II SA/Ol 522/20

II SA/Ol 522/20 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2021-02-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-07-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Bogusław Jażdżyk /przewodniczący sprawozdawca/
Katarzyna Matczak
Tadeusz Lipiński
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Sygn. powiązane
III OSK 5883/21 - Wyrok NSA z 2025-03-11
II OZ 1098/20 - Postanowienie NSA z 2020-12-18
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargi
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 137
art.1
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2325
art.134 par.1, art.119 pkt 3,art.151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2018 poz 2081
art.59 ust.1 pkt 2, art.63 ust.1 i 3,art.64 ust.1,art.71 ust.1 i 2 pkt 2
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 lutego 2021 r. sprawy ze skarg I. S. i D. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oddala skargi. WSA/wyr.1a – sentencja wyroku (tryb uproszczony)
Uzasadnienie
Postanowieniem z "[...]", wydanym z upoważnienia Wójta Gminy G. przez Zastępcę Kierownika Referatu Rozwoju Gospodarczego Urzędu Gminy G. (dalej jako: organ I instancji), na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 63 ust. 1, 4, art. 64 ust. 1, art. 65 ust. 2, 3, art. 66, art. 68 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity na dzień wydania postanowienia przez organ I instancji - Dz.U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm., dalej jako: u.i.o.ś.), w związku z § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jednolity Dz.U. z 2016 r., poz. 71, dalej jako: rozporządzenie z dnia 9 listopada 2010 r.) oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity na dzień wydania postanowienia organu I instancji - Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej jako: k.p.a.), w toku postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy fotowoltaicznej o łącznej mocy do 1 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach o nr "[...]" i "[...]", obręb B., gmina G., wszczętego na wniosek "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako: Spółka lub inwestor) z 12 sierpnia 2019 r., nałożono na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko opisanego wyżej przedsięwzięcia zaliczanego do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oraz ustalono szczegółowy zakres raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. W uzasadnieniu organ I instancji opisał rodzaj i charakterystykę planowanego przedsięwzięcia, jego usytuowanie z uwzględnieniem możliwego oddziaływania na środowisko oraz rodzaj i skalę jego możliwego oddziaływania. Podniesiono, że przedsięwzięcie będzie oddziaływać na nieruchomości, na których zaplanowano lokalizację przedsięwzięcia z możliwością oddziaływania na nieruchomości sąsiednie. Wskazano, że oddziaływanie przedsięwzięcia w fazie realizacji będzie miało charakter krótkotrwały, wynikający z prac budowlanych, natomiast w fazie eksploatacji będzie to przede wszystkim oddziaływanie elektromagnetyczne z infrastruktury elektroenergetycznej, emisja hałasu pochodząca z pracy transformatorów, odprowadzanie wód opadowych i roztopowych, potencjalna utrata terenów otwartych, wykorzystanych jako miejsce koncentracji ptaków podczas wiosennych i jesiennych migracji, a także stanowiących terytorium łowieckie ptaków drapieżnych. Wskazano również, że ze względu na usytuowanie inwestycji w granicach korytarzy ekologicznych łączących Europejską Sieć Natura 2000 (obszar położony pomiędzy obszarami chronionego krajobrazu - Krainy Wielkich Jezior Mazurskich i Kłos), przedsięwzięcie może potencjalnie zagrażać spójności korytarzy migracyjnych ornitofauny. W przypadku zaś potwierdzenia, że teren planowanej inwestycji jest wykorzystywany jako miejsce przystankowe, wpływałaby ona zarówno na ptaki migrujące wzdłuż brzegów jezior, jak i na ptaki przemieszczające się między tymi jeziorami. Wobec powyższego, w ocenie organu I instancji, zachodzi konieczność przeprowadzenia analizy oddziaływania inwestycji opartej o wiarygodne dane, w tym wyniki inwentaryzacji przyrodniczej i dane literaturowe, pozwalającej ocenić charakter wpływu tego rodzaju inwestycji na środowisko przyrodnicze, w szczególności na ornitofaunę. Ponadto organ I instancji wskazał, że do oddziaływań planowanego przedsięwzięcia mogących negatywnie wpływać na ludzi zaliczać się będzie emisja pola elektromagnetycznego, hałasu od pracy urządzeń oraz możliwość pojawienia się efektu olśnienia od powierzchni paneli. Zaznaczono, że w promieniu od 100 do 150 m od miejsca planowanej inwestycji zlokalizowanych jest szereg nieruchomości objętych ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w tym jedna nieruchomość zabudowana istniejącym budynkiem mieszkalnym. W ocenie organu I instancji konieczne jest zatem przeprowadzenie szczegółowej analizy wskazanych wyżej zagadnień. Organ I instancji uznał także, że w raporcie należy dokonać oceny wpływu planowanego przedsięwzięcia na jednolite części wód i osiągnięcie celów środowiskowych ustalonych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, w tym zidentyfikowania celów środowiskowych dla tych wód oraz środków mających na celu osiągnięcie lub zachowanie dobrego stanu i potencjału ekologicznego w zakresie elementów biologicznych, hydromorfologicznych i fizykochemicznych. Ponadto należy też przeanalizować wpływ planowanego przedsięwzięcia na klimat i określić w jaki sposób zaadaptuje się ono do postępującej zmiany klimatu, w tym ekstremalnych zjawisk pogodowych, w perspektywie długoterminowej. W świetle powyższych rozważań, organ I instancji podniósł, że mimo pozytywnych stanowisk organów opiniujących, tj. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. (dalej jako: RDOŚ w O.) z "[...]", Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w B. (dalej jako: Dyrektor RZGW w B.) z "[...]" oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. (dalej jako: PPIS w G.) z "[...]", po dokładnej analizie informacji zawartych w przedłożonych przez inwestora dokumentach, kierując się rodzajem, charakterystyką przedsięwzięcia, jego skalą i usytuowaniem, a zwłaszcza możliwością negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji na ornitofaunę i zdrowie ludzi, na podstawie art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. należało nałożyć na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i określono zakres raportu.
Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła Spółka, reprezentowana przez Prezesa Zarządu, zarzucając naruszenie: art. 124 § 2 k.p.a. poprzez niewskazania podstaw faktycznych, art. 7 k.p.a. poprzez dokonanie błędnych ustaleń oraz art. 12 § 1 k.p.a. poprzez nieuzasadnione skomplikowanie postępowania, a także art. 63 i 66 u.i.o.ś. w związku z art. 3 ust. 1 pkt 52 lit. b rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. poprzez nałożenie obowiązku przeprowadzenia oddziaływania na środowisko i sporządzenie raportu. W związku z powyższymi zarzutami, Spółka wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i odstąpienie od konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W ocenie inwestora organ I instancji nie przedstawił argumentów, którymi kierował się, podejmując postanowienie o nałożeniu obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. Podkreślono przy tym, że organ prowadzący postępowanie dysponował opiniami organów uzgadniających o braku konieczności sporządzenia raportu a ponadto nie wskazał z jakich przyczyn nie dano wiary informacjom przedkładanym przez Spółkę w dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, podniesiono, że obowiązku oceny oddziaływania nie nakłada się zapobiegawczo i musi mieć on charakter przemyślany i w aktach sprawy muszą znajdować się dowody potwierdzające taką konieczność. Zwrócono uwagę, że konstrukcja zaskarżonego postanowienia stanowi oczywiste naruszenie zasad prowadzenia postępowania administracyjnego, bowiem organ I instancji nałożył obowiązek przedłożenia w raporcie oddziaływania na środowisko informacji, które już są zawarte w dotychczasowej dokumentacji, zaś uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie daje możliwości ustalenia z jakich powodów przedłożone informacje były niewystarczające.
Postanowieniem z "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. (dalej jako: Kolegium, organ II instancji lub organ odwoławczy) uchyliło postanowienie będące przedmiotem zażalenia w całości. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny niniejszej sprawy oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa. Podniesiono, że nie budzi wątpliwości, że planowane przedsięwzięcie stosownie do § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Opierając się na zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji, organ odwoławczy wskazał, że związana z realizacją planowanego przedsięwzięcia emisja zanieczyszczeń będzie miała charakter wyłącznie czasowy i lokalny, zaś zakończy się ona wraz z ustaniem robót budowlanych związanych z realizacją przedsięwzięcia. Wytwarzane w trakcie procesu budowy planowanego przedsięwzięcia odpady komunalne i budowlane będą składowane w kontenerach w miejscach do tego wyznaczonych, a następnie będą przekazywane podmiotom prowadzącym odzysk lub unieszkodliwianie odpadów. Natomiast w czasie eksploatacji planowana farma fotowoltaiczna nie będzie emitowała żadnych zanieczyszczeń do atmosfery. Ponadto wnioskodawca nie przewiduje wytwarzania jakichkolwiek odpadów w związku z jej funkcjonowaniem. Z kolei w fazie eksploatacji planowanego przedsięwzięcia głównym źródłem emisji hałasu będzie transformator, który może generować hałas o maksymalnym natężeniu 75 dB, przy czym w odległości 1 m od tego urządzenia poziom emitowanego przez nie hałasu nie będzie przekraczał 60 dB. Ponadto stacja transformatorowa będzie wykonana z betonowych półfabrykatów, które tłumią dźwięk i będą pochłaniały około 20 dB generowanego przez transformator hałasu, zaś jedyne miejsca obiektu, w których tłumienie hałasu będzie mniejsze, to drzwi i kraty wentylacyjne stacji transformatorowej. Organ odwoławczy wskazał, że ze znajdującej się w aktach dokumentacji wynika, że stacja transformatorowa zlokalizowana zostanie w odległości 230 m od najbliższej zabudowy, w związku z tym hałas emitowany przez stację transformatorową w praktyce nie będzie tam słyszalny. W czasie eksploatacji przedsięwzięcia wchodzące w jego skład panele fotowoltaiczne mają być myte wodą doprowadzaną na teren farmy w specjalnych beczkowozach, bez użycia detergentów i środków chemicznych lub też metodą opartą na technologii bezwodnej, wymagającej