II SA/OL 653/22

II SA/Ol 653/22 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2022-10-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-09-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Adam Matuszak
Bogusław Jażdżyk
Marzenna Glabas /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 1 -2a
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Sędziowie sędzia WSA Adam Matuszak sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 października 2022 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Dyrektora Schroniska dla Zwierząt w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.
Uzasadnienie
Wnioskiem z 4 lipca 2022 r. E. S. (dalej jako: "skarżąca") wystąpiła do Schroniska dla Zwierząt w Olsztynie (dalej jako: "Schronisko") o udostępnienie informacji publicznej poprzez wskazanie, udostępnienie/sfotografowanie:
1. rejestru zwierząt przyjętych na kwarantannę do Schroniska z podziałem na psy
i koty;
2. rejestru psów w Schronisku z podziałem na psy dorosłe i szczenięta;
3. rejestru kotów w Schronisku z podziałem na koty dorosłe i kocięta;
4. rejestru sterylizacji kotów wolno żyjących w Schronisku;
5. rejestru kotów leczonych w Schronisku z podziałem na koty dorosłe i kocięta;
6. ankiet dotyczących powodów oddania do schroniska zwierząt przez właścicieli (zrzeczenia się) lub w przypadku zwierząt zwróconych po adopcji ze schroniska, powodów zwrotu z adopcji
– za okres od 1 stycznia 2022 r. do 30 czerwca 2022 r. (pkt 1-6);
7. wszystkie zestawienia rozmieszczenia zwierząt w poszczególnych boksach, pomieszczeniach oraz poszczególnych klatkach z podziałem na psy i koty:
a. aktualne na dzień 31 grudnia 2021 r.,
b. aktualne na dzień 30 czerwca 2022 r.
W odpowiedzi poinformowano skarżącą, że żądane dane mają charakter informacji przetworzonej i wezwano do wskazania, jaki szczególnie istotny interes publiczny przemawia za udostępnieniem wnioskowanych informacji.
Pismem z 19 lipca 2022 r. skarżąca wyjaśniła, że żąda udostępnienia informacji prostej. Stwierdziła, że organ jest w posiadaniu wnioskowanej informacji, jest ona wytworzona i gromadzona, nie wymaga zatem osobnego wytwarzania na potrzeby wniosku. Niezależnie od tego, istotny interes publiczny wynika z faktu, że Schronisko realizuje zadania publiczne określone w programie opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt, ponadto działanie Schroniska jest finansowane ze środków publicznych. Zdaniem skarżącej upublicznienie ww. informacji jest niezbędne z uwagi na problem bezdomności zwierząt i przeciwdziałania mu. Skarżąca oświadczyła, że od 2015 r. z wykorzystaniem mediów społecznościowych zajmuje się promocją adopcji zwierząt przebywających w Schronisku, zwraca też uwagę opinii publicznej na fakt przebywania zwierząt w schronisku lub jego opuszczenia (poprzez adopcję, padnięcie, eutanazję czy ucieczki). Podkreśliła, że celem jej działań nie jest zakłócenie normalnego toku funkcjonowania Schroniska i utrudnianie wykonywania przypisanych mu zadań, a jedynie realizacja tych działań, poprzez promowanie adopcji zwierząt, edukacji humanitarnej oraz transparentności działania Schroniska, jako jednostki budżetowej gminy, co służy zarówno szeroko pojmowanemu interesowi społecznemu, jak też interesowi samego Schroniska. Podkreśliła, że kwestie zapobiegania bezdomności zwierząt mają ma celu ochronę interesu społecznego,
tj. służą uniwersalnemu dobru społecznemu. Skarżąca podniosła dodatkowo, że zgodnie z art. 61 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskania informacji
o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych
w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Nie ulega zatem wątpliwości, że udostępnienie informacji publicznej stanowi wyraz transparentności, co do prawidłowości funkcjonowania struktur społecznych i publicznych, a w szczególności wydatkowania środków budżetowych, które otrzymuje Schronisko, celem m. in. poszukiwania właścicieli dla bezdomnych zwierząt, edukacji humanitarnej, edukacji dotyczącej problemu bezdomności zwierząt.
Decyzją z 2 sierpnia 2022 r., nr SCHR.7080.35.2022, Dyrektor Schroniska (dalej jako: "organ") odmówił udostępnienia wnioskowanych informacji publicznych.
