II SA/OL 831/22

II SA/Ol 831/22 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2022-12-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Alicja Jaszczak-Sikora
Ewa Osipuk /przewodniczący/
Piotr Chybicki /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne
Pomoc społeczna
Sygn. powiązane
I OSK 829/23 - Wyrok NSA z 2024-04-25
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 615
art. 17 ust.1, art. 17 ust.1b, art. 24 ust. 2 i 4, art. 27 ust. 5
Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tj.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 138 par.1 pkt.2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Dnia 28 grudnia 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Osipuk Sędziowie sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 grudnia 2022 roku sprawy ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego - oddala skargę.
Uzasadnienie
B. S. (dalej skarżący) 1 marca 2022 r. zwrócił się do Burmistrza Miasta Górowo Iławeckie (dalej: organ I instancji) o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania osobistej opieki nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym ojcem – M. S. Po rozpoznaniu wskazanego wyżej wniosku, Burmistrz Miasta Górowo Iławeckie (dalej organ I instancji) decyzją z 31 marca 2022 r. odmówił stronie przyznania prawa do wnioskowanego świadczenia. Organ wskazał, że przyczyną odmowy był fakt, że niepełnosprawność ojca wnioskodawcy powstała w okresach innych niż wskazane w art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych.
Skarżący w odwołaniu od ww. rozstrzygnięcia wywiódł, że decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego, to jest art. 17 ust. 1 b ustawy o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 615 z późn. zm.) (dalej u.ś.r.) polegającym na oparciu wydanego rozstrzygnięcia na części tego przepisu, która uznana została przez Trybunał Konstytucyjny za sprzeczną z Konstytucją RP.
Samorządowe Kolegium odwoławcze w Olsztynie (Kolegium, organ II instancji) decyzją z [...] r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. 2022, poz. 2000, tj., dalej k.p.a.) uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i orzekło co do istoty sprawy w ten sposób, że przyznało B. S. prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym ojcem – M. S. od dnia 1 czerwca 2022 r. na stałe.
W motywach rozstrzygnięcia Kolegium zwróciło uwagę, że M. S. (ur. [...] r.) jest wdowcem. Zgodnie z wydanym przez Powiatowy Zespół do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Bartoszycach orzeczeniem z dnia 18 lipca 2011 r., został on uznany za osobę niepełnosprawną w stopniu znacznym. Przy czym z orzeczenia tego wynika, że nie da się ustalić od kiedy występuje u niego niepełnosprawność, zaś ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od dnia 21 czerwca 2011 r. Co więcej w orzeczeniu wskazano również, że z uwagi na swój stan zdrowia ojciec skarżącego wymaga stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Z akt sprawy wynika, że M. S. ma problemy z poruszaniem się (przemieszcza się wyłącznie przy użyciu kul i wymaga wówczas asekuracji innej osoby). W trakcie przeprowadzonego wywiadu środowiskowego pracownicy organu pierwszej instancji stwierdzili, że z uwagi na wiek i niepełnosprawność wymaga on wsparcia innych osób.
Kolegium zwróciło uwagę, że w aktach sprawy znajduje potwierdzenie fakt, że opiekę nad M. S. sprawuje jego syn – B. S. W ramach sprawowanej opieki skarżący zabezpiecza wszelkie potrzeby bytowe ojca (utrzymuje porządek w mieszkaniu, dba o higienę osobistą ojca, pomaga ojcu przy ubieraniu się, pomaga ojcu przemieszczać się, wychodzi z ojcem na spacery, umawia wizyty lekarskie i asystuje w ich trakcie, realizuje recepty, robi zakupy, przygotowuje opał). Z uwagi na fakt wspólnego zamieszkiwania z ojcem sprawowana nad nim opieka ma charakter stały i całodobowy. W związku ze sprawowaną nad ojcem opieką skarżący posiadał przyznane na mocy wydanej przez organ pierwszej instancji decyzji z 5 listopada 2018r., prawo do zasiłku dla opiekuna. Jednakże decyzja ta została uchylona z dniem 1 czerwca 2022 r. na mocy wydanej przez organ pierwszej instancji, ostatecznej i prawomocnej decyzji z 2 czerwca 2022 r. Z akt sprawy wynika również, że B. S. od dnia 1 września 2013 r. posiada prawo do policyjnej renty rodzinnej po zmarłym synu.
