II SA/Ol 681/22

II SA/Ol 681/22 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2022-12-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-09-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Alicja Jaszczak-Sikora /przewodniczący/
Grzegorz Klimek
Marzenna Glabas /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 436/23 - Wyrok NSA z 2024-04-16
II OSK 436/21 - Wyrok NSA z 2021-12-08
IV SA/Wa 619/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-10-19
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 35 ust. 1 pkt 1, 2 i 3, ust. 3 i ust. 4
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2019 poz 1065
§ 60 ust. 1, 2 i 3, § 206 ust. 1
Rozporządzenie Miniistra Infrastruktury  z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) asesor WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi R. C. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 8 kwietnia 2022 r., nr II-95/2022, Prezydent (dalej jako: "organ I instancji") zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. Sp. z o.o. Sp. k. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i lokalami usługowymi, na dz. nr [...] oraz zezwolił na rozbiórkę czterech budynków garażowych istniejących na dz. nr [...] przy ul. [...].
Odwołanie od tej decyzji wniósł R. C. (dalej jako: "skarżący"), zarzucając organowi I instancji naruszenie:
- art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, i udzielenie pozwolenia na budowę pomimo nieusunięcia przez inwestora szeregu nieprawidłowości, do czego został wezwany postanowieniem z 29 listopada 2021 r.;
- art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji;
- art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przez wydanie decyzji zatwierdzającej projekt architektoniczno-budowlany.
Skarżący wniósł o:
- dokładne i jednoznaczne rozpatrzenie kwestii przesłaniania, zacienienia jego mieszkania zlokalizowanego w budynku nr [...] od strony ulicy [...]; podał, że jego mieszkanie w analizie dostępu do słońca zostało pominięte, co
w konsekwencji narusza zasadę równości stron w postępowaniu;
- dokonanie oceny bezpieczeństwa przeciwpożarowego projektowanej inwestycji
i sąsiednich nieruchomości; zarzucił, że postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z 17 marca 2021 r., dotyczące odstępstw od drogi pożarowej, wydane zostało z rażącym naruszeniem art. 7, art. 77, art.124 § 2 k.p.a. oraz § 13 i § 4 rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. Nr 124, poz. 1030) w zw. z art. 6a ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie przeciwpożarowej, w skutek czego organ uzgadniający nie dokonał analizy § 207 ust. 1 pkt 3, 4, 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.);
- dokonanie oceny wpływu planowanej inwestycji na sąsiednie budynki w zakresie konstrukcji budynków oraz ewentualnych uszkodzeń; podniósł, że dokonana przez organ I instancji ocena konstrukcji i stanu budynków sąsiednich jest pobieżna
i niewyczerpująca;
- przeprowadzenie analizy istniejącego systemu kanalizacji deszczowej i możliwości zwiększenia obciążenia sieci kanalizacyjnej;
- przeprowadzenie analizy bezpieczeństwa ruchu drogowego w oparciu o uzgodnienie zjazdu z inwestycji na ulicę [...], na które składa się płynność przejazdu, włączenie się do ruchu pojazdów na wyjeździe z inwestycji, zaprojektowanie miejsc postojowych jako ogólnodostępne rotacyjne wzdłuż ulicy [...], bowiem inwestor nie konsultował tych okoliczności sprawy ani ze ZDZiT, ani z Biurem Miejskiego Inżyniera Ruchu;
- zastosowanie zasady rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony co do treści normy prawnej definiującej od 1 stycznia 2018 r. pojęcie "zabudowy śródmiejskiej"; wskazał, że zgodnie z § 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zabudowa śródmiejska powinna być jednoznacznie i literalnie ujęta w studium uwarunkowań
i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta z dnia 26 maja 2010 r. (uchwała RM nr LXII/724/2010) zmienionym w dniu 15 maja 2013 r. uchwałą RM
nr XXXVII/660/13, a w związku z tym uznanie, że mieszkanie skarżącego w takiej strefie się nie znajduje, co będzie skutkowało niestosowaniem ograniczenia wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny.
W wyniku rozpatrzenia odwołania, decyzją z 27 lipca 2022 r., nr WIN-II.7840.4.71.2022, Wojewoda Warmińsko-Mazurski (dalej jako: "Wojewoda" "organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył przepisy mające w sprawie zastosowanie. Wskazał, że zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm., dalej w skrócie: "u.p.b."), organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 u.p.b. W ocenie Wojewody inwestor spełnił wszystkie wymagania do uwzględnienia wniosku. Wymieniono, że: inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; projekt budowlany spełnia wymagania rozporządzenia Ministra Rozwoju
z dnia 11 września 2020 r. w sprawie zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2020 r. poz. 1609 ze zm.) i jest kompletny. Do dokumentacji załączono:
- projekt rozbiórki budynków gospodarczych i elementów budowlanych;
- decyzję Prezydenta z 14 listopada 2018 r. o warunkach zabudowy dla niniejszego przedsięwzięcia, przeniesioną na nowego inwestora decyzją z 9 lutego 2021 r.;
- warunki przyłączenia do sieci elektroenergetycznej, wodno-kanalizacyjnej, kanalizacji deszczowej, ciepłowniczej, gazowej;
- decyzję Zarządu Dróg Zieleni i Transportu z 4 marca 2021 r. wyrażającą zgodę na przebudowę zjazdu z ul. [...] do planowanej inwestycji;
- opinię geologiczną określającą warunku gruntowo-wodne;
- dokumentację geologiczno-inżynierską określającą warunki geologiczno-inżynierskie;
- decyzję Prezydenta z 30 maja 2018 r., zatwierdzającą projekt robót geologicznych dla wykonania dokumentacji geologiczno-inżynierskiej na potrzeby zadania: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego zlokalizowanego na ww. działkach;
- postanowienie Komendanta Wojewódzkiej Straży Pożarnej z 17 marca 2021 r. w przedmiocie odstępstwa w zakresie doprowadzenia drogi pożarowej do nowoprojektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego;
- opinię określającą warunki dojazdu pożarowego do budynku z uwzględnieniem rozwiązań zamiennych niepogarszających warunków ochrony przeciwpożarowej dla nowo projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego, wykonaną przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych;
- protokół z narady koordynacyjnej z dnia 26 kwietnia 2021 r., w sprawie usytuowania projektowanej sieci uzbrojenia terenu;
- inwentaryzację dendrologiczną, projekt gospodarki szatą roślinną, projekt zieleni;
- projekt techniczny zabezpieczenia wykopu budowlanego sporządzony
i sprawdzony przez osoby świadczące samodzielne funkcje techniczne w budownictwie.