W uzasadnieniu wyjaśnił, że po przeanalizowaniu sprawy i argumentacji wnioskodawczyni w zakresie wykazania przesłanki "szczególnej istotności dla interesu publicznego", uznał, że skarżąca nie wykazała wskazanej przesłanki. Stwierdził, że sam fakt bycia przez pewien czas wolontariuszem w schronisku nie uzasadnia automatycznie spełnienia ustawowego warunku otrzymania informacji publicznej przetworzonej. Wskazał, że wniosek ma bardzo szeroki zakres i jego realizacja wymaga dużego nakładu pracy, co spowoduje znaczne zaburzenie w funkcjonowaniu jednostki.
W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Olsztynie, skarżąca wniosła o jej uchylenie w związku z naruszeniem:
- art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez błędne przyjęcie, że wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej;
- art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych oraz art. 10 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności poprzez nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek i tym samym naruszenie prawa człowieka do otrzymywania informacji.
W uzasadnieniu skargi skarżąca podtrzymała dotychczasowe stanowisko
w sprawie. Akcentowała, że wydobycie informacji, o które wnioskowała, nie wymaga pracy kreatywnej ani żadnego wytworzenia nowej informacji przez organ, a wyłącznie wyszukania określonych informacji i udostępnienia, zupełnie jak w przypadku każdej innej informacji prostej. Zarzuciła, że organ nie wyjaśnił w ogóle jakiego nakładu pracy wymaga realizacja wniosku (np. ile kart za okres 1 stycznia - 30 czerwca 2022 r. organ musiałby udostępnić w celu realizacji wniosku), nie wskazuje szacunków roboczogodzin koniecznych do realizacji wniosku. Organ nie przedstawia także czynności koniecznych do realizacji wniosku, a wykraczających poza zwykłe przekształcenie. Tym samym nie ma podstaw do przyjęcia, że w istocie do realizacji wniosku konieczne jest przetworzenie informacji. Skarżąca podniosła, że organ nie wykazał w wystarczający
i przekonujący sposób, że wnioskowana informacja ma charakter przetworzony. Zdaniem skarżącej organ mógłby udostępnić informację w sposób, który nie zaburzy jego funkcjonowania, poprzez wydłużenie terminu odpowiedzi na zasadzie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Zastosowane na gruncie niniejszej sprawy ograniczenie prawa do informacji ma charakter nieproporcjonalny i jako takie jest niezgodne z art. 31 ust. 3 i art. 61 ust. 3 Konstytucji RP. Skarżąca wskazała, że 3 listopada 2021 r. wystosowała do organu podobny wniosek, żądając udostępnienia zarówno kart zwierząt jak i rejestrów, rozmieszczenia zwierząt oraz ankiet zwrotu do schroniska za okres od początku 2021 r. W związku z tym faktem organ udostępnił żądane rejestry, spisy rozmieszczenia
i ankiety oraz część kart (ponad 200 kart ewidencyjnych) na podstawie wskazanego przez nią interesu publicznego. Organ nie udostępnił natomiast części kart zwierząt, wybierając arbitralnie, które karty udostępnić, a które nie, co jest przedmiotem postępowania o sygnaturze akt: II SA/OI 516/22. W związku z powyższym, chcąc pozyskać informacje o zwierzętach przyjętych do schroniska w 2022 r., skarżąca w znacznym stopniu ograniczyła zakres jednostkowego wniosku, żądając jedynie udostępnienia rejestrów i ankiet za pierwszą połowę 2022 r. oraz ankiet zwrotu zwierząt za ten okres i 2 zestawień rozmieszczenia przypadających na koniec 2021 r. i na 30 czerwca 2022 r. W ocenie skarżącej w znaczny sposób ograniczyła zatem zakres żądanych danych względem tych, które już udostępnił jej organ zaledwie pół roku wcześniej. W przekonaniu skarżącej organ wydał arbitralnie decyzję odmowną na podstawie sobie tylko znanych kryteriów. Zignorował natomiast całkowicie argumenty skarżącej.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Schroniska wniósł o jej odrzucenie, jako wniesionej po terminie, ewentualnie o oddalenie skargi. Uzasadniając wniosek
