II SA/Ol 808/20

II SA/Ol 808/20 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2021-01-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-11-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Alicja Jaszczak-Sikora
Ewa Osipuk /sprawozdawca/
Katarzyna Matczak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 850/21 - Wyrok NSA z 2023-12-19
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1186
art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. f, art. 30 ust. 1 pkt 1;
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie sędzia WSA Alicja Jaszczak - Sikora sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi D. K., J. E., H. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru budowy obiektów oddala skargę.
Uzasadnienie
D.K., J.E. i H.S. (dalej jako "strona", "skarżący", "inwestorzy"), wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Wojewody z dnia "[...]" r. w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru budowy obiektów.
Z akt sprawy wynika, że w dniu "[...]"r., skarżący zgłosili w Starostwie Powiatowym (dalej jako "organ pierwszej instancji", "Starosta"), zamiar budowy czterokomorowego silosu na kiszonkę na dz. nr "[...]" w miejscowości G., gm. D. Zgodnie z treścią zgłoszenia, przedmiotowy silos o wymiarach zewnętrznych 60,28 m x 50,40 m x 3,20 m, związany z produkcją rolną będzie uzupełniał zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej. Z załączników do zgłoszenia wynika ponadto, że zgłaszany obiekt wyposażony zostanie w instalację składającą się z rurociągu kanalizacyjnego i studzienek kanalizacyjnych. Z kolei odcieki z kiszonki gromadzonej w projektowanym silosie będą odprowadzane do dwóch zbiorników o pojemności 18,00 m3 każdy, również objętych zgłoszeniem.
Postanowieniem z "[...]" r., Starosta nałożył na inwestorów obowiązek uzupełnienia zgłoszenia.
W wyznaczonym terminie inwestorzy przedłożyli uzupełnienie do przedmiotowego zgłoszenia, zmieniając jednocześnie pojemność zbiorników na odcieki z 18,00 m3 na 5,00 m3.
Starosta, decyzją z dnia "[...]"wniósł sprzeciw do zamiaru wykonania robót budowlanych, polegających na budowie czterokomorowego silosu na kiszonkę i zbiorników na odcieki, na działce nr "[...]"w miejscowości G., gm. D. i jednocześnie na podstawie art. 30 ust. 7 pkt ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 z późn. zm.) – dalej jako "P.b." nałożył na inwestorów obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę na wykonanie robót obejmujących budowę czterokomorowego silosu na kiszonkę i zbiorników na odcieki, na dz. nr "[...]" w miejscowości G., gm. D.
Organ pierwszej instancji stwierdził, że planowane przedsięwzięcie nie może być uznane za przedsięwzięcie realizowane w ramach działki siedliskowej, nie korzysta tym samym ze zwolnienia wynikającego z art. 29 ust.1 pkt 1 P.b. i wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Ponadto, zgłoszenie dotyczy budowy silosu na kiszonkę
o wysokości ściany (ponad poziom terenu), wynoszącym 3,2 mi wysokości całej ściany (części znajdującej się w gruncie), wynoszącej 3,57 m.
W ocenie organu pierwszej instancji, w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z obiektem, którego realizacja wymaga szczególnego nadzoru na budowie,
z uwagi na wymogi bezpieczeństwa stawiane podobnym obiektom, których wysokość przekracza 3 m, co prowadzi do wniosku, że budowa silosu na kiszonkę o wymiarach większych niż 3 m, realizowanych bez nadzoru na budowie może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia.
Po rozpatrzeniu odwołania strony, Wojewoda (dalej również jako "organ odwoławczy, "Wojewoda"), decyzją z dnia "[...]"r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z literalnym brzmieniem art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. f oraz art. 30 ust. 1 pkt 1 P.b., budowa silosów na kiszonkę związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową
w ramach istniejącej działki siedliskowej, zwolniona została z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i może być realizowana na zgłoszenie. Wskazano jednak, że przedmiotowy silos na kiszonkę wyposażony zostanie w zbiorniki na odcieki oraz instalację kanalizacyjną i związany będzie z obsługą obory o obsadzie 199 DJP, która stosownie do treści §3 ust. 1 pkt 104 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko
(Dz. U. z 2019 r., poz.1839), kwalifikowana jest do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dodatkowo, działka o nr "[...]"w miejscowości G., objęta rozpatrywanym zgłoszeniem, położona jest na obszarze zespołu przyrodniczo - krajobrazowego ""[...]"Z uwagi zatem na lokalizację zgłaszanego obiektu na obszarze objętym formą ochrony przyrody oraz jego funkcję związaną bezpośrednio z działaniem przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, nie można wykluczyć negatywnego oddziaływania przedmiotowego silosu na środowisko. W rozpatrywanej sprawie uzasadnia to konieczność wniesienia sprzeciwu i nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w oparciu o art. 30 ust. 7 pkt 2 P.b.
