II SA/Ol 588/22

II SA/Ol 588/22 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2022-12-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-08-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Ewa Osipuk
Grzegorz Klimek
Katarzyna Matczak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 34 ust. 1, art. 35 ust. 1 lit. a,
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2021 poz 741
art. 4 ust. 1, art. 14 ust. 8
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.
Dz.U. 2021 poz 777
art. 46 ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk asesor WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 3 czerwca 2022 r. wydaną z upoważnienia Wojewody Warmińsko-Mazurskiego (dalej jako: "Wojewoda" lub "organ odwoławczy") przez Zastępcę Dyrektora Wydziału Infrastruktury i Nieruchomości Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Wojewódzkiego w Olsztynie, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej jako: "k.p.a.") utrzymano w mocy decyzję Starosty Olsztyńskiego (dalej jako: "Starosta" lub "organ I instancji") z 10 marca 2022 r. odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania na rzecz [...] Sp. z o.o. (dalej jako: "Spółka", "inwestor" lub "strona skarżąca") decyzji o pozwoleniu na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] o wysokości całkowitej 55,95 m n.p.t. wraz z instalacją radiokomunikacyjną i infrastrukturą zasilającą na działce nr [...].
W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. Podano, że wniosek o wydanie pozwolenia na budowę wskazanej stacji bazowej telefonii komórkowej został złożony przez pełnomocnika Spółki 7 stycznia 2022 r. Następnie postanowieniem z 18 stycznia 2022 r. Starosta nałożył na Spółkę obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości w dokumentacji projektowej. Inwestor 28 stycznia 2022 r. przedłożył organowi I instancji uzupełnioną dokumentację i ustosunkował się do nałożonych obowiązków. Decyzją z 10 marca 2022 r. Starosta odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej, wskazując, że planowana inwestycja jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] w zakresie wysokości zabudowy, wymaganej ilości miejsc postojowych oraz zieleni izolacyjnej. Od tej decyzji Spółka złożyła odwołanie, nie zgadzając się z ustaleniami organu i wskazując, że ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania dotyczą budynków, nie dotyczą zaś ustaleń dla obiektów budowlanych jakimi są stacje bazowe telefonii komórkowej. Rozpoznając sprawę, organ odwoławczy podniósł, że z treści art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm., dalej jako: P.b.) wynika zgodność z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która jest podstawowym kryterium oceny zamierzeń inwestycyjnych podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Ustalono, że w okolicznościach sprawy bezsporne pozostaje, że działka, na której planowana jest realizacja inwestycji, objęta jest postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] i jest oznaczona symbolem "C39UP" - teren zabudowy usługowej i/lub produkcyjnej. Stosownie do § 19 wskazanego planu miejscowego dla terenu oznaczonego symbolem "C39UP" dopuszcza się zabudowę usługową i/lub produkcyjną o funkcji nieuciążliwej, przeznaczenie uzupełniające infrastruktura techniczna, zieleń urządzona, dojścia i dojazdy. Maksymalna wysokość zabudowy 12,0 m. Natomiast z § 5 pkt 8 planu miejscowego wynika, że inwestycje celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, można lokalizować w przypadku, gdy taka inwestycja zgodna jest z przepisami odrębnymi. Ponadto dla terenów oznaczonych symbolem "C12UP, C14UP, C18UP, C21UP, C22UP, C45O" ograniczenie wysokość zabudowy: maksymalnie 15,0 m nie dotyczy wysokości obiektów nie będących budynkami, w tym inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Podano, że dokumentacja przedsięwzięcia potwierdza, że dotyczy ona budowy bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej, będącej obiektem infrastruktury technicznej sieci telekomunikacyjnej. Projektuje się bowiem wieżę typu BOTE2 54 o wysokości całkowitej 55,95m n.p.t. Wieża stanowi konstrukcję nośną dla anten sektorowych i