II SA/Ol 693/21

II SA/Ol 693/21 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2021-11-22
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-08-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Ewa Osipuk /sprawozdawca/
Marzenna Glabas
Piotr Chybicki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 368/22 - Wyrok NSA z 2023-08-24
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 153
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 105 par. 1, art. 146 par. 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 1065
par. 3 pkt 25, par. 13, par. 19 ust 1 pkt 1
Rozporządzenie Miniistra Infrastruktury  z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
Sentencja
Dnia 22 listopada 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Chybicki Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2021 roku sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę we wznowionym postępowaniu I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej Spółki A kwotę 997 złotych (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia "[...]" r., Starosta P. zatwierdził projekt budowlany
i udzielił pozwolenia na budowę dla "[...]" Sp. J. (dalej jako: "skarżąca", "Spółka", "strona"), obejmujący budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym
o powierzchni zabudowy 660.91 o powierzchni użytkowej - 2183.22m2 (37 lok.),
o powierzchni całkowitej 4018.39 m2 i kubaturze - 1156172m3, zlokalizowanego na działce o nr geod. "[...]", położonej w obrębie "[...]" ul. S.
Postanowieniem z dnia "[...]" r., Starosta P. wznowił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na działce nr "[...]", położonego w obrębie "[...]", ul. S., zakończone decyzją ostateczną Starosty P. z dnia "[...]" r.
Postanowieniem z dnia "[...]" r., Starosta P. wstrzymał wykonanie decyzji z dnia
"[...]" r., a Wojewoda "[...]", postanowieniem z dnia "[...]" r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, wyrokiem z dnia 17 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 708/20, oddalił skargę "[...]" na postanowienie Wojewody z dnia "[...]" r.
Postanowieniem z dnia "[...]" r., Starosta P. zawiesił wznowione postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty P. z dnia "[...]" r.
Decyzją z dnia "[...]" r., Wojewoda "[...]" stwierdził nieważność decyzji Starosty P.
z dnia "[...]" r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na dz. nr "[...]", obr"[...]", ul. S. Organ wskazał, że przepis § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia
12 kwietnia 2002 r. (Dz.U. z 2019 r., poz. 1065), dalej jako: "rozporządzenie", nakazuje – przy sytuowaniu budynków na działce budowlanej – uwzględnić również przepisy odrębne określające usytuowanie budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe oraz zacienianie. Zdaniem organu odwoławczego, z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Przedkładana analiza zacienienia doprowadziła organ wojewódzki do wniosku, że zaprojektowany budynek wielorodzinny na działce nr "[...]" i nowoprojektowany budynek na działce nr "[...]", wpływają wzajemnie na siebie, nie gwarantując wymaganego czasu nasłonecznienia dla części lokali mieszkalnych budynku na działce nr "[...]" oraz części lokali budynku na działce nr "[...]", co dowodzi, że nie będą spełnione warunki właściwego czasu nasłonecznienia, określone w § 60 rozporządzenia.
Po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji, złożonego przez "[...]", decyzją z dnia
"[...]" r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako: "GINB"), uchylił zaskarżoną decyzję w całości i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty P. z dnia "[...]" r. GINB stwierdził, że nie podziela twierdzenia organu wojewódzkiego, iż w niniejszej sprawie doszło do rażącego naruszenia § 60 ust. 1 rozporządzenia i stwierdził, że wymogi zawarte w § 13 i § 60 nie mają w niniejszej sprawie zastosowania. Inwestor nie miał obowiązku przedłożenia analizy zacienienia oraz przesłaniania projektowanego budynku względem hipotetycznej zabudowy na działkach sąsiednich.
Po rozpatrzeniu skargi na decyzję GINB z dnia "[...]" r., złożonej przez "[...]", Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 11 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 426/21, skargę oddalił. Sąd stwierdził m.in., że projektowana zabudowa powinna spełniać wymogi oświetlenia i nasłonecznienia zawarte w § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia, ale określone dla budynku projektowanego i istniejącej zabudowy
w sąsiedztwie. Ocena organu wydającego pozwolenie na budowę rysunków, mogących posłużyć dla oceny nasłonecznienia dotyczy sąsiednich, już istniejących budynków, a nie stanu hipotetycznego, w którym budynki takie (ale o nieustalonych jeszcze w stosownej decyzji parametrach), teoretycznie mogą powstać.
