II SA/Ol 717/22

II SA/Ol 717/22 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2022-12-13
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-10-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Bogusław Jażdżyk /sprawozdawca/
Ewa Osipuk
Piotr Chybicki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 696/23 - Wyrok NSA z 2025-09-23
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 3 pkt 20, art. 28 ust. 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Chybicki Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Z akt administracyjnych przekazanych wraz ze skargą wynika, że Starosta Olsztyński (organ I instancji) decyzją z 18 maja 2022 r. zatwierdził projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę skateparku na dz. nr [...], obr. [...], gm. A.
Odwołanie od decyzji organu I instancji wniosła M. P. (strona, skarżąca). Podniosła, że sprzeciwia się przedmiotowej inwestycji. Jest właścicielką nieruchomości położonej w miejscowości A, obejmującej działkę gruntu nr [...], w bezpośrednim sąsiedztwie przedmiotowej inwestycji. Jej zdaniem projektowany skatepark podczas użytkowania będzie znacząco wprowadzał hałas do środowiska, dlatego też dla powyższej inwestycji wymagane jest uzyskanie decyzji środowiskowej. Strona podniosła, że "z doświadczenia wielu miast i wsi, w których powstały skateparki, poziom hałasu przekracza dopuszczalne poziomy dźwięku na terenach chronionych akustycznie o ok. 26 do 32 decybeli". Teren inwestycji graniczy z lasem, który bogaty jest w zwierzęta leśne i ptaki objęte ochroną, a hałas deskorolek, rolek, wrotek, hulajnóg czy rowerów na elementach skateparku będzie je płoszył.
W kolejnym piśmie z 1 lipca 2022 r. strona podtrzymała swoje stanowisko zawarte w odwołaniu, w szczególności wskazując na uciążliwości związane z generowanym hałasem.
Wojewoda Warmińsko-Mazurski (wojewoda, organ odwoławczy) decyzją z 17 sierpnia 2022 r. umorzył postępowanie odwoławcze. Podniósł, że skarżąca jest właścicielką działki nr [...] obr. [...], gm. A, sąsiadującej z terenem działki inwestycyjnej nr [...]. Jak wynika zaś z analizy dokumentacji projektowej sporna inwestycja została zaprojektowana w odległości ok. 5 m od granicy działki stanowiącej własność strony (najbliższy element skateparku, minirampa + quarter pipe z bankiem), a od budynku posadowionego na działce strony w odległości ok. 18,5 m.
W ocenie wojewody nieruchomość skarżącej znajduje się poza obszarem oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Mając na uwadze usytuowanie nieruchomości strony względem działki objętej inwestycją, organ uznał, że w związku z jej realizacją źródłem ograniczenia w zabudowie należącej do niej nieruchomości nie będą przepisy: ustawy z dnia 27 marca 2003 r., o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225), ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r., Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2021 r. poz. 1973 ze zm.), ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2022 r., poz. 916), rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r., poz. 112). Nie stanowią ich również przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm.). Nie sposób znaleźć wśród nich przepisu, które wprowadzałyby związane z projektowanymi obiektami ograniczenia w zabudowie należącego do strony terenu.
W szczególności przepisów odrębnych, wprowadzających związane z planowaną inwestycją ograniczenia w zabudowie działki skarżącej, nie stanowią przepisy regulujące dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku. Z przepisów tych nie można bowiem w kontekście planowanej inwestycji skonstruować jakiejkolwiek normy, która miałaby zastosowanie do regulowania sposobu zagospodarowania należącej do skarżącej nieruchomości.
Organ odwoławczy podkreślił, że tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości wynikające z konkretnego przepisu prawa dają podstawę do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych, nie dają podstawy do uznania danego podmiotu za stronę postępowania w tego typu sprawie. Osoba taka może mieć w takim postępowaniu interes faktyczny, a nie interes prawny. Obszaru oddziaływania obiektu budowlanego nie można utożsamiać z obszarem, na którym mogą być odczuwalne skutki spowodowane funkcjonowaniem tego obiektu. Tym samym strona może bez przeszkód zagospodarować nieruchomość stanowiącą jej własność, zaś projektowana inwestycja nie ogranicza jej w tym w najmniejszym stopniu.
Stwierdzenie zatem braku interesu prawnego w zaskarżeniu decyzji skutkuje uznaniem braku istnienia legitymacji w postępowaniu administracyjnym, co w konsekwencji prowadzi do umorzenia postępowania odwoławczego.
