II SA/Ol 715/10

II SA/Ol 715/10 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2010-09-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2010-07-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Alicja Jaszczak-Sikora /przewodniczący/
Hanna Raszkowska /sprawozdawca/
S. Irena Szczepkowska
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 77/11 - Wyrok NSA z 2012-03-29
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
art. 47
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 108 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie Sędzia WSA Irena Szczepkowska Sędzia WSA Hanna Raszkowska (spr.) Protokolant Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2010 r. sprawy ze skargi A. J.-S. i L. S. na decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zezwolenia na wejście na teren sąsiedniej nieruchomości oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 25 listopada 2009 r. Starosta D., działając na podstawie art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego, zezwolił D.G. na wejście na teren nieruchomości sąsiedniej – działki nr x/1, położonej "[...]", stanowiącej własność L.S. i A.J-S., w celu wykonania robót budowlanych polegających na remoncie północnej ściany budynku mieszkalnego. Jednocześnie określił granice niezbędnej potrzeby i warunki korzystania z tej nieruchomości, w okresie od dnia 1 marca 2010 r. do dnia 30 listopada 2010 r.
z wyłączeniem okresu letniego, tj. od dnia 1 dnia czerwca 2010 r. do dnia 1 września 2010 r. i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.
Wojewoda W. decyzją z dnia 26 stycznia 2010 r. uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał na brak aktualnego dowodu dotyczącego wynikających
z art. 47 ust. 1 Prawa budowlanego uzgodnień z sąsiadami, niedostateczne uzasadnienie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności i naruszenie art. 10 § 1 i art. 61 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U.
z 2000 r. nr 98, poz. 1071, ze zm.) dalej zwanej K.p.a.,
Decyzją z dnia 9 marca 2010 r. Starosta D., ponownie zezwolił inwestorowi na wejście na teren nieruchomości sąsiedniej nr x/1, w celu wykonania robót budowlanych polegających na remoncie ściany północnej budynku mieszkalnego, tj. uzupełnieniu tynków elewacji, pomalowaniu elewacji, wykonania wykopu wzdłuż budynku, osuszeniu powierzchni ścian i zagruntowaniu, wykonaniu izolacji przeciwwilgociowej fundamentów, zasypaniu wykopu i uporządkowaniu działki nr x/1, w związku z ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 grudnia 2006 r. Jednocześnie wskazał, że rusztowanie należy ustawić przy ścianie budynku, w pasie o szerokości 2 m od granicy działki i długości ok. 10 m przy ścianie, w ciągu kolejno następujących po sobie 30 dni, od poniedziałku do piątku, w godz. 8.00 -15.00, w okresie od dnia 23 marca 2010 r. do dnia 30 listopada 2010 r., z wyłączeniem okresu letniego. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podał, że wnioskodawca przedłożył aktualne dowody świadczące o negatywnym stanowisku sąsiadów co do możliwości korzystania z ich nieruchomości oraz zmienił termin wejścia na teren nieruchomości sąsiedniej, wskazując na dzień 23 marca 2010 r. Organ stwierdził, że budynek mieszkalny, w którym zaplanowano przeprowadzenie remontu, położony jest przy granicy działek nr x/1 i nr x/2, co powoduje, że wykonanie elewacji i robót izolacyjnych przy tym budynku nie jest możliwe bez wejścia na teren nieruchomości sąsiednich. Zaznaczył, że decyzja jest trzecią decyzją zezwalającą na wejście na przedmiotowy teren. Podniósł, że B.J., właścicielka działki nr x/2, wykonała poprzednią decyzję Starosty D. i udostępniła swoją nieruchomość. Natomiast, pomimo uruchomienia trybu egzekucyjnego, nie udało się wejść wnioskodawcy na teren działki nr x/1. Starosta wyjaśnił ponadto, że chociaż nie wszystkie zgłaszane przesłanki zasługiwały na uwzględnienie, nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Uwzględnił bowiem, iż zwłoka spowodowana brakiem zgody na wejście w teren powoduje stałą degradację budynku. Wnioskodawca ponosi z tego tytułu straty finansowe i nieuzasadnione koszty związane z wynajmowaniem ekip remontowych i zakupem materiałów budowlanych.