Postanowieniem z dnia "[...]" r., Starosta P. podjął zawieszone postępowanie administracyjne, wznowione w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty P. z dnia "[...]" r.
Postanowieniem z dnia "[...]" r., Wojewoda "[...]", po rozpatrzeniu zażalenia "[...]", uchylił w całości postanowienie Starosty P. z dnia "[...]" r., uchylające postanowienie z dnia "[...]" r. wstrzymujące wykonanie decyzji Starosty P. z dnia "[...]" r.
Decyzją z dnia "[...]" r., Starosta P. odmówił uchylenia własnej ostatecznej decyzji
z dnia "[...]" r. Stwierdził, że zatwierdzono projekt budowlany w oparciu o zapisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do zgodności zamierzenia z § 13 rozporządzenia, stwierdził, że nie ma obowiązku odnoszenia się do przyszłych budynków, a przepis ten ma zastosowanie tylko do istniejącej zabudowy. Wynika to z treści przepisu, ponieważ wskazuje na konieczność dokonania konkretnych obliczeń w odniesieniu do określonego okna pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Trudno jest obliczyć odległość budynku od budynku, który nie istnieje. Postanowienia § 60 rozporządzenia mają natomiast zastosowanie do projektowanego budynku i istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jak
i obecnie, działka geod. nr "[...]" jest niezabudowana oraz nie jest objęta ostatecznym pozwoleniem na budowę. Organ stwierdził, że wymogi zawarte w § 13 i § 60 rozporządzenia nie mają zastosowania w niniejszej sprawie oraz inwestor nie ma obowiązku przedłożenia analizy zacieniania i przesłania projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego w stosunku do hipotetycznej zabudowy.
Odnosząc się do ewentualnego zalewania działki przez wody opadowe, organ wskazał, że nie ma podstaw ani kompetencji, aby kwestionować rozwiązania projektowe zastosowane przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowalne. Organ uznał też, że każdą z grup parkingów należy rozpatrywać jako oddzielne miejsca postojowe, czyli 10 stanowisk i 3 stanowiska, stąd wystarczająca jest odległość 3m od granicy działki. Organ nie uwzględnił też zarzutu naruszenia § 271 ust. 4 w zw. z § 272 ust. 1 rozporządzenia. Odnosząc się do zarzutu niezgodności z § 104 ust. 3 rozporządzenia, organ pierwszej instancji wyjaśnił, że powyższe rozwiązania nie podlegają sprawdzeniu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, który nie możliwości ingerowania
w zawartość merytoryczną projektu.
Starosta podkreślił, że decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej nie stanowi rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Stanowi stwierdzenie prawidłowości tej decyzji, co lepiej służy realizacji zasady trwałości decyzji, niż stwierdzenie jej wydania
z naruszeniem prawa.
Po rozpatrzeniu odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, złożonego przez "[...]", Wojewoda "[...]" uchylił decyzję Starosty P. z dnia "[...]" r. i orzekł: uchylić decyzję Starosty P. z dnia "[...]" r. i umorzyć postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia dla "[...]" sp. j. z siedzibą w E. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na dz. nr "[...]" obr. P., m. P.
Wojewoda stwierdził, że w sprawie Starosta P. prawidłowo wznowił postępowanie, potwierdzając, tym samym, istnienie przesłanki wznowieniowej. Organ poprawnie ustalił, że projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Za chybiony organ odwoławczy uznał zarzut w zakresie wysokości zaprojektowanej posadzki.
