II SA/OL 723/06

II SA/Ol 723/06 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2006-11-09
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2006-09-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
A. Beata Jezielska
A.Bogusław Jażdżyk /sprawozdawca/
Hanna Raszkowska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Sygn. powiązane
II OSK 285/07 - Wyrok NSA z 2008-03-26
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Dnia 9 listopada 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska Sędziowie Asesor WSA Beata Jezielska Asesor WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant Lech Ledwożyw po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2006 roku sprawy ze skargi M. i L. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy - oddala skargę WSA/wyr.1 - sentencja wyroku
Uzasadnienie
Decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" Burmistrz umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wznowienia postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr "[...]", położonej w P. przy "[...]", zakończonego decyzją ostateczną Burmistrza Gminy i Miasta, znak: "[...]", z dnia "[...]", dla inwestycji obejmującej budowę kawiarni z salą bankietową i funkcją mieszkalną. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wznowienie postępowania nastąpiło na wniosek M. i L. O. ze względu na to, że decyzja wydana została bez wymaganego prawem stanowiska innego organu (art. 145 § l pkt 6 Kodeksu postępowania administracyjnego), czyli w omawianym przypadku bez uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Po wznowieniu postępowania jednak, organ doszedł do przekonania, że podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione przez stronę z naruszeniem art. 148 § l Kpa, który stanowi, że podanie o wznowienie posterowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Ze względu na to, że po wszczęciu postępowania wznowieniowego okazało się, że w rozpatrywanej sprawie powinna być wydana decyzja o odmowie wznowienia postępowania stosownie do art. 149 § 3 Kpa, wznowienie postępowania jako bezprzedmiotowe należało umorzyć.
Od powyższej decyzji odwołanie złożyli M. i L. O., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu odwołania zarzucili oni naruszenie art. 6, 10, 145 § 1 pkt 6, 147, 148 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz naruszenie art. 40 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Odwołujący się opisali przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie podnosząc, że o tym, że brak wymaganego uzgodnienia warunków na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy stanowi przesłankę do wznowienia postępowania, a nie stwierdzenia nieważności decyzji dowiedzieli się z pouczenia zawartego w uzasadnieniu decyzji Kolegium z dnia "[...]" w innym postępowaniu i dlatego dopiero wówczas wystąpili z wnioskiem o wznowienie postępowania. Uważają, że decyzja odmawiająca wznowienia postępowania, czy też umarzająca postępowanie z powodu rzekomego przekroczenia przez stronę terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, w sytuacji, gdy organ miał obowiązek wznowić postępowanie z urzędu, jest dotknięta nawet wadliwością określoną w art. 156 kpa. Przepisy art. 145 kpa nie dają bowiem organom administracji publicznej możliwości działania w ramach tzw. uznania administracyjnego w sytuacji zaistnienia określonych przesłanek. Podnieśli, że Burmistrz dowiedział się od Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o braku konsultacji co do zabudowy działki Nr "[...]", natomiast oni nie wiedzieli o skutkach prawnych braku takich konsultacji dlatego wnosili o stwierdzenie nieważności decyzji.
Decyzją z dnia "[...]" Nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium argumentowało, że wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną jest instytucją nadzwyczajną w procedurze administracyjnej, która stwarza możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte jedną z wad wymienionych wyczerpująco wart. 145 i 145a Kodeksu postępowania administracyjnego. Jedną z przesłanek wznowienia postępowania jest to, że decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu (art. 145 § 1 pkt 6 Kpa).
Po wznowieniu postępowania na wniosek strony okazało się jednak, iż z uwagi na uchybienie terminu ustawowego (art. 148 § 1 Kpa), nie podlegało ono wznowieniu (art. 149 § 3 Kpa). Rozpatrując niniejszą sprawę w postępowaniu odwoławczym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji, że w zaistniałej sytuacji zachodziły podstawy do umorzenia wznowionego postępowania. Powyższe jest zgodne z orzecznictwem sądowoadministracyjnym w tym zakresie [wyrok NSA z dnia 06.10.2000r., I SA 855/99, LEX nr 54136].
