II SA/Ol 527/24

II SA/Ol 527/24 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2024-09-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-07-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Beata Jezielska /przewodniczący sprawozdawca/
Ewa Osipuk
Katarzyna Matczak
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1267
art.1
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art.119 pkt 2, art.134 par.1, art.151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 977
art.50 ust.2 pkt 1, art.59 ust. 1, ust.2, ust.2a
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 775
art.7, art.8 par.2, art.77 par.1, art.80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 725
art.29 ust.1 pkt 16 lit. a, art. 30 ust.5, ust.5c i ust.5d
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Sentencja
Dnia 10 września 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Matczak sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 września 2024 roku sprawy ze skargi A. S. i A. S. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych - oddala skargę.
Uzasadnienie
W dniu 25 stycznia 2024 r. do Starosty E. wpłynęło zgłoszenie A. S. i A. S. (dalej jako: inwestorzy lub skarżący) dotyczące zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie wolnostojącego, parterowego budynku rekreacji indywidualnej o powierzchni zabudowy do 35m² na działce nr ewid. (...), położonej w obrębie S., gmina S. Do przedmiotowego zgłoszenia inwestorzy załączyli oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, kopię mapy zasadniczej z zaznaczeniem zgłaszanego budynku i oznaczeniem jego odległości od granic działek sąsiednich, szkice elewacji, rzut parteru, przekrój budynku oraz zaświadczenie o braku potrzeby wyłączenia gruntu pod budynkiem z produkcji rolnej.
Postanowieniem z 12 lutego 2024 r. Starosta, na podstawie art. 30 ust. 2 i 5c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2024 r. poz. 725, dalej jako P.b.), nałożył na inwestorów obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o dostarczenie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2023 r. poz. 977 ze zm., dalej jako: u.p.z.p.), w związku z art. 30 ust. 2a pkt 3 P.b., a także dołączenie skorygowanej mapy zasadniczej z zaznaczonym przedmiotem zgłoszenia, która będzie uwzględniała istniejące budynki, z podaniem wymiarów zgłaszanych obiektów oraz odległości obiektów między sobą oraz w stosunku do granic sąsiednich działek i urządzeń budowlanych, zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225, dalej jako: rozporządzenie z 2002 r.), w terminie do 8 marca 2024 r.
W wyznaczonym terminie inwestorzy nie uzupełnili zgłoszenia. Natomiast w piśmie z 18 lutego 2024 r. zakwestionowali poprawność wydanego postanowienia przez organ pierwszej instancji podnosząc, że przedmiotowe zgłoszenie wypełnia warunki określone w uprzednio wydanym przez organ pierwszej instancji postanowieniu z 27 marca 2023 r.
Decyzją z 11 marca 2024 r. organ pierwszej instancji, na podstawie art. 30 ust. 5c P.b. wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych z powodu nieuzupełnienia w terminie dokumentów i uzgodnień warunkujących udzielenie zgody na powyższe roboty. Starosta wyjaśnił, że nie można traktować zgłoszenia złożonego 25 stycznia 2024 r. jako kontynuacji uprzedniego zgłoszenia z 15 marca 2023 r., bowiem postępowanie w tej sprawie zostało zakończone decyzją z 20 kwietnia 2023 r., którą organ pierwszej instancji wniósł sprzeciw, zaś inwestorzy nie skorzystali z przysługującego im prawa do wniesienia odwołania.
