II SA/Ol 747/24

II SA/Ol 747/24 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2024-11-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-09-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Ewa Osipuk /sprawozdawca/
Marzenna Glabas /przewodniczący/
Piotr Chybicki
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 145
art. 32 ust. 1-2, art. 37
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 134
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 listopada 2024 r. sprawy ze skargi B. B. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania w sprawie powierzenia obowiązków służbowych 1/ uchyla zaskarżone postanowienie; 2/ zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie na rzecz skarżącego B. B. kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Rozkazem personalnym Nr [...] z [...] 2024 r., Komendant Miejski Policji w O. (dalej jako "organ"), powierzył B. B. (dalej jako: "strona", "skarżący"), na okres od 11 czerwca 2024 r. do 15 września 2024 r., pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku Referenta Ogniwa II Wydziału Zabezpieczenia Miasta KMP w O. – bez zmiany dotychczasowych składników uposażenia.
W dniu 11 czerwca 2024 r., strona złożyła raport – odwołanie od decyzji przełożonego z [...] r., wskazując, że powierzenie, o którym mowa w art. 37 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2024 r. poz. 145), może mieć charakter jedynie czasowy. Przedmiotowe powierzenie było zaś ponowne i z dniem 31 maja 2024 r. nastąpiło przekroczenie reżimu czasowego 12 miesięcy.
Postanowieniem Nr [...] z [...] r., Komendant Wojewódzki Policji w Olsztynie stwierdził niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu wskazano, że rozkazem personalnym nr [...] z [...] 2023 r., Komendant Miejski Policji w O., z dniem 2 czerwca 2023 r. powierzył skarżącemu – specjaliście Zespołu [...] KMP w O. - pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku referenta Ogniwa II Wydziału Zabezpieczenia Miasta KMP w O., z zachowaniem dotychczasowego uposażenia zasadniczego i dodatku służbowego.
Następnie, zastępca naczelnika Wydziału dw. z Przestępczością Gospodarczą KMP w O. wystąpił do Komendanta Miejskiego Policji w O. z wnioskiem personalnym o mianowanie strony na stanowisko specjalisty w Referacie Dochodzeniowo-Śledczym [...] KMP w O. Komendant Miejski Policji wydał rozkaz personalny nr [...] z [...] r., którym zwolnił skarżącego z dotychczasowego stanowiska służbowego z dniem 31 października 2023 r. i z dniem 1 listopada 2023 r. mianował na stanowisko specjalisty w Referacie Dochodzeniowo-Śledczym [...] KMP w O., bez zmiany dotychczasowych składników uposażenia, z jednoczesnym podtrzymaniem powierzenia obowiązków służbowych na stanowisku Referenta Ogniwa II Wydziału Zabezpieczenia Miasta KMP w O. Następnie, zastępca naczelnika Wydziału [...] KMP w O., wystąpił z wnioskiem personalnym o powierzenie skarżącemu obowiązków służbowych na stanowisku referenta Ogniwa II Wydziału Zabezpieczenia Miasta KMP w O. w okresie od 11 czerwca 2024 r. do 15 września 2024 r., z uwagi na konieczność zapewnienia właściwego funkcjonowania nadzorowanej komórki organizacyjnej Policji. Komendant Miejski Policji w O. uwzględnił powyższy wniosek, co zostało rozstrzygnięte zaskarżonym rozkazem personalnym. Niniejszy rozkaz personalny został wydany na podstawie art. 37 ustawy o Policji. Od powyższego rozstrzygnięcia strona złożyła odwołanie.
Organ stwierdził, że powierzenie policjantowi pełnienia obowiązków na innym stanowisku, wydane na podstawie powołanego wyżej przepisu, służy czasowej zmianie stanowiska służbowego policjanta, ze względu na konieczność zapewnienia przez Policję nieprzerwanej służby społeczeństwu, ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Przepis ten pełni rolę gwarancyjną względem społeczeństwa i jednostki.