Odnosząc się do wniesionego odwołania M. i L. O., organ II stwierdził, iż nie jest ono zasadne z poniższych przyczyn.
Przede wszystkim bezsporne w sprawie jest to, że wznowienie postępowania nastąpiło na wniosek strony, który został złożony przez stronę po upływie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 Kpa).
Skoro w omawianym przypadku decyzja z dnia "[...]", która jest przedmiotem odwołania podjęta została w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem strony, to poza zakres niniejszego postępowania wykraczają podniesione w odwołaniu argumenty, że przepisy procedury administracyjnej, poza wnioskiem strony, przewidują również możliwość wznowienia postępowania z urzędu [art. 147 § l Kpa].
Nie można też podzielić zarzutu odwołujących się o naruszeniu zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 Kpa). Poza ogólnikowym zarzutem w tym zakresie, nie podano bowiem, na czym w istocie naruszenie to polega. Z okoliczności omawianej sprawy wynika natomiast, że postępowanie zostało wszczęte na wniosek strony, a organ orzekający w sprawie nie prowadził dodatkowego postępowania, o którym strona nie byłaby poinformowana, bądź nie brała udziału w postępowaniu.
Z tych samych względów nie jest zrozumiały w ocenie Kolegium zarzut rzekomego naruszenia art. 40 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 15, póz. 139, ze zm.), według którego decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydaje się po uzgodnieniu z działającym w imieniu wojewody wojewódzkim konserwatorem zabytków, w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską. Pomijając okoliczność, że wymieniony przepis nie stanowił podstawy rozstrzygnięcia w omawianej decyzji oraz to, że obowiązywał do 10 lipca 2003r. [z dniem 11 lipca 2003r. weszła bowiem w życie aktualnie obowiązująca ustawa z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, póz. 717, ze zm.)], to rozstrzygnięcie decyzji, której dotyczy odwołanie, podjęte zostało nie w zwykłym trybie, ale w trybie wznowieniowym i to wyłącznie z przyczyn proceduralnych.
Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do sądu administracyjnego złożyli M. i L. O. W ocenie skarżących decyzja rażąco narusza prawo. W skardze argumentowali, iż w wniesionych odwołaniach wskazywali, że o możliwości wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 par. 1 pkt. 6 kpa dowiedzieli się dopiero z treści uzasadnienia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" znak: "[...]" (wydanej na wniosek skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy złożony po uzyskaniu informacji od Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o braku w sprawie jego opinii). Na podstawie art. 148 § 1 i 2 k.p.a podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia, a w sytuacji określonej w art.145 § 1 pkt 4, od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Na podstawie art.147 kpa wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony, a na podstawie art.145 § 1 pkt 4 tylko na żądanie strony.
W wyroku z dnia 27 marca 2002 (II SA 2791/00 LEX nr 83816) Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wznowienie postępowania z urzędu przez organ jest jego prawem. Oznacza to, że organ nie ma obowiązku wszczynać postępowania w każdej prawomocnie zakończonej sprawie celem sprawdzenia, czy nie zachodzą podstawy do wznowienia. Obowiązek wznowienia ma natomiast miejsce w razie znalezienia przyczyny wznowienia. W sprawie przedmiotowej pismem z dnia 27 sierpnia 2004r., Wojewódzki Konserwator Zabytków poinformował o braku jego stanowiska w sprawie postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy terenu działki nr "[...]" położonej w P. przy ul. "[...]" zarówno Burmistrza jak i skarżących. W zaistniałej sytuacji organ miał obowiązek wszcząć postępowanie z urzędu. Skarżący sądzili, że brak takiego stanowiska stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, o czym świadczy ich dalsze postępowanie. O tym, że jest to podstawa do wznowienia postępowania administracyjnego dowiedzieli się dopiero z uzasadnienia wskazanej wyżej decyzji Kolegium.
Według skarżących organy administracji publicznej są obowiązane nie tylko do przestrzegania przepisów prawa, ale także do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie ich praw (a więc także do możliwości złożenia przez skarżących wniosku, skoro Burmistrz uważał, że zaistnienie przesłanki do wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 6 wymaga takiego wniosku). O tym, że skarżący zainteresowani byli tą przesłanką organ dowiedział się od Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, który odpowiedzi udzielił odpowiadając na zapytanie skarżących.