Organ odwoławczy zaznaczył, że zastosowane rozwiązania zostały zaprojektowane i sprawdzone przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, aktualne na dzień ich opracowania. Złożono oświadczenia, o których mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego dotyczące sporządzenia projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zaprojektowane zamierzenie inwestycyjne odpowiada wymaganiom określonym w decyzji ustalającej warunki zabudowy. Stwierdził, że decyzja ta jest ostateczna i wiąże organ administracji architektoniczno-budowlanej, pomimo podnoszonych zarzutów, że została wydana z naruszeniem prawa. Wojewoda wskazał, że projekt zagospodarowania terenu przedmiotowej budowy odpowiada wymaganiom określonym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225) w zakresie: usytuowania - § 12 ust. 1 pkt 1 i 2; dojść i dojazdów - § 14,15,16; nowo projektowanych miejsc postojowych - § 18, § 19 ust. 1 pkt 1 lit b, ust. 2 pkt 1 lit. b, ust. 3, § 21 ust. 1 pkt 1 i 2; miejsca gromadzenia odpadów stałych - § 22 ust. 2 pkt 2; uzbrojenia technicznego działki - § 26 ust. 1, § 28 ust. 1, § 29; odległości od innych obiektów - przesłanianie istniejącej zabudowy mieszkalnej - § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z ust. 4; wymaganego czasu nasłonecznienia dla projektowanych pomieszczeń mieszkalnych oraz dla pomieszczeń mieszkalnych
w istniejącej zabudowie - § 60 ust. 1 w zw. z ust. 3.
Organ odwoławczy wywiódł, że podnoszone w odwołaniu utrudnienia nie dotyczą naruszenia konkretnych norm prawnych. Realizacja inwestycji nie ograniczy możliwości obsługi komunikacyjnej z ul. [...] oraz ul. [...]. Przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie zwiększy uciążliwości dla sąsiadującej z inwestycją zabudowy. Strony postępowania nie mogą również kreować zamierzenia inwestycyjnego domagając się zagwarantowania dla nich, jak w tym przypadku, miejsc postojowych służących obsłudze NZOZ Poradnia [...]. Zaznaczono, że za rozwiązania użytkowe i konstrukcyjne budynku i sposobu jego posadowienia pełną odpowiedzialność biorą osoby sprawujące samodzielne funkcje techniczne w budownictwie - projektanci. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma uprawnień do kwestionowania przyjętych rozwiązań projektowych, odpowiedzialność bierze projektant, potwierdzając swoje przygotowanie zawodowe uprawnieniami budowlanymi, wpisem do właściwej izby samorządu zawodowego oraz składając stosowne oświadczenie wynikające z art. 20 Prawa budowlanego o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Natomiast obsługa placu budowy jest poza zakresem kontroli administracji architektoniczno-budowlanej. Za nią odpowiedzialny jest kierownik budowy i zobowiązany on będzie w imieniu inwestora uzyskać niezbędne pozwolenie na przejazd pojazdów budowy, określające między innymi trasę przejazdu, utrzymania właściwego stanu technicznego dróg, czy przejęcia odpowiedzialności z tytułu szkód. Podkreślono, że dokumentacja budowlana uwzględnia bezpieczeństwo pożarowe, złożone warunki gruntowe oraz prowadzenie robót budowlanych w głębokim wykopie. Organ odwoławczy ustalił, że postanowienie Komendanta Wojewódzkiej Straży Pożarnej z 17 marca 2021 r. w przedmiocie odstępstwa w zakresie doprowadzenia drogi pożarowej do nowo projektowanego budynku pozostaje w obrocie prawnym. Komendant Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej postanowieniem z 22 czerwca 2022 r. odmówił uchylenia tego postanowienia w postępowaniu wznowieniowym. Zwrócono też uwagę na projekt techniczny zabezpieczenia wykopu, który obejmuje zagadnienia związane z wykonaniem obudowy wykopu budowlanego zarówno na czas prowadzenia robót budowlanych, jak i późniejszej eksploatacji obiektu. Projekt ten został opracowany i sprawdzony przez osoby posiadające uprawnienia do projektowania bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Także analiza nasłonecznienia w dniach równonocy, jednoznacznie wskazuje, że dla zabudowy projektowanej oraz istniejącej, w szczególności przy ul. [...], zapewniony jest półtoragodzinny czas nasłonecznienia pokoi mieszkalnych (§ 60 ust. 1 w zw. z § 60 ust. 3 warunków technicznych). Organ odwoławczy podkreślił, że wbrew twierdzeniom skarżącego przedmiotowa inwestycja znajduje się na obszarze zabudowy śródmiejskiej,