Mając powyższe na uwadze, Kolegium przyjęło, że skarżący jest tzw. inną osobą, w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., na której zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, spokrewnioną w pierwszym stopniu z wymagającą opieki osobą niepełnosprawną. W ocenie Kolegium oczywistym było, że skarżący jako syn, jest osobą uprawnioną do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką sprawowaną nad ojcem. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, ze zakres sprawowanej przez skarżącego opieki uniemożliwia mu podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Z akt sprawy nie wynikało zaś, aby w chwili orzekania przez Kolegium na gruncie przedmiotowej sprawy wystąpiły jakiekolwiek, określone wart. 17 ust. 5 u.ś.r. przesłanki negatywne uniemożliwiające przyznanie stronie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia w związku ze sprawowaniem opieki nad ojcem. W szczególności zaś, podstawy odmowy przyznania prawa do wnioskowanego świadczenia stanowić nie mógł, jako uznany za częściowo sprzeczny z Konstytucją RP, art. 17 ust. 1b u.ś.r. Kolegium podkreśliło, że przeszkodą w przyznaniu nie mógł być również fakt, że strona pozostaje uprawniona do renty rodzinnej po zmarłym synu. Zgodnie bowiem z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) ustawy o świadczeniach rodzinnych negatywną przesłanka uniemożliwiającą przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego jest posiadanie przez opiekuna osoby niepełnosprawnej ustalonego prawa do renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka. Co więcej w chwili orzekania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie uchylona została decyzja organu pierwszej instancji przyznająca stronie prawo do zasiłku dla opiekuna.
Mając na uwadze powyższe, kolegium orzekło o przyznaniu B. S. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania osobistej opieki nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym Ojcem. Ustalając okres, na jaki przyznano skarżącemu prawo do wnioskowanego świadczenia Kolegium Odwoławcze oparło się na regulacji zawartej w art. 17 ust. 1 i ust. 5 pkt 1 lit. b) oraz art. 24 ust. 2 i 4 u.ś.r. Jak zaznaczył organ, wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego strona złożyła 1 marca 2022 r. Kolegium zastrzegło, że brak było podstaw do przyznania stronie, stosownie do art. 24 ust 2 u.ś.r., prawa do świadczenia pielęgnacyjnego od miesiąca złożenia wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, to jest od dnia 1 marca 2022 r. Strona do dnia 31 maja 2022 r. pozostawała bowiem uprawniona do zasiłku dla opiekuna i świadczenie to pobierała. Co za tym idzie występowała przesłanka negatywna uniemożliwiająca przyznanie stronie prawa do wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego określona w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b) ustawy oświadczeniach rodzinnych. Wobec powyższego, prawo do świadczenia pielęgnacyjnego przyznać należało stronie od dnia 1 czerwca 2022 r. (od tego dnia nie występują bowiem określone wart. 17 ust. 5 powoływanej ustawy przesłanki negatywne uniemożliwiające przyznanie stronie wnioskowanego świadczenia) na stałe (bowiem ojciec strony uznany został na stałe za osobę niepełnosprawną w stopniu znacznym).
Od powyższej decyzji Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wywiódł B. S. zarzucając organowi:
- naruszenie prawa materialnego tj. art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. poprzez jego nieprawidłową wykładnię, polegającą na uznaniu, iż wyklucza on możliwość zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego oraz zasiłku dla opiekuna,
- naruszenie prawa materialnego tj. art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że świadczenie pielęgnacyjne nie może być przyznane osobie, która ma już ustalone prawo do zasiłku dla opiekuna, gdy zarówno wykładnia językowa, jak i funkcjonalna prowadzi do wniosku, że w sytuacji, gdy wobec danej osoby występuje zbieg uprawnień do jednego z wymienionych w tym przepisie świadczeń, to osoba uprawniona ma prawo wyboru świadczenia, co w przedmiotowej sprawie miało miejsce.
W uzasadnieniu skargi B. S. wywiódł, że nie zgadza się z ustaleniami Kolegium dotyczącymi okresu za jaki przyznano mu prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Jak zauważył we wniosku o przyznanie mu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wniósł o uchylnie decyzji przyznającej mu prawo do zasiłku dla opiekuna w sytuacji przyznania wnioskowanego świadczenia. Tym samym skarżący dokonał wyboru świadczenia, o którym mowa wart. 27 ust. 5 pkt 5 u.ś.r. Wobec powyższego nie może zostać pozbawiony prawa do świadczenia pielęgnacyjnego za okres od dnia złożenia wniosku. Zgodnie z dyspozycją zawartą w treści art. 24 ust. 2 u.ś.r. prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Skarżący podkreślił, że nie do przyjęcia jest sytuacja, w której osoba spełniająca warunki do uzyskania jednocześnie kilku różnych świadczeń z pomocy społecznej, otrzymuje świadczenie mniej korzystne, mimo iż skarżąca mogła dokonać wyboru i wyraźnie oświadczyła, że wybiera świadczenie bardziej korzystne. Wybór świadczenia pielęgnacyjnego jako świadczenia korzystniejszego był przez wnioskodawcę wyrażony już w dniu złożenia wniosku do organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 133 § 1, art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej jako: "p.p.s.a."), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może mieć miejsce w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowanej wykładni tych przepisów.
Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Użyty w tym przepisie zwrot "w granicach sprawy", oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Sąd związany jest bowiem granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowana przez uprawniony podmiot (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lutego 1997 r. sygn. akt OPS 12/96, ONSA 1997, Nr 3, poz. 104, wyrok NSA z 10 lipca 2019 r., sygn. akt I OSK 2507/18, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: CBOSA).
Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Podstawę materialnoprawną zapadłych w sprawie rozstrzygnięć stanowią przepisy u.ś.r. Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:
1) matce albo ojcu,
2) opiekunowi faktycznemu dziecka,
3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,
4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności – jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.
Okolicznością bezsporną jest to, że ojciec skarżącego jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, a zakres sprawowanej przez skarżącego opieki - również w ocenie organów obu instancji - uniemożliwia mu podjęcie zatrudnienia.
Prawidłowo także Kolegium oceniło, odwołując się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. (sygn. akt K 38/13), że wynikająca z art. 17 ust. 1b u.ś.r. przesłanka daty powstania niepełnosprawności nie może być podstawą odmowy wnioskowanego świadczenia.
W rozpoznawanej sprawie istota sporu dotyczyła kwestii przysługiwania skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego począwszy od miesiąca, w którym złożył wniosek o przyznanie tego świadczenia, tj. od 1 marca 2022 r. Kolegium przyjęło, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje dopiero od 1 czerwca 2022 r., gdyż od tego momentu skarżący nie pobiera już zasiłku dla opiekuna, zatem ustała jedyna przesłanka negatywna uniemożliwiająca przyznanie wnioskowanego świadczenia.
Stosownie do art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłku dla opiekunów.
Dodatkowo zaznaczyć należy, że w przypadku zbiegu uprawnień do różnych świadczeń rodzinnych, ustawodawca wprowadził zasadę wypłaty jednego świadczenia, wybranego przez osobę uprawnioną. Zgodnie bowiem z art. 27 ust. 5 u.ś.r. w przypadku zbiegu uprawnień do świadczenia rodzicielskiego, pielęgnacyjnego, specjalnego zasiłku opiekuńczego, dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10 lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z 4 kwietnia 2014 r. o ustalaniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów - przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną - także w przypadku, gdy świadczenia te przysługują w związku z opieką nad różnymi osobami.
Sąd w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela wyrażane w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, zgodnie z którym art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. wyklucza możliwość pobierania dwóch świadczeń jednocześnie, jednak nie uniemożliwia wyboru przez uprawnionego świadczenia także wówczas, gdy jedno z nich jest już przyznane wcześniejszą decyzją (por. np. wyrok NSA z 13 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 235/18; wyrok WSA w Szczecinie z 9 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 1151/19 czy wyrok WSA w Gdańsku z 26 września 2019 r., sygn. akt III SA/Gd 423/19 - wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, CBOSA).
Z akt sprawy wynika, że dopiero decyzją z 2 czerwca 2022 r. (k. 59 akt administracyjnych) organ I instancji orzekł (w trybie art. 155 k.p.a.) o zakończeniu realizacji decyzji z 5 listopada 2018 r. przyznającej skarżącemu zasiłek dla opiekuna, ze skutkiem od 1 czerwca 2022r. Skarżący nie odwołał się od tej decyzji (złożył oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania). Wobec powyższego decyzja ta uzyskała przymiot ostateczności i pozostaje w obrocie prawnym, zatem wiąże stronę i organy. Jest ona odrębnym aktem, podlegającym ewentualnemu odrębnemu zaskarżeniu (co nie nastąpiło), więc, jak wskazano wyżej, nie mogła stanowić przedmiotu kontroli sądu w niniejszym postępowaniu. Ponadto skarżący wskazał, we wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego (k. 18 akt administracyjnych), że wniósł o uchylenie decyzji przyznającej zasiłek dla opiekuna w sytuacji przyznania wnioskowanego świadczenia tj. świadczenia pielęgnacyjnego, co oznacza, że dokonał wyboru świadczenia. Wybór ten w intencji skarżącego nastąpić miał z chwilą przyznania mu świadczenia pielęgnacyjnego.
