II SA/OL 529/24

II SA/Ol 529/24 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2025-05-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-07-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Beata Jezielska /przewodniczący/
Marzenna Glabas
Tadeusz Lipiński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OZ 197/25 - Postanowienie NSA z 2025-03-05
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 10 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2023 poz 682
art. 28 ust. 1, art. 35 ust. 1 i 4
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2025 r. sprawy ze skargi G. sp. z o.o. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 20 lutego 2024 r. Starosta Kętrzyński (dalej: "starosta", "organ pierwszej instancji") zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił O. S.A. [...] (dalej: "inwestor") pozwolenia na budowę, obejmującego budowę instalacji do produkcji oleju rzepakowego – komponentu do biopaliw o wydajności oleju 200 tys. Mg/rok z niezbędną infrastrukturą techniczną i rozbiórką istniejących obiektów budowlanych na działkach o numerach: [...].
W złożonym odwołaniu G. spółka z o.o. [...] (dalej: "spółka", "skarżąca") zarzuciła, że decyzja ta narusza: art. 106 § 5 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, z późn. zm., dalej: "k.p.a.") przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, art. 7 k.p.a. przez niewyczerpujące zbadanie stanu faktycznego sprawy, art. 9 k.p.a. przez naruszenie zasady informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, art. 10 k.p.a. polegające na naruszeniu prawa skarżącej do czynnego udziału w sprawie, art. 77 k.p.a. przez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, art. 80 k.p.a. przez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, art. 8 k.p.a. przez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do państwa, art. 11 k.p.a. przez naruszenie zasady przekonywania, a także art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r. poz. 682, z późn. zm., dalej: "p.b.") przez pozbawienie skarżącej przymiotu strony, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 oraz art. 4 i art. 36 p.b. przez zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu zawarto ogólne uwagi dotyczące ustalania przymiotu strony w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę.
Wojewoda Warmińsko-Mazurski (dalej: "wojewoda") decyzją z 20 maja 2024 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu stwierdził, że po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania i po uzupełnieniu dokumentacji projektowej przez inwestora, prezes skarżącej spółki 6 lutego 2024 r. skorzystał z możliwości zapoznania się z dokumentacją projektową w siedzibie organu pierwszej instancji i sporządził fotokopie dokumentów, nie zgłaszając żadnych zastrzeżeń. Wojewoda podkreślił, że na podstawie art. 10 § 1 k.p.a., pismem z 22 kwietnia 2024 r. zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w przedmiotowej sprawie, lecz z tej możliwości nie skorzystała żadna ze stron postępowania.
Wojewoda stwierdził, że jeśli spełnione są przesłanki wynikające z art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 p.b. to zgodnie z art. 35 ust. 4 p.b., nie można odmówić pozwolenia na budowę. Starosta po analizie projektu zagospodarowania terenu, projektu architektoniczno-budowlanego oraz dokumentów dołączonych do dokumentacji projektowej uznał, że inwestor spełnił wszystkie warunki wskazane w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 p.b. i w tej sytuacji nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zauważył, że teren inwestycji objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego [...] Teren inwestycji jest położony w obszarze oznaczonym symbolem UPS-1, przeznaczonym na realizację i utrzymanie usług wielofunkcyjnych, uciążliwych, przemysłu i składów o niskiej intensywności. Na tym terenie dopuszcza się realizację funkcji towarzyszącej funkcji podstawowej między innymi takiej jak: garaże, miejsca postojowe, infrastruktura techniczna, budynki gospodarcze, dojścia i dojazdy, ogrodzenia i mała architektura. Dodał, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia inwestor uzyskał decyzję Burmistrza Miasta Kętrzyna o środowiskowych uwarunkowaniach z 9 września 2022 r., w której stwierdzono brak potrzeby oceny oddziaływania na środowisko.
