast, że "nie zajmuje stanowiska w ww. sprawie w formie postanowienia’’, wskazując na art. 122a § 1 k.p.a., stanowiący, że sprawa może być załatwiona milcząco, jeśli przepis szczególny tak stanowi.
Pełnomocnik M.K. - strony postępowania jako właściciela działki nr [...] w obrębie [...] - w dniu 7 maja 2024 r. złożył do Starosty [...] wniosek o "wznowienie postępowania", uchylenie milczącego uzgodnienia projektu decyzji wójta oraz odmowę uzgodnienia projektu tejże decyzji. Wskazał, że przesłanką żądania wznowienia postępowania jest okoliczność, która nie była znana organowi, który zdecydował się na milczące uzgodnienie projektu decyzji. Otóż w świetle nowego studium uwarunkowania przestrzennego, wnioskowana zabudowa jest już niedopuszczalna. Mając zaś na uwadze, że plan zagospodarowania nie może być zasadniczo sprzeczny ze studium uwarunkowania przestrzennego, ta nowa okoliczność stanowi przesłankę restytucyjną.
Starosta [...] (dalej jako: "Starosta") postanowieniem z [...] odmówił wznowienia postępowania w sprawie uzgodnienia projektu decyzji Wójta Gminy [...] o warunkach zabudowy dla wskazanej inwestycji w zakresie ochrony gruntów rolnych. Stwierdził, że wznowienie postępowania może nastąpić jedynie na wniosek uprawnionego podmiotu. O tym, czy dany podmiot jest stroną postępowania administracyjnego, nie decyduje sama wola lub subiektywne jego przekonanie, lecz okoliczność, czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować jego interes jako "interes prawny" w rozumieniu art. 28 k.p.a. Specyfiką art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest to, że uzgodnień o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 K.p.a., z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. Tym samym, żądanie wznowienia postępowania innej osoby niż inwestora skutkuje negatywną przesłanką możliwości wszczęcia postępowania wznowieniowego. W analizowanej sprawie M.K. nie jest inwestorem przedmiotowej inwestycji, zatem nie jest stroną postępowania.
W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik M.K. wskazał, że jest on stroną postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy dla planowanego sposobu zagospodarowania terenu. Żaden przepis prawa nie wyłącza jego uprawnienia do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Okoliczność, że inne są jego uprawnienia w toku postępowania zwykłego, nie oznacza, że nie może być uznany za stronę w postępowaniu nadzwyczajnym.
Zaskarżone postanowienie zostało utrzymane w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy") z dnia [...] sygn. [...]. Organ odwoławczy zanegował przedstawiony przez Starostę powód odmowy wznowienia postępowania oparty na stwierdzeniu, że M.K. nie jest inwestorem, a zatem nie jest stroną postępowania. Stwierdził organ, że postępowanie uzgodnieniowe w zakresie ochrony gruntów rolnych ma wprawdzie charakter akcesoryjny i jest częścią szeroko rozumianego postępowania w sprawie głównej, prowadzonej przez Wójta Gminy [...], a dotyczącej ustalenia warunków zabudowy, jednak jego wynik jest wiążący dla organu prowadzącego postępowanie główne. Kolegium uznało, że odmowa wznowienia postępowania jest orzeczona prawidłowo. Instytucja wznowienia postępowania może mieć zastosowanie w sprawach zakończonych ostateczną decyzją lub ostatecznym postanowieniem. Tym samym brak jest podstaw do przyjęcia, aby właściwy organ (Starosta) w zakresie wznowienia postępowania mógł zainicjować tego rodzaju postępowanie nadzwyczajne w odniesieniu do postępowania, w którym formalnie nie wydano postanowienia w trybie art. 53 ust. 4 u.p.z.p. w związku z art. 106 § 5 k.p.a. Innymi słowy, brak jest możliwości wznowienia postępowania uzgodnieniowego, w którym uzgodnienie projektu decyzji nastąpiło w trybie art. 53 ust. 5 u.p.z.p., czyli w sposób dorozumiany. Kolegium nawiązało do wyroków, w których NSA odniósł się do możliwości stosowania trybów nadzwyczajnych w przypadku postępowania zakończonego postanowieniem uzgadniającym, wydanym w trybie art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Tym samym przyjęto, że nie może zostać wznowione postępowanie w sprawie zakończonej uzgodnieniem dorozumianym, dokonanym w trybie innym niż wynikający z powyższego przepisu. Organ odwoławczy podniósł nadto, że wskazana w art. 122a k.p.a. instytucja milczącego załatwienia sprawy nie ma zastosowania do określonej w przepisach prawa materialnego instytucji "uzgodnienia". Dorozumianego uzgodnienia, w trybie art. 53 ust. 5 u.p.z.p., nie należy utożsamiać z kodeksowym milczącym załatwieniem sprawy. Poza tym załatwienie sprawy zgodnie z żądaniem strony, stanowiące istotę milczącego załatwienia sprawy, w sposób oczywisty nie ma miejsca w przypadku "współdziałania" organów.