Organ uznał, że powierzenie policjantowi obowiązków służbowych na danym stanowisku i zwalnianie go z tychże obowiązków jest aktem władczym o charakterze wewnętrznym, wynikającym z podległości służbowej policjanta. Powyższe rozstrzygnięcia nie zmieniają statusu policjanta, wynikającego z decyzji o mianowaniu na zajmowane stanowisko służbowe. Możliwość powierzania policjantowi, na podstawie art. 37 ustawy o Policji, obowiązków na innym stanowisku bez jego zgody jest bowiem pewnym wyrazem jego dyspozycyjności, natomiast granice tej dyspozycyjności określa ustawa o Policji i akty wykonawcze.
Podkreślono, że w policyjnej ustawie pragmatycznej albo w aktach wykonawczych wyraźnie wskazano te rozstrzygnięcia, od których przysługuje policjantowi odwołanie. Treść art. 37 ustawy o Policji nie zawiera informacji o sposobach odwołania.
Podniesiono, że nie jest istotne, czy zadysponowanie policjantem w dwunastomiesięcznym okresie nastąpiło w drodze jednorazowego czy wielokrotnego wydawania rozkazu. Po upływie 12 miesięcy nie jest dopuszczalne na podstawie art. 37 kontynuowanie powierzenia innych obowiązków. W takim przypadku przełożony powinien przenieść policjanta na inne stanowisko służbowe w trybie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji.
Organ tym samym nie podziela stanowiska skarżącego w zakresie niedopuszczalności powierzenia mu obowiązków służbowych na innym stanowisku, natomiast przytoczone w odwołaniu wyroki zapadły w innym stanie faktycznym.
Organ stwierdził, że strona pełniła obowiązki służbowe na stanowisku referenta Ogniwa II Wydziału Zabezpieczenia Miasta KMP w Olsztynie od 2 czerwca 2023 r. do 1 czerwca 2024 r., a zatem nie został przekroczony dwunastomiesięczny okres powierzenia ww. obowiązków służbowych. Następnie, od dnia 2 czerwca 2024 r. policjant realizował zadania służbowe na stanowisku mianowania, tj. na stanowisku specjalisty [...] KMP w O. Ze względu na problemy kadrowe, Komendant Miejski Policji rozkazem personalnym nr [...] z [...] 2024 r., powierzył stronie obowiązki służbowe na stanowisku referenta Ogniwa II Wydziału Zabezpieczenia Miasta KMP w O. w okresie od 11 czerwca 2024 r. do 15 września 2024 r. Powyższe powierzenie obowiązków służbowych nie jest zatem kontynuacją z uwagi na brak ciągłości powierzenia obowiązków służbowych na innym stanowisku. Wskazano, że skarżący przebywał na licznych zwolnieniach lekarskich, łącznie 138 dni. Powyższa absencja mogła również pośrednio przyczynić się do ponownego powierzenia obowiązków służbowych na stanowisku referenta Ogniwa II Wydziału Zabezpieczenia Miasta KMP w O.
Ponadto, organ, wydając rozkaz personalny nr [...] z [...] 2024 r. właściwie pouczył stronę, że od przedmiotowej decyzji odwołanie nie przysługuje. Bezzasadny jest więc zarzut naruszenia w niniejszej sprawie art. 37 ustawy o Policji.
Wniesione odwołanie jest niedopuszczalne w rozumieniu art. 134 k.p.a., bowiem brak w niniejszej sprawie przedmiotu zaskarżenia. Zatem nie może być rozpatrzone merytorycznie przez organ odwoławczy. Obowiązek taki nakłada na organ
przepis art. 134 k.p.a.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie wniósł skarżący, zarzucając naruszenie:
I. art. 134 w zw. z art. 40 § 2 i art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572), dalej jako "k.p.a.", poprzez błędne ich zastosowanie i stwierdzenie niedopuszczalności odwołania, w sytuacji, kiedy rozkaz personalny wydany wobec skarżącego stanowił w rzeczywistości decyzję administracyjną o przeniesieniu na inne stanowisko, o której mowa w art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, od której przysługuje odwołanie;
II. art. 37 ustawy o Policji, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie w sytuacji, kiedy rozkaz o powierzeniu skarżącemu pełnienia obowiązków na innym stanowisku w tej samej miejscowości stanowił w rzeczywistości przeniesienie na inne stanowisko, o którym mowa w art. 32 ust. 1 ustawy o Policji.
Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że powierzenie z dniem 10 czerwca 2024 r. ponownie obowiązków referenta Ogniwa II Wydziału Zabezpieczenia Miasta KMP w O. stanowiło naruszenie art. 37 ustawy o Policji. Powierzenie to może mieć wyłącznie charakter czasowy. W przedmiotowej sprawie nastąpiło przekroczenie reżimu czasowego, określonego przez ustawę. Po upływie 12 miesięcy nie jest dopuszczalne, na podstawie art. 37 ustawy o Policji, kontynuowanie powierzenia innych obowiązków. Przepis art. 37 nie pozwala na przyjęcie, że okres powierzenia obowiązków na innym stanowisku może przekroczyć 12 miesięcy, bez względu na to, czy jest to jednorazowe powierzenie, czy też odbywa się to w kilku kolejnych okresach czasu. Takie działanie zakwalifikowane musi zostać jako przeniesienie na inne stanowisko, tj. decyzja, o której mowa w art. 32 ust. 1 ustawy o Policji. Zawarte w rozkazie personalnym nr [...] pouczenie, że "od powyższego rozkazu personalnego odwołanie nie przysługuje" stanowi obrazę konstytucyjnego prawa do zaskarżania orzeczeń i decyzji, a w następstwie również prawo do sądu, a także art. 127 § 1 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 2 ustawy o Policji oraz art. 134 k.p.a., przez błędne ich zastosowanie i stwierdzenie niedopuszczalności odwołania w sytuacji, kiedy ww. rozkaz stanowił decyzję administracyjną o przeniesieniu na inne stanowisko, o którym mowa w art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, od której przysługuje odwołanie. Powyższe naruszenie doprowadziło w konsekwencji do naruszenia art. 32 w zw. z art. 38 ustawy o Policji, poprzez mianowanie na niższe stanowisko służbowe bez obligatoryjnych lub fakultatywnych przesłanek. Ponadto organ naruszył art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez zaniechanie uchylenia wadliwej decyzji organu pierwszej instancji.
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że odnośnie do zastosowania art. 134 k.p.a., organ administracji stwierdził, że brak jest przedmiotu zaskarżenia. Organ wydał rozkaz personalny w trybie art. 37 ustawy o Policji. W omawianym przepisie brak jest regulacji uniemożliwiających przełożonemu wielokrotne powierzanie policjantowi pełnienia obowiązków służbowych na danym stanowisku po upływie ustawowego maksymalnego terminu powierzenia i rozstrzyganie nie jest wydawane w formie decyzji administracyjnej. W art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o Policji ustawodawca nakazał wydawanie decyzji administracyjnych w sprawach mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania ze stanowiska. Natomiast w odniesieniu do pozostałych aspektów służby rozstrzyganych przez właściwych przełożonych funkcjonariusza, w tym uregulowanej w art. 37 ustawy o Policji – nie przewidziano możliwości odwołania do organu wyższej instancji.
Organ wskazał też, że odnośnie do naruszenia art. 40 § 2 k.p.a., to został on prawdopodobnie wskazany omyłkowo.
W ocenie organu, nie doszło do naruszenia przepisów art. 134 k.p.a. Natomiast art. 129 § 2 k.p.a. nie został naruszony, gdyż strona w ustawowym terminie złożyła pismo procesowe, które zostało rozpatrzone przez organ odwoławczy.
Odnośnie do naruszenia art. 37 ustawy, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, organ podkreślił, że przez pojęcie "błędna wykładnia" rozumieć należy "nieprawidłowe w odniesieniu do przyjętych reguł wykładni rozumienie treści obowiązującego przepisu lub zastosowanie przepisu nieobowiązującego". Z kolei przez pojęcie "niewłaściwe zastosowanie" prawa materialnego rozumie się "błąd subsumpcji polegający na wadliwym uznaniu, że ustalony w sprawie konkretny stan faktyczny odpowiada abstrakcyjnemu stanowi faktycznemu określonemu w hipotezie określonej normy prawnej". W przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżącego dokonał połączenia zarzutu błędnej wykładni poprzez błędne zastosowanie. Wnoszący środek zaskarżania powinien w pierwszej kolejności wskazać, na czym polegał błąd w rekonstrukcji treści konkretnej normy prawnej i podać, jaka powinna być właściwa wykładnia i dlaczego przyjęta przez organ wykładnia skutkowała niewłaściwym zastosowaniem błędnie określonego przepisu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami
a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Jednocześnie zaś, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935), zwanej dalej "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast
art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd doszedł
do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie zostało podjęte z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Oznacza to, że w przypadku skargi na takie postanowienie organu administracji publicznej skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony.
