II SA/Ol 746/14

II SA/Ol 746/14 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2014-09-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-07-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Adam Matuszak
Alicja Jaszczak-Sikora /przewodniczący sprawozdawca/
Tadeusz Lipiński
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 2905/14 - Wyrok NSA z 2016-05-06
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 1414
art. 73 ust. 1, art. 74 ust. 2 i 4, art. 75, art. 89 ust. 1 pkt 2 lit. a, art. 92 a, lp. 2.2.2. załacznika nr 3
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
Sentencja
Dnia 30 września 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora (spr.) Sędziowie sędzia WSA Adam Matuszak sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2014 roku sprawy ze skargi M. S. na decyzję Inspektora Transportu Drogowego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym - oddala skargę.
Uzasadnienie
Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że w dniu 28 stycznia 2014 r. o godzinie 08:35 w O. przy ul. "[...]" została przeprowadzona przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego kontrola drogowa autobusu marki "[...]" o nr rej. "[...]". Pojazdem kierował K. K., który wykonywał w imieniu przedsiębiorcy M. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: "[...]", przewóz osób z O. do S. w ramach krajowego regularnego przewozu osób na linii regularnej O. – S. ul. "[...]". Kierowca okazał do kontroli wypis nr "[...]" z licencji nr "[...]" na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, wypis nr "[...]" z zezwolenia nr "[...]" na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej O. – S. ul. "[...]". Zgodnie z okazanym rozkładem jazdy do ww. zezwolenia, ważnym do dnia 31 grudnia 2016 r. kierowca winien wyjechać z O. (dworzec PKP) o godzinie 08:40. W trakcie czynności kontrolnych ustalono, iż wyjazd z O. miał miejsce o godzinie 08:31. Przesłuchany, w czasie czynności kontrolnych, w charakterze świadka kierowca zeznał, że odjechał z O. – dworzec PKS przy ul. "[...]" o godzinie 8:31. Kierowca podpisał protokół kontroli, nie wnosząc żadnych zastrzeżeń.
W dniu 28 stycznia 2014r. "[...]" Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wszczął z urzędu postępowanie w sprawie nałożenia na przedsiębiorcę kary pieniężnej z tytułu wykonywania przewozu regularnego z naruszeniem warunków dotyczących godzin odjazdu i przyjazdu, zgodnie z lp. 2.2.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.
Organ wysłał zawiadomienie przedsiębiorcy o wszczęciu postępowania z urzędu i możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się w sprawie, ale przesyłka po dwukrotnym awizowaniu została zwrócona organowi w dniu 13 lutego 2014r.
W dniu 21 lutego 2014 r. "[...]" Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję nr "[...]", którą nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 500 zł. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 92a ust. 1, 6 i 7 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2013r. poz. 1414 ze zm.), dalej jako: "u.t.d.", w zw. z lp. 2.2.2. załącznika nr 3 do tej ustawy. W motywach rozstrzygnięcia organ powołał się na ustalenia z protokołu kontroli z dnia 28 stycznia 2014r.
Rozstrzygnięcie to doręczone zostało M. S. w dniu 10 marca 2014r.
W dniu 14 marca 2014r. pełnomocnicy przedsiębiorcy zapoznali się z aktami sprawy i nie wnieśli żadnych uwag.
W dniu 20 marca 2014r. M. S., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł odwołanie od powyższej decyzji, domagając się jej uchylenia w związku z naruszeniem:
1. art. 44 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że doręczenie zawiadomienia o wszczęciu postępowania zostało wykonane zgodnie z art. 44 § 2 i § 3 k.p.a. Argumentowano, że doręczenie zastępcze w przedmiotowej sprawie nie może być uznane za skuteczne, gdyż dowód doręczenia przesyłki nie zawiera adnotacji doręczyciela, jak i gdzie umieścił zawiadomienie, o którym mowa w art. 44 § 2 k.p.a., przez co strona nie została w ogóle zawiadomiona o wszczęciu postępowania;
2. art. 61 k.p.a. poprzez niepowiadomienie strony o wszczęciu postępowania wyjaśniającego;
3. art. 2 Konstytucji RP oraz art. 7, art. 9 i art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, gdyż nie zawiadomiono strony prawidłowo o jego wszczęciu ani też o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego.