W skardze pełnomocnik M.K. (dalej jako: "skarżący") wniósł o uchylenie postanowienia. Stwierdził, że "czas zająć się doktrynalnie i jurydycznie zagadnieniem: czym w istocie jest uzgodnienie treści decyzji administracyjnie przez organ uzgadniający w trybie art. 106 k.p.a. poprzez upływ czasu - o jakim mowa w art. 53 ust. 5 zdanie ostatnie ustawy planistycznej? Czy jest to: 1) czynność faktyczna; 2) postanowienie; 3) efemeryda administracyjnoprawna. Dla rozstrzygnięcia tego zagadnienia - w przedmiotowej sprawie - konieczne jest sięgnięcie do wykładni systemowej (w tym a rubrica) treści art. 106 § 1 in fine k.p.a.; treści art. 106 § 5 in principio k.p.a. oraz treści art. 53 ust. 5 ustawy planistycznej." Wskazano, że zasadą jest, iż uzgodnienie treści decyzji następuje w formie postanowienia, od którego przysługuje zażalenie i jako zasada kodeksowa podlega wykładni ścisłej. "Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia" - art. 106 § 5 ab initio k.p.a. Przepisy szczególne mogą odmiennie traktować pewne kwestie związane z daną kategorią postępowań uzgodnieniowych i takim przepisem będzie art. 53 ust. 5 ustawy planistycznej. W tym przypadku na pierwszy plan wysuwa się zasada: uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis art. 53 ust. 5 ustawy planistycznej wprowadza dwie odmienności: 1 "zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi"; 2 niezajęcie stanowiska w określonym czasie skutkuje tym, że "uzgodnienie uważa się za dokonane". Owo "uzgodnienie uważa się za dokonane" nie może mieć formy efemerydalnej; nie może być też nieokreśloną czynnością faktyczną. Sposób dokonania tegoż uzgodnienia (przez upływ czasu) nie może zmienić zasady kodeksowej, z której wynika, że zajęcie stanowiska następuje w drodze "postanowienia" - nawet jeśli nie przybierze ono formy pisemnej, to jest ono "postanowieniem". Gdyby sądzić odmiennie, to cała dotychczasowa linia orzecznicza Naczelnego Sądu Administracyjnego, dająca prawo innym podmiotom (poza inwestorem) do tego, aby mogły w trybie nadzwyczajnym wzruszać postanowienia uzgadniające, byłaby linią, której zasadniczych założeń nie da się spełnić. Wobec czego, skarżący nie tylko podmiotowo był uprawniony do złożenia wniosku o wznowienie postępowania uzgodnieniowego ale także nie było przeszkód przedmiotowych do prowadzenia tego postępowania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Stwierdziło, że jej argumentacja nie odnosi się w sposób rzetelny, merytoryczny, spójny i przekonujący do stanowiska organu odwoławczego. Albo wskazuje na kwestie, które są - co do zasady - oczywiste i niesporne, albo też prezentuje tok rozumowania, który pozostaje niezrozumiały »(a sprowadzający się (już tylko przykładowo) do stwierdzenia, iż "zajęcie stanowiska następuje w drodze "postanowienia" - nawet jeśli nie przybierze ono formy pisemnej, to jest ono "postanowieniem")«.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
W świetle art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sąd administracyjny ma obowiązek badania zaskarżonych aktów wyłącznie w zakresie ich legalności, a więc z punktu widzenia ich zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935) dalej jako: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli zaskarżonego aktu sąd stwierdzi, że nie narusza on prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie lub stwierdzenie jego nieważności to obowiązany jest skargę oddalić. Podkreślenia wymaga fakt, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.), nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Kolegium z 19 sierpnia 2024 r., którym utrzymano w mocy postanowienie organu I instancji dotyczące odmowy wznowienia postępowania w sprawie milczącego uzgodnienia projektu decyzji Wójta Gminy [...] o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budowie budynku rekreacji indywidualnej w zakresie ochrony gruntów rolnych, Sąd uznał, że objęte kontrolą postanowienie Kolegium odpowiada prawu wobec czego skarga nie jest zasadna. Nie stwierdzono naruszenia prawa, które uzasadniałoby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia.
Na wstępie wyjaśnić pozostaje, że skarga została przez sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do treści art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie (...). W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie, na które służy zażalenie.