w rozumieniu § 3 pkt 1 warunków technicznych. W okolicznościach przedmiotowej sprawy enumeratywne wskazanie w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie jest wymogiem obligatoryjnym dla ustalenia obszaru funkcjonalnego śródmieścia, a takie ustalenie może wynikać z okoliczności faktycznych poczynionych w oparciu o stan istniejącej zabudowy na tym terenie. Zgodnie z treścią ww. przepisu przez "zabudowę śródmiejską" - należy rozumieć zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze śródmieścia, określonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu miejscowego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Przy dokonywaniu prawnej oceny czy mamy do czynienia z zabudową śródmiejską ma zatem znaczenie, że dany obszar faktyczne stanowi centrum miasta. Przedmiotowa inwestycja znajduje się na obszarze, który faktycznie stanowi centrum miasta. Jest to teren osiedla Śródmieście, w rejonie ulic: [...]. Teren ten jest mocno zabudowany i zagospodarowany. Dzielnica Śródmieście jest ścisłym centrum miasta, w którym znajdują się zarówno budynki z współczesną architekturą jak też budynki z walorami historycznymi, zabytkowymi. Fakt ten można uznać za powszechnie znany, nie tylko z uwagi na historyczne uwarunkowania, ale funkcję jaką także aktualnie pełni ten obszar. Zatem teren inwestycji znajduje się na obszarze stanowiącym funkcjonalne i faktyczne centrum miasta, który to obszar cechuje się zgrupowaną, intensywną i gęstą zabudową. Dla tej oceny nie ma więc znaczenia, że dla tego obszaru nie został uchwalony plan miejscowy oraz brak jest informacji o takim terenie w studium, zaś stwierdzenia skarżącego, że dokument ten (studium) powinien stanowić podstawowe źródło dla ustalania obszaru funkcjonalnego śródmieścia, należy uznać jako postulat skierowany do lokalnego prawodawcy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na powyższą decyzję skarżący powtórzył zarzuty i argumenty odwołania. Dodatkowo wskazał na naruszenie art. 81a, ewentualnie art. 7a k.p.a. poprzez błędne przyjęcie i rozumienie definicji "zabudowy śródmiejskiej".
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym. Podtrzymał stanowisko i argumenty wyrażone
w zaskarżonej decyzji.
Pismem procesowym z 17 października 2022 r. inwestor (uczestnik postępowania) wniósł o oddalenie skargi i rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym. Odnosząc się po kolei do zarzutów i wniosków skarżącego, uczestnik podniósł, że postanowieniem z 29.11.2021 r. organ nałożył na wnioskodawcę obowiązek doprowadzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego do zgodności z decyzją o warunkach zabudowy. Spółka złożyła poprawiony projekt 31.03.2022 r., należycie wypełniając wszystkie warunki postanowienia, wobec czego organ był zobligowany do wydania pozytywnej decyzji.
Inwestor wskazał, że zgodnie z uchwałą nr XXXVII/660/13 o zmianie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta obszar
i teren funkcjonalny, w którym znajduje się planowana inwestycja, położony jest
w Centrum. Natomiast zgodnie z załącznikiem do Uchwały Rady Miasta
nr XI/133/15 z dnia 24 czerwca 2015 r. oraz zintegrowanym programem rozwoju przestrzennego Śródmieścia określono zakres Śródmieścia i inwestycji znajdujących się w Śródmieściu. Tym samym zarzuty skarżącego w tym zakresie są bezpodstawne.
Odnosząc się do kwestii nasłonecznienia, uczestnik podał, że dla projektowanej inwestycji wykonano ponadstandardową analizę nasłonecznienia dla obydwu dni równonocy 21 marca i 21 września, przesłaniania, jak i wykazano ujęcia 3d budynków sąsiednich (w odstępie co 15 minut), zlokalizowanych po stronie wschodniej, które potencjalnie mogły być zacieniane, w celu wykazania, iż każde okno spełnia wymagania określone w § 60 rozporządzenia. Podkreślono, że zgodnie ust. 3 § 60 w przypadku budynków zlokalizowanych w zabudowie śródmiejskiej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia, określonego w ust. 1, do 1,5 godziny,
a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia. Wobec powyższego projekt, z uwagi na to, że dotyczy inwestycji w zabudowie śródmiejskiej, spełnia wymagania w zakresie nasłonecznienia pomieszczeń, na które inwestycja oddziałuje.
