II SA/Ol 531/22

II SA/Ol 531/22 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2023-01-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-07-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Ewa Osipuk
Marzenna Glabas /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Chybicki
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 3 pkt 3, pkt 5, pkt 6, pkt 7, art. 48 ust. 1 pkt 1, art. 49e pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk Sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 11 maja 2022 r., Warmińsko-Mazurski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako: "WINB", "organ II instancji") utrzymał
w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako: "PINB", "organ I instancji") z 2 marca 2022 r., nakazującą K. P. (dalej jako: "skarżący") rozbiórkę suszarni na zboże wraz z płytą fundamentową o powierzchni zabudowy 90 m2, na działce o nr [...] w miejscowości L., gmina E.
W uzasadnieniu organ II instancji przytoczył stan faktyczny i prawny sprawy. Wskazał, że PINB wszczął postępowanie w sprawie samowoli budowlanej 3 listopada 2021 r. W czasie przeprowadzonych kontroli ustalono, że na ww. działce, będącej własnością M. i K. P., przy istniejącym budynku wykonano płytę fundamentową o wym. 13,05 m x 6,90 m, na której ustawiono suszarnię na zboże, przykręconą do płyty za pomocą śrub. Przedmiotowy obiekt ustawiono w czerwcu 2020 r. W dniu 2 grudnia 2021 r. syn właścicieli – K. P. oświadczył, że jest inwestorem tego obiektu. Postanowieniem z 6 grudnia 2021 r. PINB wstrzymał prowadzenie robót budowlanych, informując o możliwości złożenia wniosku o legalizację przedmiotowego obiektu. Wobec niezłożenia takiego wniosku, decyzją z 2 marca 2022 r. PINB orzekł nakaz rozbiórki suszarni wraz z płytą fundamentową.
W odwołaniu skarżący wniósł o uchylenie powyższej decyzji. Argumentował, że suszarnia to urządzenie mobilne, zdolne do przewożenia. Podał, że inwestycja została sfinansowana i rozliczona z wykorzystaniem dofinansowania z ARIMR, gdzie warunkiem uzyskania dofinansowania był zakup środków trwałych bez możliwości tworzenia obiektów budowlanych w postaci silosów lub stacjonarnych suszarni zbożowych. Wskazał, że karta technologiczna urządzenia zaleca umieszczenie urządzenia na czas pracy na twardym podłożu betonowym, wypoziomowanie
i przymocowanie maszyny do podłoża. Skarżący stwierdził, że posadzka umieszczona pod urządzeniem nie stanowi fundamentu. Wyjaśnił, że w miejscu posadzki istniał wcześniej budynek, po którym zostały fundamenty i gruz, a miejsce to zostało jedynie podniesione do poziomu posadzki sąsiadującej hali i została zalana posadzka na starych fundamentach.
W wyniku rozpatrzenia odwołania WINB, wskazaną na wstępie decyzją, uznał, że orzeczony nakaz rozbiórki odpowiada prawu. Wyjaśnił, że rozpoczęcie procesu inwestycyjnego powinno być co do zasady poprzedzone uzyskaniem pozwolenia na budowę, w myśl art. 28 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351, dalej jako: "P.b."). Wskazał, że budowa suszarni na zboże wraz z płytą fundamentową o powierzchni 90 m2 nie mieści się w katalogu zamkniętym obiektów budowlanych wymienionych w art. 29 P.b. Zatem bezsprzecznie jej budowa wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Samowolne wykonanie przedmiotowego obiektu budowlanego prawidłowo skutkowało wszczęciem postępowania administracyjnego przez organ I instancji i wdrożeniem procedury legalizacyjnej z art. 48 P.b. Art. 48 ust. 3 tej ustawy stanowi, że w postanowieniu o wstrzymaniu budowy informuje się o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 49e pkt 1 P.b. organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję o rozbiórce obiektu budowlanego w przypadku niezłożenia wniosku o legalizację budowy w terminie. Organ II instancji wskazał, że skoro skarżący nie skorzystał z możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu, na podstawie art. 48a ust. 1 P.b., to organ nadzoru był zobligowany do wydania nakazu rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego. WINB podkreślił, że dotychczas skarżący nie złożył wniosku o legalizację.