Organ odwoławczy podzielił też stanowisko organu pierwszej instancji, że budowa przedmiotowego silosu, z uwagi na jego parametry i rozwiązania konstrukcyjne może również spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia i wymaga nadzoru na budowie, co wypełnia dyspozycję art. 30 ust.7 pkt 1 P.b. W ocenie Wojewody, powyższe zagrożenia mogą być wyeliminowane w pełnym postępowaniu,
w procedurze wydawania pozwolenia na budowę.
Jednocześnie zaś, zdaniem organu odwoławczego, Starosta nie udokumentował w sposób niebudzący wątpliwości, że działka objęta zgłoszeniem nie jest działką siedliskową, co uzasadniałoby wniesienie sprzeciwu w pierwszej kolejności w oparciu
o art. 30 ust. 6 pkt 1 P.b. Organ pierwszej instancji uznał, że na działce objętej zgłoszeniem nie ma budynku mieszkalnego. Wojewoda wyjaśnił, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtowany został pogląd, iż działka siedliskowa może być wydzielona z jednej lub kilku działek ewidencyjnych wchodzących w skład danego gospodarstwa rolnego. Nie można zatem granic obszaru zajętego pod działkę siedliskową utożsamiać z granicami działki wyodrębnionej ewidencyjnie. Z kolei skarżący wyjaśnili, że na działce sąsiedniej o nr "[...]", zlokalizowane są dwa zamieszkałe przez nich budynki mieszkalne.
Zdaniem organu odwoławczego, nie można również uznać za skutecznie wniesiony sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 5c P.b., z tego powodu, że inwestorzy nie przedłożyli decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ pierwszej instancji nie wzywał bowiem do uzupełnienia zgłoszenia w tym zakresie.
W ocenie Wojewody, materiał dowodowy potwierdza zasadność wniesienia sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 1 P.b. Okoliczności sprawy uzasadniają wniesienie sprzeciwu i nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę z uwagi na okoliczności wymienione w pkt 2 wymienionego przepisu. Natomiast na marginesie zauważono, że ustalenia organu nie mogą prowadzić do wniosku, że analizowany obiekt jednocześnie objęty jest obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę i został
z tego obowiązku zwolniony.
W powołanej na wstępie skardze do tut. Sądu, strona - wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji jako naruszających prawo i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych - zarzuciła naruszenie:
1. przepisów prawa materialnego:
– art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. f oraz art. 30 ust. 1 pkt 1 P.b., przez niewłaściwe jego niezastosowanie, tj. uznanie, że budowa silosu na kiszonkę i zbiorników na odcieki nie może zostać uznana za budowę silosów na kiszonkę związanych z produkcją rolną
i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej, co oznacza, że nie można zastosować do niej zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a tym samym nie może ona być realizowana na zgłoszenie;
- art. 30 ust. 6 pkt 1 P.b., przez niewłaściwe jego zastosowanie tj. uznanie, że działka objęta znoszeniem nie jest działka siedliskową;
- art. 30 ust. 7 pkt 1 P.b., przez niewłaściwe jego zastosowanie tj. uznanie, że budowa przedmiotowego silosu może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Decyzja wydana w oparciu o art. 30 ust. 7 pkt 1 P.b. ma charakter decyzji uznaniowej, jednak wymaga szczegółowego uzasadnienia, które powinno dokładnie odzwierciedlać ustalenia organu poczynione w toku przeprowadzonego postępowania, wyjaśnienie zastosowanych przepisów prawa i wyczerpująco uzasadniać okoliczności, które przemawiają za przyjęciem, że zaistniały przesłanki dające podstawy do zastosowania art. 30 ust. 7 pkt 1 P.b. W przedmiotowej sprawie nie miało to miejsca. Organ nie uzasadnił decyzji w taki sposób, aby stworzyć możliwość kontroli przez stronę prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję i motywów rozstrzygnięcia, co ma podstawowe znaczenie dla prawidłowości decyzji administracyjnych o charakterze uznaniowym;
- § 3 ust. 1 pkt 104 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r.
