II SA/Ol 846/24

II SA/Ol 846/24 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2024-12-17
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-11-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Ewa Osipuk
Grzegorz Klimek /sprawozdawca/
Tadeusz Lipiński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 1033/25 - Wyrok NSA z 2026-03-11
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1267
art.1 par.2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art.3 par.1, art.119 pkt 3, art.120, art.134, art.151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art.113 par.1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk Asesor WSA Grzegorz Klimek (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi I. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 5 września 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (Kolegium), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 – k.p.a.), po rozpatrzeniu zażalenia I. Z. na postanowienie Wójta Gminy G. z dnia 21 lutego 2024 r. w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji Wójta Gminy G. nr (...) z dnia 31 stycznia 2024 r. (znak: (...)) o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o nazwie G. (...) o łącznej mocy nieprzekraczającej 30 MW wraz z niezbędnymi urządzeniami i infrastrukturą techniczną (towarzyszącą) na części nieleśnej działki ewidencyjnej nr 1(...), obręb L., gmina G. w ten sposób, że:
pkt 1 sentencji, zdanie drugie w drugim akapicie w brzmieniu: "powierzchnia terenu inwestycji obejmująca część działki 2 (...) wynosi 53,3000 ha" otrzymuje brzmienie: "powierzchnia terenu inwestycji obejmująca część działki 1(...) wynosi 53,3000 ha"
W uzasadnieniu decyzji fraza: "Teren objęty niniejszą decyzją obejmuje część nieleśną działki nr 2 (...) w obrębie L. położony w odległości ok. 1,5 km na południe od zwartej zabudowy wsi W." otrzymuje brzmienie: "Teren objęty niniejszą decyzją obejmuje część nieleśną działki nr 1 (...) w obrębie L. położony w odległości ok. 1,5 km na południe od zwartej zabudowy wsi W.".
- utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy w całości.
Zakwestionowane postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych sprawy:
Decyzją nr (...), znak: (...) z dnia 31 stycznia 2024 r. Wójt Gminy G. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o nazwie G. (...) o łącznej mocy nie przekraczającej 30 MW wraz z niezbędnymi urządzeniami i infrastrukturą techniczną (towarzyszącą) na części nieleśnej działki ewidencyjnej nr 1(...) obręb L., gmina G., dla której inwestorem jest (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. W pkt 1 sentencji, zdaniu drugim, w drugim akapicie oraz na trzeciej stronie decyzji błędnie wpisano numer działki stanowiącej teren inwestycji: zamiast prawidłowego numeru 1 (...) wpisano numer 2 (...).
Postanowieniem z dnia 21 lutego 2024 r. Wójt Gminy G. orzekł o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w pkt 1 sentencji, zdaniu drugim, w drugim akapicie oraz w uzasadnieniu w zakresie nr działki poprzez wpisanie zamiast błędnego numeru 2 (...), prawidłowego 1 (...). W uzasadnienie podano, że w w/w decyzji omyłkowo dwukrotnie podano niewłaściwy numer działki geodezyjnej, na której planowane jest zamierzenie inwestycyjne, zamieniając licznik z mianownikiem ułamka stanowiącego numer działki.
I. Z. (skarżący) wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Wskazał, że mając na względzie wagę dokonanych zmian w treści decyzji nr (...) z dnia 31 stycznia 2024 r. dla praw właścicieli nieruchomości sąsiednich, w jego ocenie forma dokonanych zmian w trybie sprostowania oczywistej omyłki nie jest właściwa. Dokonane zmiany w treści decyzji są tak dalekie w skutkach, że winny nastąpić w trybie oficjalnej zmiany decyzji, z zachowaniem prawa stron do czynnego udziału w tej procedurze.