Należy podkreślić, że zakaz kumulowania świadczeń, o których mowa w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b oraz art. 27 ust. 5 u.ś.r. wyklucza sytuację, w której osobie uprawnionej przysługiwałoby więcej niż jedno (wybrane przez nią) świadczenie. Nie jest zatem możliwe uzyskanie uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego przy jednoczesnym posiadaniu prawa do innych tego typu świadczeń, w tym zasiłku dla opiekuna. Strona, która dokonuje wyboru, a korzysta już ze zbieżnego uprawnienia, musi z niego zrezygnować przed rozstrzygnięciem o prawie do wnioskowanego świadczenia, przy czym, rezygnacja ta nie może opierać się tylko na warunkowej deklaracji, lecz konieczne jest, aby przed rozstrzygnięciem o prawie do wyższego świadczenia pielęgnacyjnego ustało prawo do pobierania innego świadczenia (por. wyrok NSA z 11 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 3/19, CBOSA).
Prawidłowo więc Kolegium uznało, że dopiero od 1 czerwca 2022 r. nie istniały przesłanki negatywne do przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego, określone w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r., tj. istnienie decyzji o przyznaniu zasiłku dla opiekuna.
Odnosząc się natomiast do wykładni art. 24 ust. 2 u.ś.r., zgodnie z którym prawo do świadczeń rodzinnych ustala się począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego, należy wyjaśnić, że sformułowanie "ustala się" można utożsamiać z "przyznaje się" tylko w sytuacji, gdy w miesiącu złożenia wniosku spełnione są wszystkie przesłanki pozytywne i nie występują przesłanki negatywne do uwzględnienia wniosku. Skoro zaś nie jest możliwe kumulatywne pobieranie zarówno świadczenia pielęgnacyjnego, jak i specjalnego zasiłku opiekuńczego, to warunkiem przyznania nowego świadczenia jest rezygnacja z uprzednio przyznanego świadczenia, która nie może sprowadzać się tylko do deklaracji na przyszłość - jej wyrazem musi być uchylenie lub zmiana wcześniejszej decyzji. Okres, na jaki strona może ubiegać się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, nie jest determinowany bowiem wyłącznie datą wpływu wniosku, ale jest też uzależniony od terminu przysługiwania dotychczasowego, zbieżnego uprawnienia (por. np. wyrok WSA w Olsztynie z 21 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 995/19, CBOSA oraz wyrok NSA z 19 maja 2021 r., sygn. akt I OSK 209/21, LEX nr 3194799).
Uznać zatem należy, że Kolegium nie naruszyło art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r., ponieważ przepis ten wyklucza możliwość zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego i zasiłku dla opiekuna. Dopóki zatem w obrocie prawnym pozostawała ostateczna decyzja o przyznaniu skarżącemu prawa do zasiłku dla opiekuna, to w świetle ww. przepisu, nie było możliwe przyznanie wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego. Organ odwoławczy nie pominął również art. 27 ust. 5 pkt 5 u.ś.r., zgodnie z którym w przypadku zbiegu uprawnień m.in. do świadczenia pielęgnacyjnego i zasiłku dla opiekuna, przysługuje jedno z tych świadczeń, wybrane przez osobę uprawnioną. Niewątpliwie celem powołanych przepisów jest uniemożliwienie osobom uprawnionym równoczesnego pobierania świadczenia pielęgnacyjnego i m.in. zasiłku dla opiekuna, co nie wyklucza jednak możliwości przyznania, np. świadczenia pielęgnacyjnego, w przypadku spełnienia pozytywnych przesłanek przyznania tego świadczenia i skorzystania przez osobę wnioskującą z prawa wyboru świadczenia korzystniejszego, z zastrzeżeniem wcześniejszej rezygnacji z dotychczas pobieranego.
Tym samym, prawidłowo Kolegium przyznało skarżącemu świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej na okres od 1 czerwca 2022 r. Dopiero bowiem od tego miesiąca brak było przesłanek negatywnych do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Nie było natomiast prawnej możliwości orzeczenia o przyznaniu tego świadczenia od 1 marca 2022 r., gdyż w tym okresie stronie przysługiwało jeszcze konkurencyjne świadczenie, wykluczające możliwość jednoczesnego pobierania świadczenia pielęgnacyjnego. Ostatecznie podkreślić należy, że skarżący - reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika - we wniosku złożył oświadczenie o następującej treści: "w przypadku wydania decyzji przyznającej w/w świadczenie pielęgnacyjne z dniem jej wydania wnoszę o uchylenie decyzji dotyczącej przyznania zasiłku dla opiekuna." (k. 18 akt administracyjnych). Wyrażoną wprost we wniosku z 1 marca 2022 r. intencją skarżącego było uchylenie prawa do zasiłku dla opiekuna od dnia ewentualnego przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.
Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a. na zgodny wniosek skarżącej i organu.