W odwołaniu od powyższej decyzji inwestorzy wskazali na błędne określenie daty wniesionego przez nich zgłoszenia. Podkreślili także, że dopełnili wszelkich formalności związanych ze zgłoszeniem i zażądali jego przyjęcia. Wyjaśnili, że zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie wolnostojącego parterowego budynku rekreacji indywidualnej o powierzchni zabudowy do 35m² na przedmiotowej działce złożyli po raz drugi. Za pierwszym razem zgłoszenie z 15 marca 2023 r. nie zostało uzupełnione w wyznaczonym terminie i decyzją z 20 kwietnia 2023 r. organ pierwszej instancji wniósł sprzeciw. Składając po raz drugi zgłoszenie, które wpłynęło do organu pierwszej instancji 25 stycznia 2024 r., inwestorzy uzupełnili je o żądane w pierwszym postępowaniu dokumenty. Natomiast obecnie Starosta wezwał inwestorów do dostarczenia kolejnych dokumentów, czym w ich ocenie naruszył zasadę pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej wynikającą z art. 8 k.p.a. Skoro bowiem inwestorzy wypełnili warunki z wcześniejszego postanowienia organu w tej samej sprawie, to mają prawo oczekiwać pozytywnej decyzji Starosty zwłaszcza, że stan prawny nie uległ zmianie.
Decyzją z 20 maja 2024 r. Wojewoda Warmińsko-Mazurski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że budowa budynku rekreacji indywidualnej nie wymaga pozwolenia na budowę, jednakże w związku ze zmianą zagospodarowania terenu, wymaga ustalenia warunków zabudowy. Zatem brak decyzji o warunkach zabudowy, w sytuacji gdy jest ona wymagana, uzasadnia wniesienie sprzeciwu do zgłoszenia. Organ odwoławczy wskazał również, że prawidłowo Starosta wezwał inwestorów do uzupełnienia mapy zasadniczej, na której zaznaczono przedmiotowy budynek rekreacji indywidualnej, gdyż został on wrysowany na obiekcie już istniejącym, co jest niedopuszczalne. Inwestorzy winni zatem oznaczyć odległości pomiędzy planowanym i istniejącym budynkiem oraz odległości tego budynku od granic działki, zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r. Wskazano, że w przedmiotowym zgłoszeniu nie ma również informacji o planowanej rozbiórce istniejącego budynku, co umożliwiłoby postawienie planowanego budynku rekreacji indywidulanej w oznaczonym miejscu. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego błędnego określenia daty złożonego zgłoszenia, która została wymieniona w decyzji z 11 marca 2024 r. wskazano, że jest to błąd pisarski, który pozostaje bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Treść decyzji wyraźnie bowiem określa strony postępowania oraz przedmiot zgłoszenia. Wojewoda wyjaśnił ponadto, że postanowienie Starosty z 27 marca 2023 r. zostało wydane w odrębnym postępowaniu, w którym decyzją z 20 kwietnia 2023 r. organ pierwszej instancji wniósł sprzeciw. Od decyzji tej inwestorzy nie wnieśli odwołania, zaś organ odwoławczy nie może badać poprawności przeprowadzenia tego postępowania w niniejszej procedurze odwoławczej.
W skardze na powyższą decyzję inwestorzy, zarzucili:
- naruszenie art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie oraz rozpatrzenie przez organ materiału dowodowego;
- naruszenie art. 8 k.p.a. w związku art. 11 k.p.a. w związku z art. 107 § 1 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób odbiegający od ustawowych wymagań, odstąpienie od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym oraz nierówne traktowanie;
- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 35 § 1 k.p.a. w związku z art. 104 § 1 i 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy przez organ odwoławczy decyzji niezałatwiającej sprawy oraz nierozstrzygającej istoty sprawy.