Pomimo poprawnej oceny w tym zakresie, organ odwoławczy uznał jednak, że decyzja pierwszoinstancyjna zapadła z naruszeniem art. 153 ustawy Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, art. 35 ust. 1 pkt 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 2333), dalej jako: "P.b." w zakresie sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami oraz zachowania uzasadnionych interesów osób trzecich, zgodnie z ustaloną przez Sąd Administracyjny oceną prawną i wskazaniem co do dalszego postępowania. Wojewoda podniósł, że przedkładana analiza zacieniania przez obydwie Spółki w toku przedmiotowego postępowania wznowieniowego oraz prowadzonego równolegle postępowania odwoławczego, doprowadziła organ wojewódzki do wniosku, że zaprojektowany budynek wielorodzinny na działce nr "[...]" i nowoprojektowany budynek na działce nr "[...]" wpływają wzajemnie na siebie, nie gwarantując wymaganego czasu nasłonecznienia dla części lokali mieszkalnych budynku na działce nr "[...]" oraz części lokali mieszkalnych budynku na działce nr "[...]". Dowodzi to, że nie będą spełnione warunki właściwego czasu nasłonecznienia wyżej wymienionych mieszkań, określone w § 60 rozporządzenia. Odnosząc się do stanowiska skarżącej Spółki, organ odwoławczy stwierdził, że jest związany oceną prawną, wyrażoną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 17 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 708/20.
W ocenie Wojewody, także obszar, na jakim zaplanowano 21 stanowisk postojowych stanowi dwa parkingi w rozumieniu § 3 pkt 24 rozporządzenia i trudno zaakceptować argumentację, aby dwie grupy miejsc parkingowych po 10 miejsc postojowych i po 3 miejsca postojowe stanowiły oddzielne i funkcjonalnie wyodrębnione place postojowe, gdyż przeczą temu przedstawione rozwiązania projektowe i zasady logicznego rozumowania. Ma to z kolei wpływ na wynikające z przepisów prawa rozwiązania dotyczące odległości stanowisk postojowych. Tym samym, zaplanowany parking nie jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi.
Wojewoda wskazał też, że organ pierwszej instancji nie uwzględnił, że przedmiotowa budowa jest cały czas kontynuowana, pomimo prawomocnego postanowienia z dnia "[...]" r. wstrzymującego wykonanie decyzji Starosty P. z dnia "[...]" r. W ocenie Wojewody, gdy w sprawie potwierdziła się przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 2960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735), dalej jako: "k.p.a.", należało, na mocy art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylić decyzję Starosty P. z dnia "[...]" r. Uwzględniając aktualny stan faktyczno-prawny, zgodnie
z którym inwestycja objęta powyższym pozwoleniem na budowę, została już w znacznej części zrealizowana, bezprzedmiotowe jest prowadzenie postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia "[...]" pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Zatem, w oparciu o przepis art. 105 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 1 i art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, postępowanie w zakresie udzielenia pozwolenia na budowę należało umorzyć.
W skardze, złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, na powyższą decyzję Wojewody "[...]" z dnia "[...]" r., "[...]" zarzucił naruszenie:
1) art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy ocena prawna zaprezentowana w wyroku WSA
w Olsztynie w kwestii konieczności przeprowadzenia analizy zacieniania
i nasłonecznienia miała wiążący charakter jedynie w postępowaniu o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty P. z dnia "[...]" r., a nie we wznowionym postępowaniu
o wydanie pozwolenia na budowę;
2) § 13 ust. 1 i 2 oraz § 60 rozporządzenia, poprzez jego nieprawidłową wykładnię, prowadzącą do wniosku, że przedmiotowa inwestycja wpływa na nieruchomość sąsiednią w taki sposób, że zacienia potencjalną nieistniejącą zabudowę "[...]"