Decyzją z dnia 28 kwietnia 2014r., nr "[...]", po rozpatrzeniu odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji uznał za prawidłowe ustalenia z kontroli przeprowadzonej w dniu 28 stycznia 2014r. Podkreślono, że protokół został podpisany przez kierującego bez zastrzeżeń, co potwierdza jednoznacznie, że kierowca zgodził się z ustaleniami poczynionymi w toku kontroli. Organ II instancji stwierdził, że protokół kontroli drogowej stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, zatem sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ państwowy stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Podpisanie protokołu kontroli drogowej bez zastrzeżeń, co miało miejsce w niniejszej sprawie, stanowi dowód na okoliczności w nim stwierdzone i wyznacza granice postępowania administracyjnego co do faktów i stanu prawnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2009 r., sygn. akt II GSK 240/09). Zaznaczono też, że kierowca przyznał do protokołu, że odjechał o godzinie 8:31. Mając powyższe na uwadze organ przyjął, że w dniu 28 stycznia 2014 r. kierowca wykonujący przewóz na rzecz przedsiębiorcy naruszył warunki określone w zezwoleniu na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym dotyczące godziny odjazdu. Okazany do kontroli wypis z zezwolenia wraz z załączonym rozkładem jazdy nie obejmują swoją treścią odjazdu z przystanku "[...]" w O. o godzinie 08:31, tylko odjazd o godzinie 08:40. Zatem wyjazd z przystanku "[...]" w O. miał miejsce 9 minut wcześniej przed planowanym, wskazanym w obowiązującym rozkładzie jazdy odjazdem.
Podniesiono, że zgodnie z art. 18 ust. 1 u.t.d. wykonywanie przewozów regularnych przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia. W myśl art. 18b ust. 1 pkt 7 u.t.d. przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym są wykonywane zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18. Według art. 18b ust. 2 pkt 5 u.t.d, podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się m.in. naruszania warunków przewozu osób określonych w zezwoleniu, o którym mowa wart. 18. Stosownie do art. 4 pkt 22 u.t.d przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy. W myśl art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10000 złotych (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik m 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 u.t.d.). Naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących godzin odjazdu i przyjazdu sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500 zł (słownie: pięćset złotych) zgodnie z lp. 2.2.2 załącznika m 3 do u.t.d.
Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji wyjaśnił, że "[...]" Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego pismem z dnia 28 stycznia 2014 r. zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu oraz poinformował o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, składania wyjaśnień oraz zgłaszania żądań, jak również przeglądania akt sprawy w siedzibie organu. Jednak przedmiotowe zawiadomienie nie zostało podjęte przez stronę w wyznaczonym przez pocztę terminie. Dlatego też zgodnie z art. 44 § 2 k.p.a. strona w dniu 29 stycznia 2014 r. została zawiadomiona o możliwości odbioru przesyłki w Urzędzie Pocztowym D. w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia umieszczonego w oddawczej skrzynce pocztowej adresata (dowód: adnotacja na kopercie: "Awizowano dnia 29.01.2014"). Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki listownej został wskazany Urząd Pocztowy D., w którym pozostawiono przesyłkę do odbioru oraz zostało wskazane miejsce, gdzie umieszczono zawiadomienie o odbiorze przesyłki (tj. zawiadomienie umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata). Z uwagi na fakt, że strona nie podjęła przesyłki w wyznaczonym terminie, zgodnie z art. 44 § 3 k.p.a., została ponownie zawiadomiona o możliwości odbioru przesyłki (dowód: adnotacja na kopercie: "Powtórna Awizacja - 06.02.14 r. "). Jednak ostatecznie przesyłka listowna nie została przez stronę podjęta w terminie (adnotacja: ZWROT - nie podjęto w terminie 13.02.2014"). Została zwrócona do nadawcy - Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego i złożona do akt sprawy ze skutkiem doręczenia zgodnie z treścią art. 44 § 4 k.p.a. Tym samym nie doszło do naruszenia art. 44 k.p.a. Podkreślono, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia 28 stycznia 2014 r. zostało prawidłowo doręczone stronie w trybie doręczenia zastępczego, dlatego też zdaniem organu odwoławczego nie doszło do naruszenia art. 2 Konstytucji, a także art. 7, art. 9, art. 10 k.p.a. oraz art. 61 k.p.a. Podniesiono, że po wszczęciu postępowania organ I instancji nie przeprowadził żadnych nowych dowodów.. Faktem jest natomiast, że nie poinformowano skarżącego o zakończeniu postępowania w sprawie, ale trudno uznać to za błąd skutkujący koniecznością wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego, w szczególności, że nie zgromadzono dodatkowych dowodów. Przy czym organ zauważył, że fakt popełnienia przez stronę naruszenia stwierdzonego w protokole kontroli jest oczywisty o czym świadczą dowody zgromadzone w toku kontroli. Na zakończenie organ odwoławczy wskazał, że w omawianym przypadku nie zaistniały okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92c ust. 1 u.t.d.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie M. S. wniósł o stwierdzenie nieważności obu wydanych w sprawie decyzji jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa, ewentualnie o ich uchylenie. Organowi II instancji zarzucił naruszenie:
1. art. 10, art. 44 i art. 61 k.p.a. przez niepowiadomienie strony o wszczęciu postępowania;
2. art. 2 Konstytucji RP oraz art. 9, art. 10, art. 79 § 1 i art. 81 k.p.a. wobec niepowiadomienia strony o przesłuchaniach świadków, o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o zakończeniu postępowania w sprawie, co w konsekwencji skutkowało uniemożliwieniem czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym;
3. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w związku z nieprzeprowadzeniem kompleksowego postępowania dowodowego, czego konsekwencja było dokonanie przez organ nieprawidłowych ustaleń faktycznych i wadliwość decyzji wydanej na ich podstawie.
W uzasadnieniu skarżący podniósł argumenty jak w odwołaniu. Podkreślił, że wbrew dyspozycji art. 79 § 1 k.p.a. nie został zawiadomiony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodów, tj. o przesłuchaniu w charakterze świadka kierowcy K. K., a także inspektora transportu drogowego M. M. O czym zawiadomiony powinien zostać na siedem dni przed terminem. Zaznaczył też, że obowiązkiem organu jest pouczenie strony o prawie zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia, a także wstrzymanie się od wydania decyzji do czasu złożenia powyższego oświadczenia. Brak w aktach sprawy końcowego oświadczenia strony oraz dowodu, że organ prowadzący postępowanie pouczył stronę o przysługującym jej prawie, świadczy o tym, ze organ naruszył obowiązek ustalony w art. 10 § 1 k.p.a. Zdaniem skarżącego organ celowo nie dopełnił obowiązku zawiadomienia strony o poszczególnych czynnościach postępowania, uniemożliwiając