W związku z powyższymi zarzutami skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zobowiązanie organu do przyjęcia zgłoszenia budowy budynku rekreacji indywidualnej na przedmiotowej działce, a także zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi skarżący ponowili argumentację zawartą w uprzednio złożonym odwołaniu. Wskazali na błędne określenie daty wpływu zgłoszenia w decyzji organu pierwszej instancji z 11 marca 2024 r., co w ich ocenie nie może być uznane za omyłkę pisarską. Podnieśli, że zgłoszenie jest kompletne i zawiera wszystkie wymagane dokumenty, także te wskazane przez organ pierwszej instancji w postanowieniu z 27 marca 2023 r., wydanym w związku z ich wcześniejszym zgłoszeniem z 15 marca 2023 r., dotyczącym tego samego przedsięwzięcia. Zakwestionowali przy tym nałożenie przez organ pierwszej instancji postanowieniem z 12 lutego 2024 r. obowiązku przedłożenia odmiennych dokumentów niż w postanowieniu z 27 marca 2023 r., gdyż w ich ocenie Starosta, stosując w tej samej sprawie różne wymogi bez uzasadnionej przyczyny, narusza przepisy prawa, w tym art. 8 § 2 k.p.a. oraz zasadę równego traktowania. Skarżący wyjaśnili, że na działce nr (...) nie ma posadowionego żadnego budynku, o którym mowa w art. 3 pkt 2 P.b., zaś obrys na mapie jest obrysem wolnostojącej altany o powierzchni zabudowy do 35 m² (art. 29 ust. 2 pkt 3 P.b.), która nie jest trwale związana z gruntem, nie posiada fundamentów, lecz stoi na powierzchni gruntu. Skoro zaś nie ma budynku, nie może być mowy o wskazywaniu odległości pomiędzy budynkami, jak również nie można wymagać informacji o rozbiórce budynku. Wskazali również, że przedmiotowy budynek rekreacji indywidualnej planowany jest na gruncie oznaczonym PsV – pastwisko V klasa, a przy działce zlokalizowany jest pomost rekreacyjno-wędkarski, zgodnie z decyzją Starosty z 23 sierpnia 2010 r. W tej sytuacji niewielki budynek o powierzchni poniżej 35 m², wybudowany w sąsiedztwie pomostu rekreacyjnego, na pastwisku o niskiej klasie, które w tych warunkach klimatycznych może funkcjonować od połowy maja do końca września, na gruncie niewchodzącym w skład gospodarstwa rolnego, nie stanowi istotnej zmiany zagospodarowania terenu.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wraz z argumentacją przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako: p.p.s.a.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że przedmiotowa skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt sprawy wniosek taki został zawarty w odpowiedzi na skargę, a skarżący, którym doręczono odpowiedź na skargę ze stosownym pouczeniem co do tego wniosku, w przepisanym terminie nie zażądali przeprowadzenia rozprawy.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja orzekająca o sprzeciwie w sprawie zgłoszenia przez skarżących zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie wolnostojącego, parterowego budynku rekreacji indywidualnej o powierzchni zabudowy do 35 m² z powodu niewykonania nałożonego obowiązku uzupełnienia złożonego zgłoszenia.
Przechodząc do oceny legalności zaskarżonej decyzji należy podnieść, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 16 lit. a P.b. nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa wolno stojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej rozumianych jako budynki przeznaczone do okresowego wypoczynku, o powierzchni zabudowy do 35 m², przy czym liczba tych budynków na działce nie może być większa niż jeden na każde 500 m2 powierzchni działki. W myśl art. 30 ust. 5 P.b. zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Przy czym stosownie do art. 30 ust. 5c P.b., w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Nałożenie obowiązku, o którym mowa w ust. 5c, przerywa bieg terminu, o którym mowa w ust. 5 (art. 30 ust. 5d P.b.).
W rozpoznawanej sprawie został zachowany termin do wniesienia sprzeciwu. Dla zachowania terminu ustawowego konieczne jest bowiem nadanie postanowienia zobowiązującego do uzupełnienia zgłoszenia przed upływem terminu do wniesienia sprzeciwu, co w niniejszej sprawie miało miejsce. Zgłoszenie wpłynęło do organu w dniu 25 stycznia 2024 r., a postanowienie wzywające do jego uzupełnienia zostało wysłane 12 lutego 2024 r. Z kolei termin do uzupełnienia zgłoszenia został wyznaczony do 8 marca 2024 r., zaś decyzja o sprzeciwie została wydana 11 marca 2024 r.