i w tym zakresie pozwolenie wydane na rzecz skarżącego pozostaje w sprzeczności z przywołanym przepisem. Prawidłowa wykładnia tych przepisów prowadzi do wniosku, że o przesłanianiu jednego budynku przez drugi może być mowa tylko wtedy, gdy działka sąsiednia do projektowanego budynku jest zabudowana, ponieważ przepis ten przewiduje relację między budynkiem projektowanym,
a budynkiem przesłanianym, aby zbadać czy zachodzą dopuszczalne wartości należy znać parametry tego budynku, gdy budynek nie istnieje, nie da się powyższego ustalić;
3) art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z § 13 ust. 1 i 2, § 60 rozporządzenia, poprzez zaniechanie dokonania oceny, jaki interes właściciela nieruchomości sąsiedniej został naruszony, czy jeśli występuje, jest usprawiedliwiony okolicznościami sprawy, a tym samym, czy w okolicznościach sprawy mamy do czynienia z brakiem poszanowania usprawiedliwionych interesów "[...]", ze względu na zacienianie przez projektowany budynek na działce nr "[...]" budynku projektowanego na działce nr "[...]";
4) art. 151 § 1 pkt 1, względnie art. 146 § 2 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie, pomimo, że z materiału dowodowego wynika brak podstaw do uchylenia, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., decyzji Starosty P. z dnia "[...]" r., względnie w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji w całości i zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Pismem z dnia 3 września 2021 r., "[...]" wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów procesu. Zdaniem uczestnika, organ zobowiązany był zastosować się do wskazań, zawartych w wyroku WSA w Olsztynie z dnia 17 listopada 2020 r., tym samym, stosując się do nich, nie naruszył art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podniósł jednocześnie, że gdy właściciel sąsiedniej działki ma sprecyzowane zamiary budowalne, dysponuje projektem budowalnym do własnej działki,
to sytuacja taka powinna być oceniana jako odbiegająca od innych stanów faktycznych,
w których rozważa się stosowanie § 13 rozporządzenia. Przepisy prawa budowalnego należy interpretować w taki sposób, aby każdy z inwestorów miał równe prawa i równe szanse w zagospodarowaniu swojej nieruchomości. Każdemu z właścicieli należy przyznać podobne prawa w zagospodarowaniu działki i prowadzenia inwestycji.
Uczestnik zakwestionował stanowisko skarżącego dotyczące wyłączenia kompetencji organu w zakresie oceny opracowania sporządzonego przez osoby posiadające uprawnienia budowalne. "[...]" uznał też, że niedopuszczalne jest stanowisko skarżącego dotyczące rozmieszczenia miejsc postojowych.
Pismem z dnia 3 listopada 2021 r., skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucił także naruszenie:
1) art. 105 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 1 i art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że w sytuacji, gdy obiekt budowlany został już w znacznej części zrealizowany, można było umorzyć postępowanie administracyjne z uwagi na jego bezprzedmiotowość, podczas, gdy odnosi się ona wyłącznie do postępowań zwykłych i nie może mieć zastosowania w postępowaniu toczącym się na skutek wznowienia postępowania;
2) art. 151 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i wydanie zaskarżonej decyzji, która nie mieści się w zamkniętym katalogu rozstrzygnięć postępowania wznowieniowego, podczas, gdy należało wydać decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej albo uchylającą decyzję dotychczasową i wydać nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.
W związku z tym, że wydana decyzja rażąco narusza ww. przepisy, skarżący wniósł na podstawie art. 145§ 1 pkt 2 k.p.a., o stwierdzenie jej nieważności.
Pismem z dnia 5 listopada 2021 r., skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z pisma z dnia 2 listopada 2021 r., zawierającego opinię biura projektowego, które było autorem projektu budowlanego dla inwestycji realizowanej przez skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.
W myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zaskarżoną decyzją Wojewoda uchylił decyzję Starosty P. z dnia "[...]" r., odmawiającą uchylenia decyzji tego organu z dnia "[...]" r. i orzekł o uchyleniu decyzji Starosty P. z dnia "[...]" r. i umorzeniu postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia dla "[...]" sp. j. z siedzibą w E. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na dz. Nr "[...]" obr. P., m. P.
Organ stwierdził, że Starosta poprawnie ustalił, że projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie podzielił też zarzutu odwołania w zakresie wysokości zaprojektowanej posadzki, ale uznał, że zaskarżona przez "[...]" decyzja zapadła z naruszeniem art. 153 p.p.s.a. Organ wskazał, że jest związany wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia
17 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 708/20. Organ odwoławczy podniósł również, że prokonstytucyjna wykładnia przepisów § 13 i § 60 rozporządzenia, wymaga uwzględnienia zasady równej ochrony prawa własności wobec sąsiada, poprzez przewidywanie możliwości usytuowania w przyszłości obiektów budowlanych na jego działce. Inna wykładnia jest nie do przyjęcia, gdyż preferuje tego z właścicieli, który pierwszy przystąpił do inwestowania. Dlatego inwestor chcący realizować przysługujące mu prawo zabudowy musi mieć na względzie analogiczne prawa innych.