Odnosząc się do argumentów odwołania, WINB podniósł, że przedmiotowa suszarnia jest obiektem budowlanym (budowlą) w rozumieniu przepisów prawa budowlanego (art. 3 pkt 3 P.b.). Zwrócił uwagę na wielkość całej suszarni, której powierzchnia zabudowy wynosi 90 m2. Stwierdził, że suszarnia została na stałe posadowiona na przygotowanej dla niej betonowej płycie i jest z nią na stałe związana, przy czym wynika to z wielkości suszarni, ciężaru i możliwości technicznych zakotwienia. Zaznaczono, że w momencie usytuowania na płycie fundamentowej
i zamocowania śrubami, suszarnia na zboże utraciła funkcję mobilną. Ponadto do przedmiotowego obiektu podłączono media (gaz i prąd).
Skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, zarzucając naruszenie:
- art. 3 pkt 3 P.b. przez jego zastosowanie i uznanie, że w przypadku suszarni mobilnej mamy do czynienia z budowlą, podczas gdy z przedstawionych dokumentów jasno wynika, że jest to mobilna maszyna rolnicza, która nie powinna w ogóle być rozpatrywana na podstawie przepisów P.b.;
- art. 49e pkt 1 P.b. przez jego błędne zastosowanie do całości obiektu, tj. płyty fundamentowej, która posadowiona została na fundamentach budynku gospodarczego, który znajdował się tam uprzednio;
- art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych, w szczególności poprzez niewyjaśnienie kwestii fundamentów i pominięcie, że płyta fundamentowa, na której stoi suszarnia została wykonana na fundamentach budynku gospodarczego, który znajdował się w tym miejscu przed rozpoczęciem jakichkolwiek prac dotyczących suszarni;
- art. 8 k.p.a. poprzez rozpoznanie sprawy w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej;
- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak odniesienia się do zarzutów stawianych przez stronę, w tym do kwestii dotyczącej posadowienia płyty fundamentowej na fundamentach dawnego budynku;
- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie wadliwej decyzji organu I instancji.
Skarżący wniósł o uchylenie obu decyzji instancyjnych i przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z fotografii przedstawiającej prace wykonywane przed posadowieniem suszarni na betonowej podstawie, na okoliczność istnienia uprzednio
w tym miejscu fundamentów po dawnym budynku gospodarczym.
W uzasadnieniu skargi skarżący wywiódł, że mobilne suszarnie M4-45, jak sam wskazuje ich producent to "ekonomiczne, wydajne oraz szybkie i łatwe do rozmieszczenia jednostki suszące ciepłym powietrzem. Suszarnie mogą być łatwo przemieszczane z miejsca na miejsce". Zatem całkowicie niezrozumiałym jest dla skarżącego, że maszyną zainteresował się nadzór budowlany. Przedmiotowa maszyna posiada swój własny system jezdny i może w każdej chwili przemieszczać się
w określone miejsca w zależności od potrzeb i nie jest wymagane aby suszarnia musiała stać w jednym stałym miejscu. Zdaniem skarżącego, nakaz rozbiórki nie powinien dotyczyć również płyty fundamentowej, gdyż została wykonana na fundamentach budynku gospodarczego, który znajdował się uprzednio w tym miejscu. Cytując orzeczenia NSA, skarżący wskazał, że nie można nakazać rozbiórki całego obiektu w przypadku ustalenia, że tylko pewna jego część została wybudowana bez wymaganego pozwolenia na budowę. Podkreślił, że art. 48 P.b. ma charakter restytucyjny, a nie represyjny. Z tego względu nie można nadużywać tego przepisu bądź stosować go w sytuacjach, kiedy nie do końca jest jasny i jednoznaczny stan faktyczny sprawy. Na organie ciąży obowiązek stania na straży praworządności
i dokładnego wyjaśnienia sprawy.