Dalej uczestnik wywiódł, że nie ma podstaw prawnych i faktycznych do ingerencji w postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej
z 17 marca 2021 r., na które przysługiwało zażalenie. Inwestor akcentował, że projekt budowlany został wykonany zgodnie z obowiązującymi przepisami, warunkami technicznymi oraz wszelkimi wymaganiami dotyczącymi ochrony przeciwpożarowej,
a ponadto został opracowany przez uprawnionego rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Wyjaśniono, że w związku z dość nietypową lokalizacją ww. projektu wystąpiono do Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej o wyrażenie zgody na odstępstwo w zakresie doprowadzenia do budynku drogi pożarowej o utwardzonej nawierzchni, umożliwiającej dojazd pojazdów jednostek ochrony przeciwpożarowej, proponując rozwiązania zamienne polegające na:
1. wyposażeniu stref pożarowych garaży w system sygnalizacji pożaru oraz monitoringu pożarowego, 2. wyposażeniu stref pożarowych usług i mieszkalnej z wyłączeniem lokali mieszkalnych w system sygnalizacji pożaru, 3. dostosowaniu dźwigu osobowego od strony ulicy [...] do potrzeb ratowniczych w zakresie: a) zapewnienia dostępu do dźwigu na każdej kondygnacji poprzez wentylowany przedsionek przeciwpożarowy, zamykany drzwiami o klasie odporności ogniowej co najmniej EIS 30 od strony klatki schodowej i poziomych dróg komunikacji oraz EI30 od strony szybu windowego,
b) wyposażenia szybu dźwigowego w urządzenia służące do usuwania dymu,
c) zapewnienie zasilania elektrycznego dźwigu niezależnie od zadziałania przeciwpożarowego wyłącznika prądu, 4. wyposażeniu klatek schodowych na każdej kondygnacji w zawory hydrantowe, 5. zwiększeniu natężenia oświetlenia awaryjnego na korytarzach i klatkach schodowych do 2lx, 6. wyposażeniu drugiego szybu dźwigowego budynku w urządzenia służące do usuwania dymu. Wymienionym postanowieniem Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej wyraził zgodę na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego w sposób inny niż podany w § 12 ust. 1 rozporządzenia, pod warunkiem: 1. zapewnienia uruchamiania przez system sygnalizacji pożaru przeciwpożarowych klap odcinających, zainstalowanych w miejscu przejścia instalacji wentylacyjnej przez elementy oddzielenia przeciwpożarowego,
2. przystosowania dźwigu dla ekip ratowniczych do wymagań Polskiej Normy dotyczącej dźwigów dla straży pożarnej, 3. zastosowania rozwiązań organizacyjnych, uniemożliwiających zablokowanie przez pojazdy samochodowe dojazdu do budynku od ulicy [...]. Oświadczono, że projekt budowlany został dostosowany do ww. zaleceń. Zdaniem inwestora projekt spełnia wszelkie przepisy bezpieczeństwa, co więcej wybrana technologia (konstrukcja żelbetowa) oraz zastosowana wewnętrzna instalacja hydrantowa, jak i inne, w maksymalnym stopniu wyklucza zagrożenia nowo projektowanego budynku dla sąsiadującej zabudowy. Podkreślono, że projektowany budynek spełnia także wszelkie wymagania dotyczące odległości od istniejącej zabudowy. Zauważono, że żaden z istniejących budynków nie posiada nawet
w najmniejszym stopniu zabezpieczeń zastosowanych w projektowanej inwestycji.
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego oddziaływania inwestycji na sąsiednie nieruchomości, uczestnik podniósł, że w ramach prac projektowych dokonywano szeregu analiz, które wykazały, że prowadzone prace nie będą miały negatywnego wpływu na budynki i obiekty budowlane występujące w jego otoczeniu.
Odnosząc się do kwestii kanalizacji, inwestor wyjaśnił, że zgodnie z warunkami technicznymi wydanymi przez Urząd Miasta, dotyczącymi odprowadzenia wód opadowych dla działki nr [...], wody opadowe zostaną wprowadzone do sieci kanalizacji deszczowej dn 200 ul. [...]. Dla zapewnienia większej przepustowości sieci odbiorczej zastosowano zbiornik retencyjny o pojemności dwukrotnie większej niż przewidywana, tak aby woda opadowa wpływała w ilości nie większej niż 5l/s/ha.
W zakresie zarzutu dotyczącego bezpieczeństwa ruchu drogowego, uczestnik stwierdził, że nie jest zobowiązany do prowadzenia analizy bezpieczeństwa ruchu drogowego, gdyż nie obowiązuje norma prawna nakazująca inwestorowi dokonywania tego typu analizy.
Uczestnik wyjaśnił też, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., ponieważ na każdym etapie postępowania skarżący brał czynny udział w postępowaniu. Spółka również ustosunkowała się do pisma skarżącego z 20 października 2021 r. oraz 10 listopada 2021 r. Organ I instancji w dniu 1 kwietnia 2022 r. zawiadomił strony postępowania o zebraniu materiałów przed wydaniem decyzji, a także opublikował zawiadomienie na stronie Urzędu Miasta w Biuletynie Informacji Publicznej
w zakładce Tablica Ogłoszeń Wydziału Urbanistyki i Architektury. Skarżący natomiast skorzystał z tego prawa dopiero 14 kwietnia 2022 r., pomimo prawidłowego zawiadomienia. Co więcej, aby zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. mógł być jakkolwiek skuteczny, wymagane jest, aby wykazać jaki wpływ na ustalenie stanu faktycznego miało naruszenie ww. przepisu.
Zdaniem inwestora w niniejszej sprawie nie mają zastosowania art. 7a i art. 81 a k.p.a, gdyż ani stan faktyczny, ani wykładnia przepisów nie budzą wątpliwości, poza tym w sprawie uczestniczą podmioty o spornych interesach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Skarga rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 120 i art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej jako: "p.p.s.a."), na wniosek organu i uczestnika przy braku sprzeciwu skarżącego.
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) oraz art. 133 § 1, art. 134 § 1 w zw.
z art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może mieć miejsce w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowanej wykładni tych przepisów.
Badając legalność zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu
I instancji udzielającej pozwolenia na budowę dla wnioskowanej inwestycji, w świetle powołanych wyżej kryteriów oraz w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd nie znalazł podstaw do wyeliminowania ich z obrotu prawnego.