Wojewoda zauważył, że zarzuty podniesione w odwołaniu mają charakter ogólny, bez wskazania konkretnych naruszeń i żaden zarzut odwołania nie został poparty jakimkolwiek przepisem prawa. Ocenił, że organ pierwszej instancji prowadził postępowanie prawidłowo, a zarzuty spółki nie znalazły potwierdzenia. Stwierdził, że nie można zarzucić staroście naruszenia art. 77 § 1 k.p.a., gdyż rozpatrzył zebrany materiał dowodowy niezbędny do ustalenia stanu faktycznego. Wojewoda przyznał, że starosta naruszył art. 10 § 1 k.p.a., nie wyznaczając stronie terminu do końcowego zapoznania się z aktami i wypowiedzenia w sprawie. Podkreślił jednocześnie, że to naruszenie może odnieść skutek jedynie, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Skarżąca nie nie wskazała żadnych dowodów ani czynności prawnych, których nie mogła zgłosić, w szczególności nie wskazała, jakie nowe okoliczności lub dowody istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostałyby przez nią powołane, gdyby przed wydaniem decyzji starosty zapoznała się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Podkreślił, że spółka nie została pozbawiona prawa do czynnego udziału w toku postępowania przed organem pierwszej instancji. Wszystkie strony postępowania miały możliwość zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania z 17 stycznia 2024 r. Uwzględniając powyższe wojewoda stwierdził, że zarzucane naruszenie nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Wyjaśnił, że musiałoby to być takie naruszenie przepisów postępowania, które mogłoby prowadzić do odmiennego rozstrzygnięcia sprawy. Takich okoliczności skarżąca nie przedstawiła. W ocenie wojewody nie można uznać za wystarczającą niezwykle lakonicznej argumentacji, że skarżącej uniemożliwiono wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów i naruszenie zasady pisemności przez nieudokumentowanie czynności w ramach postępowania. Dodał, że zarzuty skarżącej dotyczące innych stron postępowania nie wpłynęły na wynik sprawy.
Wojewoda stwierdził, że inwestor spełnił wszystkie warunki, które zostały wskazane w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 p.b.
W złożonej skardze spółka powtórzyła w całości zarzuty zawarte w odwołaniu i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Wywiodła w uzasadnieniu, że obowiązkiem organu administracji jest precyzyjne ustalenie treści wniosku strony zwracającej się do niego o wydanie rozstrzygnięcia, jeżeli wniosek o wszczęcie postępowania budzi wątpliwości albo został sprecyzowany w sposób nieprecyzyjny. Zarzuciła, że nie wyjaśniono, dlaczego przedmiotowa inwestycja jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy i z wymaganiami ochrony środowiska, w tym z wydaną w sprawie decyzją środowiskową. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji ograniczył się bowiem do przedstawienia przebiegu postępowania i wybiórczego przytoczenia przepisów prawa.
Spółka wywiodła ponadto, że organ odwoławczy powinien dwukrotnie rozpoznać sprawę, a nie ograniczać się do kontroli decyzji organu pierwszej instancji. Zarzuciła, że wojewoda nie odniósł się do jej zarzutów odnośnie do rozwiązań przyjętych w zatwierdzonym projekcie budowlanym. Skarżąca zaznaczyła, że w decyzji środowiskowej wskazano, że projekt budowlany powinien zakładać rozwiązania techniczne, technologiczne i organizacyjne minimalizujące oddziaływanie na środowisko, w szczególności w fazie budowy i eksploatacji. Rozpoznając wniosek o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji, należało kompleksowo ocenić przyjęte przez inwestora rozwiązania projektowe pod kątem zapewnienia rozwiązań minimalizujących oddziaływanie na środowisko i ich zgodności z przepisami prawa, w tym z zakresu warunków technicznych budynków, ochrony przyrody i prawa wodnego.
W odpowiedzi na skargę z 18 lipca 2024 r. organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i argumentację tam przedstawioną.
W piśmie procesowym z 12 września 2024 r. skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Skarżąca zarzuciła, że wiele osób mających przymiot strony pozbawiono prawa do czynnego udziału w sprawie i ewentualnego zaskarżenia wydanych decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.
Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że nie naruszają one przepisów prawa. Tym samym, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim należy stwierdzić, że bezzasadny jest zarzut nieważności postępowania prowadzonego przed organami obu instancji, zawarty w piśmie procesowym spółki z 12 września 2024 r. Zdaniem skarżącej, wada nieważności polegać ma na pozbawieniu "wielu osób" mających przymiot strony prawa do czynnego udziału w tym postępowaniu.