W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko
wyrażone w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazał, że wnioskowana jako dowód fotografia, na której widać pozostałości po kiedyś istniejącym fundamencie, potwierdza jedynie okoliczność, iż płyta fundamentowa o powierzchni zabudowy 90 m2 została
w całości wykonana jako fundament pod suszarnię na zboże.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych
z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.), w związku z brakiem możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość
z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku oraz uznaniem rozpoznania sprawy za konieczne z uwagi na obowiązek terminowego załatwienia sprawy.
Zasada legalności, wyrażona w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U z 2022 r. poz. 2492) obliguje sądy administracyjne do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny może wzruszyć zaskarżoną decyzję jedynie wówczas, gdy narusza ona przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania
w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U.
z 2022 r. poz. 329 , dalej jako: "p.p.s.a.").
Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów oraz w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., nie stwierdził naruszeń prawa dających podstawę do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Kwestionowana decyzja nakazująca rozbiórkę suszarni na zboże wraz z płytą fundamentową wydana została zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, z poszanowaniem zasad unormowanych w art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735,dalej jako: "k.p.a."). W szczególności organy wyjaśniły sprawę w stopniu pozwalającym na jej rozstrzygnięcie. Zgromadzony materiał dowodowy jest wystarczający i został rozważony w jego całokształcie. Poczynionym przez organy orzekające ustaleniom faktycznym nie można przypisać dowolności, gdyż mają oparcie w dowodach przeprowadzonych zgodnie z obowiązującymi przepisami. Organy orzekające dokonały prawidłowej subsumcji ustaleń faktycznych. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a., gdyż wskazuje, jakie okoliczności faktyczne i prawne przemawiały za orzeczeniem nakazu w odniesieniu do całości obiektu budowlanego. Organ II instancji wprawdzie nie odniósł się szczegółowo do argumentów skarżącego dotyczących posadowienia płyty fundamentowej pod suszarnię w miejscu istniejącego uprzednio budynku, jednak okoliczność ta nie miała istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia, co zostanie omówione poniżej.
Nie budzi wątpliwości Sądu, że opisana suszarnia na zboże, przewyższająca szacunkowo dwukrotnie sąsiadującą z nią halę, której posadowienie wymagało wykonania płyty betonowej o powierzchni 90 m2 i przytwierdzenia do tej płyty suszarni wraz z podłączonymi mediami (prądem i gazem) stanowi całość techniczno-użytkową
i odpowiada definicji budowli. Zgodnie z art. 3 pkt 3 P.b. przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Przepis ten zawiera otwarty katalog przykładowych budowli. Wymienia przy tym wprost jako budowlę fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Tak jest właśnie w rozpatrywanym przypadku. Wszystkie elementy suszarni, w tym jej fundament pełnią jedną funkcję użytkową, nakierowaną na wspólne im zadanie.
W powszechnym rozumieniu fundament jest to element konstrukcyjny przenoszący obciążenia z innych elementów konstrukcyjnych bezpośrednio na grunt (por. wyrok NSA z 24 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 933/15, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Ważny jest cel fundamentu, który umożliwia równomierne osiadanie obiektu budowlanego oraz zapewnia mu stateczność, właściwy poziom posadowienia, zabezpiecza obiekt budowlany przed zawilgoceniem. Taką funkcję spełnia właśnie wykonana na potrzeby suszarni płyta betonowa o powierzchni 90 m2. Dzięki wylaniu płyty betonowej możliwe było wypoziomowanie urządzenia i dokonanie jego stabilizacji na gruncie, co zalecał producent suszarni. Dzięki płycie betonowej i przytwierdzeniu do niej suszarni za pomocą śrub przedmiotowa suszarnia posiada trwałe połączenie
z gruntem. Przy czym wyjaśnić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, zgodnie z którym wyznacznikami tego czy obiekt wolnostojący jest trwale związany z gruntem są: wielkość obiektu, jego masa i względy bezpieczeństwa. O tym czy dany obiekt budowlany jest trwale połączony z gruntem czy nie, decyduje nie tyle sposób i metoda związania z gruntem, technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia tego obiektu budowlanego w inne miejsce, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. (tak: NSA w wyroku z 21 stycznia 2021 r., sygn. akt II OSK 1967/18, por. też wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 23 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 923/05, z 25 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 1509/06, z 12 października 2011r., sygn. akt II OSK 1433/10, z 11 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 323/11, z 1 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2471/15, publ. w CBOSA). W rozpoznawanej sprawie sam producent suszarni, na co wskazywał skarżący powołując się na kartę technologiczną urządzenia, zalecał umieszczenie suszarni na czas pracy na twardym podłożu betonowym i przymocowaniu maszyny do podłoża. Potwierdza to, że suszarnia wymaga trwałego związania z gruntem dla bezpiecznego jej funkcjonowania. Dlatego nie ma istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia, akcentowany przez skarżącego argument, że suszarnia jest urządzeniem mobilnym i może przemieszczać się. Bez wypoziomowania
i przytwierdzenia do podłoża suszarnia nie będzie mogła być bezpiecznie użytkowana.