Zgodnie z art. 37 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2024 r. poz. 145) - policjantowi można powierzyć pełnienie obowiązków służbowych na innym stanowisku w tej samej miejscowości na czas nieprzekraczający 12 miesięcy; w takim przypadku uposażenie policjanta nie może być obniżone. Powierzenie policjantowi obowiązków na innym stanowisku służbowym na podstawie art. 37 ustawy o Policji nie przyjmuje prawnej formy decyzji administracyjnej. Powyższe rozstrzygnięcia nie zmieniają bowiem statusu policjanta, wynikającego z decyzji o mianowaniu na zajmowane stanowisko służbowe.
Powierzenie policjantowi pełnienia obowiązków na innym stanowisku wydane na podstawie art. 37 ustawy o Policji służy czasowej zmianie stanowiska służbowego policjanta ze względu na konieczność zapewnienia przez Policję nieprzerwanej służby społeczeństwu, ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. W tym ujęciu przepis ten pełni rolę gwarancyjną względem społeczeństwa i jednostki. Możliwość powierzenia policjantowi na podstawie art. 37 ustawy o Policji obowiązków na innym stanowisku bez jego zgody, jest prawnym wyrazem jego dyspozycyjności. Bezwzględną granicą temporalną dyspozycyjności jest okres 12 miesięcy. Nie jest istotne, czy zadysponowanie policjantem w tym okresie nastąpiło w drodze jednorazowego czy wielokrotnego wydania rozkazu. Po upływie okresu 12 miesięcy nie jest dopuszczalne, na podstawie art. 37 ustawy o Policji, kontynuowanie powierzenia innych obowiązków. W takim przypadku, jeśli wymagają tego potrzeby służby, przełożony służbowy powinien na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o Policji przenieść policjanta na inne stanowisko służbowe.
Z treści art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o Policji wynika obowiązek wydawania decyzji administracyjnych w sprawach mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania ze stanowiska.
Powyższe rozstrzygnięcia zmieniają bowiem trwale status policjanta, wynikający z decyzji o mianowaniu na zajmowane stanowisko służbowe, co uzasadnia zastosowanie formy decyzji administracyjnej, celem zagwarantowania policjantowi możliwości ochrony swoich interesów.
Natomiast w odniesieniu do pozostałych aspektów służby rozstrzyganych przez właściwych przełożonych funkcjonariusza, w tym uregulowanej w art. 37 ustawy o Policji – instytucji czasowego powierzenia pełnienia obowiązków na innym stanowisku – nie przewidziano odwołania do organu wyższej instancji. Unormowanie to znajduje potwierdzenie w przepisach rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz.U. z 2023 r. poz. 2269). W § 19 ust. 1 rozporządzenia wskazano, że nawiązanie, zmiana i rozwiązanie stosunku służbowego następuje przez wydanie rozkazu personalnego odpowiednio o mianowaniu, wyznaczeniu lub powołaniu na stanowisko służbowe, przeniesieniu, zwolnieniu lub odwołaniu z tego stanowiska albo o zwolnieniu ze służby. Natomiast zgodnie z § 19 ust. 2 rozporządzenia - do postępowania w sprawach osobowych dotyczących nawiązania, zmiany i rozwiązania stosunku służbowego w zakresie nieuregulowanym rozporządzeniem stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
W przedmiotowej sprawie, pomimo powołania w podstawie prawnej rozkazu personalnego nr [...] z [...] 2024 r. art. 37 ustawy o Policji, rozkaz personalny dotyczył w istocie przeniesienia na inne stanowisko. Za przyjęciem takiej oceny przemawia między innymi fakt, że organ powierzył wcześniej skarżącemu pełnienie obowiązków służbowych na innym stanowisku w tej samej miejscowości - referenta Ogniwa II Wydziału Zabezpieczenia Miasta KMP. Łączny okres pełnienia obowiązków służbowych przez skarżącego na tym stanowisku wynosił 12 miesięcy – od dnia 2 czerwca 2023 r. do dnia 1 czerwca 2024 r. Wynosił więc tyle, ile przewiduje art. 37 ustawy o Policji. Kolejne powierzenie na to stanowisko nastąpiło z dniem 10 czerwca 2024 r. Powierzenie ww. stanowiska na okres od 10 czerwca 2024 r. nie może oznaczać, że było to nowe powierzenie, a de facto było to przedłużenie dotychczasowego powierzenia, co jest niezgodne z art. 37 ustawy o Policji i stanowiło obejście prawa.
