II SA/Po 864/22

II SA/Po 864/22 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2023-03-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz /sprawozdawca/
Paweł Daniel
Wiesława Batorowicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 741
art. 61 ust. 1, art. 61 ust. 3
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.
Dz.U. 2023 poz 259
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Dnia 30 marca 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska – Tylewicz (spr.) Asesor WSA Paweł Daniel po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 marca 2023 roku sprawy ze skargi E.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 sierpnia 2022 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 12 maja 2021 r., nr [...], znak [...], Burmistrz G. (dalej Burmistrz) ustalił na rzecz firmy A. Sp. z o.o. warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę elektrowni słonecznej nr [...] o mocy zainstalowanej do 1,0 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, planowanej do realizacji w m. L., obręb geodezyjny L., na części działki nr ew. [...], gm. G.. W podstawie rozstrzygnięcia powołano przepisy art. 53, art. 59 ust. 1, art. 60, art. 61 ust. 1 pkt 4, art. 64 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r., poz. 741, dalej: "u.p.z.p.") oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., poz. 1588).W zakresie warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego w decyzji ustalono:
I. Rodzaj zabudowy: obiekt infrastruktury technicznej - zabudowa produkcyjna.
II. Warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych:
1. Ustalenia dotyczące funkcji zabudowy i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego dla planowanej elektrowni słonecznej:
a) panele fotowoltaiczne do 3500 szt. na stałych konstrukcjach montażowych,
b) maksymalna wysokość rzędu paneli do 4m npt,
c) kontenerowa stacja transformatorowa o dachu płaskim i wymiarach maksymalnych 7m x 4m,
d) inwertery fotowoltaiczne do 8 szt., przyłącza energetyczne, telekomunikacyjne, światłowodowe,
e) ogrodzenie z siatki o wysokości do ok. 2m npt,
f) system monitoringu, zasilania i sterowania
g) drogi wewnętrzne i place serwisowe.
2) określono, że przy realizacji inwestycji i zagospodarowaniu działki należy zachować:
- maksymalną powierzchnię terenu do przekształcenia - mniejszą niż 1,0 ha,
- minimalną powierzchnię biologicznie czynną - 20%.
Inwestycja nie jest realizowana na terenie objętym ochroną konserwatorską. Obsługa komunikacyjna - projektowanym zjazdem z drogi nr ew. [...], obręb B. , gm. S., na warunkach ustalonych przez zarządcę drogi.
Organ zobowiązał inwestora do zachowania sprawności użytkowej urządzeń drenarskich.
W zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich ustalono, że inwestycja nie może naruszać uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym nie może ograniczać nasłonecznienia i powodować pozbawienia dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi z uwzględnieniem wymagań określonych w warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz w przepisach bezpieczeństwa i higieny pracy. Planowana inwestycja nie może również generować uciążliwości powodowanych przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie.
Linie rozgraniczające teren inwestycji przedstawiono na mapie stanowiącej załącznik do decyzji i oznaczone literami A, B, C, D.
W uzasadnieniu decyzji Burmistrz wyjaśnił, że planowane zamierzenie zlokalizowane jest na obszarze, na którym nie obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatem ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji może nastąpić na podstawie art. 59 ust. 1 u.p.z.p. Stwierdzono, że do wniosku inwestor załączył decyzję Burmistrza G. z dnia 17 lipca 2020 r., nr [...], którą stwierdzono brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, określając jednocześnie warunki realizacji przedsięwzięcia (k. [...]-[...] akt admin.).
Organ wyjaśnił, że planowane zagospodarowanie terenu polega na budowie urządzeń infrastruktury technicznej z zakresu elektroenergetyki. Za taką kwalifikacją opowiada się Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyrokach z dnia 27 września 2017 r., sygn. akt II OSK 158/16 oraz z dnia 23 sierpnia 2017 r., sygn. akt II OSK 64/16. Organ wskazał, że w myśl art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 art. 61 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii.
Organ stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie jest wymieniona w § 3 ust. 1 pkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1839). Inwestycja będzie realizowana na terenie niewymagającym uzyskania zgody na przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, nieobjętym ochroną konserwatorską, niezlokalizowanym w granicach terenu górniczego, niezlokalizowanym na obszarze udokumentowanych złóż kopalin, niezlokalizowanym w granicach głównego zbiornika wód podziemnych, niezagrożonym osuwaniem się mas ziemnych, niezlokalizowanym w obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, nieobjętym formą ochrony przyrody. Organ wskazał także, że projekt decyzji został uzgodniony pozytywnie postanowieniem Dyrektora Zarządu Zlewni [...] w K. z dnia 28 września 2020 r., nr [...], oraz uzgodniony milcząco przez Starostę K. .
Pismem z dnia 05 czerwca 2021 r. odwołanie od opisanej decyzji Burmistrza G. z dnia 12 maja 2021 r. wniosła E. G. podnosząc, że realizacja inwestycji będzie miała negatywny wpływ na sąsiednią nieruchomość, której jest właścicielką.