W sprawie niesporne jest to, że planowana inwestycja dotyczy budowy parterowego budynku rekreacji indywidulanej o powierzchni zabudowy do 35 m², która zgodnie z powołanymi wyżej przepisami nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia.
W sprawie nie zachodzą również wątpliwości co do tego, że obowiązki w zakresie uzupełnienia zgłoszenia, nałożone w postanowieniu organu I instancji z 12 lutego 2024 r., nie zostało przez skarżących wykonane, gdyż stoją oni na stanowisku, że skoro zgłoszenie jest zgodne z wymogami postanowienia organu I instancji z 27 marca 2023 r., w związku z ich zgłoszeniem z 12 marca 2023 r., które dotyczyło tożsamej inwestycji, organ nie ma podstaw do żądania kolejnych dokumentów.
W tych okolicznościach istotne jest ustalenie, czy rzeczywiście istniały podstawy do nałożenia obowiązków, a tym samym wydania postanowienia nakładającego obowiązek uzupełnienia zgłoszenia, które przerywa bieg terminu do wniesienia sprzeciwu. Tylko bowiem potwierdzenie zasadności wydania postanowienia i niewywiązania się z nałożonego obowiązku może uzasadniać wniesienie sprzeciwu (por. wyrok NSA z 18 października 2017 r., sygn. akt II OSK 2612/16, dostępne w CBOSA).
Wyjaśnić przede wszystkim należy, że Sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Sąd związany jest granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowana przez uprawniony podmiot (zob. wyrok NSA z 10 lipca 2019 r., sygn. akt I OSK 2507/18, dostępny w CBOSA). Granice niniejszej sprawy wyznacza zgłoszenie inwestorów dokonane 25 stycznia 2024 r. i wydane w związku z tym zgłoszeniem rozstrzygnięcia organów orzekających. Tym samym Sąd nie może oceniać prawidłowości postępowania, zakończonego prawomocną decyzją Starosty z 20 kwietnia 2023 r. wnoszącą sprzeciw od uprzednio złożonego przez inwestorów zgłoszenia. Są to dwa odrębne postępowania, a podjęte w ich toku decyzje zostały wydane w dwóch oddzielnych sprawach.
Stwierdzić natomiast należy, że organ I instancji prawidłowo wezwał skarżących do uzupełnienia złożonego zgłoszenia.
Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z uwzględnieniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Z kolei art. 59 ust. 2 u.p.z.p. stanowi, że do jednorazowej, trwającej do roku, zmiany zagospodarowania terenu lub zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, przepisu ust. 1 nie stosuje się. Jednocześnie w myśl art. 59 ust. 2a u.p.z.p., zmiana zagospodarowania terenu dotycząca obiektów budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 4-6, 8-12, 17, 21-28 i 30 oraz ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, nie wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zaznaczyć również należy, że w myśl art. 50 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., stosowanym odpowiednio, w sprawach o ustalenie warunków zabudowy, nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane polegające na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska. Należy przy tym zauważyć, że brzmienie art. 59 uległo zmianie na mocy ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1688), która weszła w życie z dniem 24 września 2023 r. Poprzednia treść tego przepisu budziła wątpliwości co tego, czy realizacja inwestycji niewymagającej pozwolenia na budowę wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, chociaż w drodze wykładni przyjmowano, że wymóg uzyskania decyzji o warunkach zabudowy dotyczy budowy każdego obiektu budowlanego, niezależnie od tego, czy wymaga pozwolenia na budowę czy też nie (por. wyrok NSA z 25 sierpnia 2021 r. sygn. akt II OSK 16/21, z 17 listopada 2021 r. sygn. akt II OSK 3329/18, dostępne w CBOSA). Natomiast obecne brzmienie powołanych przepisów jednoznacznie wskazuje, że każda zmiana zagospodarowania terenu, w przypadku braku planu miejscowego, wymaga ustalenia warunków zabudowy, a wyłączone z tego obowiązku są wyłącznie obiekty budowlane określone w art. 59 ust. 2 i 2a u.p.z.p., o ile nie są wymienione w art. 59 ust. 2b u.p.z.p. Przepis ten ma zastosowanie w niniejszej sprawie, gdyż zgłoszenie zostało dokonane 25 stycznia 2024 r., a zatem już pod rządami znowelizowanych przepisów. Budowa wolno stojącego parterowego budynku rekreacji indywidualnej o powierzchni zabudowy do 35 m2, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 16 lit. a P.b. nie została wskazana jako wyłączona z obowiązku uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Skoro zaś budowa przedmiotowego obiektu budowlanego powoduje zmianę zagospodarowania terenu, to wymaga to uzyskania ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. W związku z tym organ prawidłowo wezwał inwestorów do przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy.