W złożonym odwołaniu L.S. i A.J.S. zarzucili, że organ pierwszej instancji nieprawidłowo wskazał podstawę prawną decyzji, gdyż błędnie powołał art. 47 ust. 2 prawa budowlanego i nie podał właściwej jednostki redakcyjnej art. 104 i art. 108 K.p.a. Zdaniem odwołujących się, uzasadnia to stwierdzenie nieważności tej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Zaprzeczyli, jakoby wnioskodawca występował do nich o wyrażenie zgody na wejście na teren ich nieruchomości wywodząc, że nieodebranie przez nich korespondencji nie jest tożsame z brakiem zgody. Dodali, że Starosta nie wykazał czy i w jaki sposób wnioskodawca udowodnił brak ich zgody. Stwierdzili też, że błędnie podano, iż budynek wnioskodawcy znajduje się "przy granicy" nieruchomości nr x/1 i nr y/1, gdyż posadowiony jest "w granicy" tych działek. Powyższe uchybienia, zdaniem odwołujących się, stanowią o naruszeniu art. 6, art. 7 i art. 8 K.p.a. Ponadto, zdaniem odwołujących się B.J. nie została uznana za stronę postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją, co narusza art. 10 i art. 61 § 1 K.p.a. Odnosząc się natomiast do kwestii nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, stwierdzili, że Starosta nie udowodnił konieczności zastosowania tej instytucji. Odwołujący się wnieśli o wyłącznie organu pierwszej instancji, zarzucając pracownikowi tego organu nieznajomość prawa i brak obiektywizmu. Zaznaczyli, też, że postępowanie egzekucyjne prowadzone przeciwko nim zostało umorzone.
Decyzją z dnia 17 maja 2010 r. Wojewoda W. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podał, że budynek mieszkalny inwestora znajduje się bezpośrednio przy granicy działek nr x/1 i nr x/2 w związku z tym wykonanie robót budowlanych jest możliwe jedynie w trybie przewidzianym w art. 47 Prawa budowlanego, tym samym podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że w sprawie zaistniały okoliczności wskazane w tym przepisie. Przypomniał, że decyzja Wojewody W. z dnia 26 maja 2008 r., zezwalała inwestorowi na wejście na teren nieruchomości odwołujących się w okresie od września do października 2008 r. a ponieważ próba wykonania tej decyzji była bezskuteczna, inwestor wniósł o przedłużenie terminu do końca października 2009 r. Wojewoda, stosownie do art. 13 K.p.a., wezwał strony postępowania do złożenia oświadczenia o zamiarze zawarcia ugody, co umożliwiłoby pozytywne rozpoznanie wniosku. Stanowisko odwołujących się wykluczyło jednak możliwość zmiany decyzji, która wygasła z końcem października 2008 r. Następnie, decyzją z dnia 6 marca 2009 r. Wojewoda utrzymał w mocy wydaną w tym przedmiocie decyzję Starosty D. z dnia 23 stycznia 2009 r., a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 30 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 507/09, oddalił skargę odwołujących się. Od wyroku tego odwołujący się wnieśli skargę kasacyjną. Działania odwołujących się przeciw wykonaniu powyższej decyzji spowodowały konieczność wszczęcia postępowania egzekucyjnego, które z uwagi wygaśnięcie decyzji z dniem 15 listopada 2009 r. zostało umorzone. Wojewoda stwierdził, że w aktach sprawy znajduje się jednoznaczna odmowa L.S. i A.J.S z 2008 r., (w której m.in. wyrazili niechęć do otrzymywania jakiejkolwiek korespondencji) i dowód niepodjęcia przesyłki zawierającej prośbę wnioskodawcy z dnia 13 listopada 2009 r. W tych okolicznościach organ odwoławczy za niezasadny uznał zarzut braku dowodów świadczących o złej woli odwołujących się. Zdaniem Wojewody, fakt składania odwołań od decyzji i skarg do sądów administracyjnych także świadczy o braku takiej zgody. Odnosząc się do wniosku o wyłączenie Starosty D. od udziału w postępowaniu organ podał, że swoje stanowisko wyraził w postanowieniu z dnia 1 lutego 2010 r. Organ odwoławczy ocenił też, że zasadnie nadano kwestionowanej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności gdyż niezbędne jest wykonanie robót izolacyjnych zabezpieczających fundamenty i ściany przed wilgocią z uwagi na postępującą degradację budynku, która może spowodować powstanie zagrożenie dla zdrowia jego mieszkańców. Także fakt, że odwołujący się nie wyrażają zgody na wejście wnioskodawcy na ich nieruchomość (jest to kolejna trzecia decyzja administracyjna w tej sprawie) uzasadnia, zdaniem Wojewody, zastosowanie art. 108 § 1 K.p.a..