Decyzją z dnia 22 lipca 2021 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej powoływane jako Kolegium lub SKO [...]) uchyliło decyzję Burmistrza G. nr [...] z dnia 12 maja 2021 r. i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
Kolegium stwierdziło, że w aktach sprawy brak jest takich dokumentów, które pozwoliłyby na poczynienie ustaleń faktycznych w zakresie oceny prawidłowości wyznaczonego kręgu stron postępowania, a tym bardziej - jego weryfikacji. Zdaniem Kolegium na podstawie akt sprawy nie można było również zweryfikować, czy D. M. posiada poprawnie udzielone pełnomocnictwo do działania na rzecz wnioskodawcy. Kolegium ponadto uznało, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest niezgodne z wnioskiem inwestora z dnia 16 lipca 2020 r., bowiem w decyzji ustalono, że maksymalna powierzchnia terenu przekształcona w trakcie realizacji inwestycji będzie mniejsza niż 1,0 ha. Zdaniem Kolegium ustalone w decyzji warunki dla elektrowni słonecznej, upoważniające inwestora do posadowienia do 3.500 szt. paneli fotowoltaicznych, są sprzeczne z uzyskaną decyzją środowiskową Burmistrza G. z dnia 17 lipca 2020 r., nr [...] Decyzja ta określiła, że inwestycja zajmować będzie powierzchnię do 1,94ha, na której przewiduje się montaż do 2.716 szt. modułów fotowoltaicznych oraz kontenerową stację transformatorową 15/04 kV. Zestawienie treści zaskarżonej decyzji z decyzją środowiskową prowadzi do wniosku, że to drugie rozstrzygnięcie obejmowało swym zakresem mniejszą ilość planowanych paneli fotowoltaicznych (3.500 szt. vs. 2.716 szt.) na większej powierzchni gruntu. Zdaniem Kolegium o tą rozbieżność organ pierwszej instancji powinien rozpytać inwestora, a następnie ustalić, czy uzyskane wyjaśnienie jest wystarczające i mieści się w ramach zakreślonych wcześniejszą decyzją środowiskową, czy też w tym zakresie należy podjąć dalsze czynności procesowe, prowadzące do uzyskania zgodności pomiędzy wskazanymi rozstrzygnięciami.
W dniu 6 października 2021 r. pod sygn. akt II SA/Po [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu sprzeciwu skarżącej wydał wyrok uchylający zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu wyroku wskazano, że kwestionując brak załączenia do akt sprawy dokumentów, które pozwoliłyby zweryfikować prawidłowość ustalonego przez organ pierwszej instancji kręgu stron postępowania, Kolegium mogło we własnym zakresie braki te uzupełnić w trybie art. 136 k.p.a. Również wątpliwości dotyczące umocowania D. M. do działania na rzecz wnioskodawcy mogły i powinny zostać wyjaśnione na etapie postępowania odwoławczego.
Kolejne dwa zarzuty, jakie Kolegium postawiło organowi pierwszej instancji, Sąd uznał za co najmniej przedwczesne W świetle wniosku inwestora inwestycja ma powstać na powierzchni max. 1,0 ha. W decyzji organu pierwszej instancji określono, że przy realizacji inwestycji i zagospodarowaniu działki należy zachować maksymalną powierzchnię terenu do przekształcenia mniejszą niż 1,0 ha oraz minimalną powierzchnię biologicznie czynną - 20%. W opinii Sądu, jeżeli Kolegium uznało, że określenie w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy maksymalnej powierzchni zabudowy poniżej 1,0 ha jest niezgodne z wnioskiem inwestora i niezbędne jest usunięcie wątpliwości, to również winno wyjaśnić to we własnym zakresie i uzyskać stanowisko inwestora.
W ocenie Sądu również w ten sam sposób mogło zostać wyjaśnione, czy wobec dostrzeżonych przez organ sprzeczności wniosku inwestora z uzyskaną przez niego decyzją środowiskową, wniosek ten wymaga modyfikacji. Sąd zauważył, że na stronie [...] wniosku pełnomocnik inwestora podał, że maksymalna powierzchnia zabudowy wyniesie 1,0 ha oraz, że na całym obszarze inwestycji planowane jest usytuowanie do 3500 sztuk krystalicznych paneli fotowoltaicznych – w zależności od wyboru mocy nominalnej pojedynczego modułu. W opinii Sądu przy takim określeniu przez inwestora wielkości planowanej inwestycji, gdzie znana jest planowana powierzchnia do przekształcenia (maksymalnie 1,0 ha) oraz moc planowanej elektrowni słonecznej (do 1MW), Kolegium powinno rozważyć, czy w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy konieczne jest szczegółowe podanie, jaka maksymalnie ilość paneli fotowoltaicznych i o jakiej mocy nominalnej pojedynczego modułu może zostać zainstalowana na wskazanej przez inwestora powierzchni. Za zasadnością poczynienia ustaleń w tym zakresie przemawia bowiem treść decyzji o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (decyzji Burmistrza G. z dnia 17 lipca 2020 r. nr [...]), w której określono warunki realizacji przedsięwzięcia. W tym zakresie określono bowiem, że pod elektrownię fotowoltaiczną przeznaczyć można do 1,94 ha powierzchni działki nr ewid. [...], obręb L., Gm. G. (pkt 1.), zastosować moduły fotowoltaiczne o powierzchni antyrefleksyjnej (pkt 3.), a panele słoneczne montować na wysokości minimum 0,8 m mierząc od dolnej krawędzi paneli słonecznych do powierzchni ziemi (pkt 6.). O ilości planowanych do zainstalowania paneli fotowoltaicznych stanowi wyłącznie załącznik nr 1 do decyzji środowiskowej – Charakterystyka planowanego przedsięwzięcia (karty nr [...] - [...] akt admin. organu pierwszej instancji), w której podano, że inwestycja będzie polegała na realizacji paneli fotowoltaicznych w ilości do 2716 sztuk. Taką ilość paneli podano również w przedłożonej przez inwestora Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia, przy czym na stronie [...] ponadto podano, że będą one o mocy od 250 Wp do 800 Wp każdy i planowanej mocy 1MWp – na powierzchni 1,94 ha. Podano również, że moduł fotowoltaiczny to zestaw fotoogniw słonecznych połączonych ze sobą i zamontowanych w konstrukcji nośnej lub na ramie (str. [...] KIP).
Uwzględniając powyższe rozpatrując sprawę z odwołania od decyzji ustalającej warunki zabudowy należało, w opinii Sądu, rozważyć, czy określając w decyzji jaka ilość paneli fotowoltaicznych może zostać maksymalnie zainstalowana na terenie planowanym do przekształcenia, organ pierwszej instancji nie wykroczył poza ramy przedmiotowego postępowania, względnie czy był dość precyzyjny w świetle wyżej przytoczonych informacji dotyczących mocy poszczególnych paneli oraz ich łącznej mocy. Dopiero ustalenia w tym zakresie pozwolą ocenić, czy i w jakim zakresie zachodzi niezgodność decyzji organu pierwszej instancji z decyzją środowiskową oraz, czy konieczne jest odpowiednie skorygowanie (lub sprecyzowanie) wniosku o ustalenie warunków zabudowy przez inwestora.