Skarżący uważa za niewyjaśnione w wystarczającym stopniu a przez to dowolne ustalenia w zakresie:
1. przesłaniania i czasu nasłonecznienia mieszkania skarżącego. Skarżący nie zgodził się z ustaleniem, że budynek nr [...] przy ul. [...],
w którym ma mieszkanie, stanowi zabudowę śródmiejską i z tego powodu czas nasłonecznienia może być skrócony do 1,5 godziny. W toku postępowania argumentował też, że w pionie kamienicy, w której znajduje się jego mieszkanie, łącznie są 4 lokale mieszkalne. Wyrysowana analiza za pomocą linijki słońca według Twarowskiego dotyczy ściany na której okno ma tylko jeden z tych lokali mieszkalnych. Ściany na których mogą mieć okna pozostałe lokale mieszkalne w tym opracowaniu pominięto;
2. bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Skarżący zakwestionował legalność ostatecznego postanowienia Komendanta Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej udzielającego zgody na odstępstwa w zakresie drogi przeciwpożarowej;
3. możliwości podłączenia inwestycji do kanalizacji przeciwdeszczowej. Skarżący przekonywał, że kanalizacja deszczowa jest niewydajna;
4. zwiększenia natężenia ruchu drogowego i związanych z tym utrudnień, zarzucał brak analizy wpływu natężenia ruchu drogowego na sąsiednie nieruchomości;
5. wpływu budowy na konstrukcję sąsiednich budynków, akcentował, że są to stare kamienice.
Analizując sporne kwestie Sąd ustalił, że:
Ad.1 Teren inwestycji, jak i nieruchomość, w której skarżący ma mieszkanie znajdują się w centralnej części dzielnicy śródmieście, intensywnie zabudowanej
i zagospodarowanej. Potwierdzają to ustalenia decyzji o warunkach zabudowy z 17 października 2018 r. Zgodnie z powszechnym rozumieniem pojęcia "śródmieście" jest to dzielnica położona w ścisłym centrum miasta. Organy odwoławczy uznał, że jest to wystarczające do uznania występowania w sprawie zabudowy śródmiejskiej. Nie wskazano jakie są w tym zakresie ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie zaś z powoływanym przez skarżącego studium (uchwała nr XXXVII/660/13), który jest opublikowany na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miasta i stanowi wersję ujednoliconą, analizowany teren położony jest w obszarze oznaczonym symbolem C, oznaczającym strefę śródmiejską - Centrum. Zgodnie z pkt 3.4.1 ppkt 3 części tekstowej studium strefa Śródmiejska C obejmuje tereny zabudowy dziewiętnastowiecznej i przedwojennej zabudowy [...]. Zgodnie z ppkt 2 w granicach strefy śródmiejskiej - CENTRUM C wyznacza się: Obszary: · historycznego – STAREGO MIASTA, · koncentracji usług ponadlokalnych - ogólnomiejskich, regionalnych i krajowych - CENTRUM, · usług ogólnomiejskich i mieszkalnictwa wielorodzinnego z usługami – o wysokiej intensywności, · koncentracji usług ponadlokalnych z zakresu funkcji metropolitalnych - nauki, szkolnictwa wyższego, zdrowia, administracji i kultury itp, · mieszkalnictwa o wysokiej intensywności – zabudowy wielorodzinnej, · mieszkalnictwa o średniej intensywności z przewagą zabudowy wielorodzinnej, · mieszkalnictwa o niskiej intensywności z przewagą zabudowy jednorodzinnej,· koncentracji usług komercyjnych, · rozmieszczenia Wielkopowierzchniowych Obiektów Handlowych, · zieleni urządzonej, parkowej, izolacyjnej.
Z zapisów tych wyraźnie wynika, że zabudowa wielorodzinna i usługowa ogólnomiejska, występująca bezspornie na analizowanym terenie, to obszar wysokiej intensywności. Potwierdzają to również rysunki map, ukazujące obszar intensywnie zurbanizowany. Nie budzi więc wątpliwości Sądu, że działki objęte wnioskiem
o udzielenie pozwolenia na budowę, jak i nieruchomości znajdujące się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji odpowiadają definicji zabudowy śródmiejskiej, zawartej w § 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Tym samym
w sprawie miał zastosowanie § 60 ust. 3 tego rozporządzenia zezwalający na ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny. Ponadto załączone do akt sprawy analizy przesłaniania i wykonane w formie 3D analizy nasłonecznienia (cieni) nie dają podstaw do uznania, że jakiekolwiek mieszkanie, mogące się znajdować w obszarze oddziaływania wnioskowanej inwestycji z uwagi na nasłonecznienie i przesłanianie, zostało pominięte w analizie. Skarżący właściwie nie wyjaśnił jakie konkretnie mieszkania uważa za pominięte w analizie. Budynek,
w którym mieszka nie ma regularnych ścian, nie wiadomo więc który pion miał na myśli. Ogólnikowych twierdzeń skarżącego nie sposób dokładnie zweryfikować. Uwzględnić należy, że budynek, w którym zamieszkuje skarżący znajduje się po wschodniej stronie projektowanego budynku wielorodzinnego. Prawidłowo analizą objęto ściany budynku nr [...] przy ul. [...] tylko od strony, z której może padać cień powodowany zamierzoną inwestycją. Przedstawiona na rysunkach linijka słońca wg Twarowskiego pozwala przyjąć, że mieszkania w budynku nr [...] od strony projektowanej inwestycji będą miały zapewniony czas nasłonecznienia 1,5 godziny. Zgodnie z § 60 ust. 2 cytowanego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w mieszkaniach wielopokojowych wymagania co do czasu nasłonecznienia powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju. W świetle tego przepisu, jak również przedłożonych przez inwestora opracowań sporządzonych przez uprawnionych architektów, dysponujących wiedzą specjalną w omawianym zakresie, należało uznać spełnienie warunku minimalnego czasu nasłonecznienia dla mieszkań w budynku nr [...] przy ul. [...]. Zachowana została też wymagana odległość pomiędzy budynkami, umożliwiająca naturalne oświetlenie pomieszczeń. Podkreślić należy, że skarżący może kwestionować działania inwestora tylko w ramach własnego interesu prawnego. Dla skutecznego podważenia analiz wykonanych na zlecenie inwestora należałoby wykazać, że zawierają oczywisty błąd lub przedłożyć kontranalizy sporządzone przez podmioty posiadające również wiedzę specjalistyczną w tym przedmiocie, czego skarżący nie uczynił. Przez to nie było podstaw do podważenia ustaleń specjalistów i kontynuowania postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. Sąd z urzędu nie dopatrzył się nieprawidłowości w przedłożonych przez inwestora opracowaniach.