W złożonej skardze L.S. i A.J.S. zarzucili, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu. Podtrzymali twierdzenie, że inwestor nie występował do nich o wyrażenie zgody na wejście na ich nieruchomość a art. 39 i art. 44 K.p.a. nie mogą stanowić podstawy do wywodzenia o próbie doręczenia przez inwestora korespondencji skarżącym. W związku z tym, zdaniem skarżących, niewłaściwie wydano decyzję w trybie art. 47 ust 2 Prawa budowlanego. Skarżący zarzucili, że organ odwoławczy nie zastosował w toku postępowania art. 10 § 1 i § 3 K.p.a., gdyż nie zapewnił im możliwości wypowiedzenia się co do materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Wnieśli o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności stwierdzając, że nie zaszły przesłanki uzasadniające nadanie tego rygoru bowiem inwestor nie przedstawił dowodów wskazujących na degradację budynku, wobec tego stan faktyczny sprawy nie został dostatecznie wyjaśniony, co narusza art. 7 i 77 § 1 K.p.a. Poza tym stwierdzili, że inwestor nie uzyskał pozwolenia na użytkowanie budynku, zatem nie ponosi żadnych strat finansowych związanych z jego eksploatacją i degradacją. Zdaniem skarżących fakt wydania trzeciej decyzji w sprawie nie może przesądzać o konieczności nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności. Skarżący zarzucili też organowi rażące naruszenie art. 8 K.p.a., gdyż nie wydał on odrębnego postanowienia w sprawie odmowy wyłączenia pracownika uznając, że wcześniej wydane postanowienie jest aktualne i ma zastosowanie do sprawy.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi podał, że skarżący i ich pełnomocnik odebrali zawiadomienia wystosowane w trybie art. 10 § 1 K.p.a., lecz nie skorzystali z tego uprawnienia. Zdaniem organu fakt, że przez działania skarżących postępowanie w sprawie toczy się od trzech lat, świadczy niewątpliwie o niemożliwości porozumienia się przez sąsiadów, niezrozumiały jest zatem zarzut braku podjęcia próby uzyskania ich zgody na wejście na ich nieruchomość. Wyjaśnił też, że dla osoby posiadającej odpowiednią wiedzę techniczną z zakresu sztuki budowlanej jest oczywiste, że fundamenty i ściany zewnętrzne wykonane bez izolacji i odpowiednich zabezpieczeń przeciwwilgociowych spowodują degradację budynku i w konsekwencji stworzą zagrożenie zdrowia mieszkańców. Nie było więc konieczne dowodzenie tego faktu.
Wojewódzki Sad Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane
(t.j. Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.), jeżeli do wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych jest niezbędne wejście do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości, inwestor jest obowiązany przed rozpoczęciem robót uzyskać zgodę właściciela sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu (najemcy) na wejście oraz uzgodnić z nim przewidywany sposób, zakres i terminy korzystania z tych obiektów,
a także ewentualną rekompensatę z tego tytułu.
W razie natomiast nieuzgodnienia warunków, o których mowa w ust. 1, właściwy organ - na wniosek inwestora - w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, rozstrzyga,
w drodze decyzji, o niezbędności wejścia do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości. W przypadku uznania zasadności wniosku inwestora, właściwy organ określa jednocześnie granice niezbędnej potrzeby oraz warunki korzystania
z sąsiedniego budynku, lokalu lub nieruchomości (art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego).
Cytowane wyżej przepisy dotyczą sytuacji, gdy do wykonania określonych robót budowlanych lub prac przygotowawczych niezbędne jest wejście na teren sąsiedniej nieruchomości. Prace te inwestor może rozpocząć po uzyskaniu stosownej zgody właściciela sąsiedniej nieruchomości. Zaznaczyć tu należy, że o istnieniu zgody właściciela sąsiedniej nieruchomości na wejście na jej teren można mówić wówczas, gdy zostały uzgodnione wszelkie warunki wejścia na grunt, m.in. obejmujące sposób, zakres
i terminy robót (por. wyrok WSA z dnia 19 października 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 521/06, ZNSA nr 3 z 2007 r., poz. 113). Jeżeli zainteresowani nie zdołali porozumieć się w tej sprawie, zastosowanie znajduje art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego, regulujący tryb ingerencji właściwego organu administracji architektoniczno - budowlanej w celu umożliwienia sąsiadowi wykonującemu roboty budowlane wejście na cudzy grunt.
