II SA/Ol 588/20

II SA/Ol 588/20 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2021-06-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-08-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Ewa Osipuk
Katarzyna Matczak /przewodniczący/
Tadeusz Lipiński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
III OSK 7424/21 - Wyrok NSA z 2025-04-29
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 283
art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 63 ust. 1, art. 64 ust. 1, art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 84 ust. 1
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi D. Z. i P. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oddala skargę.
Uzasadnienie
Z akt administracyjnych przekazanych wraz ze skargą wynika, że Wójt Gminy (organ I instancji) decyzją z dnia "[...]" stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie: "Elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 2MW na działkach o nr ewidencyjnym "[...]" obręb A, gmina A".
W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że wnioskowana inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ zasięgnął opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego i Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni. W świetle zgodnych opinii ustalono, że dla planowanego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i po analizie wniosku wraz z Kartą Informacyjną Przedsięwzięcia organ pierwszej instancji stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowej inwestycji. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska określił szereg warunków i wskazał jakie działania należy podjąć na etapie realizacji i eksploatacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Podobnie Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni wskazało na konieczność uwzględnienia szeregu warunków i wymagań, które zostały przytoczone w decyzji. Załącznik do decyzji stanowi charakterystyka przedsięwzięcia, z której wynika, że w skład instalacji mają wejść moduły fotowoltaiczne w ilości ok 5.400 sztuk, a konstrukcje wsporcze mają być wbijane w ziemię bez fundamentów, inwertery (falowniki) ok. 80 sztuk, kontenerowa stacja transformatorowa, linie kablowe energetyczne, teletechniczne i światłowodowe, podziemne przyłącza elektroenergetyczne, monitoring wizyjny, system alarmowy, oświetlenie, ogrodzenie.
Odwołanie od decyzji organu I instancji wniósł S. Z.. Odwołujący się wskazał, że jest z decyzji bardzo niezadowolony. Podkreślił, że jest współwłaścicielem jednej z działek objętych planowaną inwestycją (nr "[...]") i nabył ją z myślą o budowie domu. Inwestor nie konsultował z nim swoich planów, a na realizację przedmiotowej inwestycji nie wyraża zgody, bowiem ingeruje ona w konstytucyjne prawo własności. Planowana inwestycja spowoduje też konieczność wycinki drzew i krzewów, zagraża gatunkom chronionym płazów i ptaków. Nadto ponowne rozpoznanie sprawy organ pierwszej instancji ograniczył jedynie do zasięgnięcia opinii Wód Polskich. Teren inwestycji obejmuje m.in. grunty klasy III podlegające ochronie, które nie mogą zostać zajęte pod zabudowę przemysłową.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium podniosło, że w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji prawidłowo zasięgnął, na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 ustawy środowiskowej, opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, Państwowego Inspektora Sanitarnego i PGW Wody Polskie w sprawie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i ewentualnego zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko. Zauważono, że Kolegium uchyliło uprzednią decyzję organu pierwszej instancji i wskazało na konieczność zasięgnięcia opinii PGW Wody Polskie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ pierwszej instancji opinii takiej zasięgnął. W ocenie Kolegium nie ma racji odwołujący się, wskazując, iż organ pierwszej instancji winien jeszcze raz przeprowadzić wszystkie czynności, tj. zasięgnąć ponownie opinii pozostałych organów w zakresie ochrony środowiska i sanitarnej. Byłoby to działanie nieuzasadnione i nie wnoszące nic do meritum rozpatrywanego zagadnienia. Kolegium uchyliło uprzednią decyzję w całości, bowiem brak dotyczył zaniechania realizacji obowiązku ustawowego i nie można było uchylić decyzji jedynie w części dotyczącej owego braku. Kolegium wskazało na konieczność zasięgnięcia opinii PGW Wody Polskie, natomiast nie poczyniło żadnych uwag co do pozostałych opinii, czy decyzji wydanej m.in. na ich podstawie i przy uwzględnieniu uwag oraz wskazówek w nich zawartych - zwłaszcza w opinii RDOŚ. Zarówno organ ochrony środowiska, jak i organ sanitarny wydały już swoje opinie dotyczące meritum zagadnienia i przy uwzględnieniu, iż w sprawie nie zaszły żadne zmiany w zakresie planowanej inwestycji, jak i ustaleń stanu faktycznego, nie było potrzeby (ani tym bardziej wymogu prawnego), aby organy te opiniowały ponownie w tej samej i identycznej przedmiotowo oraz zakresowo sprawie.