Następnie SKO decyzją z dnia 31 sierpnia 2022 r. nr [...] działając na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 roku, poz. 570) i § 1 pkt 15 lit. b) i § 1 pkt 15 lit. b) rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 roku w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. z 2013 roku, Nr 198, poz. 1925), art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w zw. z ust. 3 u.p.z.p. orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji z 12 maja 2021 r.
Motywując rozstrzygnięcie organ przytoczył przepisy u.p.z.p. stanowiące podstawę wydania decyzji Burmistrza i wskazał, że w rozpoznawanej sprawie z uwagi na przedmiot inwestycji i w związku z pismem organu I instancji z dnia 27 czerwca 2022 r., dotyczącym przeznaczenia terenu w studium pod tereny działalności gospodarczej oraz przemysłowej i usługowej, w tym lokalizacji elektrowni wiatrowych oraz innych źródeł pozyskiwania energii odnawialnej powyżej 100kV wraz ze strefą ochronną zastosowanie znajdzie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. W konsekwencji, chociaż co do zasady uzyskanie decyzji ustalającej warunki zabudowy możliwe jest tylko w razie łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., to - w świetle zgodności planowanej inwestycji z przywołanymi regulacjami - wyjątkiem stosowania tej zasady będzie projektowana inwestycja polegająca na budowie instalacji odnawialnego źródła energii elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 1 MW na gruntach rolnych klasy IV i V. Inaczej mówiąc, w omawianej sprawie nie zachodzi konieczność badania istnienia spełnienia warunku tzw. dobrego sąsiedztwa, czy dostępu do drogi publicznej tj. spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p.
W zastanej sytuacji wniosek inwestora należało ocenić pod kątem art. 64 ust. 1 w zw. z art. 52 ust. 2 u.p.z.p., Kolegium wskazało, że wniosek z dnia 16 lipca 2020 r. przedstawia charakterystykę inwestycji w sposób zgodny z przepisami ustawy. Opisano w nim, że planuje się budowę urządzeń infrastruktury technicznej w postaci zespołu paneli fotowoltaicznych oraz stacji transformatorowej, przyłącza elektroenergetycznego oraz dróg wewnętrznych i placów serwisowych - maksymalna powierzchnia zabudowy 1ha. Łączna moc nominalna projektowanej farmy fotowoltaicznej to do 1MW. W projekcie przewidziano instalację do 3.500 sztuk krystalicznych paneli fotowoltaicznych (w zależności od wyboru mocy nominalnej pojedynczego modułu). Moduły układane będą na stołach montażowych. Na całym obszarze inwestycji planowane jest usytuowanie do 8 inwerterów fotowoltaicznych, a ich liczba uzależniona jest od wyboru rozwiązania technologicznego. Panele fotowoltaiczne zamontowane będą na stałych konstrukcjach montażowych (stelaże stalowe lub aluminiowe wbijane w grunt za pomocą kotew), nachylonych pod kątem max. 35 stopni. Wysokość konstrukcji nie przekracza 4,0 m nad poziom gruntu. W obszarze inwestycji planowane jest usytuowanie stacji transformatorowej.
Do wniosku załączono kopię mapy zasadniczej w skali 1:1000 z zaznaczonymi granicami terenu objętego wnioskiem. Na drugiej mapie Inwestor zobrazował planowany sposób zagospodarowania terenu elektrowni słonecznej. Wskutek wezwania organu I instancji, Inwestor przedstawił do akt sprawy decyzję Burmistrza G. z dnia 17 lipca 2020 roku, znak: [...], w przedmiocie realizacji przedsięwzięcia "Budowa i eksploatacja elektrowni słonecznej o mocy do 1MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą, obręb L., gmina G., powiat k., woj. w. , działka nr [...] i stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wraz z określeniem warunków realizacji inwestycji. Wówczas oceniane przedsięwzięcie dotyczyło budowy elektrowni słonecznej na terenie do 1,94ha. Z uwagi na uzupełniające rozpytanie Inwestora za pomocą pisma z dnia 11 lutego 2022 r. Kolegium uzyskało informację, zgodnie z którą "inwestycja planowana była na powierzchni do 1,0 ha. Oznacza to, że obszar traktowany jako podlegający przekształceniu (czyli obszar ogrodzony, w środku którego znajdować się będą rzędy paneli fotowoltaicznych, stacja transformatorowa, okablowanie itd.) nie będzie większy niż 1,0ha.
Zdaniem organu odwoławczego powyższe ustalenia pozwalają na dokonanie pozytywnej oceny względem prawidłowości wniosku Inwestora z dnia 20 lipca 2020 r.
Odnosząc się dalej do wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z wyroku z dnia 6 października 2021 roku, sygn. akt II SA/Po [...], Kolegium stwierdziło, że wymagała rozważenia kwestia ustalonego kręgu stron postępowania. Z powołaniem na treść przepisu art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Stroną postępowania w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy mogą być właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości sąsiadujący bezpośrednio lub pośrednio z nieruchomością, na której planowana jest realizacja inwestycji, jeśli znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji, a także, w niektórych sytuacjach, również inne osoby mające prawa rzeczowe do gruntów. W decyzji z dnia 22 lipca 2021 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze zauważyło, że w aktach sprawy nie dostrzeżono takich dokumentów, które pozwoliłyby na poczynienie ustaleń faktycznych w zakresie prawidłowości wyznaczonego kręgu stron postępowania, a tym bardziej - jego weryfikacji.