Sąd nie podziela powyższego stanowiska organu odwoławczego. W pierwszej kolejności wskazać należy, że – wbrew ocenie Wojewody – w przedmiotowej sprawie nie występuje związanie wyrokiem WSA w Olsztynie z dnia 17 listopada 2020 r., sygn. akt
II SA/l 708/20 na podstawie art. 153 p.p.s.a.
Zgodnie z tym przepisem - ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Wskazać zaś należy, że powyższy wyrok zapadł w sprawie ze skargi "[...]" sp. j.
z siedzibą w E. na postanowienie Wojewody "[...]" z dnia "[...]" r. w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę. Postanowieniem tym Wojewoda utrzymał w mocy postanowienie Starosty P. z dnia "[...]" r. o wstrzymaniu wykonania własnej ostatecznej decyzji z dnia "[...]" r. Przedmiotowa sprawa nie jest więc tą samą sprawą, która była przedmiotem rozstrzygnięcia przez Sąd w wyroku z dnia 17 listopada 2020 r. Zauważyć zaś należy, że zasadniczym kryterium legalności decyzji wydanej
w postępowaniu ponowionym wskutek wyroku sądu administracyjnego, jest zastosowanie się do wyrażonej przez ten sąd oceny prawnej oraz podporządkowanie się wytycznym co do dalszego postępowania. Oddziaływaniem wyroku objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie.
Taka sytuacja nie występuje natomiast w sprawie objętej wyrokiem z dnia 17 listopada
2020 r. oraz zaskarżoną decyzją. Organ, wydając zaskarżoną decyzję nie orzekał bowiem ponownie w sprawie, w której przedmiotem jest wstrzymanie wykonania decyzji.
Niezależnie od powyższego, należy zauważyć, że w powołanym przez organ odwoławczy wyroku Sąd stwierdził jedynie, że "możliwe jest przeprowadzenie analizy
zacieniania i przesłaniania w odniesieniu do budynków projektowanych na sąsiadujących ze sobą działkach...". Jednocześnie zaś stwierdził, że w postępowaniu, którego przedmiotem jest wstrzymanie wykonania decyzji, nie przesądza się treści przyszłej decyzji kończącej postępowanie wznowieniowe, lecz jedynie bada, czy istnieje ewentualna możliwość uchylenia badanej w tym postępowaniu decyzji. Z uwagi na powyższe – stwierdził Sąd – nie można uznać, że Wojewoda przesądził treść przyszłej decyzji Starosty, która ma być wydana w postępowaniu głównym.
Tym samym, w ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie nie występuje związanie powołanym wyrokiem WSA w Olsztynie.
Sąd nie podziela też stanowiska organu odwoławczego co do konieczności uwzględnienia przez skarżącego prawa uczestnika postępowania do zabudowy działki
nr "[...]", tj. przewidywania możliwości usytuowania w przyszłości obiektów budowlanych na jego działce. W ocenie Wojewody, zaprojektowany budynek wielorodzinny na działce nr "[...]" i nowoprojektowany budynek na działce nr "[...]" wpływają wzajemnie na siebie nie gwarantując wymaganego czasu nasłonecznienia dla części lokali mieszkalnych budynku zaprojektowanego na działce nr "[...]" oraz części lokali mieszkalnych budynku zaprojektowanego na działce nr "[...]". Dowodzi to, zdaniem organu odwoławczego, że nie będą spełnione warunki właściwego czasu nasłonecznienia, określone w § 60 rozporządzenia.