Podniesiono, że opinie wszystkich organów specjalistycznych zgodnie wskazywały na brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, co w dalszej kolejności obligowało organ pierwszej instancji do dokonania oceny, czy w świetle kryteriów z art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, konieczne było nałożenie na inwestora obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W związku z powyższym organ dokonał oceny, czy planowana inwestycja odpowiada wymogom art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej.
Organ pierwszej instancji zaś dokonał wyczerpującej i wszechstronnej analizy zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji. Oparł się na informacjach zawartych w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia stanowiącej integralną część wniosku.
Wskazano, że zakwestionowana decyzja nie wiąże się w jakikolwiek sposób z dysponowaniem nieruchomością. Sama w sobie nie rodzi praw do terenu, ani w żaden sposób nie narusza prawa własności, czy też uprawnień osób trzecich.
Ponadto ustawa środowiskowa nie uzależnia wydania decyzji od przedstawienia przez inwestora zgody odnośnie do przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze.
Skargę na decyzję Kolegium wywiedli D. Z., S. Z. i P. Z. (skarżący, strona skarżąca), wnosząc o: uwzględnienie skargi i stwierdzenie nieważności decyzji w całości; w razie gdyby Sąd nie uwzględnił wniosku o stwierdzenie nieważnością z ostrożności procesowej o uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji w całości oraz na podstawie art. 135 p.p.s.a. o uchylenie aktu pierwszej instancji bądź o uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji w całości oraz na podstawie art. 135 p.p.s.a. o uchylenie aktu pierwszej instancji.
Zaskarżonej decyzji zarzucono:
1. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 156 par. 1 pkt ustawy Kodeks postępowania administracyjnego poprzez wydanie aktu w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, mimo że organ powinien postąpić w następujący sposób:
Organ powinien uchylić decyzję w całości ze względu na nieprzeprowadzenie w nowej decyzji czynności administracyjnych przez pozostałe organy, a także na fakt, iż Starostwo odmówiło ustalenia warunków zabudowy ze względu na brak odrolnienia gruntów rolnych klasy IlI, przeznaczenia je pod budownictwo przemysłowe oraz ze względu na to, że jak pisze Wójt planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a także że przedsięwzięcie planowane jest w odległości zaledwie 300 m od Obszaru Chronionego Krajobrazu i około 1 km od obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 Dolina A oraz około km od obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty Natura 2000 rzeka A podczas gdy w przedmiotowej sprawie organ postąpił w następujący sposób: "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało decyzję, którą uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy A. Tymczasem Wójt Gminy nie czekając na orzeczenie SKO już w dniu "[...]" wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla spornej inwestycji w tym na działce skarżącego nr "[...]" – pismo "[...]", wszczął postępowanie administracyjne na podstawie decyzji, która nie była prawomocna a po drugie która została uchylona w całości. Tymczasem w decyzji wydanej "[...]" jedynie uzupełnił wniosek w jednym punkcie, tak jakby ta decyzja była nieważna jedynie w odniesieniu do jednego punktu, natomiast w nowej decyzji przepisał jedynie wnioski organów wydane do decyzji uchylonej nie występując o ponowne zbadanie przez te instytucje sprawy jak chociażby podania areału zbiornika wodnego bezpośrednio przyległego do inwestycji, w otulinie którego jak i na jego wodach bytują płazy i ptaki podlegające ścisłej ochronie, którym grozi wyginięcie ze względu na zmianę temperatury jaką może wytwarzać farma fotowoltaiczna, naruszenie ciszy w okresie zwłaszcza godowym poprzez włączanie się alarmów, jak też poprzez oświetlenie terenu, na którym będą łatwym łupem dla innych drapieżników a słowo niewielkie bagienko, na które powołuje się Wójt wprowadza inne organy w błąd, bo wójt powinien napisać prawdę, ile to jest hektarów, prawdę która by była dla niego niewygodna. W tym samym dniu, tj. 12.09.2019 r. pełnomocnik - pracownik fundacji A wystąpił do Starostwa Powiatowego o ustaleniu warunków zabudowy. Starosta postanowieniem z dnia "[...]" odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy powołując się na art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 03.02.1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, albowiem na działkach, na których zrealizowana ma być inwestycja znajdują się grunty rolne sklasyfikowane jako grunty klasy IlI i wymagają uzyskania zgody właściwego ministra na zmianę przeznaczenia tych gruntów na cele nierolnicze - według wiedzy strony skarżącej chodzi o odrolnienie gruntów rolnych klasy IlI pod budownictwo przemysłowe ok. 7 ha. Wójt mając taką wiedzę ponownie wydał decyzję "[...]", odwołuje się m.in. do wszczętego postępowania z 14.05.2019 r. i zakończenia postępowania "[...]" decyzją, która została przez SKO uchylona w całości.
2. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 75 par. 1, art. 77 par.1, art. 78 par. 1,art. 80 par. 1 i art. 107 par. 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego rozpoznania sprawy oraz dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, polegającego na tym, że:
Organ II instancji nie wziął pod uwagę, że poprzednia decyzja została przez ten sam organ uchylona w całości a Wójt w nowej decyzji powołuje się na ustalenia z decyzji uchylonej w całości, organ II instancji nie wziął pod uwagę, iż Starostwo powiatowe odmówiło już ustalenia warunków zabudowy i nikt tego nie zmienił, czyli decyzja dalej jest ważna i pozostaje w obiegu, jak też nie zmienił przeznaczenia gruntów rolnych na grunty przemysłowe co pociąga za sobą m.in. konieczność uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego i zgody właściwego ministra, organ II instancji nie wziął pod uwagę, żądania skarżącego, aby Wójt podał wielkość zbiornika wodnego bezpośrednio przylegającego do inwestycji, jak też wielu innych kwestii, które wnosiła strona skarżąca, nie mówiąc już o tolerowaniu sytuacji, w której organ Gminy nie czeka na orzeczenie organu pierwszego stopnia, tj. SKO wszczyna postępowanie administracyjne w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Wójt i inwestor wystąpili do Starostwa na podstawie decyzji, która była jeszcze nieprawomocna, a po drugie, która została uchylona w całości.
3. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 par. 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie przez organ drugiej instancji i utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, w sytuacji, gdy istniały podstawy zastosowania artykułu 138 par. 2 k.p.a., tj. uchylenia decyzji w całości i przekazania do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji, gdyż została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.
4. Dziwnym dla strony skarżącej jest fakt, że decyzja nr "[...]" (data doręczenia "[...]"), na którą miała 30 dni na odwołanie, wydana w czasie obowiązywania pandemii, uniemożliwiała jej jakiekolwiek działanie w zasięgnięciu opinii chociażby prawników.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu.
Postanowieniem z dnia 10 listopada 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę S. Z. na decyzję SKO z dnia "[...]" w przedmiocie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 j.t.).
Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325 - zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność.
Nadto wskazania wymaga, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie zostało podjęte z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Wskazać również należy, że przedmiotowa skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.), wobec uznania za konieczne rozpoznania sprawy w związku z obowiązkiem terminowego rozpoznania spraw, istnieniem zagrożenia dla życia i zdrowia stron oraz brakiem możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", którym to rozstrzygnięciem Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia "[...]" o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie: "Elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 2 MW na działkach o nr ewidencyjnym "[...]" obręb A, gmina A".
Podstawę prawną decyzji pierwszoinstancyjnej stanowiły przede wszystkim przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 r., poz. 283 t. j.), dalej ustawa.
Stosownie do art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Zgodnie zaś z art. 84 ust. 1 ustawy w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Decyzja ta wydawana jest po uzyskaniu opinii, o których mowa w art. 64 ust. 1 i 1a.
Według art. 84 ust. 1a w decyzji, o której mowa w ust. 1, właściwy organ może określić warunki lub wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c, lub nałożyć obowiązek działań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b lub c.
Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 ust. 2 ustawy).
Według art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdy obowiązek powyższy został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 tej ustawy.