obronę swych praw. Skarżący uzasadniając zarzut naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. wskazał, że świadek K. K. w dniu 28 stycznia 2014r. około godz. 14 złożył w sekretariacie Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego pismo informujące, że podpisał protokół kontroli w przedmiotowej sprawie, gdyż został zastraszony przez inspektora, który twierdził, że kierowca musi podpisać protokół. Według K. Inspektor poinformował go, że grozi mu odpowiedzialność karna nie tylko za fałszywe zeznania, ale także za brak zeznań oraz za niepodpisanie protokołu kontroli. K. K. złożył w dniu kontroli oświadczenie, iż podpisał protokół kontroli, gdyż został wprowadzony w błąd. Oświadczenie złożone przez K. jest niewątpliwie bardzo istotne dla sprawy i może wywoływać uzasadnione wątpliwości co do przebiegu kontroli, jednak organ nie tylko nie przesłuchał ponownie kierowcy, ale ponadto w uzasadnieniu decyzji wcale nie odniósł się do ww. kwestii. Organ administracji publicznej obowiązany jest z urzędu podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Skarżący podniósł, że analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że organ nie zbadał, czy pojazd należący do skarżącego rzeczywiście jechał niezgodnie z rozkładem. Na tle przedmiotowej sprawy zabrakło jakichkolwiek działań organu, które zmierzałyby do ustalenia stanu faktycznego sprawy, w szczególności nie przeprowadzono przesłuchania w charakterze świadka K. K. na okoliczność tego, dlaczego podpisał protokół kontroli, a następnie odwołał złożone podczas kontroli wyjaśnienia. Kwestia ta nie został w ogóle rozważona przez organy obu instancji, które przyjęły, iż już samo podpisanie protokołu wystarczy dla uznania, iż kierowca zgadza się z jego ustaleniami. Skarżący zaznaczył, że powziął wiadomość o przeprowadzonym w stosunku do niego postępowaniu administracyjnym z doręczonej mu decyzji organu I instancji. Wówczas, korzystając z przysługującego mu prawa do złożenia odwołania, zanegował wydaną przez organ I instancji decyzję. W odwołaniu zwrócił uwagę, iż naruszone zostały jego prawa, gdyż postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte i toczyło się bez jego udziału. Organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę i dokonując całościowej analizy, do czego obliguje go zasada dwuinstancyjności określona w treści art. 15 k.p.a,., nie dostrzegł powyższego naruszenia prawa jakiego dopuścił się organ I instancji. Nieusunięcie przez organ odwoławczy naruszeń przepisów prawa, które nastąpiło przy rozpatrzeniu sprawy przez organ I instancji czyni decyzję organu II instancji wadliwą. Reasumując, skarżący stwierdził, że prowadząc przedmiotowe postępowanie organy obu instancji dopuściły się szeregu fundamentalnych błędów, w szczególności rażąco naruszona została zasada czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym. Ponadto, wbrew stanowisku organu, ustalenia dokonane w oparciu o przedstawione dowody nie dawały podstaw do stwierdzenia w sposób niebudzący wątpliwości, że przewoźnik wykonywał przewóz w sposób niezgodny z zezwoleniem.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ podniósł, ze przesłuchanie świadków zostało przeprowadzone w czasie kontroli drogowej, czyli przed wszczęciem postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 73 ust. 1 pkt 4 u.t.d. inspektor może w toku czynności kontrolnych przesłuchiwać świadków. Powyższy zapis jest regulacja szczególną w stosunku do art. 79 k.p.a., co potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 listopada 2007r., sygn. akt I OSK 1617/06.