W uzasadnieniu postanowienia z 5 września 2024 r. Kolegium podniosło, że Zgodnie z treścią art. 113 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony sprostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. W orzecznictwie wyjaśnia się, że oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z prostego porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami, przy czym o istnieniu błędu musi świadczyć już sam zapis; identyfikacja błędu nie może polegać bowiem na skonfrontowaniu treści decyzji z materiałem dowodowym ani z żadnymi dokumentami, na podstawie których można byłoby zrekonstruować właściwe brzmienie decyzji administracyjnej. Jednocześnie podkreśla się, że nie jest dopuszczalne sprostowanie decyzji, które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego czy też do zmiany stanu faktycznego sprawy. W sprawie w decyzji ustalającej warunki zabudowy w dwóch miejscach błędnie wpisano numer działki stanowiącej teren inwestycji, tj. zamiast prawidłowego numeru 1 (...) wpisano błędnie 2 (...). Przy czym w samej sentencji decyzji wpisano prawidłowy numer tej działki, tj. 1 (...), jak również w załączniku graficznym oraz akt sprawy wynika w sposób bezsporny, jakiej działki decyzja dotyczy. Dodatkowo wskazano, że w obrębie L., gmina G. nie ma działki o numerze 2 (...). W związku z tym sprostowanie numeru działki poprzez wpisanie w miejsce błędnego 2 (...) prawidłowego numeru 1 (...) nie doprowadziło do zmiany stanu faktycznego decyzji, a przez to do jej zmiany merytorycznej czy też zmiany kręgu stron postępowania. W ocenie Kolegium zarówno z treści samej decyzji rozpatrywanej łącznie wraz z załącznikami, jak i z akt sprawy w sposób bezsporny wynika, jakiej działki decyzja dotyczy, a tym samym, że wpisanie w dwóch miejscach numeru 2 (...) nastąpiło na skutek oczywistej pisarskiej, do której znajduje zastosowanie przepis art. 113 § 1 k.p.a.
W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na postanowienie Kolegium skarżący zarzucił mu naruszenie przepisu art. 113 § 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że wydanie decyzji co do ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji budowlanej na nieruchomości innej aniżeli ta, której dotyczyło postępowanie może zostać poprawione w trybie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej. Wskazał, że dokonane zmiany w treści decyzji nr (...) z dnia 31 stycznia 2024 r. o warunkach zabudowy są tak dalekie w skutkach, czego jest on najlepszym przykładem jako właściciel działki (...), dlatego winno to się odbyć ewentualnie w trybie oficjalnej zmiany decyzji, z zachowaniem prawa stron do czynnego udziału w takiej procedurze.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 – p.p.s.a.) sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie może natomiast kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego.
W tym kontekście uznano, że skarga w niniejszej sprawie nie podlega uwzględnieniu. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) wykazała bowiem, że kwestionowany przez stronę akt odpowiada wymogom prawa.
Rozpoznając skargę strony w pierwszej kolejności przyjdzie zauważyć, że z mocy art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (który nie ma w niniejszym przypadku zastosowania). Należy wyjaśnić, że wyrażony w tym unormowaniu nakaz "rozstrzygnięcia w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem oceny innej sprawy administracyjnej, niż ta, w której wniesiono skargę (vide: wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2017 r. sygn. akt I FSK 227/17, publ. Lex nr 2312988). W tym kontekście wymaga podkreślenia, że skoro przedmiotem wniesionej przez stronę skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 5 września 2024 r. utrzymujące w całości w mocy postanowienie Wójta Gminy G. z dnia 21 lutego 2024 r. w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji tego organu nr (...) z dnia 31 stycznia 2024 r., ocenie Sądu może zostać poddana jedynie prawidłowość rozstrzygnięcia zawartego we wskazanym postanowieniu. Poza zakresem kontroli Sądu pozostają natomiast wszelkie merytoryczne kwestie związane z procedurą dotyczącą podjęcia decyzji, jak też rozstrzygnięciem zawartym w decyzji ustalającej warunki zabudowy. Sąd nie jest zatem władny odnieść się do wyrażonego w skardze wniosku o zastosowanie "trybu oficjalnej zmiany decyzji, z zachowaniem prawa stron do czynnego udziału w takiej procedurze", jako że nie mieści się to w granicach niniejszej sprawy w rozumieniu art. 134 p.p.s.a. wyznaczone jej przedmiotem, którym jest postanowienie prostujące.