o odrzucenie skargi, wskazał, że niniejsza treść wniosku jest w zasadzie powtórzeniem wniosku skarżącej z dnia 19 maja 2022 r. (ust. 1-7). W powyższym zakresie została wydana decyzja odmowna z dnia 30 maja 2022 znak SCHR.7080.22.2022, której skarżąca nie zaskarżyła. W decyzji tej organ wypowiedział się w zakresie analogicznym, jak w przedmiocie niniejszego wniosku. Stąd termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego powinien być liczony od dnia odebrania decyzji odmowej
z 30 maja 2022, tj. od 3 czerwca 2022 r. Dalej organ argumentował, że we wniosku skarżąca zażądała informacji bardzo obszernej, obejmującej całą działalność Schroniska w danym obszarze. Ilość dokumentów do skserowania, zanonimizowania
i dokonania innych czynności technicznych to 89 stron rejestrów zawierających 457 wpisów. Podniesiono, że niniejszy wniosek, decyzja oraz w konsekwencji skarga do WSA, jest jedną w wielu wniesionych przez skarżącą. Dotychczas skarżąca, wystąpiła
z wnioskami z dnia 3 listopada 2021 r., 19 listopada 2021 r., które zakończyły się postępowaniem sądowo-administracyjnym o sygn. akt: II SA/Ol 9/22, II SA 10/22,
II SA/Ol 432/22, II SA/Ol 516/22, oraz 19 maja 2022 r., 4 lipca 2022 r., 19 lipca 2022 r.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych z dnia 19 grudnia 1966r. (Dz. U. z 1977r. Nr 38, poz. 167), organ wskazał, że jest on w zasadzie powtórzeniem art. 10 ust. 1 Konwencja
o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz.U. 1993 Nr 61, poz. 284). Powyższe przepisy w sposób bardzo ogólny mówią o korzystaniu z informacji. Przy czym odpowiednio art. 19 ust.3 Paktu oraz art. 10 ust. 2 Konwencji, wskazują, że te ogólne zasady są ograniczane przez stosowne ustawy w krajowych porządkach prawnych. W kontekście niniejszej sprawy i jej zakresu, powyższe postanowienia wypełnia ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022r. poz. 902, dalej jako: "u.d.i.p."). Art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. przewiduje dwa rodzaje informacji publicznej: prostą oraz przetworzoną. Ustawa nie zawiera definicji ani informacji publicznej prostej, ani informacji publicznej przetworzonej. Natomiast judykatura i doktryna wskazuje, że informacja przetworzona to taka, która co do zasady wymaga dokonania stosownych analiz, obliczeń zestawień statystycznych, ekspertyz połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskiwanie określonych środków osobowych i finansowych. Natomiast informacja prosta to taka, która nie wymaga powyższych czynności, przy czym tzw. anonimizacja decyzji, polegająca na wykreśleniu z niej niektórych elementów formalnych dotyczących danych osobowych stron bez naruszenia samego rozstrzygnięcia administracyjnego, nie jest przetworzeniem informacji. Powyższe rozróżnienie sprawdza się w przypadku, gdy anonimizacja informacji publicznej dotyczy niewielkiej liczby dokumentów, gdyż wtedy trudno mówić o dużym nakładzie pracy organu włożonym w anonimizację dokumentów, który by zakłócał normalny tok działania podmiotu zobowiązanego. Warto podkreślić, że sama czynność anonimizacji nie polega tylko na technicznym usunięciu danych, gdyż w celu udostępnienia informacji publicznej "prostej" należy przeczytać dokument, ustalić dane podlegające ewentualnej anonimizacji, ustalić, czy w świetle art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej ustalone dane rzeczywiście podlegają anonimizacji i dopiero następnie dokonać czynności technicznej anonimizacji. W orzecznictwie wyraźnie wskazuje się, że szeroki zakres wniosku, wymagający zgromadzenia, zanonimizowania i sporządzenia kserokopii wielu dokumentów, może wymagać aż takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, że zakłóci to normalny tok działania podmiotu zobowiązanego. W takim przypadku należy uznać, że wniosek faktycznie dotyczy informacji publicznej przetworzonej (vide NSA w wyroku z 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 1764/14). Organ podkreślił, że w niniejszej sprawie zanonimizowania wymagać będzie prawie 500 wpisów w rejestrach. Podniósł, że Schronisko jest niewielką pod względem osobowym jednostką organizacyjną, w której w zasadzie jednoosobowo sprawami administracyjnymi zajmuje się dyrektor. Oprócz obowiązków