Ad.2 Nie można zgodzić się ze skarżącym, że projekt budowlany nie zapewnia bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Zaprojektowane i opisane przez inwestora
w piśmie stanowiącym odpowiedź na skargę zabezpieczenia należy uznać za wystarczające. Potwierdził to uprawniony rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, a także Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, który postanowieniem z 17 marca 2021 r. wyraził zgodę na zastosowanie rozwiązań zamiennych wobec braku wymaganej drogi pożarowej dla projektowanego budynku. Postanowienie to wydane zostało w trybie § 13 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. z 2009 r. nr 124, poz. 1030). Zgodnie z tym unormowaniem w szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy spełnienie wymagań dotyczących doprowadzenia drogi pożarowej do obiektu budowlanego jest niemożliwe ze względu na lokalne uwarunkowania lub jest uzasadnione przyjęcie innych rozwiązań, na wniosek właściciela budynku, obiektu budowlanego lub terenu, dopuszcza się stosowanie rozwiązań zamiennych zapewniających niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu, uzgodnionych z właściwym miejscowo komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej. W myśl art. 6a ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2057) Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej właściwy dla miejsca lokalizacji inwestycji na uzasadniony ekspertyzą techniczną wniosek inwestora lub właściciela obiektu budowlanego lub terenu, którego dotyczą rozwiązania zamienne w stosunku do wymagań ochrony przeciwpożarowej, może, w drodze postanowienia, na które służy zażalenie, wyrazić zgodę na zastosowanie rozwiązań zamiennych pod warunkiem spełnienia dodatkowych wymagań określonych w postanowieniu. Inwestor spełnił dodatkowe wymagania określone w postanowieniu Komendanta. Spełnił tym samym wszystkie warunki jakie przepisy prawa wymagały od niego dla zachowania bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Słusznie uczestnik podniósł w odpowiedzi na skargę, że na obecnym etapie nie ma podstaw do weryfikowania legalności ostatecznego postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej. Postanowienie to pozostaje w obrocie prawnym, jest ostateczne i prawnie wiążące. Na postanowienie to przysługiwało odrębnie zażalenie, a tym samym skarga do sądu administracyjnego. Zgodnie z zasadą trwałości wyrażoną w art. 16 § 1 k.p.a. ostateczne i prawomocne postanowienia mogą być wzruszane tylko w trybach nadzwyczajnych, potwierdza to treść art. 126 k.p.a. Oznacza to, że dopóki postanowienie Komendanta wyrażające zgodę na odstępstwa obowiązuje, dopóty należy przyjmować, że jest zgodne z prawem. Mając powyższe na uwadze, należy uznać, że kwestia bezpieczeństwa przeciwpożarowego projektowanej inwestycji została należycie ustalona.
Ad. 3 Niezasadnie skarżący neguje możliwość podłączenia projektowanego budynku do kanalizacji deszczowej. Możliwość taką potwierdził zarządca sieci, wyrażając zgodę na podłączenie i określając warunki techniczne tego podłączenia (str. 29 załączników do projektu budowlanego). Zastrzeżony przez operatora sieci warunek wykonania przez inwestora zbiornika retencyjnego, właśnie z uwagi na niewystarczającą przepustowość sieci odbiorczej, ma gwarantować sprawne funkcjonowanie kanalizacji deszczowej. Ani organy, ani Sąd nie mogą podważać przyjętego rozwiązania, skoro gestor sieci uznał taki warunek za wystarczający. Obowiązkiem inwestora było jedynie wykazanie, że uzyskał zgodę na podłączenie inwestycji do kanalizacji deszczowej
i projekt budowlany uwzględnia warunki tego podłączenia. Nie można więc zgodzić się ze skarżącym, że kwestia podłączenia budynku do kanalizacji deszczowej wymaga dodatkowych wyjaśnień.