Dokonując oceny legalności tego postanowienia trzeba wskazać, że stosownie do treści art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Ustawodawca nie sprecyzował jakie błędy mogą podlegać sprostowaniu w trybie tego przepisu natomiast zgodnie z jednolitym stanowiskiem wyrażonym w judykaturze oraz w doktrynie błąd pisarski rozumiany jest jako widoczne, niezamierzone i niewłaściwe użycie słowa lub określenia, zastosowanie niewłaściwej pisowni bądź też pominięcie wyrazu lub litery. Błąd rachunkowy odnosi się natomiast do wykonania nieprawidłowej operacji matematycznej lub mylnych obliczeń matematycznych. Z kolei omyłki to inne postacie wadliwości decyzji administracyjnej o podobnym charakterze do wymienionych błędów. Kluczowe znaczenie ma to, aby wszystkie te wady miały charakter techniczny i nieistotny, a w rezultacie, by ich sprostowanie nie prowadziło do zmiany rozstrzygnięcia lub znaczącej modyfikacji stanu faktycznego ustalonego w sprawie. Ponadto błędy pisarskie, rachunkowe i omyłki powinny być oczywiste, czyli łatwo dostrzegalne, niewymagające przeprowadzenia badań. Oczywistość danej nieprawidłowości wynika z jej natury lub z porównania wady z innymi okolicznościami, które nie budzą wątpliwości. Dopiero spełnienie tych wymogów otwiera drogę do sprostowania decyzji administracyjnej" (patrz: wyrok NSA z dnia 11 października 2017 r. sygn. akt II OSK 2530/16, Lex nr 2379083). Orzeczenie prostujące nie może służyć weryfikacji wad orzeczenia o charakterze merytorycznym. Jego celem pozostaje naprawa zaburzonego związku pomiędzy wolą (zamierzeniem) organu, a jego wadliwym, błędnym uzewnętrznieniem i to wyłącznie w odniesieniu do pewnego specyficznego, nieistotnego charakteru wady zawartej w samym orzeczeniu (vide: wyrok NSA z 4 stycznia 2022 r., sygn. akt I OSK 3192/19, CBOSA). Sanowanie decyzji w drodze sprostowania może więc dotyczyć w istocie jedynie jej strony formalnej, a nie błędów co do meritum rozstrzygnięcia, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a zatem co do ustalenia obowiązującego prawa, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (vide: Z. Kmieciak, J. Wegner, M. Wojtuń - Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz - uwagi do art. 113 publ. Lex). Dopuszczalne jest przy tym prostowanie tego rodzaju omyłek oraz błędów zawartych zarówno w sentencji, jak i w uzasadnieniu decyzji, bowiem dopiero łącznie te elementy stanowią decyzję administracyjną (patrz: wyrok NSA z dnia 13 marca 1998 r. sygn. akt I SA/Lu 1091/96, publ. Lex nr 33532).
W rozpoznanej sprawie sprostowanie decyzji Wójta Gminy G. z dnia 31 stycznia 2024 r. sprowadziło się do skorygowania użytego zarówno w sentencji jak i w uzasadnieniu tego aktu numeru działki ewidencyjnej. Przedmiotowa omyłka polegała na dwukrotnym oznaczeniu numeru działki jako "2(...)", podczas gdy jej prawidłowy numer to "1(...)". Błąd ten dotyczył więc tylko zamiany licznika z mianownikiem, co zdaniem składu orzekającego należy zakwalifikować jako wadę nieistotną, której rektyfikacja w żaden sposób nie rzutuje ani na prawa i obowiązki strony ani też na zawarty w prostowanej decyzji opis istotnych ustaleń stanu faktycznego. Nie można tu więc mówić o jakiejkolwiek ingerencji w merytoryczną treść przedmiotowej decyzji czy też o modyfikacji zawartego w niej rozstrzygnięcia i nie sposób zgodzić się, aby cokolwiek w tym zakresie zmieniał fakt, iż opisana wyżej omyłka popełniona została w aż dwóch miejscach. Nie budzi także wątpliwości, że omyłka ta ma charakter oczywisty (por. wyrok NSA z 8 czerwca 2022 r., sygn. akt III FSK 133/22, CBOSA).
Zważywszy wszystkie powołane wyżej okoliczności Sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa w stopniu mogącym uzasadniać jego wzruszenie i dlatego działając na podstawie 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.
Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nastąpiło zgodnie z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a. z uwagi na fakt, iż przedmiotem skargi jest postanowienie.