wynikających z pełnionej funkcji, dyrektor placówki jest także, a może przede wszystkim, lekarzem weterynarii, świadczącym pomoc w schronisku. Niewątpliwie zatem wnioskowana informacja ma charakter informacji przetworzonej, stąd zasadne było wezwanie wnioskodawczyni do wykazania istotnego interesu publicznego. Organ stwierdził, że rozpatrując wniosek z 3 listopada 2021 r. błędnie uznał, że fakt bycia przez jakiś czas wolontariuszem w schronisku przez skarżącą uzasadnia w sposób dostateczny istnienie istotnego interesu publicznego. Zaznaczył, że w obecnych rozstrzygnięciach organ opiera się na najnowszym orzecznictwie sądowoadministracyjnym podjętym już po 3 listopada 2021 r. Powołując się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2022 r., III OSK 5090/21; z dnia 26 stycznia 2022 r., III OSK 1069/21 i z dnia 13 stycznia 2022 r., III OSK 690/21, organ wskazał na dwie przesłanki świadczące o spełnieniu kryterium "szczególnej istotności dla interesu publicznego": 1. kryterium podmiotowe, tj. kwalifikowany rodzaj podmiotu występującego z wnioskiem o dostęp do informacji publicznej np. poseł, senator itp.;
2. kryterium przedmiotowe, tj. wykazanie, że informacja publiczna może przyczynić się do wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji państwa w szerokim tego słowa znaczeniu. Organ stwierdził, że przedstawione przez skarżącą powody, dla których żąda informacji bądź co bądź godne naśladowania, w świetle powyższego orzeczenia NSA są niewystarczające.
W piśmie z 30 września 2022 r. skarżąca nie zgodziła się z organem, że skarga wniesiona została po terminie. Wskazała, że wniosek z 19 maja 2022 r. dotyczył innego zakresu danych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje :
Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 120 i art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej jako: "p.p.s.a."), na zgodny wniosek stron.
Merytoryczne rozpoznanie skargi poprzedzone jest badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Sąd nie dopatrzył się w realiach niniejszej sprawy podstaw do odrzucenia skargi. Zakres wniosku z 4 lipca 2022 r. nie jest tożsamy z wnioskiem z 19 maja
2022 r., załatwionym ostateczną decyzją z 30 maja 2022 r. Oba wnioski choć częściowo się pokrywają, to obejmują różne okresy działalności Schroniska.
Wskazać też należy, że zaskarżona decyzja z 2 sierpnia 2022 r. wydana została w trybie art. 17 ust. 1 u.d.i.p., a nie jak błędnie wskazał organ w trybie art. 16 u.d.i.p. Dyrektor Schroniska nie jest organem władzy publicznej, w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., ale podmiotem wykonującym zadania publiczne i dysponującym majątkiem publicznym, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Stosownie do art. 17 ust. 2 u.d.i.p. od decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej, wydanej przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji, niebędący organem władzy publicznej, służy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. O czym organ nie pouczył skarżącej, wskazując jedynie, że od decyzji służy skarga do WSA w Olsztynie
w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Okoliczność ta nie miała jednak znaczenia dla oceny dopuszczalności skargi. Zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Skarżąca wywiodła skargę w ustawowym terminie, gdyż zaskarżona decyzja została jej doręczona 8 sierpnia 2022 r., a skarga nadana została w placówce pocztowej 29 sierpnia 2022 r.
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021r. poz. 137) oraz art. 133 § 1, art. 134 § 1
w zw. z art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami
i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może mieć miejsce w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zaskarżonej decyzji nie można przypisać tego rodzaju naruszeń. Istota sporu dotyczy zakresu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Zdaniem skarżącej wnosiła o udostępnienie prostej informacji publicznej, natomiast organ przekonywał, że realizacja wniosku byłaby bardzo czasochłonna i dezorganizująca pracę Schroniska.