Wyjaśnić należy, że okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania nie mogą jednocześnie stanowić podstaw do żądania stwierdzenia nieważności decyzji. Wznowienie postępowania i stwierdzenie nieważności decyzji są dwiema odrębnymi instytucjami prawnymi, które nie są stosowane zamiennie, lecz w ściśle przez ustawodawcę określonych sytuacjach. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Natomiast stosownie do art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Może wprawdzie dojść do zbiegu podstaw stosowania obu tych instytucji, gdy decyzje zawierają zarówno wady skutkujące nieważnością, jak i zostały wydane w postępowaniu dotkniętym wadą skutkującą wznowieniem postępowania. Taka sytuacja nie zaistniała jednak w kontrolowanej sprawie.
Z akt administracyjnych wynika jednoznacznie, że pismem z 17 stycznia 2024 r. starosta zawiadomił strony postepowania o wszczęciu postępowania, informując jednocześnie o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i zgłoszonych żądań (zob. pkt 1 pouczenia). Zawiadomienie to doręczono skarżącej 24 stycznia 2024 r. (zob. potwierdzenie odbioru przesyłki). Prezes skarżącej spółki 6 lutego 2024 r. zapoznał się z aktami sprawy, co stwierdził pisemnie na informacji dotyczącej przetwarzania danych osobowych. Zaznaczyć należy, że 9, 15 stycznia 2024 r. i 5 lutego 2024 r. inwestor uzupełnił przedłożone dokumenty (na wezwanie starosty z 5 stycznia 2024 r., a także realizując obowiązki nałożone przez starostę postanowieniem z 17 stycznia 2024 r.). Po tej dacie nie uzupełniano materiału dowodowego sprawy, zatem skarżąca zapoznała się z całością zgromadzonego materiału dowodowego. Dodatkowo, wojewoda zawiadomił strony postępowania pismem z 22 kwietnia 2024 r., że zebrany materiał dowodowy jest wystarczający do rozpatrzenia odwołania spółki i poinformował o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, uzyskania wyjaśnienia, wypowiadania się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w zakreślonym terminie. Całkowicie niezasadny jest tym samym zarzut pozbawienia skarżącej przymiotu strony i wynikającego z tego prawa do czynnego udziału w postępowaniu.
Podkreślić również należy, że spółka ograniczyła się do ogólnikowego zarzutu, że bliżej nieokreślone podmioty zostały pominięte w postępowaniu, nie precyzując, z jakich przyczyn wyznaczenie kręgu podmiotów w oparciu o załącznik graficzny ostatecznej decyzji środowiskowej, w którym wyznaczono obszar oddziaływania inwestycji, miałoby pomijać podmioty wymienione w art. 28 ust. 2 p.b. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r. poz. 682 z późn. zm., dalej: "p.b."). Zgodnie z tym przepisem stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.
Jak wynika z utrwalonego w orzecznictwie NSA poglądu, tylko podmiot, który uznaje, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu, co powoduje zaistnienie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jest uprawniony do podnoszenia tego zarzutu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Dotyczy to również Sądu rozstrzygającego sprawę ze skargi podmiotów biorących udział w postępowaniu, który niejako z urzędu nie ma podstaw do podnoszenia, że podmiot nie wnoszący skargi został pominięty w postępowaniu administracyjnym i z tej przyczyny stosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. –(zob. np. wyrok NSA z 26.01.2009 r. II OSK 51/08, II OSK 2613/20 z 5.07.2023, wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wobec powyższego, nawet ewentualne pominięcie w kontrolowanej sprawie jednej ze stron postępowania nie może skutkować uchyleniem wydanych w sprawie decyzji.
Bezzasadne są również zarzuty odnoszące się do prawidłowości ustalenia stanu faktycznego sprawy.
Z akt sprawy wynika, że organy nie uchybiły przepisom proceduralnym i przeanalizowały wszystkie okoliczności, które były istotne i niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, tj. art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis art. 77 § 1 k.p.a. nakazuje natomiast wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Interpretując powyższe przepisy należy zauważyć, że ustawodawca nałożył na organy administracji publicznej obowiązek podjęcia wyłącznie działań niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego. Tym samym, organy administracji nie są zobowiązane do dokonywania czynności nieistotnych dla skonkretyzowania praw i obowiązków danego podmiotu. Uwaga ta dotyczy również art. 77 § 1 k.p.a., będącego uszczegółowieniem zasady prawdy materialnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a. W praktyce oznacza to konieczność zgromadzenia i analizy dokumentów, które pozwolą na wydanie rozstrzygnięcia. Natomiast pozyskiwanie dowodów ponad ten wymóg, nie jest już obowiązkiem organów administracji publicznej.