Na rozprawie w dniu 30 września 2014r. pełnomocnik skarżącego wniósł i wywiódł jak w skardze. Podniósł, że z wyjaśnień kierowcy wynika, iż wyjechał z przystanku o godzinie zgodnej z rozkładem. Tego samego dnia, w którym przeprowadzona była kontrola, kierowca złożył w Inspektoracie skargę, z której wynikało, że złożył podpis na protokole pod przymusem pracownika Inspektoratu. Z uwagi na to, że właściciel przedsiębiorstwa nie brał udziału w postępowaniu nie mógł się na tę okoliczność powołać. Zdaniem pełnomocnika naruszenie zasad czynnego udziału strony w postępowaniu w tej sprawie jest tym bardziej istotne, że o wszczęciu postępowania strona została zawiadomiona w sposób zastępczy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuję:
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145
§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności
z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje między innymi w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W ocenie Sądu, tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać wydanej w sprawie ostatecznej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 28 kwietnia 2014r.r. Przedmiotem tej decyzji jest kara pieniężna w kwocie 500 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, nałożona na stronę skarżącą przez organ Inspekcji Transportu Drogowego w następstwie przeprowadzonej w dniu 28 stycznia 2014r., przez upoważnionych inspektorów, kontroli, udokumentowanej protokołem kontroli nr "[...]" . W niniejszej sprawie strona skarżąca nie kwestionuje uprawnień Inspekcji Transportu Drogowego do przeprowadzenia kontroli w odniesieniu do przestrzegania warunków zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie, o czym stanowi wprost art. 87 ust. 1 pkt 2 lit. a u.t.d. Zgodnie z tym przepisem przy wykonywaniu przewozów regularnych i regularnych specjalnych kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, odpowiednie zezwolenie lub wypis z zezwolenia wraz z obowiązującym rozkładem jazdy. Przy czym wyjaśnić trzeba, że postępowanie kontrolne wobec przedsiębiorcy co do zasady prowadzone jest według zasad uregulowanych w rozdziale 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (t. j. Dz. U. z 2013r. poz. 672 ze zm.). Art. 77 ust. 1 tej ustawy stanowi, że kontrola działalności gospodarczej przedsiębiorców przeprowadzana jest na zasadach określonych w niniejszej ustawie, chyba że zasady i tryb kontroli wynikają z bezpośrednio stosowanych przepisów powszechnie obowiązującego prawa wspólnotowego albo z ratyfikowanych umów międzynarodowych. Zgodnie z ust. 2 tego artykułu w zakresie nieuregulowanym w niniejszym rozdziale stosuje się przepisy ustaw szczególnych. W tym ustawę o transporcie drogowym. Oznacza to, że do działań kontrolnych nie mają zastosowania zasady wynikające z Kodeksu postępowania administracyjnego, który normuje postępowanie jurysdykcyjne sprowadzające się do subsumcji ustaleń faktycznych, w tym poczynionych w toku kontroli, pod konkretną normę prawną wobec indywidualnie oznaczonego adresata. Postępowanie kontrolne w zakresie przestrzegania przepisów ustawy o transporcie drogowym, w myśl art. 89 ust. 1 u.t.d. sprowadzać ma się podczas kontroli drogowej głównie do kontroli dokumentów przedłożonych przez kierowcę. Jednak w myśl art. 73 ust. 1 u.t.d. w toku kontroli inspektor może:
1) legitymować kierowców i inne osoby w celu ustalenia tożsamości, jeżeli jest to niezbędne dla potrzeb kontroli;
2) badać dokumenty i inne nośniki informacji objęte zakresem kontroli;
3) dokonywać oględzin i zabezpieczać zebrane dowody;
3a) zatrzymać kartę kierowcy w przypadkach, o których mowa w art. 14 ust. 4 lit. c rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985, str. 8 oraz Dz. Urz. WE L 274 z 9.10.1998, str. 1), lub kartę przedsiębiorstwa;
4) przesłuchiwać świadków i zasięgać opinii biegłych;
5) przesłuchiwać kontrolowanego w charakterze strony, jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla ustaleń kontroli.
Stosownie do ust.1a tego artykułu w przypadku, gdy w trakcie kontroli drogowej zostaną stwierdzone naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, przesłuchanie świadka podczas wykonywania tej kontroli może odbywać się bez udziału strony lub osoby przez nią wyznaczonej. Poza tym z art. 74 ust. 2 u.t.d. wynika wprost, że kontrolowany może odmówić podpisania protokołu kontroli, wówczas kontrolujący odnotowuje w protokole kontroli i podaje jej przyczynę. Kierowca może też wnieść zastrzeżenia do protokołu kontroli (art. 74 ust.4 u.t.d.). W myśl art. 75 u.t.d. wyniki kontroli wykorzystywane są do formułowania wniosków o wszczęcie postępowania.