Z treści powołanego art. 47 ust. 2 wynika, że przesłankami wydania decyzji w tym przedmiocie jest stwierdzenie, że do wykonania robót niezbędne jest wejście na teren sąsiedniej nieruchomości oraz brak zgody jej właściciela w tym przedmiocie.
W rozpoznawanej sprawie, przed wydaniem decyzji w powyższym trybie należało zatem ustalić czy wejście na teren sąsiedniej nieruchomości nr x/1 było konieczne do wykonania robót budowlanych oraz zbadanie czy inwestor podjął starania o uzyskanie zgody właściciela nieruchomości sąsiedniej i czy te starania okazały się bezskuteczne.
Decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w D. z dnia 18 grudnia 2006 r. inwestor uzyskał pozwolenie na wznowienie robót remontowo – budowlanych realizowanych w budynku mieszkalnym położonym w "[...]", wstrzymanych postanowieniem z dnia 30 lipca 2003 r. Z akt sprawy wynika, że inwestor nie ma możliwości wykonania tych robót bez wejścia na teren nieruchomości skarżących, gdyż przedmiotowy budynek jest usytuowany przy granicy nieruchomości. Zatem przesłanka "niezbędności wejścia" na tren nieruchomości sąsiedniej została spełniona (okoliczność bezsporna).
Skarżący zarzucają natomiast, że w sprawie brak jest dowodu podjęcia starań przez inwestora o uzyskanie ich zgody na wejście na ich nieruchomość.
Stanowiska tego nie można podzielić. W aktach sprawy znajduje się bowiem pismo skarżących kierowane do inwestora, w którym wyrażają oni swój sprzeciw "na próbę uzyskania pozwolenia na wejście w teren" ich nieruchomości. Z pisma tego wynika też stanowczy sprzeciw skarżących wobec kierowania do nich dodatkowej korespondencji.
W tych okolicznościach, bezskuteczna próba doręczenia skarżącym przesyłki listowej,
zawierającej pismo inwestora z dnia 13 listopada 2009 r. dotyczące uzgodnienia kwestii określonych w art. 47 ust. 1 Prawa budowlanego, przedłożonej przez inwestora organowi pierwszej instancji przy piśmie z dnia 5 lutego 2010 r., świadczy o podjęciu działań w celu uzyskania zgody skarżących. Ponadto, w odwołaniu (a także w treści skargi) skarżący nie wyrazili woli udostępnienia nieruchomości, co potwierdza wyrażony wcześniej brak zgody.
Prawidłowo zatem zastosowano w sprawie art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego
i zezwolono inwestorowi na wejście na teren nieruchomości sąsiedniej, stanowiącej własność skarżących, w celu wykonania remontu północnej ściany budynku mieszkalnego.
Zgodnie z powołanym przepisem organ administracji, określając warunki korzystania z sąsiedniej nieruchomości, powinien określić granice niezbędnej potrzeby
i warunki korzystania z sąsiedniej nieruchomości.
Zaskarżoną decyzją nie naruszono powyższych zasad. Precyzyjnie określono bowiem ilość dni i godzin, w okresie których inwestor będzie mógł wejść na teren sąsiedniej nieruchomości, a właściciele działki sąsiedniej będą ograniczeni w korzystaniu z prawa własności (30 dni w okresie od dnia 23 marca 2010 r. do dnia 30 listopada 2010 r., z wyłączeniem okresu letniego), a także zasięg korzystania z nieruchomości sąsiedniej, zezwalając na zajęcie pasa przy ścianie budynku o długości 10 m i szerokości 2 m.