Ad.4 Podobnie inwestor uzyskał i przedłożył jako załącznik do projektu budowlanego zgodę zarządcy drogi na przebudowę zjazdu z ul. [...] do planowanej inwestycji (str. 41 załączników). Zarządca drogi uzgodnił wcześniej pozytywnie warunki zabudowy, dając w ten sposób wyraz, że nie ma przeszkód dostępu projektowanej inwestycji do drogi publicznej. To w decyzji o warunkach zabudowy określone zostały warunki obsługi nieruchomości objętej wnioskiem w zakresie komunikacji. Na etapie wydawania pozwolenia na budowę nie można już podważać ustaleń dokonanych decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. To na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy właściwy organ bada uwarunkowania faktyczne i prawne terenu, analizuje spełnienie tzw. zasady dobrego sąsiedztwa, ocenia dopuszczalność powstania nowej zabudowy i jej funkcjonowanie z dotychczasową zabudową. Wydając decyzję o pozwoleniu na budowę, w której zatwierdza się projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany, organy administracji architektoniczno-budowlanej jedynie oceniają zgodność przyjętych rozwiązań projektowych z decyzją o warunkach zabudowy. Ponadto skarżący nie może sprzeciwiać się korzystaniu z drogi publicznej przez innych użytkowników ruchu. Zarządca drogi udzielił potrzebnych zgód, potwierdzając tym samym zachowanie warunków bezpieczeństwa w komunikacji na drodze publicznej przy włączeniu do ruchu drogowego użytkowników projektowanego budynku. Wzmożenie ruchu drogowego w związku z powstaniem nowego budynku wielorodzinnego z usługami
i mogące wyniknąć z tego powodu utrudnienia stanowią okoliczności pozaprawne. Żaden przepis prawa nie nakazuje zapewnienia użytkownikowi drogi niezakłóconego ruchu drogowego. Zamierzonego skutku nie mogły też odnieść zarzuty dotyczące zaprojektowania miejsc parkingowych. Sąd nie stwierdził sprzeczności w tym zakresie z decyzją o warunkach zabudowy. Do urządzania miejsc postojowych odnosi się § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepis ten nie określa konkretnych kryteriów ustalenia ilości miejsc postojowych, uzależniając ich określenie od przeznaczenia
i sposobu zabudowy działki budowlanej (por. wyrok NSA z 5 września 2019 r., sygn. akt II OSK 2449/17, (publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sadów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Zgodnie z § 18 ust. 2 cytowanego rozporządzenia wymagana liczba stanowisk postojowych i sposób urządzania parkingów ustalana jest indywidualnie dla danej inwestycji w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W tym zakresie przesądzające znaczenie ma więc treść decyzji o warunkach zabudowy. Podkreślił to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 8 czerwca 2021 r., sygn. akt II OSK 855/19 (publ. w CBOSA).
Ad. 5 Inwestor w wystarczającym stopniu wykazał również, że został przeanalizowany
i uwzględniony wpływ budowy na konstrukcję sąsiednich budynków. Projektant wyjaśnił jakie zostaną przedsięwzięte w tym zakresie środki zaradcze w części I projektu na str. 10. Szczegółowe wyjaśnienia zawiera też projekt techniczny zabezpieczenia wykopu budowlanego sporządzony i sprawdzony przez specjalistów z dziedziny geotechniki, konstrukcji i budownictwa (str. 203-275 załączników). W ocenie specjalistów opracowujących dokumentację projektową – projektowany głęboki wykop budowlany, wykonany w technologii rozpieranej ściany szczelinowej, nie będzie miał negatywnego wpływu na budynki i obiekty budowlane występujące w jego otoczeniu. Zaprojektowane trwałe zabezpieczenie obudowy wykopu budowlanego spowoduje przejęcie obciążeń poziomych pochodzących od parcia gruntu. W opracowaniu technicznym zabezpieczenia wykopu dokonano oceny wpływu wykonania wykopu na budynki sąsiednie i określono stan budynków sąsiadujących z wykopem. Dodatkowo, przed rozpoczęciem prac związanych z wykonaniem ściany szczelinowej, przewidziano przeprowadzenie szczegółowego przeglądu i inwentaryzację uszkodzeń budynków znajdujących się w strefie oddziaływania wykopu w celu monitoringu istniejących budynków oraz ma być zapewniony stały nadzór geotechniczny na czas wykonywania wykopu.
Stosownie do § 204 ust. 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego nie może powodować zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenia jego przydatności do użytkowania. Projektowany budynek nie znajdzie się w bezpośrednim sąsiedztwie budynku, w którym zamieszkuje skarżący. W związku z tym nie miał zastosowania § 206 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, w którym mowa o powinności poprzedzenia budowy ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego. Nawet gdyby jednak uznać że zachodzi bezpośrednie sąsiedztwo, to w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, który skład orzekający podziela, zgodnie z którym ekspertyza techniczna, o której mowa w § 206 ust. 1 rozporządzenia nie jest wymagana w każdym przypadku. W wyroku z 18 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 2057/17 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że jeżeli osoba sporządzająca projekt budowlany, posiadająca stosowne uprawnienia (potwierdzone dołączonymi do projektu oświadczeniami, jak w niniejszej sprawie), nie stwierdzi zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników sąsiedniego obiektu lub obniżenie jego przydatności do użytkowania, ekspertyza jest zbędna (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1323/15, oraz wyrok z dnia 18 września 2013 r., sygn. akt II OSK 906/12, publ. w CBOSA). W konsekwencji organy orzekające nie miały kompetencji do negowania ustaleń projektanta w tym zakresie ani podstaw, by prowadzić dalsze czynności w tym przedmiocie.
Prawidłowo organy orzekające wyjaśniły, że decyzja o pozwoleniu na budowę jest decyzją związaną i organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli inwestor spełni wszystkie warunki przepisane prawem.
W myśl art. 35 ust. 1 u.p.b., w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy administracji architektoniczno-budowlanej, przed wydaniem decyzji
o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,
b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji
o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.