W ocenie Sądu argumenty organu są racjonalne i zasługują na uwzględnienie. Organ wyjaśnił, że w celu realizacji wniosku trzeba byłoby skserować i zanonimizować 89 stron rejestrów zawierających 457 wpisów. Przy czym skarżąca nie zwracała się tylko
o udostępnienie kopii konkretnych dokumentów, ale domagała się rejestru z podziałem na psy i koty, psy dorosłe i szczenięta, koty dorosłe i kocięta. Wymagałoby to dokonania nowych zestawień, nieistniejących dotychczas. To samo dotyczy żądanych zestawień rozmieszczenia zwierząt z podziałem na psy i koty. Uporządkowanie tych informacji bez wątpienia wymagałoby znacznego nakładu pracy od Dyrektora Schroniska, który jak podkreślał jest jedyną osobą w Schronisku zajmującą się sprawami administracyjnymi
i jednocześnie jest lekarzem weterynarii, a więc, powinien się skupić na leczeniu
i pomaganiu zwierzętom. Realizacja wniosku wymagałaby przeanalizowania obszernych danych, ich wyodrębnienia, a następnie zestawienia zgodnie
z wymaganiami skarżącej, jak również zanonimizowania, co zakłóciłoby normalny tok działania organu. Powyższe przekonuje, że wniosek dotyczy informacji przetworzonej, w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, który skład orzekający podziela, zgodnie z którym z uwagi na pracochłonność realizacji wniosku, również suma informacji prostych może być traktowana jako informacja przetworzona (por. wyroki: WSA w Krakowie z dnia 28 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 261/17; WSA w Olsztynie z dnia 11 września 2018 r., sygn. akt II SA/Ol 561/18, NSA z 4 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1645/14; z 5 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 863/14
i z 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 792/11,publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA"). Za tym stanowiskiem opowiedział się także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 1526/16 (publ. w CBOSA), przyjmując, że także suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników, szerokiego zakresu wniosku powodującego konieczność przekształcenia (zanonimizowania) wielu dokumentów, co może zakłócić normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudnić wykonywanie przypisanych mu zadań, może być uznane za przetworzenie informacji prostych w rozumieniu art. 3 ust 1 pkt 1 u.d.i.p. Stanowisko to podzielił również skład NSA w wyroku z 21 czerwca 2022 r. ,sygn. akt III OSK 5136/21, publ. w CBOSA. W wyroku z dnia 28 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 1898/15 Naczelny Sąd Administracyjny także przekonująco argumentował, że informacja przetworzona jest przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji nie dysponuje na dzień złożenia wniosku gotową informacją.
W ocenie Sądu, w sprawie jest oczywiste, że organ musiałby specjalnie dla skarżącej wykonać znaczny nakład pracy, poświęcić znaczny czas i zaangażowanie intelektualne, musiałby przygotować wnioskowaną dokumentację kosztem pozostałych obowiązków służbowych. Sama skarżąca ma tego świadomość, skoro przyznała
w skardze, że organ mógłby skorzystać z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. z uwagi na czasochłonność realizacji wniosku. Nie budzi również wątpliwości w sprawie, że wnioskowane dokumenty mogłyby zawierać dane wrażliwe podlegające ochronie
z mocy art. 5 ust. 1, ust. 2 i ust. 2a u.d.i.p. Stosownie do tych unormowań prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych
w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1). Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2). Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o przymusowej restrukturyzacji (ust. 2a). W świetle tych przepisów realizacja wniosku skarżącej oznaczałaby konieczność analizy każdej pozycji rejestru, każdej ankiety dotyczącej powodów oddania zwierząt do schroniska czy zwracanych po adopcji w zakresie danych wrażliwych, co wymagałoby
z pewnością uwagi i wiedzy, jakie dane należy zanonimizować. W cytowanym wyroku
z dnia 27 marca 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że prawo do prywatności, statuowane w art. 47 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zagwarantowane jest m.in. w aspekcie ochrony danych osobowych, przewidzianej
w art. 51 Konstytucji RP. Przepis art. 47 Konstytucji RP stanowi, że każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym. Przez życie prywatne należy przy tym rozumieć takie wydarzenia, które nie są bezpośrednio związane z wykonywaniem przez daną osobę zadań i kompetencji organów władzy publicznej, czy też innej działalności
o publicznym znaczeniu (zob. P. Winczorek "Komentarz do Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej", Warszawa 2008, str. 114; wyrok SN - Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 3 października 2002 r. sygn. akt III RN 89/2002, OSNP 2003/18 poz. 426). NSA dostrzegł, że prywatność jest pojęciem szerokim, niepoddającym się wyczerpującej definicji. Z tego względu, zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie podaje się jedynie przykładowo, jak należy je rozumieć. Niewątpliwie jednak prawo do prywatności ma charakter wolnościowy, gdyż zapewnia jednostce swobodę dysponowania informacjami na własny temat. Ochronie podlega przy tym nie tylko prawo do poszanowania życia rodzinnego, osobistego, czci i dobrego imienia, ale
i informacje o stanie zdrowia, sytuacji finansowej, czy np. tajemnica korespondencji.