radiolinii wraz z urządzeniami pomocniczymi. W związku z tym, do tego przedsięwzięcia odnosi się powołany wyżej zapis planu miejscowego określający dopuszczalną wysokość zabudowy. Jednocześnie wyjaśniono, że zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych dopuszczalne jest lokalizowanie tego rodzaju inwestycji wówczas, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie miejscowym przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. W ocenie Wojewody zasadnie uznano, że projektowana inwestycja narusza ustanowiony w planie zakaz, tj. ograniczenie wysokości obiektów budowlanych do 15,0m i w tym zakresie jest sprzeczna z planem. Zaznaczono przy tym, że konieczności uwzględnienia przez plan ograniczenia wysokości obiektów budowlanych do 15,0m, w strefie "C39UP", nie można było również ominąć przy zastosowaniu art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Obowiązek uwzględniania przez organ administracji publicznej treści powołanego przepisu przy ocenie zgodności inwestycji z zakresu łączności publicznej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może prowadzić do pominięcia przez organ administracji tych zapisów planu, których treść jest jasna i precyzyjna. Organ administracji jest obowiązany do stosowania przepisów aktu prawa miejscowego powszechnie obowiązującego na obszarze gminy, co wprost wynika z art. 6 k.p.a. ustalającego zasadę, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Podano, że w orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że z treści art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych wynika, że plan miejscowy nie może wprowadzać zakazu lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych na całym obszarze objętym planem uniemożliwiającego realizację takiego celu publicznego. Nie oznacza to jednak, że plan miejscowy nie może wprowadzać ograniczeń, czy to w zakresie lokalizacji (czyli do określonego terenu), czy też ograniczeń co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsce, w którym będą zlokalizowane. Wojewoda podzielił stanowisko Starosty, zgodnie z którym, z treści art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie można wyprowadzać normy pozbawiającej organy gmin prawa do kształtowania przestrzeni poprzez wprowadzanie zakazów czy ograniczeń wysokości zabudowy, zaś przepis ten nie przyznaje przedsiębiorstwom telekomunikacyjnym uprawnień do kształtowania polityki przestrzennej. Przysługujące na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organom gminy władztwo planistyczne zostało, przytoczoną regulacją ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, jedynie ograniczone, a nie wykluczone, w zakresie decydowania o lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej i jej warunkach.
W ocenie Wojewody w tej sprawie plan miejscowy, będący odniesieniem dla oceny dopuszczalności planowanej inwestycji, nie wprowadza zakazów, które uniemożliwiałyby lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a wprowadza jedynie dopuszczalne prawem ograniczenia wysokości zabudowy. Jedynie dla terenów o symbolu "C12UP, C14UP, C18UP, C21UP, C22UP, C45O" plan nie ogranicza wysokości obiektów nie będących budynkami, które dotyczą inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Jednocześnie Wojewoda zgodził się ze stanowiskiem Spółki co do braku konieczności zagwarantowania dla przedmiotowej inwestycji miejsc postojowych oraz pasa zieleni urządzonej wzdłuż linii rozgraniczającej z terenem elementarnym o symbolu C37MNU. Zgodnie z ustaleniami planu miejscowego dla terenu "C39UP" miejsca postojowe należy przewidzieć, jeżeli wynikają z programu inwestycji. Z projektu budowlanego wprost wynika, że planowana stacja bazowa telefonii komórkowej jest obiektem bezobsługowym i nie wymaga zagwarantowania ustalonej w planie miejscowym ilości miejsc postojowych oraz nie jest zlokalizowana na terenie pasa o szerokości min. 5,0 m wzdłuż linii rozgraniczającej z terenem elementarnym o symbolu C37MNU, gdzie przewidziana jest zieleń izolacyjna. Jednak ustalenia te pozostają bez wpływu na poprawnie ustaloną przez organ I instancji niezgodność inwestycji z planem miejscowym w zakresie wysokości zabudowy.
Spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła na to rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, podnosząc zarzuty:
1. naruszenia art. 87 ust 2 i art. 94 Konstytucji RP w związku z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 741 ze zm., dalej jako: "u.p.z.p.") oraz art. 4 ust. 1 i art 15 ust 2 pkt 10 w związku z art. 1 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w związku z art. 46 ust 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2021 r. poz. 777, dalej: "ustawa o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych") poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało przyjęciem przez Radę Miejską [...] uchwały z [...] w sprawie zmian miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego miasta [...] (dalej jako: "plan miejscowy") z pominięciem regulacji rangi konstytucyjnej i ustawowej dla tworzenia aktów prawa miejscowego i:
a) wprowadzenia rozwiązań zakazujących lub znacznie utrudniających realizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów ustaw z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz.U. z 2020 r. poz. 1990 ze zm., dalej jako: "u.g.n."), na całym terenie objętym planem miejscowym;
b) ustalenia nieostrych, uznaniowych pojęć odnoszących się do zasad lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej służących świadczeniu usług telekomunikacyjnych w technologii mobilnej, m.in. stacji bazowych telefonii komórkowej;
2. naruszenie art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego polegające na wprowadzeniu w planie miejscowym rozwiązań, które uniemożliwiają, jak również mogą uniemożliwiać lokalizowanie na całym terenie obowiązywania planu miejscowego inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu u.g.n. także w sytuacji, gdy taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi;
3. naruszenie art. 46 ust. 1-2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w zw. z art. 113 ust. 3 pkt 5 P.t. oraz art. 4 i art. 15 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 3 pkt 19 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (tekst jednolity Dz.U. z 2021 r., poz. 670, dalej jako: "ustawa o informatyzacji") poprzez przekroczenie władztwa planistycznego gminy skutkujące sprzecznym z prawem ograniczeniem rozwoju bezprzewodowej sieci telekomunikacyjnej na całym terenie objętym planem miejscowym, jak również przyjęciem planu miejscowego w zaskarżonej części z naruszeniem zasady neutralności technologicznej, w sposób zagrażający realizacji przez Spółkę swoich zobowiązań przetargowych względem Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej jako: "Prezes UKE");
4. naruszenie art. 2, art. 8, art. 20, art. 22, art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 2, art. 37 i art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (tekst jednolity Dz.U. z 2021 r., poz. 162, dalej jako: "P.p.") w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (tekst jednolity Dz.U. z 2021 r., poz. 576, dalej jako: "P.t.") poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że dopuszczalne jest ustalanie nieostrych i uznaniowych ograniczeń w zakresie warunków lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej na obszarze objętym planem miejscowym, powodujących ograniczenie możliwości rozwoju sieci telekomunikacyjnych, przy braku ograniczeń w lokalizowaniu infrastruktury służącej świadczeniu usług w technologii stacjonarnej, co skutkuje ograniczeniem strony skarżącej możliwości świadczenia usług w technologii mobilnej, tym samym dyskryminując ją na rynku usług telekomunikacyjnych.
5. naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji dokonanie błędnej jego oceny.
W związku z zarzutami wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także zasądzenie od organu na rzecz Spółki zwrotu kosztów procesu, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skargi podano, że organy dokonały błędnej interpretacji treści obowiązującego planu miejscowego, co doprowadziło do wydania niezgodnych z prawem decyzji. Wskazano, że art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych wyłącza możliwość wprowadzania w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego zakazów uniemożliwiających lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, podobnie jak i przyjmowania rozwiązań uniemożliwiających lokalizowania takiej inwestycji, jeżeli jest ona zgodna z przepisami odrębnymi. Takie rozwiązania są prawnie dopuszczalne wyłącznie wówczas, jeżeli istnieje konkretny przepis prawa, który je wprowadza. Tym samym, przepis ten ogranicza władztwo planistyczne gminy w zakresie, w jakim kształtuje ona zasady lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Zatem w planie miejscowym nie można ustanawiać zakazów lub wprowadzać ograniczeń stanowiących w istocie zakaz lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zaznaczono, że zgodnie z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 ust. 1 u.g.n. w zw. z art. 2 pkt 8 P.t. i art. 4 pkt 18 u.g.n. w zw. z art. 2 pkt 31 P.t. realizacja infrastruktury z zakresu łączności publicznej (tj. infrastruktury telekomunikacyjnej służącej zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych, czyli usług dostępnych dla ogółu użytkowników) jest inwestycją celu publicznego z zakresu łączności publicznej, na co wskazują poglądy doktryny, jak i obowiązująca linia orzecznicza sądów administracyjnych. Wskazano również, że plan miejscowy, jak każdy akt prawa miejscowego, powinien spełniać zasady prawidłowej i rzetelnej legislacji, zaś istotne naruszenia zasad sporządzania planu, w tym zasady prawidłowej legislacji