Pismem z dnia 30 grudnia 2021 r. Kolegium wystosowało prośbę do organu I instancji o nadesłanie wypisu z ewidencji gruntów i budynków odnoszącego się do osób, które przez Burmistrza zostały uznane za strony niniejszego postępowania. W dniu 3 stycznia 2022 roku do SKO wpłynęło stosowne zestawienie informacji o działkach. Z przedłożonej dokumentacji wynika, że stronami postępowania - poza Inwestorem oraz właścicielami działki inwestycyjnej - są właściciele działek sąsiadujących bezpośrednio z działką o nr ew. [...], obręb L., gmina G.. Tego rodzaju ustalenie nie budzi zastrzeżeń, tym bardziej gdy zauważyć, że we wniosku z dnia 16 lipca 2020 roku Inwestor określił obszar oddziaływania inwestycji, który nie wykracza poza jej teren. Dodatkowo, względem planowanej inwestycji (wówczas zakładającej większą powierzchnię zabudowy) uzyskano decyzję środowiskową stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Właściwe organy opiniujące, tj. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. (opinia z dnia 14 lipca 2020 roku), Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. (pismo z dnia 13 lipca 2020 roku) oraz Dyrektor Zarządu Zlewni [...] w K. (pismo z dnia 13 lipca 2020 roku), zgodnie nie stwierdziły potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i wykonania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.
Następnie Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 60 ust. 4 u.p.z.p., że projekt decyzji w omawianej sprawie został sporządzony przez urbanistę Pana M. L., członka [...] Okręgowej Izby Architektów nr [...] Pondto uzyskano wszelkie wymagane uzgodnienia. Zaskarżona decyzja zawiera część tekstową oraz graficzną. Na kopii właściwej mapy zasadniczej naniesiono linie rozgraniczające inwestycji A-B-C-D.
Do decyzji tej nie załączono wyników analizy, a w aktach sprawy nie ma dokumentu analizy urbanistyczno-architektonicznej. SKO wskazało jednak, że zgodnie z orzecznictwem (NSA w wyroku z dnia 6 listopada 2019 roku II OSK 2237/17, LEX nr 2761907), skoro do wydania decyzji o warunkach zabudowy dla urządzeń infrastruktury technicznej, jakimi są elektrownie wiatrowe, z wyraźnej woli ustawodawcy, nie jest konieczne spełnienie zasady dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p), to nie zachodzi również potrzeba przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, o której stanowi § 3 ust. 1 rozporządzenia.
W konsekwencji, w realiach omawianej sprawy zarówno brak przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, jak i brak załączenia wyników analizy do zaskarżonej decyzji nie stanowi o istotnym uchybieniu przepisom prawa, które miałoby wpływ na ostateczny wynik postępowania. Kolegium wskazało, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika spełnienie przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 3-5 u.p.z.p., co pozwoliło na wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.
Odnosząc się do zagadnienia w zakresie rozbieżności pomiędzy decyzją Burmistrza G. o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 17 lipca 2020 roku, znak: [...], a zaskarżoną decyzją. Odnotowano, że w zaskarżonej decyzji ustalono warunki zabudowy dla ww. elektrowni słonecznej, w ramach których Inwestor został upoważniony do posadowienia do 3.500 szt. paneli fotowoltaicznych na stałych konstrukcjach montażowych. Ustalenie to odpowiada wnioskowi Spółki, jednakże aktualnie stoi w sprzeczności z uzyskaną decyzją środowiskową Burmistrza G. z dnia 17 lipca 2020 roku, znak: [...]. Zgodnie bowiem z charakterystyką przedsięwzięcia, stanowiącą integralną część ww. decyzji z dnia 17 lipca 2020 roku, wydana ona została dla inwestycji polegającej na budowie i eksploatacji elektrowni słonecznej o mocy do 1MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą w m. L., na działce o nr ew. [...], gmina G. - inwestycja zajmować będzie powierzchnię do 1,94ha. Przewiduje się montaż do 2.716 szt. modułów fotowoltaicznych oraz kontenerową stację transformatorową 15/04 kV.
Zestawienie treści zaskarżonej decyzji z decyzją środowiskową prowadzi do wniosku, że to drugie rozstrzygnięcie obejmowało swym zakresem mniejszą ilość planowanych paneli fotowoltaicznych (3.500 szt. vs. 2.716 szt ). SKO wskazało, że zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe m.in. wówczas, gdy decyzja ta jest zgodna z przepisami odrębnymi. Przepis art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska i ocenie oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 roku, poz. 247; dalej: u.i.o.ś.) stanowi, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W orzecznictwie podnosi się, że badanie zgodności decyzji o warunkach zabudowy z wymogami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest podstawowym obowiązkiem organów administracji wydających decyzję lokalizacyjną. Skoro istnieje rozbieżność pomiędzy parametrami i lokalizacją inwestycji, wskazywaną w postępowaniu zakończonym decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach a lokalizacją przyjętą w postępowaniu w sprawie warunków zabudowy, to przy lokalizacji wskazanej dla potrzeb wydania decyzji o warunkach zabudowy, nie jest możliwe spełnienie przez inwestycję parametrów określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (zob. wyrok NSA z dnia 16 lipca 2019 roku, II OSK 2278/12, LEX nr 2727991).
W sytuacji kiedy istnieje rozbieżność co do parametrów planowanego zamierzenia, albowiem w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wskazano na taką ilość paneli fotowoltaicznych, która różni się od tej ustalonej, w zaskarżonej decyzji, organ I instancji winien rozpytać o tę niejasność Inwestora, a następnie ustalić, czy uzyskane wyjaśnienie jest wystarczające i się w ramach zakreślonych wcześniejszą decyzją środowiskową, czy też w tym zakresie podjąć dalsze czynności procesowe, prowadzące do uzyskania zgodności pomiędzy dwoma ww. wskazanymi rozstrzygnięciami.