Okoliczności powyższe wskazują, że rozstrzygnięcia organów przyjęły postać decyzji administracyjnej o przeniesieniu na inne stanowisko służbowe. O ile więc powierzenie policjantowi na warunkach określonych w art. 37 ustawy o Policji obowiązków na danym stanowisku jest jedynie aktem władczym o charakterze wewnętrznym z zakresu sfery dyspozycyjności policjanta wobec jego władzy służbowej, to należy mieć na uwadze, że może mieć ono tylko i wyłącznie charakter czasowy. Zdaniem Sądu, okoliczności niniejszej sprawy wskazują, że takiego charakteru nie miał rozkaz personalny z [...] 2024 r. jako wydany po upływie okresu 12 miesięcy. Wobec czego nie sposób przyjąć, że jego podstawę stanowił art. 37 ustawy o Policji.
Przyjęcie stanowiska zaprezentowanego w odpowiedzi na skargę, prowadziłoby do wypaczenia istoty regulacji zawartej w art. 37 ustawy o Policji. Skoro z woli ustawodawcy organ Policji może skorzystać z ww. instytucji i powierzyć funkcjonariuszowi Policji pełnienie obowiązków służbowych na innym stanowisku na okres nieprzekraczający 12 miesięcy, to w ocenie Sądu, nie do zaakceptowania jest sytuacja, w której organ Policji z omawianej instytucji korzysta dwukrotnie w następujących po sobie de facto odstępach czasu. Takie działanie zakwalifikowane być musi jako przeniesienie na inne stanowisko, tj. decyzja, o której mowa w art. 32 ustawy o Policji.
Niewątpliwie, decyzje wydawane na podstawie art. 32 mają charakter uznaniowy i ramy tego uznania wyznacza art. 7 k.p.a., a mianowicie interes społeczny (w tym przypadku interes służbowy Policji) oraz słuszny interes obywatela (w tym przypadku policjanta). Kontrola sądowa takiej decyzji jest ograniczona jedynie do ustalenia, czy podjęta decyzja nie nosi cech dowolności i czy została wyczerpująco uzasadniona. Podkreślenia jednocześnie wymaga, że Sąd nie kwestionuje prawa Komendanta Wojewódzkiego Policji do kształtowania struktury poszczególnych jednostek organizacyjnych Policji. Jednakże polityka kadrowa Policji podlega ustawowym regulacjom i w rozpoznawanej sprawie, co wykazano wyżej, kolejne powierzenie obowiązków służbowych stanowiło naruszenie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, a zatem ocenione mogło zostać wyłącznie jako przeniesienie na inne stanowisko służbowe.
W takiej sytuacji rozkaz personalny jest, zgodnie z art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, decyzją administracyjną o przeniesieniu skarżącego na inne stanowisko służbowe, która podlega kontroli instancyjnej. W związku z powyższym organ powinien rozpoznać odwołanie merytorycznie. Brak więc było podstaw do wydania na podstawie art. 134 k.p.a. postanowienia o niedopuszczalności odwołania.
Zarzuty dotyczące naruszenia art. 40 §2 i art. 129 § 2 k.p.a. pozostają bez znaczenia dla rozstrzygnięcia.
Przedstawione w rozważaniach powody zadecydowały o konieczności uchylenia zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.