Wbrew stanowisku skarżących prawidłowo też zastosowano w sprawie art. 108 § 1 zd. pierwsze K.p.a. Przepis ten przewiduje, że decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu m.in. na wyjątkowo ważny interes strony. W zaskarżonej decyzji wywiedziono, że ważny interes inwestora polega na konieczności wykonania określonych robót budowlanych, w szczególności izolacji zabezpieczającej fundamenty i ściany przed wilgocią, w celu zabezpieczenia budynku przez degradacją co z kolei może powodować zagrożenie dla zdrowia mieszkańców budynku. Inwestor nie udowodnił niszczenia budynku, lecz należy mieć na uwadze, że skoro roboty remontowe przy tym budynku wstrzymano w lipcu 2003 r., to oczywistym jest, że nie zabezpieczony przed wilgocią obiekt budowlany ulega niszczeniu. Niewątpliwie natomiast zapobiegłoby temu wyremontowanie budynku, w szczególności wykonanie planowanych prac izolacyjnych i elewacji niezabezpieczonej ściany.
Bez znaczenia w sprawie jest kwestia legalności użytkowania przedmiotowego budynku przez inwestora. Legalność obiektu budowlanego nie przesądza o wystąpieniu potrzeby wykonania robót budowlanych i w związku z tym niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości( tak w wyroku NSA z dnia 9 września 2005 r., sygn. akt II OSK 15/05, LEX nr 194720).
Odnosząc się do zarzutu nierozpoznania zawartego w odwołaniu wniosku
o wyłącznie organu pierwszej instancji stwierdzić należy, że kontrolowane postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem inwestora z dnia 16 listopada 2009 r. W tym postępowaniu pismem z dnia 11 stycznia 2010 r. skarżący wnieśli o wyłącznie organu pierwszej instancji i pracownika tego organu (Naczelnika Wydziału Architektoniczno – Budowlanego) od udziału m.in. w postępowaniu w sprawie dotyczącej zezwolenia na wejście na teren ich nieruchomości. Postanowieniem z dnia 21 stycznia 2010 r. Starosta odmówił wyłączenia pracownika od udziału w sprawie, zaś postanowieniem z dnia 1 lutego 2010 r. Wojewoda odmówił wyłączenia Starosty D. od udziału m.in. w postępowaniu w sprawie pozwolenia na wejście na nieruchomość stanowiącą własność skarżących. Także w tym postępowaniu Starosta wydał decyzję z dnia 25 listopada 2009 r., którą (decyzją z dnia 26 stycznia 2010 r.) Wojewoda uchylił i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Po ponownym rozparzeniu sprawy, organ pierwszej instancji wydał decyzję z dnia 9 marca 2010 r., w odwołaniu od której skarżący ponownie wnieśli o wyłączenie organu od udziału w sprawie. W tych okolicznościach uznać należy, że nie narusza zasady zaufania do organów administracji odniesienie się przez Wojewodę do kwestii wyłączenia organu pierwszej instancji w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wniosek pierwotny został w procesowej formie rozpoznany, a fakt, że powtórny wniosek złożony w toku tego samego postępowania administracyjnego, nie został rozpatrzony odrębnym postanowieniem, nie stanowi takiego naruszenia przepisów postępowania, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy.
Nie ma wpływu na wynik sprawy także fakt, że Wojewoda nie odniósł się do zawartych w odwołaniu zarzutu dotyczącego pominięcia B.J., właścicielki działki nr x/2, w postępowaniu i wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji organu pierwszej instancji. Z decyzji organu pierwszej instancji wynika, że właścicielka działki nr x/2 była stroną innego postępowania prowadzonego w trybie art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego, zakończonego wykonaną przez nią decyzją. Okoliczność ta nie legitymuje jej do udziału także w kontrolowanym postępowaniu, które nie dotyczy umożliwienie wejścia na teren nieruchomości nr x/2. W sprawie nie powinno budzić wątpliwości, że skoro inwestor wnioskował o umożliwienie wstępu tylko na nieruchomość skarżących, to wyłącznie wnioskodawca i skarżący są stronami postępowania w tej sprawie.
Pomimo nieodniesienia się do wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji organu pierwszej instancji, stanowisko organu odwoławczego w tej sprawie zostało wyrażone poprzez zasadne stwierdzenie, że prawidłowo zastosowano w decyzji organu pierwszej instancji przepisy prawa materialnego i procesowego,
Nie polega natomiast na prawdzie zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. W aktach administracyjnych znajdują się bowiem potwierdzenia odbioru przez skarżących i ich pełnomocnika zawiadomienia Wojewody z dnia 12 kwietnia 2010 r. o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym w siedzibie tego organu
w wyznaczonym terminie. Organ odwoławczy zagwarantował więc stronom postępowania, w tym skarżącym, prawo do czynnego udziału w postępowaniu.
W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, skargę należało oddalić.