II SA/Ol 802/05

II SA/Ol 802/05 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2005-12-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-10-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
A. Katarzyna Matczak
Hanna Raszkowska /sprawozdawca/
Tadeusz Lipiński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6332 Należności  przedemerytalne
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędzia WSA Hanna Raszkowska (Spr.) Asesor WSA Katarzyna Matczak Protokolant Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego - oddala skargę.
Uzasadnienie
Starosta decyzją z dnia "[...]", nr "[...]" odmówił W. K. przyznania zasiłku przedemerytalnego. W uzasadnieniu podał, że w dniu l kwietnia 2004 r. został on zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna, zaś prawo do zasiłku dla bezrobotnych przyznano od dnia 9 kwietnia 2004 r. W dniu 9 marca 2005 r. do organu wpłynęło podanie wnioskodawcy o przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego, w którym powołuje się na posiadany w dniu rejestracji, tj. 27 grudnia 2001 r., trzydziestoletni okres pracy oraz informuje, że brak w tym dniu zaświadczenia potwierdzającego pracę w warunkach szczególnych uniemożliwił uzyskanie zasiłku przedemerytalnego. Starosta przedstawił zasady przyznawania zasiłków przedemerytalnych regulowane przepisami ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 z późn. zm.). Wskazał, że przepisy te obowiązywały do dnia 31 grudnia 2001 r., gdyż ustawą z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (...) (Dz. U. Nr 154, póz. 1793) zlikwidowane zostały zasiłki przedemerytalne (skreślono art. 37 j ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu). Przepisem art. 3 ustawy z dnia 20 grudnia 2002r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty (Dz. U. z 2003 r. Nr 6, poz. 65) przyznano prawo do zasiłku przedemerytalnego na starych zasadach osobom, które spełniały ustawowe warunki do jego otrzymania i były zarejestrowane w urzędzie pracy do dnia 12 stycznia 2002 r. Po przeanalizowaniu przedłożonej dokumentacji Starosta określił okresy uprawniające do zasiłku i okres pracy wykonywanej w warunkach szczególnych. Stwierdził, że łączny okres uprawniający do zasiłku wyniósł 29 lat, 4 miesiące, 6 dni oraz 9 lat, 4 miesiące, 20 dni udokumentowanej pracy w warunkach szczególnych. Wobec czego w dniu rejestracji, tj. 28 grudnia 2001 r., wnioskodawca nie spełniał warunków określonych w art. 3 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu i nie mógł z niego skorzystać.
W złożonym odwołaniu W. K. zakwestionował prawidłowość ustalenia okresów uprawniających do zasiłku przedemerytalnego. Stwierdził, że nie posiadał jedynie wszystkich niezbędnych dokumentów, które nadal stara się uzyskać.
Wojewoda decyzją z dnia "[...]", nr "[...]", uchylił w całości zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu przedstawił przebieg postępowania w sprawie. Podał, że po rozpatrzeniu odwołania W. K. stwierdził, iż zachodzą przesłanki do zawieszenia postępowania odwoławczego ze względu na brak organu właściwego rzeczowo do rozstrzygnięcia w zakresie uprawnień odwołującego się do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego i postanowieniem z dnia "[...]"czerwca 2005r., znak: "[...]", zawiesił postępowanie odwoławcze. Po ponownym przeanalizowaniu sprawy stwierdził, że zawieszenie postępowania było niezasadne i uchylił to postanowienie (postanowieniem z dnia "[...]"lipca 2005 r., znak: "[...]"). Wojewoda wywiódł, że Starosta nie mógł, uwzględniając przepisy obowiązujące w dniu wydania zaskarżonej decyzji, wypowiedzieć się w przedmiocie uprawnień odwołującego się do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego, gdyż art. 37 j ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu został skreślony przepisem art. 3 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwianiu zatrudnienia absolwentom szkół. Ponadto z dniem l czerwca 2004 r. utraciła moc ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, natomiast weszła w życie ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, póz. 1001) oraz ustawa z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. Nr 120, póz. 1252), a w stanie faktycznym sprawy nie było możliwe zastosowanie regulacji art. 30 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych. Wojewoda stwierdził również, że w obecnym stanie prawnym brak jest organu właściwego rzeczowo do rozpatrzenia kwestii uprawnień odwołującego się do zasiłku przedemerytalnego. Ponadto informacyjnie podał, że decyzja w tej sprawie zostanie wydana w terminie późniejszym przez starostę jako organ właściwy rzeczowo do załatwiania spraw w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego. Wydanie decyzji administracyjnej będzie możliwe dopiero po wejściu w życie zmian do ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
W złożonej skardze W. K. powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu i stwierdził, że decyzja Wojewody jest dla niego krzywdząca i niekorzystna.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda, podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 3 § l w związku z art. 145 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może ją wzruszyć jedynie wówczas, gdy narusza ona przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać wydanej w sprawie ostatecznej decyzji administracyjnej.
W. K. domaga się przyznania zasiłku przedemerytalnego.
Należy wyjaśnić, że świadczenie to przewidziane było w art. 37 j ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001 r. Nr 6, póz. 56 z późn. zm.). Nabycie prawa do zasiłku przedemerytalnego ustawodawca uzależniał od spełnienia ustawowych warunków do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, posiadania okresu uprawniającego do emerytury pod warunkiem posiadania określonego okresu uprawniającego do zasiłku.
Przepis ten z dniem l stycznia 2002 r. został skreślony przez art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół (Dz. U. Nr 154, póz. 1793) zmieniającej ustawę o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Skarżący złożył natomiast wniosek o przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego w dniu l marca 2005 r. W tej dacie nie obowiązywał już przepis prawa materialnego, na podstawie którego możliwe było rozpatrzenie przedmiotowego wniosku. Z dniem l czerwca 2004 r. utraciła moc ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, natomiast weszła w życie ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001). Ustawa ta nie przewidywała zaś możliwości przyznania świadczenia, o które ubiega się skarżący.
Tym samym Starosta orzekając o bezzasadności żądania i odmawiając przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego działał bez podstawy prawnej. Prawidłowo zatem Wojewoda ocenił, że organ pierwszej instancji nie mógł wypowiedzieć się w sprawie uprawnień skarżącego do nabycia tego zasiłku oraz uchylił na podstawie art. 138 § l pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego decyzję Starosty i umorzył postępowanie w sprawie.
W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r, - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.).
Na marginesie dodać należy, że obowiązujący od dnia l listopada 2005 r. przepis art. 150 a ust. l i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przewiduje możliwość przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., osobie, która do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniła warunki do jego nabycia oraz osobie, która wprawdzie do tego dnia nie spełniła warunku posiadania okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, jeżeli w dniu 31 grudnia 2001 r. pobierała zasiłek dla bezrobotnych i w wyniku zaliczenia okresu pobierania tego zasiłku do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego uzyskałaby prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego. Warunkiem niezbędnym jest złożenie wniosku o przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego w terminie do dnia 28 lutego 2006 r., do powiatowego urzędu pracy właściwego dla miejsca zamieszkania wnioskodawcy.