SKO zwróciło uwagę, że w piśmie z dnia 2 marca 2022 roku Inwestor wyjaśnił, że "postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy do 1,0 ha nie ma nic wspólnego z toczącym się osobno i zakończonym postępowaniem środowiskowym, ponieważ w takim wypadku decyzja środowiskowa nie jest wymagana. Są to dwa niepowiązane administracyjnie postępowania. Wniosek o wydanie warunków zabudowy do 1,0 ha nie powoływał się na decyzję środowiskową. Początkowo Inwestor postanowił złożyć wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z przedstawionymi parametrami (z ilością paneli do 2.716 sztuk, co dla inwestycji o mocy do 1MW daje moc minimalną pojedynczego panelu na poziomie ok. 370W) na obszarze ponad 1 ha. Później z kolei, w wyniku prac koncepcyjnych postanowiono przygotować wniosek WZ na obszarze do 1 ha bez konieczności uzyskiwania decyzji środowiskowej. W tym scenariuszu postanowiono wpisać możliwość zainstalowania do 3.500 sztuk paneli, co w przeliczeniu daje do dyspozycji moc minimalną pojedynczego panelu na poziomie ok. 285W. Rozwiązanie takie pozwala skorzystać z większej gamy producentów i mocy dostępnych wśród dystrybutorów w danej chwili, co jest istotne przy zamówieniach oraz realizacji. Ponadto, możliwe jest zmieszczenie znacznie większej ilości paneli na mniejszej powierzchni w przypadku zaplanowania instalacji, w której panele nie są skierowane typowo na południe, ale mocowane są na konstrukcji wschód-zachód z mniejszymi odstępami pomiędzy rzędami, stąd wykonalność inwestycji 1MW na obszarze do 1ha nawet przy słabszych panelach jest jak najbardziej realna.
W ocenie Kolegium stanowisko Inwestora względem odmiennych zapisów w decyzji środowiskowej i w decyzji zaskarżonej zostało wyczerpująco wyjaśnione i nie wzbudza dalszych wątpliwości. Po uzyskaniu informacji od Inwestora stwierdzić można, że możliwość posadowienia do 3.500 sztuk paneli fotowoltaicznych na zawnioskowanym obszarze do 1ha jest wykonalna, albowiem zależy od wyboru ich producenta i konstrukcji. W tak zbadanym ujęciu zagadnienie zauważonych rozbieżności traci na znaczeniu, tym bardziej, że w istocie Inwestor potwierdził powierzchnię zabudowy inwestycji "do 1ha".
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, Kolegium wskazało E. G. w piśmie z dnia 9 listopada 2020 r. podnosiła, że dokumenty przedstawione przez Inwestora wykluczają się wzajemnie, a to w kontekście informacji o szerokości działki przeznaczonej na realizację inwestycji. W odpowiedzi na ww. pismo Inwestor przedłożył do akt sprawy poprawione dokumenty, obrazujące elewację stacji transformatorowej, rzuty konstrukcji wsporczej z góry i z boku - wymiary podane w milimetrach oraz kolorową mapę ukazującą planowany sposób zagospodarowania terenu elektrowni słonecznej wraz z wyrysowanymi rzędami paneli fotowoltaicznych. Na mapie tej widoczny jest sposób ustawienia rzędu paneli fotowoltaicznych na konstrukcjach wsporczych, nadto oznaczono odległość granicy inwestycji od granicy działki o nr ew. [...] (4m). W ocenie Kolegium dokumenty te są wiarygodne oraz czytelne, a przy tym ukazują sposób zagospodarowania terenu inwestycji, stanowiąc wyczerpującą odpowiedź na wątpliwości Odwołującej. W ocenie SKO myli się Pani E. G., gdy podnosi, że z akt sprawy usunięto jej pismo z dnia 7 kwietnia 2021 roku - znajduje się ono na k. [...] akt.
Dalej zwrócono skarżącej uwagę, że kwestia występowania na działce inwestycyjnej urządzeń melioracyjnych została uwzględniona w postanowieniu Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...] Zarząd Zlewni w K. z dnia 28 września 2020 znak: [...], wydanym na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 w powiązaniu z art. 60 u.p.z.p. Dyrektor Zarządu Zlewni [...] w K. postanowił o uzgodnieniu, inwestycji w zakresie melioracji wodnych. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia zauważono, że wymagane uzgodnienie podyktowane było zapisem art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p., zgodnie z którym organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy dokonuje uzgodnienia z organami właściwymi w ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie natomiast z regulacją art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 roku, poz. 2147 ze zm.), za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne i leśne uznaje się nieruchomości wskazane w katastrze nieruchomości jako użytki rolne albo grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, a także wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Po analizie materiałów stwierdzono, że obszar planowanej inwestycji jest zdrenowany - mając na względzie powyższe, zobowiązano Inwestora do wykonania inwestycji w sposób zapewniający zachowanie sprawności użytkowej urządzenia melioracji wodnych (sieć drenarska). Jednocześnie, w punkcie IV zaskarżonej decyzji organ I instancji uwzględnił, że jeżeli w obrębie planowanej inwestycji występują urządzenia melioracyjne, ich ewentualną przebudowę i lokalizację planowanej inwestycji należy uzgodnić z administratorem tych urządzeń, przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. Z kolei, w przypadku uszkodzenia urządzenia, należy przebudować je celem zapewnienia swobodnego przepływu wód (pkt n.4.7). Oznacza to, że wszelkie obawy skarżącej względem wspomnianego urządzenia melioracyjnego zostały odpowiednio rozważone w toku postępowania.
W kontekście zarzutów podnoszonych przez Panią E. G. dotyczących oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, organ wskazał na przywołaną powyżej decyzję Burmistrza G. z dnia 17 lipca 2020 roku, znak: [...], mocą której określono warunki jego realizacji w ujęciu założeń u.i.o.ś. Zadecydowano wówczas, aby w związku z realizacją przedsięwzięcia m.in. nie prowadzić wycinki drzew i krzewów; panele słoneczne montować na wysokości min. 0,8m mierząc od dolnej krawędzi paneli słonecznych do powierzchni ziemi; w przypadku zastosowania transformatora olejowego, wyposażyć go w szczelną misę olejową o pojemności pozwalającej pomieścić całą objętość oleju znajdującego się w transformatorze oraz pozostałości po ewentualnej akcji gaśniczej; mycie paneli wykonywać przy użyciu wody bez dodatków środków chemicznych. Kwestie te podlegały rozpatrzeniu w toku postępowania o uzyskanie decyzji środowiskowej przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. (pismo tego organu z dnia 14 lipca 2020 roku, znak: [...]). Zdaniem Kolegium, w ówczesnym postępowaniu zbadano wyczerpująco kwestię oddziaływania inwestycji na środowisko i to dla inwestycji o większym terenowo rozmiarze, a przy tym decyzja Burmistrza G. z dnia 17 lipca 2020 roku, znak: [...], uzyskała przymiot ostateczności i prawomocności, co oznacza, że nie została skutecznie zakwestionowana.