w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, przez niewłaściwe jego zastosowanie i uznanie, że budowa silosu na kiszonkę i zbiorników na odcieki można zakwalifikować do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko;
2. przepisów prawa procesowego tj.:
- art. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 i art. 77 § 1 oraz art. 80 § 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256), dalej jako "k.p.a.", poprzez oparcie rozstrzygnięcia na materiale nierzetelnym,
z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów i brakiem rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wnikliwy, prawidłowy i wyczerpujący oraz pozbawienie strony prawa czynnego udziału w postępowaniu, co spowodowało błędne przyjęcie, że skarżący nie mogą zrealizować budowy silosu na kiszonkę i zbiorników na odcieki na podstawie zgłoszenia;
- art 107 § 3 k.p.a., poprzez brak podania dowodów na potwierdzenie okoliczności stanowiących podstawę faktyczną podjęcia zaskarżonej decyzji. Mowa tu m.in. o braku udokumentowania w sposób nie budzący wątpliwości okoliczności, że działka objęta zgłoszeniem nie jest działką siedliskową.
Skarżący podnieśli, że zgodnie z brzmieniem art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. f P.b., ustawodawca zwolnił budowę silosów na kiszonkę z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Przedmiotowe zwolnienie nie jest uzależnione od spełnienia dodatkowych przesłanek, tak jak jest to konieczne w przypadku budowy naziemnych silosów na materiały sypkie. Co oznacza, że budowa silosu na kiszonkę, co do zasady jest zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Tylko w przypadku wystąpienia enumeratywnie wskazanych przez ustawodawcę okoliczności, przedmiotowe zwolnienie nie będzie obejmowało takiej budowy. W ocenie skarżących,
w przedmiotowej sprawie powinna mieć zastosowanie zasada wynikająca wprost
z art 29 P.b., gdyż nie zachodzą jakiekolwiek okoliczności, które uzasadniałyby niemożność zastosowania w przedmiotowej sprawie zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.
Skarżący nie zgodzili się ze stanowiskiem Starosty i Wojewody, wskazującym że budowa silosu z uwagi na parametry i rozwiązania konstrukcyjne może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia i wymaga nadzoru, co wypełnia dyspozycję art. 30 ust. 7 pkt 1 P.b. Organy nie wskazały jednoznacznie, że zamierzona przez skarżących budowa silosu o parametrach wyszczególnionych w zgłoszeniu może spowodować takie zagrożenie. Podkreślono, że skarżący w opisie do zgłoszenia wskazali, że silos będzie wykonany z bezpiecznych, certyfikowanych elementów prefabrykowanych zakupionych przez inwestora od producenta.
Zdaniem skarżących, organ niewłaściwie uznał, że budowa silosu na kiszonkę
i zbiorników na odcieki można zakwalifikować do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 104 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Budowa silosu na kiszonkę nie jest przedsięwzięciem wyszczególnionym we wskazanym rozporządzeniu. Dodatkowo,
w 2009 r. została przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko, zakończona wydaniem decyzji z dnia "[...]" o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku inwentarskiego obory o obsadzie do 199DJ. Obecna obsada w przedmiotowym budynku obory nie uległa zmianie. Ponadto, bezpośrednie usytuowanie silosu przed halami istniejącej obory pozwoli skrócić cykl technologiczny dotyczący karmienia.
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 145 § 1 ustawy
z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, że sąd orzeka
w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1).
W myśl zaś z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi
i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.
W pierwszej kolejności podkreślić należy, że na gruncie Prawa budowlanego - zasadą jest - że rozpoczęcie i prowadzenie robót budowlanych jest dopuszczalne po uprzednim uzyskaniu przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1 u.P.b.). Prowadzenie określonych kategorii robót budowanych na podstawie zgłoszenia jest natomiast wyjątkiem od zasady prowadzenia robót budowlanych jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2016 r. sygn. II OSK 78/15, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Nie ulega wątpliwości, że skoro zasadą jest rozpoczęcie robót budowlanych na podstawie pozwolenia na budowę, to (w przypadku podległości inwestycji reżimowi Prawa budowlanego), jedynie stwierdzenie, że w sprawie zachodzi – określony prawem wyjątek – uzasadnia odstąpienie od tej zasady. Jednocześnie, skoro uzyskanie pozwolenia na budowę stanowi regułę ogólną, to oznacza, że wyjątki od tej zasady muszą być interpretowane wąsko. Podkreślić również należy, że istotą Prawa budowlanego jest wprowadzenie przez ustawodawcę ograniczeń wolności budowlanej przy wykonywaniu robót budowlanych. Są one ustanowione z uwagi na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa, porządku, a także ochrony praw innych osób (por. art. 31 Konstytucji RP oraz m. in. art. 5 ust. 1 i 2 P.b.). Istotą przepisów Prawa budowlanego jest więc wprowadzenie przez ustawodawcę ograniczeń wolności budowlanej
w interesie publicznym oraz zapewnienie ich przestrzegania.