Zauważyć należy, że pomimo zarzutów o zaniechaniu podjęcia kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, skarżąca nie wskazała, w jakim zakresie należało uzupełnić materiał dowodowy zgromadzony przez starostę. Skarżąca nie zakwestionowała też żadnego ze zgormadzonych dowodów, chociaż zapoznała się z kompletnymi aktami sprawy. W ocenie sądu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jest kompletny i tym samym wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy, a także dokonano jego właściwej oceny. Tym samym nie naruszono wymienionych w skardze przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.
Niezrozumiały jest natomiast wywód dotyczący ciążącego na organie administracji obowiązku precyzyjnego ustania treści wniosku inwestora. Należy zauważyć, że wniosek o pozwolenie na budowę składany jest na urzędowym formularzu, a treść wniosku inwestora, który zainicjował niniejszą sprawę, jest jednoznaczna i nie budziła wątpliwości organów obu instancji. Skarżąca nie wyjaśniła, z uwagi na jakie okoliczności, uznała za niezbędne doprecyzowanie żądania inwestora.
Przechodząc do oceny merytorycznej prawidłowości zaskarżonej decyzji i zasadności zarzutów spółki w tym zakresie, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 28 ust. 1 p.b. z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z art. 29-31, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Stosownie natomiast do art. 35 ust. 4 p.b. właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę jeżeli spełnione zostaną wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 p.b. Powyższe oznacza, że decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany i w razie spełnienia ustalonych przez ustawodawcę warunków właściwy organ ma obowiązek wydać decyzję o pozwoleniu na budowę. W art. 35 ust. 1 p.b. określony został zakres merytorycznej oceny wniosku o pozwolenie na budowę. Przepis art. 32 ust. 4 pkt 2 p.b. stanowi z kolei, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
W art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a i lit. b p.b. przewidziano, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu oraz wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.
Skarżąca zarzuciła organom obu instancji zaniechanie wyjaśnienia oceny, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy i z decyzją środowiskową.
Odnosząc się do powyższego, należy zauważyć, że w odniesieniu do działek, na których zaprojektowano tę inwestycję, nie została wydana decyzja ustalająca warunki zabudowy, gdyż na tym terenie obowiązują ustalenia uchwały [...].
Z akt sprawy wynika, że starosta ocenił zgodność inwestycji z punktu widzenia ustaleń zawartych w decyzji Burmistrza Miasta Kętrzyn o środowiskowych uwarunkowaniach z 9 września 2022 r. W postanowieniu z 17 stycznia 2024 r., wydanym w trybie art. 35 ust. 3 p.b., organ ten zobowiązał inwestora m.in. do zaprojektowania ilości, rodzaju obiektów budowlanych i materiału oraz powierzchni zabudowy przedsięwzięcia (w tym obiektów kubaturowych), powierzchni utwardzonych, powierzchni biologicznie czynnej zgodnie z ww. decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Inwestor zrealizował ten obowiązek, co jednoznacznie stwierdził starosta w uzasadnieniu wydanej decyzji. Skarżąca również nie kwestionuje powyższego.
Przyznać należy, że uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji jest bardzo lakoniczne. Starosta ograniczył się bowiem do ogólnego stwierdzenia, że projekt budowlany został sprawdzony pod względem zgodności z wymogami ustawy Prawo budowlane i rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego oraz wskazania, że po analizie projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego stwierdzono nieprawidłowości i w związku z tym 17 stycznia 2024 r. wydał postanowienie zobowiązujące inwestora do uzupełnienia dokumentacji, zaś po ponownej analizie projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, starosta stwierdził, że wskazane w postanowieniu nieprawidłowości zostały usunięte. Organ nie wypowiedział się natomiast co do zgodności inwestycji z ustaleniami planu miejscowego.