wynikającej z art. 2 Konstytucji RP skutkują nieważnością planu miejscowego. Tymczasem w tej sprawie możliwość lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej została ograniczona, w szczególności poprzez odniesienie się do pojęć nieostrych takich, jak "wysokość zabudowy", podczas gdy pojęcie to nie zostało zdefiniowane w obowiązującym planie miejscowym, ani też w u.p.z.p., czy przepisach wykonawczych do tej ustawy. Podniesiono, że wieloznaczne i niedookreślone pojęcia takie, jak "wysokość zabudowy", użyte w planie miejscowym uzależniają możliwość lokalizowania stacji bazowych od uznania organów administracji, pozostając w sprzeczności z zasadami prawidłowej legislacji. Podkreślono, że racjonalnie stanowione prawo powinno być jasne, precyzyjne, w szczególności w zakresie określania praw i obowiązków adresatów oraz zrozumiałe i jednoznaczne dla każdego. Nieprecyzyjna treść planu miejscowego powoduje także bezprawne ograniczenie Spółki w zakresie możliwości prowadzenia na terenie objętym planem miejscowym działalności telekomunikacyjnej, pozwalającej na świadczenie usług bezprzewodowych za pomocą stacji bazowych wykorzystujących technologię połączeń radiowych, jak również dyskryminuje ją w stosunku do przedsiębiorców świadczących usługi telekomunikacyjne w technologii stacjonarnej, co jest niedopuszczalne w świetle postanowień rangi konstytucyjnej. Poza tym jest to sprzeczne także z przewidzianą przez prawodawstwo unijne zasadą neutralności technologicznej. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, wskazano, że plan miejscowy nie może wprowadzać na całym obszarze objętym planem zakazu lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych, uniemożliwiającego lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Nie oznacza to jednak, że plan miejscowy nie może wprowadzać pewnych ograniczeń, czy to w zakresie lokalizacji inwestycji, ich rozmieszczenia w terenie, czy też ograniczeń co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsca, w których będą zlokalizowane, bądź ograniczeń z uwagi na ochronę innych wartości istotnych z punktu widzenia gospodarowania przestrzenią. Jednak takie ograniczenia muszą czynić zadość wymaganiom poprawnej legislacji. Zauważono, że sprecyzowanie w planie miejscowym sposobu obliczania wysokości zabudowy, tj. określenie od jakiego punktu do jakiego punktu wysokość ta powinna być liczona, może mieć istotne znaczenie dla realizacji celu art. 15 ust. 2 u.p.z.p. w związku z art. 1 ust. 1 tej ustawy. Podkreślono, że najważniejszą charakterystyczną cechą stacji bazowej telefonii komórkowej jest jej wysokość nad poziomem terenu. Stacje bazowe dla swego poprawnego działania wymagają instalacji w punktach górujących nad okolicą, w przeciwnym wypadku stacja nie będzie działała w pełni efektywnie i nie zapewni dostępu do usług telefonii komórkowej takiej liczbie użytkowników, jakiej zapewniłaby antena o takiej samej mocy lecz zawieszona wyżej. Stąd też, niezbędne jest jasne i szczegółowe określenie zasad obliczania wysokości zabudowy w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Podniesiono, że w § 5 pkt 8) zd. 3 planu miejscowego ustalone zostały zasady modernizacji, rozbudowy i budowy infrastruktury technicznej, zgodnie z którymi inwestycje celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, można lokalizować w przypadku, gdy taka inwestycja zgodna jest z przepisami odrębnymi. Zdaniem strony skarżącej regulacja ta w sposób jasny wskazuje na możliwość lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej na całym obszarze objętym tym planem miejscowym, pod warunkiem zgodności z przepisami odrębnymi. Jednocześnie podniesiono, że plan miejscowy nie określa w jaki sposób obliczać wysokość zabudowy, tj. nie wskazuje punktów jakie należy brać pod uwagę podczas obliczania wysokości, co efektywnie czyni przedmiotowe postanowienie niemożliwym do poprawnej interpretacji, a tym samym zamiast pozwalać adresatowi normy na poprawne, obiektywne określenie dopuszczalnej wysokości zabudowy, zostaje ona poddana uznaniowości administracyjnej organów architektoniczno-budowlanych. Zaznaczono przy tym, że pozostałe postanowienia pkt 5 karty "C39UP" w sposób jednoznaczny odnoszą się do zabudowy budynkowej (liczba kondygnacji, intensywność zabudowy, teren biologicznie czynny, rodzaj i nachylenie dachu), w związku z czym uzasadnione jest przyjęcie, że pkt 5 lit. c) mówiący o wysokości zabudowy również będzie znajdował zastosowanie wyłącznie do zabudowy budynkowej. Przeciwna interpretacja doprowadziłaby do wewnętrznej sprzeczności między pkt 5 lit. c) karty "C39UP" a w § 5 pkt 8) zd. 3 planu miejscowego, co oznacza, że taka interpretacja jest niedopuszczalna w świetle obowiązujących zasad interpretacyjnych. Dlatego w ocenie strony skarżącej, w sprawie zastosowanie winien znaleźć jedynie przepis § 5 pkt 8) zd. 3 planu miejscowego, który w sposób jednoznaczny odnosi się do kwestii budowy infrastruktury telekomunikacyjnej będącej inwestycją celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Natomiast przepis pkt 5 lit. c) karty "C39UP", z uwagi na jego niejasność i niedookreślenie oraz fakt, że odnosi się on do zabudowy budynkowej nie powinien znajdować w przedmiotowej sprawie zastosowania.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wraz z argumentacją przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy wniosek taki został złożony przez Wojewodę w odpowiedzi na skargę (k.16 akt sądowych), której odpis został doręczony stronie skarżącej 16 sierpnia 2022 r. (k. 36 akt sądowych). W zakreślonym terminie nie zażądano przeprowadzenia rozprawy.
Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę, sąd doszedł do przekonania, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie jest obarczone wadami prawnymi, które miały lub mogły mieć wpływ na wynik sprawy.
Sąd nie ujawnił także podstaw do sformułowania oceny o istotnym naruszeniu przepisów art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), dalej jako: "K.p.a."
Istota problemu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organy administracji architektoniczno-budowlanej prawidłowo rozstrzygnęły o odmowie zatwierdzenia na wniosek inwestora, projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...], wieża typu BOT-E2 54 o wysokości całkowitej 55,95 m n.p.m. wraz z instalacją radiokomunikacyjną i infrastrukturą zasilającą na działce [...], o czym orzeczono w zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia 3 czerwca 2022 r.
Materialnoprawną podstawę decyzji stanowią przepisy powołanej już wcześniej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351, ze zm) dalej jako: "P.b.". Zgodnie z art. 34 ust. 1 P.b. projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednak dla terenu objętego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie wydaje się decyzji o warunkach zabudowy, zaś kwestia warunków zabudowy na takim terenie podlega ocenie organu wydającego pozwolenie na budowę w oparciu o normy ustalone w tym planie. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę bowiem, właściwy organ sprawdza między innymi zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego (art. 35 ust. 1 pkt 1 lit.a) P.b.). Oznacza to, że organ architektoniczno-budowlany jest zobowiązany poddać dokładnej analizie zapisy obowiązującego na danym obszarze planu miejscowego i ocenić przedłożony do zatwierdzenia projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany pod kątem jego zgodności z ustaleniami takiego planu.
Jak wynika z treści przywołanego przepisu, ustawodawca określił w nim zakres obowiązków organu, których celem jest sprawdzenie projektu budowlanego. Inaczej mówiąc, normatywnym obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej jest zbadanie zgodności rozwiązań z projektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Plan zagospodarowania przestrzennego kształtuje sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, w tym możliwości zagospodarowania terenu/zabudowania nieruchomości gruntowej. Oznacza to, że projekt budowlany musi pozostawać jednoznacznie w zgodzie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego albo z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które to akty określają przeznaczenie działki, sposób zagospodarowania i warunki jej zabudowy (vide: wyroki NSA z dnia: 11 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1094/11; 24 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2581/11; 15 lipca 2016 r. sygn. akt II OSK 2775/14, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA"). Akceptacja projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy projekt ten jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu może stanowić rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2015 r., sygn. akt II OSK 215/14 , dostępny w CBOSA).
Kontrolując legalność wydanych decyzji sąd doszedł do przekonania, że orzekające w sprawie organy dokonały właściwej oceny, że planowana przez skarżącą spółkę inwestycja, polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na terenie działki [...] narusza ustalenia obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Jak wynika z nadesłanych akt administracyjnych tej sprawy działka [...], na której skarżąca zamierza zrealizować inwestycję objęta jest postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego przez Radę Miejską w [...] (dalej jako: "plan miejscowy"). Wskazana działka znajduje się w obrębie jednostki urbanistycznej oznaczonej symbolem "C39UP" – teren zabudowy usługowej i/lub produkcyjnej. Szczegółowe parametry i wskaźniki kształtujące zabudowę oraz zagospodarowanie terenu zostały określone w § 19, gdzie w ujęciu tabelarycznym określono: 1. przeznaczenie podstawowe: zabudowa usługowa i/lub produkcyjna rozumiane jako funkcje nieuciążliwe. 2. przeznaczenie uzupełniające: infrastruktura techniczna, zieleń urządzona dojścia i dojazdy. 3. wykluczenia: gospodarka odpadami. 