Jak powyżej wskazano, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 P.b., roboty budowlane można rozpocząć wyłącznie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Jedynie zatem w określonych w tych przepisach przypadkach budowa lub wykonywanie robót budowlanych może zostać zrealizowane na podstawie dokonanego zgłoszenia, o ile organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniesie sprzeciwu w trybie art. 30 ust. 6 P.b., w terminie określonym
w art. 30 ust. 5 P.b. Zgodnie zaś z art. 30 ust. 6 pkt 1 P.b., organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę.
W niniejszej sprawie, organ zgłosił sprzeciw uznając, że planowana inwestycja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, gdyż przedmiotowy silos na kiszonkę - jego parametry i rozwiązania konstrukcyjne mogą spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, co wypełnia dyspozycję art. 30 ust.7 pkt 1 P.b. i wyklucza realizację inwestycji w następstwie zgłoszenia.
Tymczasem, skarżący twierdzą, że planowane roboty budowlane, polegające na budowie silosu na kiszonkę, z mocy art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. f P.b. zwolnione są
z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a wymagają jedynie dokonania zgłoszenia w myśl art. 30 ust. 1 pkt 1 P.b.
Wskazać należy, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. f .P.b. oraz art. 30 ust. 1 pkt 1 P.b. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji) – budowa silosów na kiszonkę związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową
w ramach istniejącej działki siedliskowej zwolniona została z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i może być realizowana na podstawie zgłoszenia.
Podkreślić jednak należy, że sporny silos na kiszonkę wyposażony zostanie
w zbiorniki na odcieki oraz instalację kanalizacyjną i związany będzie z obsługą obory
o obsadzie 199 DJP, która stosownie do treści §3 ust. 1 pkt 104 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz.1839), kwalifikowana jest do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Ponadto, działka o nr "[...]" w miejscowości G., objęta przedmiotowym zgłoszeniem, położona jest na obszarze zespołu przyrodniczo - krajobrazowego "[...]"
W związku z powyższym, mając na uwadze na lokalizację spornego obiektu na obszarze objętym formą ochrony przyrody oraz jego funkcję związaną bezpośrednio
z działaniem przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, trafnie organy uznały, że nie można wykluczyć negatywnego oddziaływania przedmiotowego silosu na środowisko.
Zgodzić się należy także z organami, że budowa przedmiotowego silosu, z uwagi na jego parametry i rozwiązania konstrukcyjne, może również spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Sąd zwraca uwagę, że zgłoszenie dotyczy budowy silosu na kiszonkę o wysokości ściany (ponad poziom terenu), wynoszącym 3,2 m
i wysokości całej ściany (części znajdującej się w gruncie), wynoszącej 3,57 m. Zgodnie z treścią § 2 ust.1 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 listopada
2001 r. w sprawie rodzajów obiektów budowlanych, przy których realizacji jest wymagane ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego (Dz.U. z 2001 r. Nr 138, poz. 1554), wymaga się ustanowienia inspektora nadzoru inwestorskiego przy budowie
budowli piętrzących o różnicy poziomów lustra wody 3 m i większej oraz ścian oporowych o wysokości 3 m i większej. Natomiast zgodnie z §3 pkt 2
lit. a ww. rozporządzenia, ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego jest wymagane również przy realizacji obiektów budowlanych lub ich części, które zawierają elementy konstrukcyjne o rozpiętości 12 m i większej, wysięgu 3 m i większym lub
o wysokości jednej kondygnacji 6 m i większej.
Mając więc na uwadze wymiary spornego silosu (większe niż 3m), zasadne jest stanowisko organów, które uznały w przedmiotowej sprawie za konieczny obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę spornej inwestycji.
Mając powyższe rozważania na uwadze, w niniejszej sprawie uzasadnione jest zastosowanie art. 30 ust.7 pkt 1 oraz pkt 2 P.b., tj. budowa silosu na kiszonkę może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia oraz pogorszenie stanu środowiska.
