II SA/Ol 72/05

II SA/Ol 72/05 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2005-05-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-01-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
A. Beata Jezielska
Adam Matuszak
Alicja Jaszczak-Sikora /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Sygn. powiązane
II OSK 941/05 - Wyrok NSA z 2006-07-04
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora (Spr.) Sędzia WSA Adam Matuszak Asesor WSA Beata Jezielska Protokolant apl. ad w. Aleksandra Pietkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2005 r. sprawy ze skarg J. i Z. S. oraz M. i K. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu: I uchyla zaskarżone postanowienie; II orzeka, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane do chwili uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących kwotę 340,- zł (trzysta czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Uzasasadnienie
J. i Z. S. oraz M. i K. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]".
Postanowieniem tym Samorządowe Kolegium Odwoławcze, z powołaniem się na art. 134 k.p.a., stwierdziło niedopuszczalność odwołania od decyzji Burmistrza Gminy z dnia "[...]"września 2004 r. znak "[...]", wniesionego przez radcę prawnego J. L., który nie legitymował się pełnomocnictwem strony odwołującej się do działania przed organami administracji. Do odwołania dołączone bowiem zostało pełnomocnictwo upoważniające go do reprezentowania J. Z. S. oraz M. K. S. przed sądem pierwszej i drugiej instancji ewentualnie przed sądem administracyjnym.
Przed wydaniem postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze, powołując się na art. 136 k.p.a., zobowiązało radcę prawnego do złożenia pełnomocnictwa dającego mu umocowanie do złożenia odwołania od decyzji wydanej w sprawie.
W dniu 9 listopada 2004 r. wpłynęło do Kolegium pełnomocnictwo J. Z. S. oraz M. K. S. udzielone J. L. do reprezentowania ich w postępowaniu przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w sprawie wniesienia odwołania od decyzji w przedmiocie warunków zabudowy. Pełnomocnictwo datowane było 3 listopada 2004 r. Kolegium uznało, iż w dacie wniesienia odwołania , to jest 13 października 2004 r., J. L. nie był umocowany do wniesienia odwołania i dlatego jego odwołanie jest niedopuszczalne.
W skardze na to postanowienie, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, pełnomocnik J. Z. S. oraz M. K. S. zarzucał organowi odwoławczemu naruszenie art. 10 § 3 k.p.a., poprzez to, że nie wyjaśnił wszystkich istotnych w sprawie okoliczności, w szczególności jaka była rzeczywista wola stron co do reprezentacji. W tym zakresie winy mieć, zdaniem pełnomocnika skarżących, zastosowanie przepisy art. 56 k.c. i 65 k.c., a poza tym pełnomocnictwo może być przez stronę potwierdzone, (art. 97 § l k.p.c.)
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło początkowo o oddalenie skarg z uwagi na ich bezzasadność, a następnie o odrzucenie skarg, ponieważ zostały wniesione przez pełnomocnika nie posiadającego umocowania do wniesienia skargi.
Ostatecznie Kolegium wnosiło o oddalenie skarg.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skargi zasługuj ą na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie narusza przepisy prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, że nie było podstaw do odrzucenia
skargi z braku przyczyn wskazanych w art. 58 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. ( Dz. U Nr 173, póz. 1270 ze zmianami, zwanej w dalszym ciągu p.p.s.a.)
Niezasadny okazał się zarzut Samorządowego Kolegium Odwoławczego o braku umocowania pełnomocnika skarżących do wniesienia skargi.
W aktach sprawy znajduje się bowiem pełnomocnictwo udzielone przez J. i Z. S. oraz M. i K. S. radcy prawnemu J. L. w dniu 3 lutego 2005 r. do reprezentowania ich w postępowaniu odwoławczym przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym od decyzji nr "[...]" znak "[...]" z dnia "[...]"września 2004r. Burmistrza Gminy oraz do reprezentowania ich przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie w postępowaniu odwoławczym od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
Nie ma więc wątpliwości, co do tego że mógł on skutecznie w imieniu skarżących wnieść skargę do sądu administracyjnego, tym bardziej, że skarżący w piśmie z dnia 2 kwietnia 2005 r. potwierdzili, iż w dniu 10 października 2004 r. ustanowili J. L. pełnomocnikiem do reprezentowania ich w postępowaniu przed organami orzekającymi i przed sądem administracyjnym w postępowaniu odwoławczym i skargowym od decyzji Burmistrza Gminy z dnia "[...]"września 2004 r. w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania działki "[...]" w L. dla inwestycji polegającej na budowie trwałego zadaszenia.
Wobec tego zaszła potrzeba dokonania oceny, czy organ miał podstawę do zastosowania w sprawie art. 134 kpa.
Stwierdzenie niedopuszczalności odwołania z przyczyn podmiotowych może nastąpić w sytuacji wniesienia odwołania przez osobę nie mającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia. W niniejszej sprawie organ odwoławczy pominął okoliczność, że J. L. wniósł odwołanie, nie w imieniu własnym, lecz w imieniu J. i Z. S. oraz M. i K. S.
W tej sytuacji, skoro organ miał wątpliwości, czy odwołanie zostało podpisane przez osobę do tego uprawnioną winien był przeprowadzić szersze postępowanie wyjaśniające poprzez wezwanie strony odwołującej się do usunięcia braków przez podpisanie skargi (art. 64 § 2 kpa) lub wezwać o wyjaśnienie na piśmie, kiedy umocowali J. L. do wniesienia odwołania ewentualnie, czy potwierdzają tę czynność procesową dokonaną przez radcę prawnego, (art. 50 § l kpa) Zgodnie bowiem z art. 7 kpa istotą i celem postępowania administracyjnego jest załatwienie sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Przy czym załatwienie sprawy należy rozumieć, jako załatwienie sprawy co do jej istoty (art. 104 § 2 kpa). Załatwienie sprawy w znaczeniu procesowym, a niewątpliwie takim jest wydanie postanowienia w trybie art. 134 kpa, jest ostatecznością, kiedy nie ma prawnych możliwości podjęcia rozstrzygnięcia merytorycznego. Stanowisko takie zajął Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 5 czerwca 2001 r. sygn. akt IV SA 786/99 ( niepublikowane), które Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni podziela.
Zresztą w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego nawet brak umocowania pełnomocnika nie przesądza o nieskuteczności czynności procesowej, gdyż - zgodnie z przepisami prawa cywilnego (art. 103 § l kc) - istnieje możliwość potwierdzenia czynności przez mocodawcę, sanująca dokonaną czynność niewłaściwie umocowanego pełnomocnika. ( por. wyrok NS A z dnia 21 września 2001 r. sygn. akt I SA 335/00 niepublikowany)
Brak więc było podstaw do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania skoro organ dysponował pełnomocnictwem, z którego wynikało, że skarżący ustanowili radcę prawnego J. L. pełnomocnikiem do zastępowania ich w postępowaniu odwoławczym. Nie zmienia tego fakt, że pełnomocnictwo zostało dołączone do akt sprawy po dacie wniesienia odwołania. Tym bardziej, że z oświadczenia skarżących z dnia 2 kwietnia 2005 r. ("[...]") bez wątpienia wynika, iż udzielili tego pełnomocnictwa w dniu 10 października 2004 r., to znaczy jeszcze przed wniesieniem odwołania.
Z powyższych względów Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów o postępowaniu, które miało istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § l pkt l " c" p.p.s.a.
O kosztach postępowania sądowego orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a.