Wskazać w tym miejscu należy na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" r. oraz w wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Warszawie z dnia 11 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA Wa 426/21 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty P. z dnia "[...]" r. Sąd oddalił skargę "[...]" na decyzję GINB z dnia "[...]" r., uchylającą decyzję Wojewody z "[...]" r. stwierdzającą nieważność decyzji Starosty P. z dnia "[...]" r. i odmawiającą stwierdzenia nieważności tej decyzji. Stwierdził, że z hipotezy § 13 rozporządzenia wynika, że ustawodawca określił warunki naturalnego oświetlenia pomieszczeń, ale odniósł je do odległości budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów. W § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia mowa jest o "oknach pomieszczenia przesłanianego", "przesłanianej części tego samego budynku" lub o "innym obiekcie przesłaniającym". Oznacza to, że z jasnej i niebudzącej wątpliwości interpretacyjnych treści ww. przepisów wynika, że jeżeli w sąsiedztwie budynku nie ma innych obiektów lub forma architektoniczna projektowanego budynku nie prowadzi do ograniczania oświetlenia naturalnego pomieszczeń w tym samym budynku, to § 13 nie ma zastosowania. Projektowana zabudowa powinna spełniać wymogi oświetlenia i nasłonecznienia zawarte w § 13, 57 oraz § 60 rozporządzenia, ale określone dla budynku projektowanego i istniejącej zabudowy w sąsiedztwie. Ocena organu wydającego pozwolenia na budowę rysunków, mogących posłużyć dla oceny nasłonecznienia dotyczy sąsiednich, ale już istniejących budynków, a nie stanu hipotetycznego, w którym budynki takie ale o nieustalonych jeszcze w stosownej decyzji parametrach, teoretycznie mogą powstać.
Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę w pełni podziela stanowisko, zawarte
w powołanym wyroku WSA w Warszawie. Inwestor, zdaniem składu orzekającego
w przedmiotowej sprawie, nie ma obowiązku przedkładania analizy zacieniania
i przesłaniania budynku do hipotetycznej zabudowy.
Sąd nie podziela też stanowiska Wojewody w zakresie miejsc postojowych. Dopuszczalne jest bowiem, zdaniem Sądu, uznanie 3 zgrupowań miejsc parkingowych za odrębne parkingi w rozumieniu § 3 pkt 25 rozporządzenia, z uwagi na wydzieloną trzykrotnie powierzchnię terenu przeznaczoną do postoju i parkowania samochodów, składającą się ze stanowisk postojowych. Odległość, wymagana w § 19 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia byłaby zachowana.
W ocenie Sądu, Wojewoda nieprawidłowo też umorzył postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia dla "[...]" pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na dz. nr "[...]" obr. P., m. P. Organ odwoławczy stwierdził, że ponieważ inwestycja została już w znacznej części zrealizowana, bezprzedmiotowe jest prowadzenie postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zatem, w oparciu o art. 105 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 1 i 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowalnego, postępowanie w zakresie udzielenia pozwolenia na budowę należało umorzyć.
Ze stanowiskiem tym nie sposób się zgodzić. Co prawda, co do zasady, w sytuacji, gdy obiekt budowlany został już wybudowany w znacznej części, postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę należy umorzyć. O umorzeniu postępowania przesądza kwestia bezprzedmiotowości na gruncie art. 105 § 1 k.p.a., rozumiana jako brak któregokolwiek
z elementów materialnego stosunku prawnego, uniemożliwiający wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty. Na gruncie P.b. oznacza to, że bezprzedmiotowym jest postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę realizowane w trybie "zwykłym",
w sytuacji, gdy obiekt został już wybudowany. Zasada ta nie może jednak odnosić się do postępowań prowadzonych w trybie nadzwyczajnym, a więc np. wznowienia postępowania. Po wznowieniu i przeprowadzeniu postępowania organ może na nowo ukształtować rozstrzygnięcie dopiero po wykluczeniu istnienia przesłanek negatywnych wymienionych w art. 146 § 2 k.p.a., tj. po zbadaniu czy dotychczasowa decyzja, odpowiadająca prawu materialnemu może zostać zachowana (por. wyrok NSA z dnia 9 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 2696/11, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 8 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Go 284/16).
Końcowo Sąd wskazuje, że nie podzielił stanowiska skarżącego co do istnienia przesłanek do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.
W toku ponownego postępowania, organ uwzględni rozważania Sądu, zawarte
w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Podjęte rozstrzygnięcie organ uzasadni zgodnie
z wymogami zawartymi w art. 107 § 3 K.p.a.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O kosztach orzeczono stosownie do art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265).