Zatem w przypadku anonimizacji dokumentów, której to konieczności skarżąca nie neguje, nie chodzi tylko o usunięcie danych wprost identyfikujących dany podmiot, ale o rozważenie, czy sam przedmiot sprawy musi podlegać ochronie. W takiej sytuacji, uwzględniając zakres wniosku, w tym żądane treści, wskazany okres i ilość dokonanych w tym czasie rejestracji, uprawnione jest twierdzenie organu, że załatwienie wniosku skarżącej wymagałoby znacznego nakładu pracy.
Zgodzić należy się więc z organem orzekającym, że wnioskowane informacje stanowią informację przetworzoną, której udostępnienie wymagało wykazania przez wnioskodawcę szczególnie istotnego interesu publicznego. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. informacja przetworzona podlega udostępnieniu tylko w zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Oznacza to, że wnioskodawca powinien wskazać cel żądanej informacji, do czego zostanie wykorzystana, czemu ma służyć. Organ zaś ocenia, czy podany cel wykorzystania informacji przetworzonej ma szczególnie istotne znaczenie dla interesu publicznego.
W wyroku z dnia 18 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 2129/16, Naczelny Sąd Administracyjny wytłumaczył, że dla dokonania prawidłowej oceny, czy udzielenie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, ma znaczenie nie tylko intencja wnioskodawcy i wskazany przez niego cel, lecz także istota i charakter żądanej informacji. W art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. chodzi m. in. o to, czy uzyskanie danej informacji przetworzonej może mieć realne znaczenie dla funkcjonowania określonych struktur publicznych w konkretnej dziedzinie życia społecznego i wpływać na usprawnienie wykonywania zadań publicznych dla dobra wspólnego danej społeczności. Dla uzyskania informacji publicznej przetworzonej istotne jest nie tylko, że jest ona ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców ale, że jej uzyskanie stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania państwa, np. usprawniałoby działanie jego organów (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 1870/10, wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 lutego 2006 r., II SA/Wa 1721/05, dostępne w CBOSA). Aktualność tego stanowiska potwierdzają wyroki NSA cytowane przez organ w odpowiedzi na skargę.
Mając powyższe na uwadze, jak również uwzględniając argumentację skarżącej, że wnioskowane informacje miałyby służyć promowaniu w mediach społecznościowych adopcji zwierząt, edukacji humanitarnej oraz transparentności działania Schroniska, nie można stwierdzić, aby służyłoby to usprawnieniu wykonywania zadań publicznych. Deklarowane działanie skarżącej ma jedynie walor informacyjny. Rozpowszechnianie
w mediach społecznościowych uzyskanych informacji publicznych, do których dostęp ma każdy obywatel na równych prawach indywidualnie, nie stanowi okoliczności, która przemawiałaby za istnieniem szczególnego interesu publicznego do żądania udostępnienia przetworzonej informacji publicznej.
Dostrzec należy, że ukonstytuowane w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP obywatelskie prawo do uzyskiwania informacji o działalności podmiotów realizujących zadania publiczne i dysponujących majątkiem publicznym nie ma charakteru bezwzględnego. Stosownie do art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. W myśl art. 61 ust. 4 Konstytucji RP, tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy. Tak samo art. 19 ust. 3 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych dopuszcza możliwość wprowadzenia ograniczeń prawa do informacji, które powinny być wyraźnie przewidziane przez ustawę i które są niezbędne w celu: a) poszanowania praw i dobrego imienia innych; b) ochrony bezpieczeństwa państwowego lub porządku publicznego albo zdrowia lub moralności publicznej. Podobnie stanowi art. 10 ust. 2 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Skoro więc ustawodawca zastrzegł, że dostęp do informacji przetworzonej wymaga wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, to nie można upatrywać istnienia takiego interesu ogólnie w prawie dostępu do informacji publicznej, wyartykułowanym w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. Przepisy omawianej ustawy konkretyzują właśnie realizację zagwarantowanego w art. 61 Konstytucji RP prawa do otrzymywania informacji publicznej. Na mocy art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. domaganie się od organu obszernej analizy posiadanych danych i zestawienia ich w żądaną formę, co wymaga od organu opracowania nowego dokumentu, zawierającego określony zespół danych, czy też konieczność zanonimizowania wielu dokumentów, uzasadnia wykazanie szczególnie istotnego interesu publicznego, gdyż wymaga od organu znacznego zaangażowania, kosztem realizacji innych obowiązków.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę jako niezasadną.