Zgodnie zaś z art. 64 ust. 1 ustawy postanowienie, o którym mowa w art. 63 ust. 1 (obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko), wydaje się po zasięgnięciu opinii:
1) regionalnego dyrektora ochrony środowiska;
2) organu, o którym mowa w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3, 10-19 i 21-27, oraz uchwały, o której mowa w art. 72 ust. 1b;
3) organu właściwego do wydania pozwolenia zintegrowanego na podstawie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, jeżeli planowane przedsięwzięcie kwalifikowane jest jako instalacja, o której mowa w art. 201 ust. 1 tej ustawy;
4) organu właściwego do wydania oceny wodnoprawnej, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne.
W niniejszej sprawie organ uzyskał wszystkie niezbędne opinie - Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, Państwowego Inspektora Sanitarnego i PGW Wody Polskie w sprawie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i ewentualnego zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko. Kolegium uprzednio uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i wskazało na konieczność zasięgnięcia opinii PGW Wody Polskie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ pierwszej instancji opinii takiej zasięgnął.
Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze nie istniał wymóg prawny ani też konieczność ponownego uzyskania opinii przy kolejnym rozpatrywaniu sprawy przez organ I instancji, skoro przedłożone opinie dotyczyły zakresu tej samej sprawy a jej przedmiot w żaden sposób się nie zmienił. Przy identycznym i niezmienionym zakresie inwestycji nie było jakichkolwiek przesłanek, a wręcz byłoby nieracjonalne, nakładanie ponownego obowiązku uzyskania określonych opinii. Tym samym bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 156 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego poprzez wydanie aktu w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną.
Natomiast z tych opinii, które zostały przedłożone w sprawie, wynika brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko
Organ przeprowadził analizę, czy planowana inwestycja odpowiada wymogom art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, mając przy tym na względzie kolejno wskazane tam kryteria takie jak: rodzaj i charakterystyka przedsięwzięcia (pkt 1); usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (pkt 2); rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2 oraz w art. 62 ust. 1 pkt 1 tej ustawy (pkt 3).
Organy dokonując stosownej oceny oparły się na informacjach zawartych w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia stanowiącej integralną część wniosku, która zawiera wszystkie informacje niezbędne dla dokonania przedmiotowej oceny. Organ wziął też pod uwagę treść wskazanych opinii organów specjalistycznych dysponujących szczegółową wiedzą.
Organy podniosły, że instalacja zlokalizowana będzie w obrębie działek nr "[...]", na których znajdować się mają moduły fotowoltaiczne oraz większość infrastruktury. Przez działki nr "[...]" (drogi) oraz "[...]" poprowadzone będzie podziemne przyłącze elektroenergetyczne, które wyprodukowaną energię elektryczną doprowadzać będzie do publicznej sieci na działce nr "[...]". Teren działek nr "[...]" stanowią grunty orne klasy bonitacyjnej III b i IV a, które aktualnie pokryte są roślinnością trawiastą, co ilustrują również zdjęcia załączone w karcie informacyjnej. W obszarze działki "[...]" znajduje się niewielki zbiornik wodny bez nazwy oraz oczko wodne, zadrzewienia i zakrzewienia. Oba zbiorniki nie będą włączone w granice terenu inwestycji, nie planuje się wycinki drzew i krzewów. Ogniwa fotowoltaiczne zamontowane zostaną w sposób nieinwazyjny, metodą nabijania profili bezpośrednio do gruntu. Przewiduje się montaż 5.400 sztuk paneli o mocy nominalnej 360W każdy. Całkowita moc nominalna instalacji wynosić będzie nie więcej niż 2MW. Szacowana średnioroczna produkcja energii wynosić ma ok. 1,82GWh/rok. Całkowita powierzchnia zajęta pod instalację wraz z infrastrukturą będzie wynosić 4,8ha. Panele zamontowane zostaną na konstrukcji szkieletowej o wysokości nieprzekraczającej 4m, a montowane będą na wysokości ok. 0,5m, licząc od dolnej krawędzi panelu do ziemi. Panele będą nieruchome, ustawione pod