Organ odwoławczy również nie wyjaśnił szerzej przesłanek, które legły u podstaw oceny, że projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany są zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lecz ogólnie potwierdził, że inwestor spełnił wszystkie warunki, które są wskazane w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 p.b. Wojewoda wskazał przy tym, że teren inwestycji oznaczony jest w ww. planie miejscowym symbolem UPS-1 i jest położony w obszarze przeznaczonym na realizację i utrzymanie usług wielofunkcyjnych, uciążliwych, przemysłu i składów o niskiej intensywności. Na tym terenie dopuszcza się realizację funkcji towarzyszącej funkcji podstawowej między innymi takiej jak: garaże, miejsca postojowe, infrastruktura techniczna, budynki gospodarcze, dojścia i dojazdy, ogrodzenia i mała architektura.
Zgodnie z art. 107 § 4 k.p.a. można odstąpić od uzasadnienia decyzji, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony; nie dotyczy to jednak decyzji rozstrzygających sporne interesy stron oraz decyzji wydanych na skutek odwołania.
W niniejszej sprawie żadna ze stron postępowania nie zgłosiła jakichkolwiek uwag czy zastrzeżeń na etapie postepowania przez organem pierwszej instancji. Skarżąca również, mimo że jako jedyna zapoznała się z całością zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie wypowiedziała się w sprawie, a w szczególności nie podniosła żadnych zarzutów.
Również w odwołaniu spółka nie zawarła konkretnych zarzutów dotyczących niezgodności z prawem przedmiotowej inwestycji i wydanego pozwolenia na budowę. Niewątpliwie obowiązkiem organu odwoławczego jest odniesienie się do zarzutów strony zawartych w odwołaniu, przy czym z art. 107 § 3 k.p.a. nie wynika bezwzględny obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów odwołania; natomiast obowiązek wyczerpującego odniesienia się dotyczy zarzutów istotnych dla sprawy (wyrok NSA z 17.09.2024 r. II OSK 2257/23). Z uwagi na to, że zarzuty skarżącej wobec decyzji starosty zostały sformułowane w sposób wysoce ogólnikowy, nawet bez podjęcia próby wyjaśnienia, na czym konkretnie zarzucane naruszenia przepisów prawa miały polegać, nie można skutecznie zarzucić wojewodzie, że nie ustosunkował się nich, a tym samym, że nie rozpoznał sprawy w całokształcie. Wojewoda wypowiedział się szczegółowo odnośnie do zarzutów, które dotyczyły zebrania materiału dowodowego niezbędnego do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy oraz naruszenia art. 10 § 1 k.p.a.
Uwzględniając powyższe, należy stwierdzić, że sama lakoniczność uzasadnienia decyzji i brak przedstawienia szczegółowej oceny inwestycji w granicach zakreślonych przez art. 35 ust. 1 p.b., w sytuacji gdy jednocześnie nie ma wątpliwości, że taka ocena została przez organy obu instancji dokonana, nie może zostać uznana za naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wbrew twierdzeniu skargi, spółka nie zawarła w odwołaniu żadnych zarzutów odnośnie do rozwiązań przyjętych w zatwierdzonym projekcie budowlanym, w tym w kontekście wydanej decyzji środowiskowej. Zaznaczyć jednak należy, że organ administracji architektoniczno-budowlanej posiada szczegółowo określone kompetencje kontrolne, które nie obejmują badania zgodności projektu budowlanego pod kątem przyjętych rozwiązań projektowych i możliwości technicznych jego wykonania. Istotną konsekwencją enumeratywności katalogu czynności sprawdzających, o których mowa w art. 35 ust. 1 p.b., jest niedopuszczalność badania projektu budowlanego pod jakimkolwiek innym kątem (tak NSA w wyroku z 10.12.2024 r. II OSK 685/22).
Organ odwoławczy nie naruszył też art. 8 i art. 11 k.p.a. Zarzuty skargi również w tym zakresie zostały sformułowane tak ogólnikowo, że trudne jest odkodowanie z nich, o jakie konkretnie uchybienia organów chodzi skarżącej. Sąd, kontrolując zaskarżoną decyzję w granicach zakreślonych przez art. 134 § 1 i art. 135 .p.p.s.a., nie stwierdził naruszeń ww. przepisów k.p.a.
W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.