II SA/Ol 812/04

II SA/Ol 812/04 - Postanowienie WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2005-01-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-11-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
A. Irena Szczepkowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Wojewoda
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie: Asesor WSA Irena Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. G. i następców prawnych M. G.: E. S. i L. G. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie lokalu postanawia: umorzyć postępowanie sądowe.
Uzasadnienie
W dniu 8 lipca 2002 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wpłynęła skarga wniesiona przez I. i M. małż. G. na decyzję Wojewody z dnia 7 czerwca 2002 r., nr "[...]" Decyzją tą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Starosty G. z dnia 12 kwietnia 2002 r. w przedmiocie udzielenia B. i J. M. pozwolenia na użytkowanie lokalu mieszkalnego nr "[...]" położonego w W. przy ul. "[...]" po przeprowadzonym remoncie bez wymaganego pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż pozwolenie na użytkowanie dotyczy lokalu mieszkalnego nr "[...]" - stanowiącego własność Państwa M. Całość budynku i działki jest współwłasnością Państwa M. i Państwa G. Pozwolenie dotyczy wyłącznie celów mieszkaniowych i stanowi legalizację samowoli budowlanej. Organ II instancji stwierdził, iż wobec wykonania ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. ustalającej warunki tej legalizacji oraz stwierdzenia przez komisję powołaną przez Starostę G. podczas oględzin lokalu w dniu 3 kwietnia 2002 r., że wyniku prowadzonych robót budowlanych nie nastąpiła zmiana sposobu użytkowania obiektu, nie można odmówić pozwolenia na użytkowanie.
W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucali, iż organy nie wykonały wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 października 2001 r. Zdaniem skarżących B. i J. M. prowadzą działalność turystyczną w lokalu mieszkalnym sąsiadującym z ich lokalem, a korzystający z tego lokalu turyści zakłócają im spokój. Z tych względów, w ich ocenie, Wojewoda powinien zakazać B. i J. M. powadzenia działalności turystycznej. Ponadto skarżący domagali się zasądzenia od Wojewody na ich rzecz kwoty 1.000 zł tytułem zadośćuczynienia za utratę zdrowia psychicznego i fizycznego.
W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podkreślił, iż w wykonaniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2001 r. sygn. akt "[...]", organ I instancji dokonał w dniu 3 kwietnia 2002 r. oględzin rozpatrywanego obiektu i protokolarnie stwierdził, że nie nastąpiła zmiana sposobu użytkowania z mieszkania na pensjonat. Wskazano
nadto, iż wydane w niniejszej sprawie decyzje organów obu instancji legalizują wykonane samowolnie roboty budowlane bez zmiany sposobu użytkowania obiektu. Pismem z dnia 21 grudnia 2004 r. skarżący I. G. i następcy prawni M. G.: E. S. i L. G. cofnęli skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy l wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 póz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają j rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi. Stąd też pomimo wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie orzeczenie zapadło w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie.
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Sąd uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne i wobec powyższego, na podstawie art. 161 § l pkt l w związku z art. 60 powołanej ustawy i umorzył postępowanie.