Należy też wyjaśnić skarżącemu, że nawet jeżeliby rozpatrywać odrębnie wykonaną płytę fundamentową i odrębnie konstrukcję suszarni, która stanowi urządzenie techniczne, to i tak wykonana płyta betonowa stanowi sama
w sobie budowlę, której realizacja wymagała pozwolenia na budowę. Sama zaś suszarnia, przy założeniu, że nie jest trwale połączona z gruntem, odpowiadałaby definicji tymczasowego obiektu budowlanego, w rozumieniu art. 3 pkt 5 P.b. Posadowienie takiego obiektu wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej, zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 7 P.b. Przepis ten dopuszcza czasowe użytkowanie tymczasowych obiektów budowlanych do 180 dni. W myśl tego unormowania, jeżeli tymczasowy obiekt budowlany ma funkcjonować dłużej w danej lokalizacji inwestor powinien wystąpić o pozwolenie na jego budowę. Zatem nawet, jeżeliby uznać możliwość przemieszczania się suszarni, to funkcjonuje ona w podanej lokalizacji od czerwca 2020 r., a więc powyżej 180 dni. Jej posadowienie wymagało więc i w takim przypadku pozwolenia na budowę, którym inwestor bezspornie nie legitymuje się. Zgodnie natomiast z generalną zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 P.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. W konsekwencji, każdy obiekt budowlany lub roboty budowlane nie objęte dyspozycją art. 29-31 P.b. wymagają pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie oczywistym jest, że skarżący przed posadowieniem spornego obiektu budowlanego nie dokonał ani zgłoszenia budowy suszarni na zboże, ani nie uzyskał pozwolenia na jej budowę. Zauważyć trzeba, w związku z podnoszonymi przez skarżącego uwagami, że suszarnia to maszyna rolnicza, że na kanwie ustawy Prawo budowlane "budowa" oznacza ogólnie wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu (art. 3 pkt 6 P.b.). Art. 3 pkt 3 P.b. jako obiekt budowlany stanowiący budowlę wymienia zaś przykładowo wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne. Uzasadnia to uznanie samej suszarni, bez fundamentu, za obiekt budowlany w rozumieniu P.b. Zgodnie z art. 3 pkt 7 P.b. roboty budowlane mogą polegać też na montażu obiektu budowlanego. Tym samym posadowienie suszarni stanowiącej urządzenie techniczne na gruncie w celu jej funkcjonowania stanowi jej budowę.