Podmiot wykonujący zawodowo transport drogowy powinien znać przepisy regulujące tę dziedzinę i powinien poinstruować osoby, które wykonują przewóz na jego rzecz o zasadach wykonywania transportu, w tym poddania się kontroli oraz konsekwencjach stwierdzonych naruszeń, określonych w u.t.d. Kierowca powinien być więc świadomy zasad i konsekwencji postępowania kontrolnego. W niniejszej sprawie poczynione podczas kontroli ustalenia faktycznie nie budzą wątpliwości. Bezspornym w sprawie jest, że według rozkładu jazdy przewoźnik powinien odjechać z przystanku o godzinie 8:40. Odjechał zaś 9 minut wcześniej, co przyznał sam kierowca, który podpisał swoje zeznanie, jak i protokół kontroli bez uwag. Z protokołu kontroli wynika, że czynności kontrolne zostały rozpoczęte o godzinie 8:35, a więc kierowca został zatrzymany do kontroli drogowej w czasie, gdy powinien jeszcze oczekiwać na przystanku. Naruszenie to zgodnie z cytowanym lp. 2.2.2. załącznika nr 3 do u.t.d. podlega karze w kwocie 500 zł.
W niniejszej sprawie znamiennym jest, że w toku postępowania administracyjnego skarżący w ogóle nie kwestionował ustaleń faktycznych. Dopiero w skardze podniósł, że kierowca został wprowadzony w błąd i jeszcze tego samego dnia zgłosił w siedzibie organu I instancji zastrzeżenia do kontroli. W aktach administracyjnych sprawy brak jest jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego zgłoszone twierdzenia. Skarżący także nie udokumentował tej okoliczności w żaden sposób. Nie można więc przyjąć, że takie zdarzenie miało miejsce. Niezależnie od tego podważanie ustaleń faktycznych dopiero w skardze nie mogło odnieść zamierzonego skutku, gdyż Sąd co do zasady rozpoznaje skargę na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 k.p.a.), czyli według stanu faktycznego ustalonego na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Do tego czasu skarżący nie zgłosił zaś żadnych zastrzeżeń co do prawidłowości przyjętego stanu faktycznego. Nie było więc potrzeby powtarzać czynności dowodowych z udziałem skarżącego.
Mimo, że skarżący nie otrzymał zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, to bez wątpienia, co sam przyznał, doręczona została mu decyzja organu I instancji i przed wniesieniem odwołania pełnomocnicy strony zapoznali się z całymi aktami administracyjnymi, w tym załączonymi protokołami sporządzonymi podczas kontroli drogowej. Zatem skarżący, przez działanie pełnomocników, miał zapewniony czynny udział w postępowaniu. Dokładnie wiedział na podstawie jakich czynności poczyniono ustalenia faktyczne, a mimo to nie zgłosił ani do protokołu zapoznania się z aktami, ani w odwołaniu żadnych zastrzeżeń co do przebiegu kontroli i jej wyników. Jak wynika z protokołu zapoznania się z aktami sprawy, w dniu 14 marca 2014 r., a więc przed wydaniem zaskarżonej decyzji, pełnomocnikom strony organ I instancji udostępnił akta administracyjne w pełnym zakresie a mimo to żadne wnioski nie zostały przez skarżącego wniesione a stan faktyczny nie został przez niego zakwestionowany.
Nie można zgodzić się ze skarżącym, że brak zawiadomienia o wszczęciu postępowania, przy późniejszej aktywności strony, może mieć jakikolwiek wpływ dla końcowego załatwienia sprawy. Organ odwoławczy nie naruszył w sposób istotny art. 10 § 1 k.p.a., gdyż nie prowadził dodatkowego postępowania dowodowego i nie było z czym zapoznawać strony. Pełnomocnicy strony zapoznali się przecież z całością akt administracyjnych w dniu 14 marca 2014r i nie wnieśli żadnych uwag.
W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu, przedmiotowa kara i co do zasady, i co do wysokości, została nałożona zgodnie z obowiązującym prawem. Skarga podlegała więc oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.