4. ogólne warunki urbanistyczne: a) adaptuje się istniejącą zabudowę, zagospodarowanie terenu oraz podział nieruchomości; b) kierunek głównej kalenicy budynku dla dachów stromych: równolegle lub prostopadle do drogi, z której następuje główny wjazd na działkę lub do granicy działki; c) materiały w elewacji: tynki od białego do jasnych pasteli, drewno, kamień, szkło, płyta warstwowa; d) rodzaj pokrycia dachu dla dachów stromych: materiały w kolorach czerwieni dachówki ceramicznej, brązu lub grafitu; e) na terenie elementarnym należy przewidzieć pas zieleni urządzonej pełniącej funkcję izolacyjną o szerokości min. 5,0 m wzdłuż linii rozgraniczającej z terenem elementarnym o symbolu C37MNU - pas należy zagospodarować zielenią urządzoną w formie zwartej, z drzew i krzewów pełniących funkcję izolacyjną; f) nieprzekraczalna linia zabudowy: zgodnie z rysunkiem planu; g) miejsca postojowe wynikające z programu inwestycji należy przewidzieć w granicach własności działki wg. wskaźników określonych w § 6 ust. 6. 5. zasady i wskaźniki kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu: a) rodzaj i nachylenie dachu dla głównej połaci dachowej: dachy płaskie, dachy dwuspadowe lub wielospadowe o symetrycznych połaciach dachowych i kącie nachylenia połaci dachowych zawartym w przedziale 20°- 45°; b) liczba kondygnacji: maks. 2 kondygnacje nadziemne; c) wysokość zabudowy: maks. 12,0 m; d) wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni działki budowlanej: maks. 0,4; e) wskaźnik intensywności zabudowy: min. 0,1, maks. 0,6; f) teren biologicznie czynny: min. 20% powierzchni działki budowlanej; g) dopuszcza się lokalizację obiektów małej architektury tj.: ogrodzenia, ławki itp. oraz altany lub wiaty, o wysokości do najwyższego punku przykrycia dachu: maks. 8,0m i kącie nachylenia dachu w przedziale: 15°-35°; h) zasady podziału nieruchomości: minimalna powierzchnia nowo wydzielonej działki budowlanej: 2000m²; i) zasady obsługi komunikacyjnej: z drogi zbiorczej o symbolu KDZ15.
Nadto pozostaje także wskazać, że z brzmienia § 5 pkt 8 planu miejscowego wynika, że przyłączenie odbiorców do sieci telekomunikacyjnej będzie następowało zgodnie z przepisami odrębnymi. Sieci oraz przyłącza telekomunikacyjne należy projektować jako podziemne, zgodnie z przepisami odrębnymi. Inwestycje celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, można lokalizować w przypadku, gdy taka inwestycja zgodna jest z przepisami odrębnymi. W tym miejscu pozostaje nadto wskazać, że właśnie z uwagi na treść zdania 3 wskazanego paragrafu planu miejscowego Spółka upatruje możliwości lokalizowania wieży telefonii komórkowej na każdym terenie objętym planem miejscowym, o ile inwestycja taka pozostaje zgodna z przepisami odrębnymi. Wskazane rozumienie treści § 5 pkt 8 zd. 3 planu miejscowego nie znajduje jednak uzasadnienia w kontekście pozostałych, niebudzących wątpliwości zapisów planu miejscowego.
W świetle przytoczonych unormowań lokalizacja na terenie działki [...] planowanej przez skarżącą spółkę inwestycji, w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej nie jest zgodna z jej przeznaczeniem, w świetle obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, będącego aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.). Orzekające w sprawie organy dokonując oceny przesłanki z art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. były zobowiązane do respektowania zapisów i postanowień tego planu. Artykuł 4 ust. 1 u.p.z.p., stanowi, że ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, którego uchwalanie należy do zadań własnych gminy, realizowanych w ramach przysługującego jej tzw. władztwa planistycznego - art. 3 ust. 2 u.p.z.p. Wbrew twierdzeniom skarżącej kompetentne organy analizując, w toku postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę unormowania, zawarte w planie miejscowym, w świetle art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b., nie miały podstaw do uwzględnienia nakazu wynikającego z art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tj.: Dz.U. z 2022 r. poz. 884). Należy bowiem pamiętać, że organ rozpoznając wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę, nie może pominąć zapisów planu, choćby były one sprzeczne z art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, co wyjaśnił w wyroku z dnia 13 stycznia 2017 r., II SA/Gl 1009/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach i z tym poglądem w całości zgadza się sąd w składzie rozpoznającym tę sprawę. Przepis art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych stanowi, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi (ust. 1). Nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi (ust. 1a). Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, o przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu (ust. 2).