Skargę na decyzję Wojewody wywiodła skarżąca, wnosząc o uchylenie decyzji organów obydwu instancji, ewentualnie o uchylenie w całości decyzji organu II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono:
1) Naruszenie przepisów prawa materialnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię i przyjęcie przez organ II instancji, że skarżąca nie posiada przymiotu strony w niniejszej sprawie z uwagi na rzekomy brak oddziaływania inwestycji skateparku na zabudowę nieruchomości stanowiącej przedmiot własności skarżącej, podczas gdy ze zgromadzonej dokumentacji i ze względu na charakter inwestycji wynika, iż będzie ona stanowiła poważne ograniczenie w zabudowie, a nadto w zagospodarowaniu działki skarżącej;
2) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.) polegającym na bezzasadnej odmowie przyznania skarżącej interesu prawnego, a tym samym legitymacji procesowej w postępowaniu administracyjnym, co z kolei skutkowało błędnym zastosowaniem art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. i przyjęciem, że skarżącej nie przysługuje przymiot strony, podczas gdy z okoliczności sprawy i zebranej dokumentacji wynika, iż planowana inwestycja będzie wprowadzała ograniczenia w zabudowie oraz zagospodarowaniu jej nieruchomości;
b) art. 8 k.p.a. i określonej w nim zasady pogłębiania zaufania jego uczestników do organów administracji publicznej polegającym na dokonaniu przez organ I i II instancji skrajnie różnych ocen przymiotu strony skarżącej, co w oczywisty sposób nie sprzyja realizacji powyższej zasady;
c) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy istniały podstawy do uchylenia decyzji organu I instancji i orzeczenia o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę skateparku przez organ odwoławczy;
d) art 7 i 77 § 1 k.p.a. polegające na tym, że organ administracji publicznej przy wydawaniu decyzji administracyjnej nie dokonał wszechstronnej oceny zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, całkowicie pomijając fakt zaniechania przeprowadzenia przez inwestora czynności zmierzających do dokonania pomiarów emisji akustycznych oraz emisji drgań, a nadto zasięgu ich rozprzestrzeniania oraz odpowiednich parametrów tych czynników, ograniczając się wyłącznie do zapewnień inwestora o braku jakichkolwiek emisji generowanych przez projektowane elementy zagospodarowania terenu, co w oczywisty sposób budzi uzasadnione wątpliwości oraz obawy przy tego rodzaju inwestycji;
e) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. polegające na tym, że organ administracji publicznej nie uwzględnił faktu, że teren, dla którego wydana została decyzja w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skateparku, nie został objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a więc rozstrzygnięcia wydane bez wcześniejszego przeprowadzenia konsultacji społecznych, a także bez udziału właścicieli nieruchomości sąsiednich jako stron postępowania, w sposób oczywisty pozbawić mogą mieszkańców prawa zgłoszenia ewentualnych uwag oraz sugestii dotyczących planowanej inwestycji;
f) błędnym uznaniu, że nie zachodzą podstawy do wydania decyzji środowiskowej, podczas gdy charakter inwestycji oraz materiały mające zostać wykorzystane przy budowie skateparku mogą potencjalnie oddziaływać na lokalne środowisko, stanowiąc poważną ingerencję oraz zagrożenie dla tamtejszej fauny i flory.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności
z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U z 2022 r., poz. 2492).
Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia
z prawem, nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach,
a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa uchyla go lub stwierdza jego nieważność.
Nadto wskazania wymaga, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy
co wynika z treści art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U z 2022 r., poz. 329 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.). Sąd rozstrzygając sprawę nie jest też związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Stosownie do art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735), k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Uprawnienie to oparte jest na przepisach prawa materialnego i przysługuje jedynie podmiotom, których interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie. O tym więc, czy dany podmiot posiada przymiot strony w konkretnym postępowaniu, decyduje norma prawna, z której dla tego podmiotu wynikają wprost określone prawa i obowiązki. Podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 k.p.a. i nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć.
Natomiast w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę krąg stron postępowania ustala się w oparciu o art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 t. j.), dalej: Prawo budowlane, zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei obszar oddziaływania obiektu definiuje art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. W myśl przywołanego przepisu przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Zmiana art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego została wprowadzona art. 1 pkt 1 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471), która weszła w życie w dniu 19 września 2020 r.