Niezasadnie skarżący zarzuca organom orzekającym brak wyjaśnienia
i pominięcie twierdzeń skarżącego o wykonaniu płyty fundamentowej na fundamentach pozostałych po budynku gospodarczym. Okoliczność taką skarżący podniósł po raz pierwszy w odwołaniu, bez poparcia zgłoszonych twierdzeń jakimkolwiek dowodem. Wyjaśnić należy w związku z tym, że zasada oficjalności postępowania dowodowego wynikająca z treści art. 7 k.p.a. nie pozwala na przyjęcie, że strona może zachowywać się biernie w toku prowadzonego postępowania administracyjnego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym konsekwentnie podkreśla się, że strona, która z danych faktów zamierza wywodzić korzystne dla siebie skutki prawne, zobowiązana jest wskazać organowi te fakty i przedstawić dowody, które mogą potwierdzić jej stanowisko (por. wyrok NSA z 15 listopada 2000 r., sygn. akt III SA/2431/99, wyrok NSA z 15 grudnia 2016 r., publ w CBOSA). Jakkolwiek zatem organ administracji jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, to jednak strona postępowania nie może czuć się zwolniona od współdziałania z organem w realizacji tego obowiązku. W wyroku z 7 sierpnia 2018 r., sygn. akt I OSK 2123/16 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że w sytuacji, gdy dany środek dowodowy służący do ustalenia konkretnej okoliczności faktycznej,
z istnienia której strona wywodzi dla siebie skutki prawne, nie znajduje się w posiadaniu organu, to wynikający z zasady prawdy obiektywnej obowiązek organu prowadzącego postępowanie ogranicza się do konieczności poinformowania strony o możliwości wypowiedzenia się i przedstawienia posiadanych dowodów. W wyroku z dnia 25 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 2859/16 (dostępnym w CBOSA) NSA wyjaśnił, że
w postępowaniu administracyjnym ciężar dowodu należeć będzie w pewnych sytuacjach do organu administracji, natomiast w pewnych do strony, w zależności od tego, kto z tych okoliczności wywodzić będzie skutki prawne (zob. F. Elżanowski [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, wyd. C.H. Beck, W-wa 2014, str. 325). Oznacza to, że obowiązek poszukiwania dowodów ciąży nie tylko na organie administracyjnym, ale obarcza także stronę, która w swym własnym, dobrze rozumianym interesie, powinna wykazywać należytą dbałość o przedstawienie odpowiednich i przekonujących środków dowodowych. Dlatego nie ma racji skarżący zarzucając organowi zaniechanie przeprowadzenia czynności dowodowych, które miałyby potwierdzić, że sporna płyta betonowa została wykonana na istniejącym uprzednio fundamencie. Poza tym ustalenia takie nie były w ogóle konieczne dla rozstrzygnięcia. Z poczynionych w toku postępowania ustaleń wynikało bowiem bezspornie, że przedmiotowa płyta betonowa jest w całości nowym obiektem budowlanym wykonanym specjalnie pod suszarnię na zboże. Potwierdzały to też wyjaśnienia skarżącego z odwołania, z których wynika jasno, że wylano nową płytę betonową, podnosząc posadzkę do poziomu posadzki sąsiadującej hali. Okoliczność, że pod wylaną płytą betonową mogły się znajdować jakieś stare fundamenty jest bez znaczenia dla orzeczonego nakazu rozbiórki płyty fundamentowej. Nawet, jeżeli kiedyś istniał w tym miejscu budynek gospodarczy, jak podaje skarżący, to został on całkowicie rozebrany i utracił swój byt prawny. W takiej sytuacji utraciły swój byt prawny również pozostałe po nim fragmenty fundamentów. Tym samym nie można traktować pozostałości fundamentów, jako legalnie wykonanych robót budowlanych. Sąd zgadza się też z organem II instancji, że załączona do skargi fotografia obrazująca stan gruntu przed wylaniem płyty betonowej, potwierdza, że płyta fundamentowa pod suszarnię musiała zostać w całości wylana i stanowi zupełnie nowy obiekt budowlany. Zauważyć też można, że w orzecznictwie sądów administracyjnych nie jest w ogóle kwestionowana możliwość orzeczenia nakazu rozbiórki wobec całego obiektu budowlanego posadowionego samowolnie przy wykorzystaniu materiałów pozostałych po rozbiórce obiektu dotychczasowego (por. wyroki NSA z 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1839/15 i z 24 listopada 2021 r., sygn. akt II OSK 3240/18, publ. w CBOSA).
W tym stanie rzeczy, wobec wyczerpania przez organ I instancji procedury określonej w art. 48 ust. 1 pkt 1 P.b. i niezłożenia przez skarżącego wniosku
o legalizację obiektu budowlanego, organy nadzoru budowlanego nie miały innej możliwości niż orzeczenie nakazu rozbiórki, do czego obliguje wprost art. 49e pkt 1 P.b.
Mając powyższe na uwadze, Sąd skargę oddalił jako niezasadną, na podstawie art. 151 p.p.s.a.