Wskazać ponadto należy, że nie ma wątpliwości co do tego, że decyzja wydana na podstawie art. 30 ust.7 P.b., ma charakter decyzji uznaniowej. Samo uprawnienie organu, jako głęboko ingerujące w swobodę zabudowy i jednocześnie ustalone ustawowo odstępstwo od konieczności uzyskania pozwolenia na budowę, winno być więc stosowane w sposób rozważny oraz odpowiednio umotywowane, tak aby na tej podstawie możliwe było dokonanie oceny, czy organ działa w granicach uznania, a nie dowolności. Niemniej jednak ocenny charakter uprawnienia organu nie wymaga przy wykazywaniu powodów podjętej decyzji udowodnienia faktów mających świadczyć za skierowaniem sprawy na tory zwykłego postępowania budowlanego (kończącego się decyzją o pozwoleniu na budowę), a realnym uprawdopodobnieniem tych okoliczności. Inaczej mówiąc, organ nie musi udowadniać, że niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia już występuje lub z pewnością w toku realizacji robót budowlanych wystąpi. Nakładając obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, organ powinien wykazać, że zamierzone roboty budowlane mogą potencjalnie spowodować zagrożenie dóbr wymienionych
w tym przepisie (por. wyrok tutejszego Sądu z 2 czerwca 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 1600/15, wyrok WSA w Łodzi z 13 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Łd 1121/11; wyrok NSA z 18 października 2011 r. sygn. akt II OSK 1445/10).
Tym samym, jeżeli organy uznają, że skala robót budowlanych przy budowie silosu na kiszonkę wyposażonego w zbiorniki na odcieki, który będzie związany z obsługą obory o obsadzie 199 DJP, położenie działki, na której ma być budowany – na terenie zespołu przyrodniczo – krajobrazowego, mogą powodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia oraz pogorszenie stanu środowiska, to w takiej sytuacji może w drodze decyzji, na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 1 i pkt 2 nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę na roboty budowlane objęte co do zasady obowiązkiem zgłoszenia.
Zdaniem Sądu, w realiach niniejszej sprawy, działaniu organów nie można
w żadnym razie zarzucić ani dowolności, ani braku wyjaśnienia powodów nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.
W ocenie Sądu, należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że sprzeciw nie mógł być skuteczny na podstawie art. 30 ust. 5c P.b, z tego powodu, że inwestorzy nie przedłożyli decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ nie wzywał bowiem do uzupełnienia zgłoszenia w tym zakresie. Ponadto, Starosta nie udokumentował również, że działka objęta zgłoszeniem nie jest działką siedliskową. W związku z tym, sprzeciw nie mógł być oparty o art. 30 ust. 6 pkt 1 P.b. Skarżący wyjaśnili, że na działce sąsiedniej o nr "[...]" zlokalizowane są dwa zamieszkałe przez nich budynki mieszkalne. Powyższe nie ma jednak znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
Dodać należy, że skarżącym nie zamknięto drogi do realizacji planowanej inwestycji. W związku ze zgłoszeniem sprzeciwu przez organ administracji, skarżący będą jedynie zobowiązani do przeprowadzenia procedury uzyskania pozwolenia na budowę silosu na kiszonkę i zbiorników na odcieki. Organ, nakładając obowiązek uzyskania pozwolenia, może nie mieć pewności, czy w rzeczywistości istnieją w danej sprawie zagrożenia, o których mowa w przepisach art. 30 ust. 7 P.b.
Wydając decyzję o pozwoleniu na budowę, organ nie jest ograniczony terminem z art. 30 ust. 5 P.b., ma większe możliwości zgromadzenia materiału dowodowego, na co pozwalają wymagania ustawowe dotyczące wniosku o pozwolenie na budowę
(art. 33 ust. 2). Ponadto, w takim postępowaniu, oprócz inwestora, uczestniczą inne strony (art. 28 ust. 2). Postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę stwarza więc większe gwarancje prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, przy czym o jej wyniku nie przesądza jeszcze decyzja wydana na podstawie art. 30 ust. 7 P.b. (por. A. Gliniecki w "Komentarzu do art. 30 ustawy - Prawo budowlane" - SIP LEX).
Reasumując, zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów wskazywanych w skardze, ani innych przepisów, które mogłoby stanowić podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji bądź stwierdzenia jej nieważności. Stan faktyczny sprawy został w sposób dostateczny ustalony, organy przedstawiły w sposób jasny i zrozumiały tok swojego rozumowania i przesłanki decydujące o uznaniu, że konieczne jest w przedmiotowej sprawie uzyskanie pozwolenia na budowę.
Końcowo wskazać należy, że na podstawie art. 15 zzs 4 ust. 3 ustawy z dnia
2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 z późn. zm.), sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Strony wcześniej poinformowano
o możliwości wypowiedzenia się w sprawie na piśmie.
Z powyższych względów Sąd, uznając wniesienie przez organ sprzeciwu
w sprawie zamiaru budowy silosu na kiszonkę za zasadne, działając na podstawie
art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.