Nadmienić należy w tym miejscu, że organ odwoławczy prawidłowo podniósł, że zmiana art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w istotny sposób zmieniła definicję obszaru oddziaływania obiektu i tym samym wpłynęła na to komu w postępowaniu może przysługiwać przymiot strony. Zasadnie wojewoda odwołując się do uzasadnienia projektu ustawy z 13 lutego 2020 r., wyjaśniał, że potrzeba wprowadzenia zmian w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane wynikała z konieczności uproszczenia i przyspieszenia procesu inwestycyjno-budowlanego oraz zapewnienia większej stabilności podejmowanych w nim rozstrzygnięć. W celu uczynienia bardziej czytelnym zakresu odpowiedzialności projektanta oraz organów administracji, w projektowanych przepisach przewidziano podział projektu budowlanego na projekt zagospodarowania działki lub terenu, projekt architektoniczno-budowlany oraz projekt techniczny. W definicji obszaru oddziaływania obiektu skreślono wyrażenie "w zagospodarowaniu". Pojęcie zmiany zagospodarowania terenu może polegać na budowie obiektu budowlanego, czyli wiązać się z wykonaniem robót budowlanych, jak również odnosić się do innych zmian, niezwiązanych z budową czy wykonywaniem robót budowlanych. Uznano, że Prawo budowlane powinno zajmować się jedynie tą formą zagospodarowania, która dotyczy obiektów budowlanych, a zatem jedynie "zabudową". Uznano, że konieczne jest doprecyzowanie definicji obszaru oddziaływania obiektu, aby dostosowana była do materii regulowanej przez Prawo budowlane. Natomiast inne formy ograniczenia zagospodarowania terenu niż zabudowa (np. hałas, spaliny) wykraczają poza zakres przedmiotowy Prawa budowlanego. Przedmiotowe ograniczenia odnoszą się do możliwości zabudowy danej działki bądź nieruchomości zarówno budynkami, jak również innymi obiektami budowlanymi. Tak więc przykładowo ograniczenia dla działki (tzw. sąsiedniej) spowodowane koniecznością wyznaczenia na niej służebności dla działki, na której realizowana ma być inwestycja budowlana, uniemożliwi właścicielowi jej zabudowę w zakresie obszaru objętego służebnością. Ponieważ jest to ograniczenie związane z zabudową - np. nie będzie możliwości wykonania ogrodzenia na granicy, aby umożliwić przejazd - działka taka mieścić się będzie w obszarze oddziaływania. Dlatego też w przepisie pozostało jedynie wyrażenie "w zabudowie". Ograniczenia w zabudowie są jednoznaczne do ustalenia. Odnoszą się do takiego wpływu na nieruchomość, który uniemożliwia lub ogranicza wykonywanie robót budowlanych (w tym budowę obiektów budowlanych) z uwagi na niespełnianie przepisów techniczno-budowlanych i innych przepisów szczególnych, które stawiają wprost wymogi dotyczące zabudowy (przede wszystkim wymogi dotyczące odległości jednych obiektów budowlanych od innych obiektów budowlanych). Innymi słowy obszar oddziaływania budowanego obiektu budowlanego to obszar, w stosunku do którego ten obiekt wprowadzi ograniczenia możliwości budowy innych obiektów budowlanych ze względu na wymogi przepisów odnoszące się do zabudowy (a nie ze względu na to, że obiekt wprowadzi jakiekolwiek subiektywne uciążliwości).
Skarżąca jest właścicielką działki nr [...] obr. [...] , gm. A, sąsiadującej z terenem działki inwestycyjnej nr [...]. Jak wynika zaś z analizy dokumentacji projektowej - prawidłowo ocenionej przez organ odwoławczy - sporna inwestycja została zaprojektowana w odległości ok. 5 m od granicy działki stanowiącej własność skarżącej (najbliższy element skateparku, minirampa + quarter pipe z bankiem), a od budynku posadowionego na działce strony w odległości ok. 18,5 m.
Z projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty z 18 maja 2022 r. wynika zaś, że inwestycja polega na rozbiórce dawnego boiska do siatkówki oraz budowie skateparku.