Przystępując do rozpoznania wniesionej skargi pozostaje w pierwszej kolejności wyjaśnić, że wznowienie postępowania administracyjnego jest obok postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jednym z nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji ostatecznych. Oba tryby nadzwyczajne są rozłączne, co oznacza, że nie można w ramach jednego z nich badać wystąpienia przesłanek drugiego postępowania. Przesłanki wznowienia postępowania zostały enumeratywnie określone przez ustawodawcę w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a. oraz art. 145a § 1 k.p.a., art. 145aa § 1 i art. 145b § 1 k.p.a. Warunkiem jego uruchomienia jest przede wszystkim funkcjonowanie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji, której owo postępowanie miałoby dotyczyć, złożenie wniosku w tym przedmiocie przez uprawniony podmiot ze wskazaniem jednej z przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a., art. 145a § 1 k.p.a., art. 145aa § 1 k.p.a. i art. 145b § 1 k.p.a. oraz zachowanie terminu, o którym stanowi art. 148 k.p.a. Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 k.p.a.), jednakże termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). Spełnienie łącznie wspominanych przesłanek stanowi podstawę do wydania przez organ postanowienia o wznowieniu postępowania w trybie art. 149 § 1 k.p.a., które stanowi następnie podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Jeśli jednak zaistnieją przyczyny przedmiotowe (brak wskazania przesłanki postępowania, nieuzupełnienie tego braku po wezwaniu organu) lub podmiotowe (oczywisty brak przymiotu strony lub oczywisty brak legitymacji skargowej) organ powinien, w oparciu o art. 149 § 3 k.p.a., wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania.
Jak z powyższego wynika instytucja wznowienia postępowania dotyczy decyzji ostatecznej, a na podstawie art. 126 k.p.a., do postanowień stosuje się odpowiednio również art. 145-152 orz art. 156-159, z tym że zamiast decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 i art. 158 § 1, wydaje się postanowienie.
W rzeczonej sprawie podnieść pozostaje, że przedmiotem wniosku skarżącego co do wznowienia postępowania administracyjnego uzgodnieniowego w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych nie pozostawało ostateczne postanowienie organu uzgodnieniowego, bowiem skarżący zawnioskował o wznowienie postępowania zakończonego milczącym uzgodnieniem (...) projektu decyzji wójta o ustaleniu warunków zabudowy. W takiej bowiem formie doszło do uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanego zamierzenia. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że w Kodeksie postępowania administracyjnego brak jest regulacji co do procesowej weryfikacji milczącego uzgodnienia, jako działania wynikającego z stosownych regulacji prawa materialnego. Już tylko zasygnalizowania wymaga okoliczność, że nie jest uprawnione porównywanie instytucji milczącego załatwienia sprawy uregulowanej w Rozdziale 8a. Kodeksu postepowania administracyjnego (art. 122a i następne k.p.a.) z instytucją milczącego uzgodnienia.
Według art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1130) dalej jako: "u.p.z.p." wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku spełnienia określonych wymogów (...). Z treści art. 64 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że do decyzji o warunkach zabudowy stosuje się odpowiednio m.in. art. 53 ust. 3-5a, natomiast z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych z przepisami odrębnymi. Z treści art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. wynika, że decyzję ustalającą warunki zabudowy wydaje się po uzgodnieniu m.in. z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne lub leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Uzgodnienia tego, jak wynika z brzmienia ust. 4 tego przepisu, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeku postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. Z brzmienia powołanej regulacji wynika niezbicie, że uzgodnienie wskazanego organu na gruncie zapisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym może mieć miejsce w postaci aktu procesowego jakim jest wydanie postanowienia, o którym mowa w art. 106 k.p.a. albo poprzez milczenie organu po upływie terminu do wydania postanowienie, przy czym upływ terminu 2 tygodni od daty doręczenia wystąpienia uzgodnienie uważa się za dokonane. Czyli brak procesowej formy uzgodnienia - milczenie organu – uważa się po wskazanym terminie za dokonanie uzgodnienia. W stosunku do takiego uzgodnienia – milczącego, nie zawierającego procesowej formy - strona skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postepowania co do dokonanego uzgodnienia.
Jak wynika z przekazanych akt tej sprawy Wójt Gminy pismem z dn. 16 kwietnia 2024 r. wystąpił drogą elektroniczną m.in. do Starosty [...] z wnioskiem o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy. Pismem z dn. 22 kwietnia 2024 r. Starosta poinformował Wójta Gminy, że nie zajmie stanowiska w ww. sprawie w formie postanowienia i przytoczył treść art. 122a § 1 k.p.a. W dn. 7 maja 2024 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o wznowienie postępowania co do dokonanego milczącego uzgodnienia.