kątem 30 stopni i skierowane frontem na południe. Takie ustawienie będzie powodowało samooczyszczenie się paneli przy opadach mżawki lub deszczu. Chłodzenie paneli będzie się odbywać naturalnie, bez użycia wentylatorów. Panele będą pokryte powłoką antyrefleksyjną w celu zapobiegania efektowi odbijania światła, co mogłoby spowodować chwilowe oślepienie ptaków oraz mylenie przez nie powierzchni paneli z powierzchnią wody. Teren elektrowni będzie oświetlony i monitorowany przez sterowane kamery wizyjne i czujniki alarmowe. Ogrodzenie instalacji zostanie wykonane siatką ogrodzeniową z oczkiem w siatce co najmniej 50 mm. Dolna część siatki będzie uniesiona nad powierzchnią ziemi co najmniej 50 mm nad powierzchnią gruntu, co umożliwi migrację bezkręgowcom, płazom, gadom i małym ssakom. Instalacja na etapie eksploatacji nie będzie emitorem hałasu. Teren działki pod panelami i pomiędzy nimi zostanie pokryty roślinnością trawiastą, a zatem dostępny będzie przez cały rok dla ptaków wykonujących loty patrolowe oraz przebywających na ziemi. Inwestycja nie wpłynie na zanieczyszczenie wód powierzchniowych, podziemnych oraz gleby, nie będzie wywoływała ponadnormatywnego oddziaływania na powietrze atmosferyczne i klimat akustyczny, a także nie będzie generować odpadów. Budowa farmy nie będzie wymagała naruszenia i przekształcenia siedlisk naturalnych, bądź półnaturalnych, czy zajęcia siedlisk wrażliwych będących potencjalnym miejscem występowania gatunków chronionych.
Podkreślić należy, że przedmiotowa decyzja dotycząca braku potrzeby przeprowadzenia oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie ma wpływu na sposób zagospodarowania nieruchomości strony skarżącej, ani też nie ogranicza jej praw do nich. Sporna decyzja nie narusza zatem prawa do zagospodarowania takiego terenu i nie ingeruje w prawo własności skarżących. Istotą spornej decyzji jest zbadanie możliwości realizacji planowanej inwestycji w zakresie odnoszącym się do zasad ochrony środowiska przed nadmiernym i negatywnym oddziaływaniem tejże inwestycji. Jak słusznie podniosło Kolegium, nie dokonuje się natomiast w tym przypadku szczegółowej analizy utrudnień związanych z możliwością zainwestowania na działkach sąsiednich, spadku atrakcyjności nieruchomości sąsiednich, czy dyskomfortu okolicznych mieszkańców. Te kwestie mogą być ewentualnie rozpatrywane na dalszym etapie procesu inwestycyjnego, taka ewentualność jest jednak przyszła oraz niepewna i z pewnością nie ma żadnego wpływu na niniejsze postępowanie. Wiele zarzutów strony skarżącej koncentruje się właśnie na tych ewentualnych ograniczeniach w zagospodarowaniu ich nieruchomości. Jednak w tym postępowaniu te zarzuty są przedwczesne i nie mogą podlegać uwzględnieniu.
Podobnie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie mogła mieć znaczenia sprawa w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy czy też kwestia ewentualnego przedwczesnego wszczęcia tego postępowania, ponieważ pozostaje ona poza zakresem rozpatrywanej sprawy.
Reasumując, należy stwierdzić, że skarżona decyzja organu odwoławczego i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zachodzą przesłanki uzasadniające ich uchylenie, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać za kompletny i wyczerpujący, pozwalający na wydanie decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Nie może być zatem mowy o naruszeniu art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 § 1 k.p.a. Trudno oczekiwać od organów żeby przeprowadziły postępowanie w szerszym zakresie, ponieważ organy oceniły zgodnie z wymogami wskazanymi w odpowiednich przepisach brak potrzeby przeprowadzenia oceny przedsięwzięcia na środowisko, uzyskując przy tym wszystkie niezbędne opinie organów specjalistycznych. Ponadto w decyzjach wskazano okoliczności i fakty, które zostały udowodnione, na których oparł się organ wydając swoje rozstrzygnięcie. Uzasadnienia obydwu decyzji są wyczerpujące i wskazują motywy podjętego rozstrzygnięcia, spełniając wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Niezasadny jest zatem również zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia innych przepisów k.p.a..
W związku z powyższym, skargę jako niezasadną, należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.