Kolegium zauważyło, że zagadnienie "nieustabilizowanych geodezyjnie" granic działek nie ma znaczenia dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak trafnie orzekł WSA w Krakowie w wyroku z dnia 27 lutego 2020 roku (sygn. akt II SA/Kr 1386/19, LEX nr 2945365), w postępowaniu mającym na celu ustalenie warunków zabudowy nie mają znaczenia zarzuty dotyczące przebiegu granicy. Zarzut ten w istocie sprowadza się do kwestionowania tytułu prawnego wnioskodawcy do części terenu objętego wnioskiem. Tymczasem w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy kwestie tytułu do terenu objętego wnioskiem nie mają żadnego znaczenia. Ubiegający się o uzyskanie takiej decyzji w ogóle nie musi legitymować się tytułem prawnym do działki, dla której chce ustalić warunki zabudowy.
Podobnie należy zdaniem SKO odnieść się do zarzutu zacienienia roślin rosnących na działce o nr ew. [...], sąsiadującej z terenem inwestycji. Jest bowiem przyjętym, że za niedopuszczalne na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy uznać należy zarzuty związane z kwestią zacieniania działki sąsiedniej. Zarzuty te zbadane być mogą bowiem dopiero na dalszym etapie procesu inwestycyjnego tj. w postępowaniu prowadzącym do wydania pozwolenia na budowę (zob. wyrok NSA z dnia 17 marca 2016 roku, II OSK 1811/14, LEX nr 2081336). Niemniej, już w zaskarżonej decyzji organ I instancji uwzględnił stanowisko Pani E. G. i w pkt. 11.5.2. postanowił, że inwestycja nie może ograniczać nasłonecznienia i powodować pozbawienia dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi z uwzględnieniem wymagań określonych w warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz w przepisach bezpieczeństwa i higieny pracy.
Odnosząc się do zarzutu braku właściwego pełnomocnictwa pełnomocnika inwestora Kolegium wskazało, że nie znalazło podstaw do zakwestionowania zakresu pełnomocnictwa, zostało ono uzupełnione i znajduje się w aktach sprawy.
Odnosząc się z kolei do zarzutu, zgodnie z którym właścicielem Spółki będącej Inwestorem jest B. posiadający 100 udziałów w Spółce, Kolegium podkreśliło, że z ww. dokumentu KRS zawartego w aktach sprawy jasno wynika, iż podmiotem ujętym w rejestrze jako Spółka jest A Sp. z o.o. Przywołany B. jest wyłącznie wspólnikiem Spółki A Sp. z o.o., a nie podmiotem posiadającym osobowość prawną, zatem stanowisko Pani E. G. nie zasługuje na uwzględnienie.
Względem stanowiska strony o braku numerowania akt sprawy oraz podejrzenia manipulacji dokumentami z akt sprawy Kolegium uznało ten zarzut za bezpodstawny.
W tych okolicznościach Kolegium uznało, iż decyzja organu I instancji jest prawidłowa i należy utrzymać ją w mocy.
E. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję SKO [...] nr [...] z dnia 31 sierpnia 2022r. domagając się jej uchylenia.
W skardze podniosła, że decyzja jest dla niej krzywdząca i narusza jej interesy jak i jej prawo do rolniczego użytkowania należących do niej działek. W jej ocenie nie rozstrzygnięto definitywnie powierzchni inwestycji. Podkreśliła, ze decyzja narusza interesy osób trzecich- czyli jej jako właściciela gruntu. Zarzuciła, że Kolegium nie zbadało wnikliwie wszystkich stawianych przez nią zarzutów. SKO [...] utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji naraża ją na zdarzenia przyszłe i pewne - przerwanie melioracji pod inwestycją, co będzie bezpośrednio szkodzić częstymi podtopieniami upraw na jej polu - do dziś nie ma żadnych pisemnych gwarancji inwestora w tej kwestii. Dodatkowo nie ma żadnych gwarancji poprawnego i sprawnego technicznie, oraz możliwego do udrożnienia udrażniarką połączenia uszkodzonej melioracji w wypadku jej uszkodzenia podczas budowy przez inwestora. SKO [...] nie uzyskało pisemnej gwarancji ze strony inwestora. W jej ocenie już na obecnym etapie powinna być wyjaśniona kwestia zacieniania i immisji. SKO [...] również nie podeszło merytorycznie do kwestii zjawiska kurzu podczas prac polowych na jej polu, kurz normalnie osiadając na panelach fotowoltaicznych będzie generować spadek ich efektywności - SKO [...] w związku z tym nie uzyskało pisemnej gwarancji nieodpłatnego czyszczenia tychże paneli ze strony inwestora, co powinna zawierać decyzja o warunkach zabudowy, skoro przewidziano prawne zabezpieczenie interesu osób trzecich. Ponownie wskazała, że brak numeracji kart akt sprawy wzbudza jej poważne wątpliwości. Końcowo wskazała, że decyzja SKO [...] narusza przepisy Konstytucji RP: art. 32 ust. 1 i 2; art. 64 ust. 1,2, 3 ; art. 77 ust. 1 i 2.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga podlega oddaleniu.
Przeprowadzona przez Sąd, na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 134 § 1 i art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259) - zwanej dalej "p.p.s.a.", kontrola legalności wykazała, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 sierpnia 2022 r. jest zgodna z prawem.