Należy przy tym wyjaśnić, że nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 8 § 2 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Jak wskazano wyżej stan prawny uległ zmianie w stosunku do poprzednio dokonanego zgłoszenia. Ponadto nie można powołać się na naruszenie zasady z art. 8 § 2 k.p.a. w sytuacji, kiedy wydana w sprawie decyzja, choćby była odmienna od innej decyzji, wydanej w analogicznym stanie faktycznym i prawnym, jest jednak prawidłowa i zgodna z prawem. Wzgląd na zachowanie zasady praworządności ma w tej sytuacji priorytet nad oczekiwaniem strony do otrzymania decyzji takiej samej jak decyzje uprzednio wydawane w analogicznych stanach faktycznych i prawnych, bowiem oczekiwanie takie nie jest "słuszne" i "uzasadnione" jako naruszające zasadę praworządności (por. wyrok NSA z 23 sierpnia 2023 r. sygn. akt II OSK 2964/20).
Odnosząc się do obowiązku przedłożenia skorygowanej mapy z uwzględnieniem istniejących budynków oraz określeniem odległości obiektów między sobą wskazać należy, że nie jest słuszne twierdzenie skarżących, że altana nie stanowi obiektu budowlanego, gdyż nie jest trwale związana z gruntem. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 czerwca 2017 r. (sygn. akt II OSK 2477/15, dostępny w CBOSA) o tym czy dany obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem czy też nie, nie decyduje sposób i metoda związania z gruntem, nie decyduje również technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia go w inne miejsce, ale to czy wielkość tego obiektu, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Podobnie orzekł Naczelny Administracyjny w wyroku z 10 kwietnia 2019 r. (sygn. akt II OSK 1327/17, dostępny w CBOSA) wskazując, że o trwałości związania z gruntem decyduje intensywność tego związania, co może mieć miejsce nie tylko wtedy, gdy budowla będzie połączona z gruntem fundamentem w gruncie tym w całości zagłębionym, ale także gdy wielkość, masa obiektu i względy bezpieczeństwa, w tym możność opierania się oddziaływaniom atmosferycznym wskazują na trwałość jego posadowienia. Obiekty trwale związane z gruntem to obiekty posadowione w taki sposób, by być odporne na działanie warunków atmosferycznych, w tym podmuchów wiatru, w sposób zapewniający im stabilność. W związku z tym także w tym zakresie zarzuty skargi nie są zasadne.
Prawidłowo także organ I instancji wezwał skarżących do zmiany terminu rozpoczęcia planowanych robót. W związku z wydanym postanowieniem i koniecznością uzupełnienia zgłoszenia, data ta wymagała zmiany. Obowiązku tego skarżący także nie wykonali.
W świetle powyższych rozważań należy uznać zatem, że zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o właściwie ustalony stan faktyczny i przy prawidłowym zastosowaniu obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa. Organ odwoławczy dokonał właściwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, który był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Tym samym także zarzuty naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. należy uznać za bezzasadne.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.
.