Na terenie działki inwestycyjnej znajdują się już boiska wielofunkcyjne [...], boisko piłkarskie i plac zabaw. W projektowanym obiekcie nie zaplanowano działalności, która zgodnie z przepisami z zakresu ochrony środowiska pozwalałaby na zaliczenie inwestycji do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
W ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo uznał, że nieruchomość skarżącej znajduje się poza obszarem oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Zgodzić się należy, że usytuowanie zabudowanej działki skarżącej wskazuje, że źródłem ograniczenia w zabudowie należącej do niej nieruchomości nie będą przepisy: ustawy z dnia 27 marca 2003 r., o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku.
Brak jest przepisów odrębnych, które wprowadzałyby związane z planowaną inwestycją ograniczenia w zabudowie działki strony. Z przepisów nie można bowiem w kontekście planowanej inwestycji skonstruować jakiejkolwiek normy, która miałaby zastosowanie do regulowania sposobu zagospodarowania należącej do skarżącej nieruchomości. Podkreślić należy, że budynek na nieruchomości skarżącej jest już posadowiony i wykonany, dlatego też tym bardziej nie sposób dostrzec w jaki sposób sporna inwestycja miałaby wprowadzić ograniczenia w zabudowie terenu skarżącej. Trzeba też mieć na uwadze, że aktualnie cały czas działka skarżącej graniczy z nieruchomością, na której funkcjonują boiska wielofunkcyjne. Oczywiście zgodzić się można ze skarżącą, że tego typu sąsiedztwo generuje pewien zwiększony hałas, ale nie stanowi to argumentu prawnego, przemawiającego za uzyskaniem przez skarżącą statusu strony w takim postępowaniu. Dodać należy, że przepisy prawa nie przewidują norm ograniczenia hałasu dla takich obiektów jak skatepark. Brak jest również podstaw do wydania decyzji środowiskowej dla takiego przedsięwzięcia. Tym samym mimo, że generowanie takich hałasów może stanowić pewną uciążliwość dla skarżącej, to jednak te potencjalne oddziaływania (na które powołano się również w skardze) stanowią argumenty pozaprawne, nie przesądzające o przyznaniu statusu strony w postępowaniu o pozwoleniu na budowę. W myśl obowiązujących aktualnie przepisów najistotniejsze i kluczowe dla określenia statusu "strony" w tym postępowaniu wobec skarżącej jest to, że planowana inwestycja na działce sąsiedniej nie wpłynie na ograniczenie zabudowy nieruchomości skarżącej. To zaś rozstrzyga o tym, że skarżącej nie przysługuje status strony w spornym postępowaniu o pozwolenie na budowę.
Niezasadny jest zatem zarzut skarżącej dotyczący naruszenia art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię i przyjęcie przez organ II instancji, że skarżąca nie posiada przymiotu strony w niniejszej sprawie. Podobnie bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 28 k.p.a polegające na bezzasadnej odmowie przyznania skarżącej interesu prawnego, a tym samym legitymacji procesowej w postępowaniu administracyjnym, co miało skutkować błędnym zastosowaniem art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Wojewoda zasadnie bowiem przyjął, że skarżąca wnosząc odwołanie nie posiadała przymiotu strony co skutkowało umorzeniem postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.
W ocenie Sądu nie zasługują na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Z akt sprawy wynika, że organy nie uchybiły przepisom proceduralnym i przeanalizowały wszystkie okoliczności, które były istotne i niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, tj. art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis art. 77 § 1 k.p.a. nakazuje natomiast wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Interpretując powyższe przepisy należy zauważyć, że ustawodawca nałożył na organy administracji publicznej obowiązek podjęcia wyłącznie działań niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego. Tym samym, organy nie są zobowiązane do dokonywania czynności nieistotnych dla skonkretyzowania praw i obowiązków danego podmiotu. Uwaga ta dotyczy również przepisu art. 77 § 1 k.p.a., będącego uszczegółowieniem zasady prawdy materialnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a. W praktyce oznacza to konieczność zgromadzenia i analizy dokumentów, które pozwolą na wydanie rozstrzygnięcia. Natomiast pozyskiwanie dowodów ponad ten wymóg, nie jest już obowiązkiem organów administracji publicznej.
Należy uznać, że zakwestionowane decyzje wydane zostały w oparciu o właściwie ustalony stan faktyczny i przy prawidłowym zastosowaniu obowiązujących przepisów prawa w tym zakresie. W sprawie zebrano wystarczającą ilość materiału dowodowego i dokonano jego właściwej oceny. Dlatego nie może być mowy o naruszeniu, wskazywanych w skardze, przepisów art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.
Mając powyższe na uwadze, Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł o oddaleniu skargi.