Na tle powyższego unormowania w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został już pogląd, który podziela sąd w rozpoznawanej sprawie, że plan nie może wprowadzać zakazu lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych na całym obszarze objętym planem uniemożliwiającego realizację takiego celu publicznego. Nie oznacza to jednak, że organy gminy wskazanym powyżej aktem prawnym są pozbawione całkowicie uprawnienia do korzystania ze swego władztwa planistycznego odnośnie do lokalizacji, na ich terenie urządzeń telekomunikacyjnych z zakresu łączności publicznej. Cytowany przepis nie może być także odkodowywany w ten sposób, że plan miejscowy nie może wprowadzać ograniczeń, np. w zakresie lokalizacji inwestycji, ich usytuowania na terenie objętym planem, bądź ograniczeń urządzeń ze względu na np. na ochronę innych, istotnych z punktu widzenia gospodarowania przestrzenią wartości. Takie stanowisko zajęły wielokrotnie sądy administracyjne w uzasadnieniach swoich wyroków i sąd w tym składzie pogląd ten aprobuje (por. wyrok NSA z 7.10.2020 r. sygn. II OSK 2100/18, dostępny CBOSA).
W warunkach niniejszej sprawy trzeba powiedzieć, że do naruszenia przepisu art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych doszłoby w takim przypadku, gdyby unormowania aktu planistycznego uniemożliwiałyby całkowicie lokalizowanie stacji bazowych telefonii komórkowej na terenie objętym planem. Jednakże, jak wskazano wcześniej, w świetle zapisów planu nie sposób przyjąć, aby cały teren objęty uchwałą wyłączał możliwość budowy stacji bazowej telefonii komórkowej. Przytoczony ust. 2 art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych wskazuje, że dla szeregu przeznaczeń terenów w planie miejscowym umieszczanie infrastruktury telekomunikacyjnej jest dopuszczalne, przy czym trzeba pamiętać, że ustawodawca wprowadził tu ograniczenie w zakresie naruszenia, planowaną inwestycją ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń.
Zatem pozostaje wyjaśnić, że na działce, na której planowana jest inwestycja, plan w zakresie wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu ogranicza dopuszczalność zabudowy do 2 kondygnacji naziemnych i maksymalnie zabudowy do 12 m, co przy projektowanej wysokości stacji bazowej telefonii komórkowej o wysokości całkowitej 55,95 m n.p.t. w sposób oczywisty pozostaje w sprzeczności z ustaleniami planu miejscowego dla terenu objętego ustaleniami jednostki - C39UP.
W tym miejscu pozostaje nadto wyjaśnić, że brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu, że przytoczone w planie parametry dotyczące wysokości zabudowy dotyczą jedynie budynków nie zaś urządzeń telekomunikacyjnych, jak też brak jest podstawy do skutecznego zarzucenia zapisom planu miejscowego precyzji w zakresie dokonania jednoznacznego ustalenia co należy rozumień pod pojęciem "wysokości zabudowy", które to nieostre pojęcie nie powinno się znaleźć w akcie prawa miejscowego.
Odnosząc się do tak postawionych zarzutów skargi pozostaje wskazać skarżącej stronie, że wbrew jej stanowisku nie budzą wątpliwości zapisy planu dotyczące wysokości zabudowy. Pozostaje przytoczyć, że pojęcie wysokości zabudowy w kontekście zapisów planu miejscowego nie budzi wątpliwości z tej przyczyny, że w sytuacji gdy gminny prawodawca chciał na określonym terenie zlokalizować – dopuścić posadowienie obiektów stanowiących inwestycję celu publicznego w zakresie łączności publicznej, to w wyodrębnionych jednostkach planistycznych taką możliwość zapisał. I tak w ramach wysokości zabudowy dla określonych jednostek planistycznych przewidziano możliwość zabudowy w postaci inwestycji celu publicznego w zakresie łączności publicznej – wieży telefonii komórkowej, gdyż w jednostkach takich jak C12UP, C14UP, C18UP, C21UP, C22UP, C45O przewidziano wysokość zabudowy – maks. 15,0m – ograniczenie nie dotyczy wysokości obiektów nie będących budynkami, w tym inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Zatem nie budzi żadnej wątpliwości sądu okoliczność, że lokalny prawodawca tam, gdzie w planie miejscowym przewidział możliwość lokalizowania inwestycji celu publicznego w zakresie łączności publicznej dał temu wyraz w sposób jednoznaczny. Tam gdzie w planie miejscowym dopuszczono lokalizowanie inwestycji celu publicznego w zakresie łączności publicznej wprost to zapisano, ze wskazaniem, że wysokość zabudowy nie dotyczy takich obiektów. Skoro zatem w jednostce C39UP, gdzie zlokalizowana jest działka, na której skarżąca chciała zlokalizować stację bazową telefonii komórkowej brak jest takiego zapisu odnośnie dopuszczalności lokalizacji wskazanego urządzenia, to brak jest podstaw do postawienia zarzutu posługiwania się w planie miejscowym pojęciami nieostrymi. Dlatego też wobec jednoznacznej treści wskazanych powyższej jednostek planistycznych oraz treść jednostki C39UP nie budzi wątpliwości sądu, że na terenie tej jednostki planistycznej taka inwestycja celu publicznego w zakresie łączności publicznej nie jest zgodna z zapisem planu miejscowego. Jak trafnie wskazał, w wyroku z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 27/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku "nie można oczekiwać, aby obszar objęty miejscowym planem był bezwarunkowo otwarty na inwestycje celu publicznego z zakresu łączności publicznej danego podmiotu, gdyż przepis ten nie przyznaje przedsiębiorstwom telekomunikacyjnym uprawnień do kształtowania polityki przestrzennej" (zob. wyrok, CBOSA).