Odwołanie przenosi kompetencje do merytorycznego rozpoznania sprawy w jej całokształcie na organ odwoławczy. Nieuprawnione i nie oparte na treści odwołania jest stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu decyzji, że "bezsporne jest to, że wniosek o wznowienie postępowania złożony został po upływie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia". Ta właśnie okoliczność stanowiła istotę sporu i nie została wyjaśniona zarówno przez organ pierwszej instancji jak i organ odwoławczy.
Gdyby organ I instancji uznał, że skarżący złożyli wniosek o wznowienie postępowania po upływie ustawowego terminu, to na podstawie art. 149 § 3 kpa powinien wydać decyzję odmowną, skoro natomiast postępowanie zostało wszczęte, to powinien stosownie do art. 151 § 1 kpa po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydać decyzję, w której albo odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art.145 § 1 albo uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art.145 § 1 i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.
W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo Kolegium wskazało, iż z akt sprawy wynika, że okoliczności stanowiące podstawę wznowienia były skarżącym znane na długo przed złożeniem wniosku z dnia 20 grudnia 2004 r. Nie może uwadze ujść także to, że świadomość prawnego znaczenia okoliczności faktycznej lub dowodu jako podstawy wznowienia postępowania nie ma wpływu dla oceny zachowania terminu przewidzianego w art. 148 § 1 kpa (wyr. NSA z dnia 9 stycznia 2002 r. sygn. V SA 1460/01, OSNA 2003/2/61). Pogląd ten ma w pełni zastosowanie do przesłanki określonej w art. 145 § l pkt 6 kpa. Tym samym początek miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania rozpoczyna swój bieg od daty, kiedy strona dowiedziała się, iż rozstrzygnięcie organu administracji publicznej nie zostało uzgodnione w wymaganym przepisami prawa zakresie, bez względu na to, czy miała świadomość prawnego znaczenia tej informacji.
Pogląd skarżących odnośnie tego, że termin do złożenia podania rozpoczął swój bieg dopiero od daty doręczenia decyzji Kolegium z dnia "[...]" nie może być więc zaakceptowany. Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut skarżących, iż wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania uniemożliwia późniejsze stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia podania, bowiem w takim wypadku można wydać wyłącznie jedno z rozstrzygnięć wymienionych w art. 151 kpa. Otóż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 października 2000 r. (sygn. I SA 855/99, LEX nr 54136) stwierdził, iż jeśli w toku wznowionego postępowania okaże się, iż z uwagi na uchybienie terminu ustawowego nie podlegało ono wznowieniu, to orzekając w postępowaniu instancyjnym organ władny jest zastosować przepis art. 138 § l pkt 2 kpa i uchylając wadliwą decyzję pierwszej instancji umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe. W przypadku gdy tę "wadę" postępowania dostrzeże już organ pierwszej instancji to umorzenie przed nim prowadzonego postępowania jest jak najbardziej uzasadnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), Sąd kontroluje zaskarżone decyzje pod kątem ich zgodności z prawem. Zatem usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko w przypadku, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jej wydawaniu organ naruszył prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Z zasady legalności wynika konsekwencja, iż administracyjny sąd wojewódzki ocenia, czy wydany akt jest zgodny z prawem obowiązującym w dacie jego wydania (vide: wyrok NSA z dnia 14 stycznia 1999r., sygn. akt II SA 4731/97, niepublikowany).
W niniejszym postępowaniu skarżący domagali się wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Burmistrza Miasta i Gminy z dnia "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Postępowanie administracyjne zostało wszczęte wnioskiem skarżących z dnia 20 grudnia 2004r. Wnioskiem tym wskazano, iż wydana decyzja z "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, tj. bez uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, co jest jedną z przesłanek wznowienia postępowania, która została określona w art. 145 § 1 pkt 6 kpa.
Wznowienie postępowania zostało uregulowane przez ustawodawcę w Dziale II Rozdziale 12 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z uregulowań tam zawartych wynika, iż wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. W niniejszej sprawie postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia "[...]" zostało wszczęte na żądanie stron tj. M. i L. O.