W realiach rozpoznawanej sprawy pozostaje podkreślić, że pismo Starosty z 22 kwietnia 2024 r. nie stanowiło milczącego uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy, gdyż stosownie do treści art. 54 ust. 5 u.p.z.p. uzgodnienie uważa się za dokonane po upływie 2 tygodni od dnia wystąpienia o uzgodnienie. Skoro w tej sprawie wniosek o uzgodnienie został do Starosty wniesiony 16 kwietnia 2024 r., to za dokonane uzgodnienie można przyjąć okoliczność, że w dacie do 2 tygodni organ uzgadniającym miał możliwość procesowego wypowiedzenia się co do projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy, natomiast z dniem 1 maja 2024 r. na skutek braku wydania postanowienia uprawnionym pozostaje uznanie, że uzgodnienie zostało dokonane pozytywnie milcząco.
Podnieść także pozostaje, że w błędnym pozostawał przekonaniu, co słusznie podniosło Kolegium, organ uzgadniający, że w rzeczonej sprawie dopuszczalna była forma instytucji milczącego załatwienia sprawy określona w art. 122a § 1 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 122a § 1 k.p.a. sprawa może być załatwiona milcząco tylko, jeżeli przepis szczególny tak stanowi. Musi zatem istnieć regulacja szczególna, która organowi administracji publicznej przyznaje kompetencję do milczącego załatwienia sprawy, wiążąc z milczeniem określone skutki prawne. Ocena, czy przepis szczególny upoważnia do milczącego załatwienia sprawy, musi być dokonywana z uwzględnieniem treści art. 122a § 2 k.p.a., stanowiącego dyrektywę interpretacyjną przepisu szczególnego. Przepis art. 122a § 2 k.p.a. stanowi zaś, że sprawę uznaje się za załatwioną milcząco w sposób w całości uwzględniający żądanie strony, jeżeli w terminie miesiąca od dnia doręczenia żądania strony właściwemu organowi administracji publicznej albo innym terminie określonym w przepisie szczególnym organ ten: 1) nie wyda decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie (milczące zakończenie postępowania) albo 2) nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji (milcząca zgoda). Podstawowymi przesłankami załatwienia sprawy administracyjnej w sposób milczący są zatem żądanie strony i upływ terminu do wydania decyzji/ postanowienia kończącego postępowanie w sprawie lub do wniesienia sprzeciwu. Żądanie strony jest więc konstytutywne dla załatwienia sprawy w sposób milczący, ponieważ: po pierwsze, ten sposób załatwienia sprawy administracyjnej jest dopuszczalny tylko w postępowaniu wszczętym na żądanie strony; po drugie, treścią załatwienia sprawy w sposób milczący jest uwzględnienie w całości żądania strony (innej treści milczącego załatwienia sprawy k.p.a. nie dopuszcza); po trzecie, od dnia doręczenia żądania strony organowi administracji publicznej biegnie termin wydania decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie albo wniesienia sprzeciwu. Istotą milczącego załatwienia sprawy w obu wskazanych formach, jest to, że upływ terminu ustawowego oznacza załatwienie sprawy zgodnie z żądaniem strony. Artykuł 122a k.p.a. nie ma więc zastosowania do określonych w przepisach prawa materialnego instytucji "uzgodnienia", "zajęcia stanowiska" czy "porozumienia" w ramach współdziałania organów administracji publicznej, które to przepisy wiążą z nieuzgodnieniem w ustawowo określonym terminie, niezajęciem stanowiska czy brakiem porozumienia skutek w postaci np. uznania uzgodnienia za dokonane (art. 53 ust. 5 u.p.z.p.). Załatwienie sprawy zgodnie z żądaniem strony, stanowiące istotę milczącego załatwienia sprawy, w sposób oczywisty nie ma przełożenia do przypadku współdziałania organów, a jedynym skutkiem upływu terminu jest uzgodnienie stanowisk organów współdziałających (patrz: Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gotowicz Martyna, Wróbel Andrzej - Komentarz w Lex do art. 122a k.p.a.).
Reasumując, nie sposób przyjąć, jak sugeruje to skarżący w skardze, że milczące uzgodnienie decyzji o warunkach zabudowy stanowi faktycznie postanowienie, które winno być weryfikowalne w trybie postępowania nadzwyczajnego. Sąd w składzie rozpoznającym skargę nie podziela takiego stanowiska. Brak jest bowiem jakiejkolwiek regulacji prawnej, z której wynikałoby założeniu uczynione w skardze, że dokonanie milcząco pozytywnego uzgodnienia w warunkach rozpoznawanej sprawy następuje w formie dorozumianego postanowienia, co do którego dopuszczalna jest weryfikacja w trybach nadzwyczajnych przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Wprawdzie w judykaturze pojawiają się dyskusje co do istoty "milczącego uzgodnienia", jednak nikt dotychczas nie postawił najdalej idącego stwierdzenia, że stanowi ono w istocie postanowienie, co do którego dopuszczalne pozostaje zgłoszenie wniosku o wznowienie postępowania zakończonego takim milczącym uzgodnieniem i uchylenie takiego uzgodnienia.
Wobec powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę jako niezasadną.