Nadto z uwagi na przywołane zapisy planu miejscowego przewidujące wprost lokalizowanie inwestycji celu publicznego w zakresie łączności publicznej brak jest sprzeczności z treścią § 5 pkt 8 zd. 3 planu miejscowego, w którym zaznaczono, że lokalizowanie inwestycji celu publicznego w zakresie łączności publicznej jest dopuszczalne, jeśli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W tym zakresie brak jest zgodności z treścią § 19 dla jednostki planistycznej C39UP.
Podobnie niezasadny jest zarzut naruszenia prawa materialnego - art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, albowiem organy architektoniczno-budowlane nie miały w tej sprawie podstaw do uwzględnienia nakazu wynikającego z art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.
Przedstawione powyżej uregulowania uchwały Rady Miejskiej [...] w sprawie zmian miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego miasta [...], wyraźnie wskazują, że tereny objęte planem miejscowym nie będą pozbawione dostępu do sieci telekomunikacyjnych. Ww. przepisy prawa miejscowego zawierają bowiem stosowne rozwiązania planistyczne wskazujące na możliwość realizacji stacji bazowej telefonii komórkowej i jej sukcesywnej rozbudowy oraz modernizacji na terenach objętych przedmiotowym planem (patrz § 5 pkt 8, jak też § 19 w odniesieniu do jednostek planistycznych - C12UP, C14UP, C18UP, C21UP, C22UP, C45O. Zatem nie ma na obszarze objętym omawianym planem bezwzględnego zakazu realizacji inwestycji w postaci stacji bazowych telefonii komórkowej, jak również rozwiązań prawnych, które sprowadzałyby się do uniemożliwienia lokalizowania tego rodzaju inwestycji i tym samym uniemożliwiałyby rozwój usług i sieci telekomunikacyjnych, a dopiero z takimi zapisami w planie należałoby wiązać naruszenie art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Takiego naruszenia nie ma w tym postępowaniu, a poza tym w sprawie wykazano, że istnieje możności realizacji spornej inwestycji na innym obszarze objętym planem miejscowym - stąd też zarzut błędnej wykładni art. 46 ust. 2 ww. ustawy w zw. z przepisem § 19 dla jednostki C39UP nie zasługuje na akceptację.
Reasumując, skoro inwestor planuje realizację inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce, gdzie normodawca gminny nie dopuszcza tego typu obiektów, to nieusunięcie, pomimo wystosowanego wezwania, niezgodności przedstawionego do zatwierdzenia projektu budowlanego z uregulowaniem planu, obliguje organ administracji architektoniczno-budowlanej do wydania decyzji na podstawie art. 35 ust. 3 P.b., tj. decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę dla planowanej inwestycji.
Sąd nie ujawnił podstaw do sformułowania oceny o istotnym naruszeniu przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Jak wynika bowiem z nadesłanych akt tej sprawy organy architektoniczno-budowlane dokonały prawidłowej oceny zebranego materiału w tej sprawie, który w zdecydowanej części obejmował ustalenia panu miejscowego. Słusznie także organ odwoławczy uznał, że w niniejszej sprawie nie można skutecznie postawić zarzutu, jak to uczynił organ I instancji, że przedłożona dokumentacja projektowa pozostaje nadto sprzeczna z zapisem § 19 planu miejscowego w odniesieniu do jednostki C39UP w zakresie konieczności zagwarantowania miejsc postojowych, skoro planowana inwestycja ma mieć charakter bezobsługowy, oraz wymogu zapewnienia pasa zieleni urządzonej wzdłuż linii rozgraniczającej z jednostką elementarną C37UP, skoro inwestycja planowana nie jest zlokalizowana wzdłuż linii rozgraniczającej z jednostką C37UP.
Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022, poz. 329 ze zm.), skarga podlegała oddaleniu.