Na zasadzie art. 35 u.p.b. zadaniem organu administracji architektoniczno-budowlanej jest ustalenie, jakie wymagania ze względu na charakter sprawy powinien spełnić inwestor, a następnie sprawdzenie, czy zostały spełnione. W razie ustalenia, że nie wszystkie wymogi określone w art. 35 ust. 1 u.p.b. zostały spełnione, organ działając na podstawie art. 35 ust. 3 u.p.b. nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości. Art. 35 ust. 3 u.p.b. ma na celu doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z prawem, ale w zakresie wskazanym w art. 35 ust. 1. Oznacza to, że organ architektoniczno-budowlany nie analizuje zasadności rozwiązań przyjętych w odrębnych aktach prawnych, czy projektowanych przez inwestora, ale czuwa, aby zostały spełnione warunki, o których mowa w art. 35 ust. 1 u.p.b. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 u.p.b. pozwolenie na budowę musi być zgodne z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i nie może naruszać przepisów prawa (art. 35 ust. 1 pkt 2 u.p.b.). W związku z tym uzasadnione interesy osób trzecich, które należy uwzględniać w projektowaniu
i budowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b., muszą wynikać także z przepisu prawa. Dlatego strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę nie mogą skutecznie sprzeciwiać się budowie, która nie narusza przepisów powszechnie obowiązujących. W szczególności za odmową udzielenia pozwolenia na budowę nie mogą przemawiać same tylko trudności, czy niedogodności związane z realizacją inwestycji i jej przyszłym funkcjonowaniem, jeżeli nie zostały znormalizowane w formie zakazów czy nakazów. Uwzględniać należy wyrażoną w art. 4 u.p.b. zasadę wolności budowlanej. Zgodnie z tym unormowaniem, każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Norma ta również potwierdza, że jeżeli zamierzenie budowlane nie narusza konkretnego przepisu prawa, to nie można inwestorowi odmówić pozwolenia na budowę. To inwestor decyduje
o kształcie zamierzenia, organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mogą wkraczać w ocenę celowości przyjętych rozwiązań projektowych, ale uprawnione są tylko do sprawdzenia projektu budowlanego we wskazanym powyżej zakresie.
We wspomnianym wyroku z 18 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 2057/17, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że uprawnienia kontrolne organów administracji, które prowadzą postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę są ograniczone wyłącznie do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy, a także wymogami ochrony środowiska. Wynika to wprost z art. 35 ust. 1 i 2 u.p.b. Sprawdzenie zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi zostało ograniczone tylko do projektu zagospodarowania działki lub terenu. Tym samym organ architektoniczno-budowlany nie ma uprawnień do merytorycznego badania projektu architektoniczno-budowlanego i kwestionowania uzyskanych przez inwestora opinii, uzgodnień, czy sprawdzeń. Uzyskanie wymaganych opinii, uzgodnień i sprawdzeń rozwiązań projektowych w zakresie wynikającym z przepisów należy do obowiązków projektanta, który musi wykazać tylko, że je posiada (por. wyrok NSA z 3 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1323/15, CBOSA).
W rozpatrywanym przypadku inwestor uzyskał decyzję o warunkach zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, potrzebne zgody zarządcy drogi, gestorów sieci infrastruktury technicznej, a także zgodę Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej na odstępstwa w zakresie doprowadzenia drogi przeciwpożarowej. Ponadto przyjęte rozwiązania projektowe poparł ekspertyzami sporządzonymi i sprawdzonymi przez osoby posiadające wymagane uprawnienia. Projekt architektoniczno-budowlany i projekt zagospodarowania działki jest kompletny.
Wobec powyższego postępowaniu organów orzekających nie można przypisać zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Przedłożone przez inwestora dokumenty były kompletne, a tym samym wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy.
Zamierzonego skutku nie mógł odnieść także zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Akta sprawy potwierdzają, że skarżący nie został pozbawiony czynnego udziału w postępowaniu. Skarżący wielokrotnie w toku postępowania zgłaszał uwagi, do których odniósł się organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji. Treść skargi potwierdza, że skarżący podnosi nieprzerwanie te same zarzuty, które, jak wyjaśniono powyżej, nie zasługiwały na uwzględnienie. Zatem wydanie decyzji przez organ I instancji zanim upłynął końcowy termin do wypowiedzenia się w sprawie przez skarżącego nie mógł mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania może uzasadniać uwzględnienie skargi tylko, jeżeli naruszenie to mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A tak
w omawianym przypadku nie jest.
Zgodzić należy się również z uczestnikiem postępowania, że art. 7a i art. 81 a k.p.a. mogą mieć zastosowanie tylko w przypadku pojawienia się wątpliwości odpowiednio co do rozumienia normy prawnej mającej w sprawie zastosowanie lub ustaleń faktycznych i tylko gdy w sprawie nie uczestniczą strony o spornych interesach. W rozpoznawanej sprawie żaden z tych warunków nie wystąpił. Okoliczność, że skarżący nie zgadzał się z dokonaną przez organy oceną prawną ustaleń faktycznych nie oznacza automatycznie, że zaistniały jakiekolwiek wątpliwości. Powoływane przez skarżącego przepisy są jednoznaczne w swym brzmieniu. Tak samo przedłożone przez inwestora dokumenty nie nasuwają wątpliwości co do lokalizacji inwestycji, jej funkcji i przyjętych rozwiązań projektowych, jak również zakresu oddziaływania na sąsiednie nieruchomości. Poza tym w postępowaniu uczestniczyły strony o spornych interesach, co jest w sprawie oczywiste.
Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę jako niezasadną, na podstawie art. 151 p.p.s.a.