Analizując niniejszą sprawę należy mieć na względzie, że zaskarżona decyzja wydana została po ponownym rozpatrzeniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze odwołania wniesionego od decyzji Burmistrza G. z 12 maja 2021 r., którą ustalono warunki zabudowy na rzecz spółki A sp. z o.o. w W., po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawomocnym wyrokiem z 6 października 2021 r., sygn. akt II SA/Po [...], uprzednio wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji z 22 lipca 2021 r., uchylającej w całości ww. decyzję Burmistrza G. i przekazującej sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
Zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Związanie sądu i organu w rozumieniu komentowanego przepisu oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie (zob. wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 426/08, CBOSA). Podkreślenia przy tym wymaga, że zakres kontroli sądu w sprawach zainicjowanych sprzeciwem sprowadza się do oceny prawidłowości zastosowania przez organ odwoławczy trybu uregulowanego art. 138 § 2 k.p.a. Zdaniem Sądu w orzecznictwie zasadnie podnosi się, że z uwagi na skutki prawne, wynikające z art. 170 i art. 153 p.p.s.a., treść art. 64e i art. 151a § 1 tej ustawy należy wykładać w ten sposób, iż określone w tych przepisach granice rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny na skutek sprzeciwu nie obejmują oceny decyzji kasacyjnej w takim zakresie, w jakim przesądzałoby to o prawach podmiotów, które z uwagi na art. 64b § 3 p.p.s.a. nie mogą brać udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Zasadniczo przyjmuje się więc, że przepis art. 64e p.p.s.a. ogranicza zakres kontroli sądu do oceny istnienia przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (wyrok NSA z 7 grudnia 2017 r., II OSK 3011/17, wyrok NSA z 7 czerwca 2018 r., II OSK 1319/18, wyrok NSA z 21 sierpnia 2018 r., I OSK 2182/18; wyrok NSA z 27 sierpnia 2018 r., II OSK 2226/18; wyrok NSA z 18 października 2018 r., I OSK 3632/18; wyrok NSA z 5 września 2019 r., II OSK 2222/19, wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2019 r., II OSK 3552/19, wyrok NSA z 21 października 2020 r., II OSK 2530/20, wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2021 r., I OSK 611/21, CBOSA). Wobec tego w ocenie Sądu ocena prawidłowości zastosowania i wykładni prawa materialnego następuje dopiero w sprawie ze skargi na decyzję merytoryczną, tj. w niniejszej sprawie na kontrolowaną decyzję SKO [...] z dnia 31 sierpnia 2022 r. Niezależnie więc od wskazań zawartych w powyższym wyroku Sąd obecnie był uprawniony do przeprowadzenia kontroli merytorycznej decyzji organu odwoławczego, jak i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza i nie musiał ograniczać się do zbadania, czy Kolegium zastosowało się do wykładni wyroku o sygn. II SA/Po [...]. Sąd wskazuje, że SKO odniosło się do wskazań zawartych ww. wyroku dotyczących stron postępowania, uzyskania dokumentu pełnomocnictwa i wyjaśnienia sprzeczności wniosku inwestora z uzyskaną przez niego decyzją środowiskową.
Przechodząc więc do kontroli zaskarżonej decyzji Kolegium należy stwierdzić, że jej materialnoprawną podstawę stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.).
Stosownie do art. 61 ust. 1 u.p.z.p. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania decyzji) wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. wynika zaś, że przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii.
Aktualnie w orzecznictwie sądowym wyrażany jest pogląd, że lokalizacja farmy fotowoltaicznej dokonywana na podstawie przepisów u.p.z.p. niezależnie od jej mocy, zgodnie z art. 61 ust. 3 tej ustawy nie wymaga oceny przesłanki zasady dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej. W ślad za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2022 r., II OSK 1482/21, wskazać należy, że aktualne brzmienie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. (obowiązujące od 29 sierpnia 2019 r.) przepis ten uzyskał wskutek nowelizacji dokonanej ustawą z 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1524, dalej nowela 2019). Dodano w nim zwrot "a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii". Zatem art. 61 ust. 3 u.p.z.p. - w zakresie, w jakim dodano to kolejne odstępstwo od zasady zawartej w ust. 1 art. 61 u.p.z.p., nie wydaje się budzić większych semantycznych wątpliwości, ponieważ w przypadku odnawialnych źródeł energii (dalej oze) przepis wprost odsyła do definicji oze zawartej w odrębnej ustawie. Z gramatycznego punktu widzenia art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie budzi wątpliwości. Jego treść jest w pełni klarowna i jednoznacznie przesądza, że przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się m.in. do instalacji oze w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy o odnawialnych źródłach energii. Z tego przepisu nie wynika, aby ustawodawca różnicował instalacje w zależności od ich mocy, co w założeniu miałoby determinować badanie przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Takiego rozróżnienia nie sposób również wywieść z treści art. 10 ust. 2 u.p.z.p. oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. Z przepisów tych wynika wyłącznie to, że urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 100 (obecnie 500) kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, muszą zostać rozmieszczone w studium, aby później ich dopuszczalna lokalizacja została wprowadzona w planie miejscowym, o ile oczywiście taki plan zostanie uchwalony. Przepisy te odnoszą się jednak do tzw. lokalnego porządku planistycznego (studium, plan miejscowy) i zakres ich stosowania jest ograniczony wyłącznie do tych gminnych aktów planistycznych, a nie decyzji o warunkach zabudowy. Okoliczność, że gmina w studium planuje przeznaczyć dany teren pod określoną zabudowę, nie ma jakiegokolwiek znaczenia dla dopuszczalności wydania warunków zabudowy (zob. wyrok NSA z 1 grudnia 2020 r. sygn. akt II OSK 1580/18).
