II SA/OL 792/25

II SA/Ol 792/25 - Postanowienie WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2025-12-19
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-12-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Grzegorz Klimek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Burmistrz Miasta
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 3 § 2, 2a i 3, art. 58 § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. R. i M. R. na pismo Burmistrza Gołdapi z dnia 14 listopada 2025 r. nr WGK.7021.5.89.2025 w przedmiocie przyznania abonamentu mieszkańca/przedsiębiorcy na parkowanie w strefie płatnego parkowania postanawia 1. Odrzucić skargę. 2. Zwrócić skarżącym uiszczony solidarnie wpis od skargi w kwocie 100 zł (sto). WSA/post.1 - sentencja postanowienia
Uzasadnienie
pismem z 16 października 2025 r. dotyczącym "nieuczciwych zasad strefy parkowania" J. R. zwrócił się z prośbą do Burmistrza Gołdapi (organ) o podjęcie działań w sprawie obowiązujących zasad parkowania w centrum miasta. Wnioskowane działania miałyby dotyczyć w szczególności: umożliwienia wykupu abonamentu mieszkańca-przedsiębiorcy, wyznaczenia miejsc postojowych dla mieszkańców lub firm.
Zgodnie z postulatami w/w pisma, działania organu miałyby doprowadzić do "bardziej sprawiedliwego uregulowania tej kwestii".
W odpowiedzi na powyższe pismo, organ przy piśmie z 14 listopada 2025 r. poinformował J. R., że reguły organizacji i funkcjonowania płatnego postoju zostały ustalone w oparciu o przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, które określają zasady pobierania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych oraz, że wprowadzenie indywidualnych miejsc lub abonamentu mieszkańca ulicy ([...] i okoliczne ulice) oraz przedsiębiorcy nie pozwoliłoby na osiągnięcie celu, jakiemu służy strefa płatnego parkowania, tj. zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych ze względu na ograniczoną ilość miejsc postojowych (85 miejsc postojowych + 6 niebieskich kopert dla osób niepełnosprawnych). Ponadto organ zauważył, że wnioskowane rozstrzygnięcie naruszałoby zasadę równego traktowania wobec wszystkich mieszkańców i przedsiębiorców (z uwagi na niewystarczającą liczbę miejsc postojowych) oraz, że w centrum miasta funkcjonuje płatny parking, na którym istnieje możliwość wykupienia abonamentu miesięcznego, półrocznego lub rocznego z którego korzystają lokalni przedsiębiorcy oraz mieszkańcy.
W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na pismo Burmistrza Gołdapi z dnia 14 listopada 2025 r. J. R. i M. R. o zobowiązanie Burmistrza Miasta Gołdap do ponownego rozpatrzenia sprawy i przyznanie abonamentu parkingowego dla mieszkańca/przedsiębiorcy. Podnieśli, że zamieszkują i prowadzą działalność gospodarczą przy [...] w centrum płatnego parkowania. Nie posiadają prywatnego miejsca aby móc parkować auto na własnej posesji. Od dłuższego czasu starają się o przyznanie abonamentu uprawniającego do parkowania w pobliżu miejsca zamieszkania i pracy, bowiem praca wymaga mobilności. Nadmienili, że chcą ponosić opłaty parkingowe ale nie według obowiązujących stawek. Dodali, że z tytułu zamieszkania i prowadzonej działalności terminowo opłacają podatki.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że pismo z 14 listopada 2025 r. nie jest decyzją ponieważ nie ma charakteru jednostronnego, władczego i nie dotyczy (nie kształtuje) uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Skarga jest niedopuszczalna.
Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 – p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 i 2185), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 i 2707), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2022 r. poz. 813, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Na podstawie art. 3 § 2a p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają również w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Natomiast art. 3 § 3 p.p.s.a. stanowi, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.
W świetle powyższego, sądy administracyjne są zatem właściwe wyłącznie do rozpatrywania skarg w sprawach określonych w powołanych wyżej przepisach. Wskazane regulacje prawne określają właściwość rzeczową sądów administracyjnych w sprawowaniu kontroli nad działalnością organów administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na indywidualne akty administracyjne.
Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest pismo Burmistrza Gołdapi z dnia 14 listopada 2025 r. skierowane do J. R., stanowiące odpowiedź pismo z 16 października 2025 r., które to pismo skarżący potraktowali jako rozstrzygnięcie administracyjne.
W orzecznictwie przyjmuje się, że decyzja administracyjna (postanowienie) jest jednostronnym, władczym rozstrzygnięciem organu administracji państwowej o wiążących konsekwencjach obowiązujących norm prawa administracyjnego dla indywidualnie określonego podmiotu i w konkretnej sprawie, podejmowanym w sferze stosunków zewnętrznych. Podstawą prawną takiego rozstrzygnięcia może być jedynie norma prawa administracyjnego, z której bezpośrednio lub pośrednio wynika, że jej konkretyzacja następuje w drodze wydania decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 1987 r. sygn. akt SA/Wr 730/87).
Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów z dnia 29 marca 2006 r., sygn. akt II GPS 1/06, wyraził pogląd, że w każdym przypadku należy indywidualnie badać, czy w sprawie mamy do czynienia z aktem władczym uprawnionego podmiotu i czy ten akt zmierza do władczego ukształtowania praw i obowiązków jego adresata. Z kolei Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 5 lutego 1988 r., sygn. akt III AZP 1/88, wskazał na trzy cechy dające podstawę do uznania czynności organu administracyjnego za decyzję administracyjną – po pierwsze, decyzja jest przejawem woli organu administracyjnego, co oznacza, że organ ten rozstrzygając sprawę narzuca władczo swoje stanowisko; po drugie, decyzja musi wyraźnie wskazywać podstawę prawną w powszechnie obowiązujących przepisach prawa administracyjnego, po trzecie, decyzja rozstrzyga konkretną sprawę określonej osoby fizycznej lub prawnej w postępowaniu unormowanym przez przepisy proceduralne; decyzja wyposażona jest w atrybut ważności (por. uzasadnienie uchwały Izby Cywilnej i Administracyjnej Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 1988 r., III AZP 1/88, opubl. OSPiKA 1989, Nr 3, poz. 59).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że zaskarżone pismo nie może zostać potraktowane jako decyzja administracyjna. Nie stanowi ono bowiem władczego przejawu woli organu administracji publicznej rozstrzygającego konkretną sprawę w stosunku do zindywidualizowanej osoby i wydanego z zachowaniem określonej procedury.
Zdaniem Sądu uznać również należało, że zaskarżone pismo organu nie stanowi żadnej innej formy działalności administracji publicznej, określonej w art. 3 § 2 pkt 1-7 p.p.s.a. i wobec powyższego skarżącym nie przysługiwało prawo do skutecznego wniesienia skargi na takie pismo (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 stycznia 1992 r., sygn. akt SA/Po 69/92, LEX nr 10267 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2010 r., sygn. akt I OSK 1755/10, LEX nr 741586).
Jak już wcześniej wskazano, przedmiotem skargi jest pismo Burmistrza Gołdapi, odnoszące się do pisma z 16 października 2025 r. dotyczącego "nieuczciwych zasad strefy parkowania".
Raz jeszcze należy podkreślić, że przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego są jedynie określone w cytowanych przepisach działania lub zaniechania administracji publicznej o ściśle określonej formie i spełniające określone warunki, tj. decyzje, postanowienia, uchwały czy akty nadzoru. W ocenie Sądu, opisane wyżej pismo nie stanowi tego typu działania i nie spełnia wymogów przewidzianych dla wspomnianych aktów lub czynności. Pismo organu z dnia 14 listopada 2025 r. ma jedynie charakter wyjaśniający, a jego treść nie zawiera konkretyzacji jakichkolwiek uprawnień lub obowiązków. Dlatego też pismo to nie mogło podlegać zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
W tym stanie rzeczy uznać należało, że skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a.
O zwrocie wpisu orzeczono na zasadzie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.