Treść art. 148 § 1 kpa wskazuje w sposób jednoznaczny, iż podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji państwowej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Należy przyjąć, iż "zachowanie terminu miesięcznego musi być udowodnione przez stronę (...). Organ administracji obowiązany jest z urzędu badać zachowanie tego terminu. Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek pomimo uchybienia terminu stanowi rażące naruszenie prawa, godzi bowiem w zasadę ogólną trwałości decyzji ostatecznych. Uchybienie terminu do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest podstawą do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania" (Kodeks postępowania administracyjnego, B. Adamiak, J. Borkowski Komentarz 6. wydanie str. 657).
W sprawie niniejszej organ odwoławczy słusznie wskazuje, iż skarżący co najmniej już w dniu 25 października 2004r. wiedzieli o przyczynie wznowienia postępowania, skoro w tej dacie w złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesionym od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" "[...]" w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności opisanej decyzji Burmistrza Gminy i Miasta wskazywali, iż decyzja ta nie została wydana po uprzednim uzyskaniu wymaganego prawem stanowiska wojewódzkiego konserwatora zabytków. Należy więc przyjąć, iż już z tym dniem skarżącym była znana przyczyna stanowiąca podstawę wznowienia postępowania. W takim razie podanie o wznowienie postępowania winno zostać wniesione najpóźniej 25 listopada 2004r. Tymczasem podanie to złożone zostało do organu I instancji dopiero 20 grudnia 2004r., a więc po terminie przewidzianym w art. 148 § 1 kpa.
Bez znaczenia jest okoliczność, że skarżący dowiedzieli się z decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z "[...]" nr "[...]", iż podany brak uzgodnień może być podstawą wznowienia postępowania, nie zaś stwierdzenia nieważności decyzji. "Świadomość prawnego znaczenia okoliczności faktycznej lub dowodu jako podstawy wznowienia postępowania nie ma wpływu dla oceny zachowania terminu przewidzianego w art. 148 § 1 kpa" (por wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 stycznia 2002r. sygn. akt V S.A. 1460/01 ONSA 2003/2/61).
Jak wskazano wyżej na organie spoczywał obowiązek zbadania, czy podanie o wznowienie postępowania wniesione zostało wniesione w terminie. Jeżeli bowiem strona uchybiła terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, wówczas organ ma obowiązek wydać decyzję w oparciu o art. 149 § 3 kpa, którą może jedynie odmówić wznowienia postępowania. W niniejszej sprawie, co wynika z akt postępowania administracyjnego, organ I instancji błędnie wznowił postępowanie pismem z dnia 10 lutego 2006r. (karta "[...]" akt administracyjnych), które zawierało elementy postanowienia, o którym mowa w art. 124 § 1 kpa, w związku z art. 149 § 1 kpa i które należy uznać za postanowienie w przedmiocie wznowienia postępowania. Skoro zaś po wznowieniu postępowania okazało się, iż ze względu na uchybienie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania, postępowanie to pomimo wszystko zostało wznowione organ mógł jedynie umorzyć postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jako bezprzedmiotowe (por. Kodeks postępowania administracyjnego, B. Adamiak, J. Borkowski Komentarz 7. wydanie str. 669, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 1983r. SA/Wr 185/83 ONSA 1983/1/37 oraz z 6 października 2000r. I SA 855/99 Lex nr 54136). Po wznowieniu postępowania, w sytuacji gdy podanie o wznowienie zostało wniesione z uchybieniem terminu, organ I instancji nie może badać podstaw wznowienia postępowania wymienionych enumeratywnie w art. 145 § 1 pkt 1 – 8 kpa i wydać jednej z decyzji wymienionych w art. 151 § 1 i 2 kpa, skoro podanie zostało wniesione z naruszeniem terminu, a ustawa wymaga do skutecznego wniesienia podania o wznowienie postępowania zachowania jednomiesięcznego terminu od chwili dowiedzenia się o przyczynie wznowienia. Gdyby bowiem organ tę okoliczność ustalił prawidło winien odmówić wznowienia postępowania decyzją wydaną na podstawie art. 149 § 3 kpa.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia przez organy administracji art. 9 kpa wskazać należy, iż w ocenie Sądu nie znajduje on uzasadnienia. Z treści tego przepisu wynika, iż organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Przepis ten nakłada na organy obowiązki nim wymienione w stosunku do osób uczestniczących w postępowaniu prowadzonym przed organem. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte podaniem skarżących z 20 grudnia 2004r. w przedmiocie wznowienia postępowania. Nie ulega wątpliwości, iż postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest nowym postępowaniem w stosunku do postępowania zakończonego decyzją ostateczną, co do której prowadzone jest postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania. Jego przedmiotem winno być ustalenie wskazanych w ustawie przyczyn wznowienia. Jest to niewątpliwie odrębne postępowanie także w stosunku do postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Odnosząc te uwagi do treści art. 9 kpa przyjąć należy, iż dopiero od momentu wszczęcia postępowania na organie spoczywają obowiązki wynikające z treści art. 9kpa. Oznacza to, iż z momentem wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania organy odnośnie tego postępowania mogły i zobowiązane były stosować art. 9 kpa. Organ natomiast w innym postępowaniu np. w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, nie był uprawniony, czy też zobowiązany do informowania stron, że ich żądanie, winno skutkować wnioskiem o wszczęcie innego postępowania. Skoro w okresie wcześniejszym Kolegium rozpoznawało wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia "[...]", to winno stosować art. 9 kpa w tamtym postępowaniu mającym na celu stwierdzenie, czy powyższa decyzja dotknięta jest wadą nieważności i czuwać nad przeprowadzeniem właściwego postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem prawidłowej decyzji w tym przedmiocie, również z uwzględnieniem art. 9 kpa.
Poza tym postępowanie w sprawie wznowienia postępowania mogło zostać wszczęte na wniosek strony, który określa przedmiot sprawy i przed złożeniem takiego wniosku Kolegium nie było uprawnione do wskazywania, co wniosek ów winien zawierać.
Powyższe uwagi należy również odnieść do zarzutu skargi, iż Burmistrz powinien poinformować stronę, ażeby złożyła podanie o wznowienie postępowania, po doręczeniu organowi I instancji pisma Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 27 sierpnia 2004r., z którego treści wynikało, iż decyzja z "[...]" o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie została uzgodniona z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Skoro art. 9 kpa ma zastosowanie do stron postępowania to organ nie był zobowiązany do pouczanie stron o ich prawach i obowiązkach jeszcze przed złożeniem podania w sprawie, które owo postępowanie wszczyna.
Nie można podzielić zasadności skargi, iż po złożeniu podania o wznowieniu postępowania, wydane w sprawie decyzje winny zostać uchylone, albowiem postępowanie winno zostać wszczęte z urzędu przez organ pierwszej instancji. Skoro skarżący złożyli podanie o wznowienie postępowania, to organ administracji miał obowiązek je rozpoznać, stosując w tym przedmiocie przepisy kpa, w tym regulujące termin składania podania o wznowienie postępowania. Skoro organ ustalił, iż strona uchybiła terminowi, to miał obowiązek wyciągnąć z tego faktu określone konsekwencje procesowe, w niniejszej sprawie skutkujące umorzeniem postępowania. W niniejszym postępowaniu natomiast zarówno organ odwoławczy, jak i Sąd nie mogły wymusić na organie I instancji wszczęcia postępowania z urzędu w sprawie wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania z urzędu należy bowiem do władczych kompetencji organu I instancji. Z pewnością zaś jak podkreślono wyżej fakt, iż organ nie podejmuje postępowania z urzędu nie może skutkować uchyleniem decyzji odmawiających wznowienia postępowania na wniosek strony złożony po terminie, czy też decyzji umarzającej to postępowanie z powodu złożenia wniosku po terminie.
Odnośnie informacji skarżących, iż już w dniu 10 maja 2004r. złożyli podanie o wznowienie postępowania, wskazać należy, iż wniosek ów został załatwiony przez organ decyzją z "[...]", od której skarżący nie złożyli odwołania, wobec czego decyzja stała się ostateczna. Decyzja ta nie była przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu.
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. W tym stanie prawnym, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami orzeczono jak w sentencji wyroku.