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż Kolegium w zaskarżonej decyzji przywołało nieaktualnie orzecznictwo dotyczące możliwości lokalizacji farm fotowoltaicznych na podstawie decyzji o warunkach zabudowy (zob. rozważania na str. [...]-[...] uzasadnienia decyzji, przywołane wyroku NSA o sygn. akt: II OSK 794/16, II OSK 2727/17, II OSK 2758/16, II OSK 3036/15). Zbędne były również rozważania SKO dotyczące braku konieczności prowadzenia analizy, gdyż jak wskazano wyżej aktualnie farmy fotowoltaiczne są zwolnione z badania przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Nie było też konieczności ustalania czy obowiązujące studium dopuszcza możliwości lokalizacji farm fotowoltaicznych (zob. pismo z 27 czerwca 2022 r., k. nienumerowane), skoro jak wyżej wskazano ustalenia studium są istotne w przypadku uchwalania planów miejscowych, a nie wydawania decyzji o warunkach zabudowy, które są ustalanie w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Te rozważania pozostawały bez wpływu na wynik sprawy, skoro ostatecznie Kolegium doszło do prawidłowej konkluzji, że w omawianej sprawie nie zachodzi konieczność badania istnienia spełnienia warunki dobrego sąsiedztwa, czy dostępu do drogi publicznej.
Analizując pozostałe przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3-5 u.p.z.p. stwierdzono, że są one spełnione, co uprawniało organ do ustalenia warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem inwestora. Sąd nie znalazł podstaw do podważenia tych rozważań, co zdecydowało o oddaleniu skargi w niniejszej sprawie.
Należy również wskazać, że w sprawie wyjaśniona została rozbieżność pomiędzy decyzją środowiskową a KIP i wnioskiem inwestora. Należy zwrócić uwagę, że decyzja środowiskowa tj. decyzja Burmistrza G. z 17 lipca 2020 r. dotyczyła zamierzenia inwestycyjnego przewidującego budowę 2716 sztuk paneli co dla inwestycji o mocy 1MW daje moc minimalną pojedynczego panelu na poziomie 370W, na obszarze do 1,94ha powierzchni działki nr [...] obr. L., gmina G.. Zgodnie jednak z wnioskiem inwestora (jak i stanowiskiem wskazanym w piśmie z dnia 2 marca 2022 r.) nastąpiła zmiana koncepcji i inwestor wystąpił z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy przewidujący budowę 3500 sztuk paneli fotowoltaicznych, co daje moc minimalną pojedynczego panelu na poziomie 285 MW, lecz na obszarze do 1ha. Co istotne, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r., w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839), do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujący rodzaj przedsięwzięcia: zabudowa przemysłowa, w tym zabudowa systemami fotowoltaicznymi, lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, b) 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a.
Wobec powyższego oceniając, czy dana inwestycja wymagać będzie od inwestora uzyskania tzw. decyzji środowiskowej należy wziąć pod uwagę, że istotny jest wg ustawodawcy obszar tej inwestycji, a nie np. moc czy ilość paneli fotowoltaicznych. W rozpoznawanej sprawie skoro inwestor ograniczył we wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar inwestycji do 1ha nie był zobowiązany do uzyskania decyzji środowiskowej, ani nie było podstaw do oceny jego wniosku przez pryzmat uprzednio uzyskanej decyzji z 17 lipca 2020 r. nr [...]
Kolegium dokonało również weryfikacji stron postępowania, ustalając że stronami postępowania - poza Inwestorem oraz właścicielami działki inwestycyjnej - są właściciele działek sąsiadujących bezpośrednio z działką o nr ew. [...]. Ustalenie w ten sposób kręgu stron postępowania jest też związane z tym, że obszar oddziaływania inwestycji nie wykracza poza jej teren.
Odnosząc się do zarzutów skarżącej związanych z brakiem umocowania J. S. i D. M., Sąd wskazuje, że w aktach sprawy znajdują się pełnomocnictwa upoważniające ww. osoby do działania w imieniu inwestora. Skarżąca myli się twierdząc, że zakres pełnomocnictwa, w tym w szczególności kwestia zaciągania zobowiązań finansowych w imieniu spółki ma znaczenie dla postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Wystąpienie przez inwestora z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy nie oznacza (z perspektywy cywilnej) zaciągnięcia zobowiązania finansowego, choćby z tego względu, że decyzja ta ma jedynie charakter wstępny i ogólny. Nie przesądza jeszcze o prawie do prowadzenia konkretnej inwestycji w konkretnym miejscu, a jedynie określa, czy dana inwestycja w danym miejscu jest w ogóle możliwa. Wystąpienia o nią przez dany podmiot nie sposób zaliczyć do kategorii zobowiązania finansowego.
Wobec tego już z samej istoty decyzji o warunkach zabudowy niezasadne są zarzuty skarżącej, że ich ustalenie doprowadziło do odebrania jej wolności i naruszenia jej praw nabytych. Zwrócić należy uwagę, że w decyzji I instancji zawarto ustalenia dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Na obecnym etapie sprawy ocena przyszłych szkód pozostaje czysto hipotetyczna i nie podlega ocenie ani organów ani Sądu. Przy tym przepisy prawa nie wymagają od organów ubiegania się o żadne gwarancje związane z wykonaniem inwestycji. W przypadku wystąpienia szkody po stronie skarżącej może ona wystąpić z powództwem cywilnym przeciwko inwestorowi.
Przechodząc do zarzutu związanego z melioracją Sąd wskazuje, iż słusznie SKO zwróciło uwagę, że organ I instancji odniósł się do tej kwestii (zob. pkt [...] decyzji I instancji). Ponadto w aktach sprawy znajduje się postanowienie Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...] Zarząd Zlewni w K. z dnia 28 września 2020 znak: [...], w którym wyspecjalizowany organ uzgodnił inwestycję w zakresie melioracji wodnych.
Rozważania skarżącej na temat udziałów w spółce prawa handlowego i ich konsekwencji dla funkcjonowania spółki pozostawały poza zakresem niniejszego postępowania. Bez znaczenia dla istoty sprawy był również zarzut nieponumerowania wszystkich kart akt administracyjnych oraz kwestii zakurzenia paneli fotowoltaicznych w przypadku pracy maszyn rolniczych.
Sąd wskazuje również skarżącej, że odległość 4 m "od siatki" to zaproponowane przez inwestora na k. [...] planowany sposób zagospodarowania terenu elektrowni słonecznej.
Nie doszło również do naruszenia wskazanych przez skarżącą przepisów Konstytucji.
Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że wywiedziona przez E. G. skarga okazała się niezasadna, wobec czego na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.