II SA/Ol 709/05

II SA/Ol 709/05 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2005-12-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-09-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
A. Katarzyna Matczak
Adam Matuszak /sprawozdawca/
Alicja Jaszczak-Sikora /przewodniczący/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Asesor WSA Katarzyna Matczak Protokolant Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi A. B. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "[...]" r., Nr "[...]" w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych - stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji.
Uzasadnienie
Rozkazem personalnym z dnia 5 lipca 2005 r. (Nr "[...]") Komendant Miejski Policji w O., powołując się na art. 39 ust. 2 i art. 6 f ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r., Nr 7, poz. 58 ze zm.) oraz § l ust. l pkt 3 b rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz. U. z 2002 r. , Nr 120, poz. 1029), zawiesił A. B. w czynnościach służbowych na okres od dnia 5 lipca 2005 r. do dnia 4 października 2005 r. oraz zawiesił od najbliższego terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia. Organ nadał temu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności.
W uzasadnieniu organ wskazał, iż w dniu 5 lipca 2005 r. zostało wszczęte postępowanie dyscyplinarne przeciwko A. B., obwinionemu o to, że: w dniu l lipca 2005 r., realizując zadania służbowe, zaniechał skierowania patrolu na interwencje zgłoszone w miejscowości K., gdzie wskazanym sprawcą był B. D., tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Z uwagi na charakter zarzucanego czynu, oddźwięk medialny, dla dobra postępowania i dobra służby celowe było, w ocenie organu, zawieszenie w/w policjanta w czynnościach służbowych. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na interes społeczny, wyrażający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, mający bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo i porządek publiczny, realizowany wyłącznie przez osoby spełniające warunki określone przepisami Ustawy o Policji.
W odwołaniu od powyższego rozkazu A. B. stwierdził, iż na obecnym etapie postępowania, jego zawieszenie w czynnościach służbowych jest niezasadne. Wskazał, iż w dniu l lipca 2005 r. , w toku realizacji zadań służbowych przyjmował zgłoszenia o interwencję od wielu osób i realizował je w ramach możliwości Komisariatu Policji w D. Ze swej strony dołożył wszelkich starań, by dobrze wywiązać się z nałożonych obowiązków. Decyzje, jakie wówczas podjął uzasadnione były zaistniałą sytuacją i dawały możliwość najlepszego wykorzystania i realizacji zadań przez podległych policjantów z patrolu prewencji.
Na wydany w wyniku rozpatrzenia odwołania rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji (Nr "[...]"), nie zawierający daty jego wydania oraz rozstrzygnięcia (osnowy), A. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Zarzucił, iż po zakończeniu postępowania dyscyplinarnego w dniu 19 lipca 2005 r., dalsze jego zawieszenie w czynnościach służbowych stało się bezpodstawne.
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Komendanta Wojewódzkiego Policji wniósł o jej odrzucenie, stwierdzając iż zaskarżony rozkaz personalny nie może być uznany za rozstrzygnięcie organu odwoławczego, które otwierałoby stronie drogę do zaskarżenia tegoż rozstrzygnięcia do sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
W świetle przepisu art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku stanowiącego przedmiot postępowania administracyjnego, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym
postępowaniu z punktu widzenia zgodności z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jego wydania.
Zaskarżona decyzja nie może się ostać w obrocie prawnym ze względów proceduralnych.
W zakresie nieuregulowanym odmiennie w ustawie o Policji i przepisach wydanych na jej podstawie, do postępowania w sprawach zawieszenia w czynnościach służbowych policjanta, zwolnienia ze służby, ma zastosowanie ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), zwana dalej w skrócie K.p.a. (art. l ust l pkt 1).
Uwzględniając unormowania rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz. U. z 2002 r. , Nr 120, poz. 1029), stwierdzić należy, iż rozkaz personalny wydawany przez organ odwoławczy ma charakter decyzji wydawanej w trybie art. 138 K.p.a., której wymogi określa art. 107 tejże ustawy.
W § l przepis ten określa podstawowe części składowe, jakie powinna zawierać decyzja. Do tych części ustawodawca zalicza: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania decyzji, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od decyzji odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto, pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi.
Zaskarżona decyzja nie zawiera daty jej wydania i rozstrzygnięcia (osnowy).
Oznaczenie daty decyzji jest doniosłe z tego względu, że dla oceny legalności decyzji przez sąd administracyjny, miarodajny jest stan prawny i faktyczny istniejący w dniu wydania decyzji (vide: wyrok NSA z dnia 17 listopada 1982 r., I SA/Kr 664/82, ONSA 1982, nr 2, póz. 106).
W niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie dla wyniku kontroli sądowo-administracyjnej ma jednak przede wszystkim stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja nie zawiera rozstrzygnięcia.
Otóż zgodnie z art. 138 § l Kpa organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji albo (...).
W pojęciu rozstrzygnięcia mieści się to, że decyzja organu administracji państwowej, nakładająca na stronę postępowania administracyjnego obowiązek określonego zachowania, powinna obowiązek ten wyrażać precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji (vide: wyrok NSA z dnia 30 grudnia 1987 r. SA/Gd 1045/87, ONSA nr 2 z 1987 r.). Rozstrzygnięcie musi być sformułowane w sposób jasny i precyzyjny, a nie pośrednio wynikać z uzasadnienia decyzji ( vide: wyrok NSA z 30 czerwca 1998 r., I SA/Łd 1478/96, niepubl.), jak ma to miejsce w rozpatrywanym przypadku. Z kolei w wyroku z dnia 23 września 1999 r. , SA/Rz 482/98, NSA stwierdził, iż wprawdzie częścią składową decyzji jest też uzasadnienie faktyczne i prawne, to przecież rozstrzygnięcie stanowi istotę decyzji ( osnowę ), bowiem w tym fragmencie przesądza się o udzielonym stronie uprawnieniu względnie nałożeniu obowiązku, a wówczas treści rozstrzygnięcia organu nie można domniemywać. W rozstrzygnięciu ( osnowie ) decyzji zostaje wyrażona wola organu administracyjnego załatwiającego sprawę w tej formie. O ile może być
wydana decyzja bez uzasadnienia ( np. uwzględniająca żądanie strony ), o tyle nie można wydać decyzji bez rozstrzygnięcia.
Sytuację tego rodzaju należy zakwalifikować jako rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 107 § l i art. 138 § l K.p.a. , a więc wadę nieważności przewidzianą w art. 156 § l pkt 2 K.p.a.
Stąd też, na podstawie 145 § l pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.