II SA/Ol 763/25

II SA/Ol 763/25 - Postanowienie WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2026-01-21
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-12-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Ewa Osipuk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6166  Łowiectwo
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 3 § 2-3, art. 58 § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1082
art. 46e, art. 49a
Ustawa z  dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Koła Łowieckiego "[...]" w P. na decyzję [...] Nadleśniczego Nadleśnictwa O. z dnia 29 września 2025 r. postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić skarżącemu kwotę 200 zł (słownie: dwustu złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi.
Uzasadnienie
Koło Łowieckie "[...]" w P. (dalej jako: "skarżący", "Koło łowieckie"), wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Nadleśniczego Nadleśnictwa O. (dalej jako: "organ") z dnia 29 września 2025 r. w przedmiocie ustalenia wysokości odszkodowania za szkody łowieckie.
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że na decyzję ustalającą odszkodowanie za szkody łowieckie nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.
W myśl przepisu art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej jako: "p.p.s.a."), Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
W rozpoznawanej sprawie skarga podlega odrzuceniu, bowiem przedmiot zaskarżenia nie podlega kontroli sądu administracyjnego.
Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony art. 3 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego
w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U.
z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia
29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r.
o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;
4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone
w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych
w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych
w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca
1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych
w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 3 § 2a p.p.s.a.), a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone
w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).
Należy nadto wskazać, że wyszczególnienie w art. 3 p.p.s.a. aktów i czynności ma charakter wyczerpujący i stanowi katalog zamknięty, co oznacza, że skarga wniesiona
w jakichkolwiek innych przypadkach niż w nim wskazanych, nie podlega kognicji sądów administracyjnych.
Mając na uwadze tak określony zakres kognicji sądów administracyjnych, stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja nie podlega kontroli sądu administracyjnego.
Jak wynika z akt sprawy, Nadleśniczy Nadleśnictwa O., na podstawie art. 46e ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz.U. z 2025 r. poz. 539), wydał decyzję, którą ustalił odszkodowanie za szkodę wyrządzoną w uprawach rolnych (uprawa pszenicy ozimej) na działkach nr [...], obr. M., gm. P., będących w posiadaniu D. N.
Zgodnie zaś z ww. art. 46e ustawy Prawo łowieckie Nadleśniczy Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe właściwy ze względu na miejsce wystąpienia szkód ustala wysokość odszkodowania, w drodze decyzji, biorąc w szczególności pod uwagę ustalenia zawarte w protokołach, o których mowa w art. 46a ust. 4, art. 46c ust. 5
i art. 46d ust. 8.
Zgodnie art. 49a ust.1 ustawy Prawo łowieckie, w zakresie nieuregulowanym
w ustawie lub przepisach wydanych na jej podstawie, do postępowania prowadzonego przez nadleśniczego lub dyrektora regionalnej dyrekcji Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe w sprawie ustalenia wysokości odszkodowania stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
Z ww. przepisu wynika, że przepisy k.p.a. stosuje się tylko do samego postępowania, które prowadzi do wydania decyzji ustalającej odszkodowanie,
a zakończenie postępowania czyli wydanie odpowiedniej decyzji, powoduje także, iż ustaje możliwość dalszego stosowania przepisów k.p.a., na co z resztą słusznie zwrócił uwagę organ w odpowiedzi na skargę. Natomiast w myśl art. 46e ust. 4 ustawy Prawo łowieckie właściciel albo posiadacz gruntów rolnych, na których zostały wyrządzone szkody,
o których mowa w art. 46 ust. 1, a także dzierżawca albo zarządca obwodu łowieckiego niezadowolony z decyzji, o której mowa w ust. 1, może, w terminie trzech miesięcy od dnia jej doręczenia, wnieść powództwo do sądu właściwego ze względu na miejsce wystąpienia szkody.
Po wydaniu decyzji o której mowa w art. 46e Prawa łowieckiego, właściwym do rozstrzygnięcia sprawy, jest zatem sąd powszechny właściwy ze względu na miejsce wystąpienia szkody, o czym wprost stanowi art. 46e ust. 4 Prawa łowieckiego.
Konkludując, stwierdzić należy, że przytoczone powyżej regulacje wyraźnie określają tryb zaskarżania decyzji w przedmiocie odszkodowania za szkody w uprawach
i płodach rolnych wyrządzone przez zwierzynę leśną i przy wykonywaniu polowania. Mimo, że procedura ustalania odszkodowania kończy się wydaniem decyzji, to decyzja taka,
z woli ustawodawcy podlega zaskarżeniu do sądu powszechnego, właściwego ze względu na miejsce wystąpienia szkody. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny
w postanowieniu z dnia 7 września 2021 r., sygn. akt I OSK 133/21 (dostępne w CBOSA), wprawdzie akt wydany na mocy art. 46e ust. 1 ustawy Prawo łowieckie jest decyzją,
to jednak jej skutki można zwalczać przed sądem powszechnym. Ustawodawca nie wprowadził dwutorowości postępowania sądowego, lecz określił jedną drogę, którą podjąć może podmiot niezadowolony z decyzji. Tą drogą jest wniesienie powództwa do sądu powszechnego, o czym strona została pouczona w zaskarżonej decyzji (zob. również postanowienie NSA z 8 sierpnia 2024 r., sygn. akt I OSK 1264/24, LEX nr 3852188 oraz postanowienie NSA z 20 stycznia 2023 r., sygn. akt I OSK 2254/22, LEX nr 3477623).
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2 p.p.s.a., postanowił o odrzuceniu skargi
(pkt 1 sentencji postanowienia).
O zwrocie wpisu od skargi w wysokości 200 zł orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt 2 sentencji postanowienia).