wykorzystania specjalistycznych szczotek. Podkreślono, że w związku z funkcjonowaniem planowanej elektrowni fotowoltaicznej wytwarzana energia elektryczna będzie wyprowadzana i kierowana linią kablową niskiego napięcia do transformatora, który będzie stanowił słabe źródło promieniowania elektromagnetycznego. Natężenie pola elektrycznego w bezpośrednim tej linii kablowej sąsiedztwie nie będzie przekraczać 0,1 kV/m, co w powiązaniu z ekranującym działaniem kontenera - budynku stacji transformatorowej sprawia, że jego oddziaływanie jest pomijalne. Podniesiono również, że pole elektromagnetyczne generowane przez linie średniego napięcia, które dostarczają energię elektryczną z transformatora do sieci elektroenergetycznej, będzie znacząco poniżej dopuszczalnych norm emisyjnych. Funkcjonowanie planowanego przedsięwzięcia nie będzie również wiązało się z emisją gazów cieplarnianych do atmosfery a emisja spalin będzie miała charakter pomijalny. W ocenie Kolegium planowane przedsięwzięcie nie będzie stanowić zagrożenia dla zwierząt, w tym ptaków, gdyż powłoka antyrefleksyjna pokrywająca poszczególne panele fotowoltaiczne zwiększać będzie absorbcję energii promieniowania słonecznego oraz przyczyni się do zapobiegania niepożądanemu efektowi odbicia światła od powierzchni paneli. W związku z czym, użytkowane w ramach planowanej przez inwestora elektrowni fotowoltaicznej panele nie będą oślepiać przelatujących nad tą instalacją ptaków. Ryzyko negatywnego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na ornitofaunę jest podobne, jak w wypadku innych inwestycji wykorzystujących w technologii płaskie, przeszklone powierzchnie, jak np. ekrany akustyczne, czy też szyby w wysokich budynkach. Zaznaczono przy tym, że ryzyko bezpośredniego oddziaływania na ornitofaunę wzrasta, gdy do przesyłu energii wykorzystywane są tradycyjne linie elektroenergetyczne prowadzone nad ziemią. Jednakże w ramach planowanej inwestycji wszystkie sieci elektroenergetyczne będą prowadzone pod ziemią, co w praktyce wyeliminuje ich negatywne oddziaływanie na przedstawicieli ornitofauny. Ponadto wskazano, że w przestrzeniach pomiędzy panelami fotowoltaicznymi ptaki będą mogły swobodnie gniazdować, a konstrukcja ogrodzenia okalającego planowane przedsięwzięcie umożliwi dyspersję drobnych kręgowców. W ocenie Kolegium użytkowanie terenu elektrowni fotowoltaicznej podczas jej funkcjonowania będzie znacząco niższe i mniej inwazyjne niż typowe użytkowanie pola uprawnego. Zwrócono przy tym uwagę, że planowana inwestycja będzie zajmowała stosunkowo niewielki teren, zaś wysokość konstrukcji nie będzie przekraczała 5m, a więc będzie ona porównywalna do typowego domu jednorodzinnego i tym samym, już niewielkie przydrożne zadrzewienia i zakrzewienia, a także najbliższe zabudowania spowodują minimalizację widoczności tej instalacji. Wskazano, że z przedłożonej przez inwestora dokumentacji wynika, że eksploatacja planowanego przedsięwzięcia nie będzie również wiązać się z powstaniem niekorzystnego oddziaływania na zdrowie i warunki życia ludzi. Projektowana elektrownia w żaden sposób bowiem nie będzie powodować powstawania uciążliwości, ani emitować zanieczyszczeń do powietrza, czy też emitować hałasu. Ponadto funkcjonowanie planowanej inwestycji przyczyni się do zmniejszenia emisji szkodliwych substancji do atmosfery. Ponadto ze względu na przewidziane rozwiązania techniczne i technologiczne planowanej elektrowni fotowoltaicznej nie występuje ryzyko wystąpienia poważnych awarii przemysłowych. Podkreślono, że z uwagi na fakt, że oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia zamyka się w granicach nieruchomości, na których będzie ona zrealizowana, nie występuje możliwość kumulacji oddziaływania planowanego przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami. Wszelkie oddziaływania związane z likwidacją planowanego przedsięwzięcia, podobnie jak w przypadku etapu jego realizacji, również będą miały charakter przejściowy i krótkotrwały. Organ odwoławczy podkreślił także, że z ustaleń organów opiniujących wynika, że dla planowanego przedsięwzięcia nie jest konieczne przeprowadzenia oceny jego oddziaływania na środowisko. Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji wbrew zasadom wynikającym z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. nie dokonał wszechstronnej i pełnej analizy całokształtu zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego, a ponadto wbrew nakazowi, wynikającemu z art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a., nie uzasadnił w sposób prawidłowy wydanego przez siebie rozstrzygnięcia, w szczególności zaś nie wskazał faktów, które uznał za udowodnione oraz przyczyn, z powodu których odmówił wiarygodności niektórym ze zgromadzonych dowodów. Ponadto organ I instancji w sposób dokładny nie wskazał przyczyn, z powodu których za zasadne uznał przeprowadzenie oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. W ocenie Kolegium w niniejszej sprawie brak jest podstaw do nałożenia na inwestora obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. Wskazać bowiem należy, że przedsięwzięcia w postaci budowy farmy fotowoltaicznej nie sposób uznać za przedsięwzięcie nowatorskie, którego wpływ na środowisko jest trudny do przewidzenia. Przedsięwzięcia tego rodzaju są dość powszechne, a ich oddziaływanie na środowisko było przedmiotem wielu badań i analiz naukowych. Podkreślono, że ze zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że planowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na środowisko. Z uwagi bowiem na rodzaj i charakter tego przedsięwzięcia wszelkie związane z jego realizacją, funkcjonowaniem i likwidacją oddziaływania nie będą przekraczać wyznaczonych przepisami prawa norm. Ponadto ze względu na usytuowanie przedsięwzięcia, jego rozmiar, zastosowane rozwiązania technologiczne oraz skalę oddziaływań na środowisko stwierdzić należy, że zakres tych oddziaływań nie będzie wykraczał poza granice nieruchomości, na której ma ono zostać zrealizowane. Realizacja planowanego przedsięwzięcia nie będzie skutkowała ograniczeniem różnorodności biologicznej, ani utratą lub fragmentacją siedlisk. Realizacja planowanego przedsięwzięcia nie będzie też wiązała się ze znaczącym wykorzystaniem zasobów naturalnych oraz nie będzie wiązać się z nią fakt powstawania odpadów. Przeprowadzona w oparciu o wyniki dostępnych badań naukowych analiza przedłożonej przez inwestora dokumentacji prowadzi do wniosku, iż związane z realizacją i funkcjonowaniem planowanego przedsięwzięcia ryzyko wystąpienia poważnych awarii lub katastrof naturalnych i budowlanych jest znikome. Ponadto ze względu na usytuowanie planowanego przedsięwzięcia i zakres jego oddziaływania nie dojdzie do kumulacji oddziaływań. W oparciu o zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy nie sposób również uznać, aby powstające na etapie realizacji, funkcjonowania czy też likwidacji planowanego przedsięwzięcia emisje i oddziaływania stwarzały zagrożenie dla zdrowia ludzi. W ocenie Kolegium usytuowanie planowanego przedsięwzięcia sprawia, że jego realizacja nie będzie w sposób negatywny oddziaływała na środowisko naturalne, w tym na szczególnie cenne przyrodniczo obszary objęte różnorodnymi formami ochrony prawnej, jak też jednolite części wód. Podkreślono przy tym, że funkcjonowanie planowanego przedsięwzięcia może wręcz mieć pozytywny wpływ na środowisko. Nie może ulegać bowiem żadnej wątpliwości, iż wytwarzanie energii elektrycznej w ramach elektrowni fotowoltaicznych pozwala na ograniczenie emisji do atmosfery gazów cieplarnianych, jakie powstają przy produkcji energii w elektrowniach konwencjonalnych. W ocenie Kolegium w zgromadzonym materiale dowodowym nie znajdują oparcia podnoszone przez organ I instancji wątpliwości dotyczące możliwości niekorzystnego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na ornitofaunę, w tym występowanie tzw. zjawiska olśnienia. Wskazano, że z akt sprawy wynika, że przy realizacji przedsięwzięcia mają zostać wykorzystane panele fotowoltaiczne z powłoką antyrefleksyjną, co zapobiegnie niepożądanemu efektowi odbicia światła od ich powierzchni (tzw. efektowi olśnienia). Podkreślono przy tym, że teorie naukowe wskazujące na możliwość ryzyka zwiększenia śmiertelności ptaków w związku z funkcjonowaniem instalacji fotowoltaicznych pochodzą z 1986 r. i dotyczą zupełnie innej technologii niż ta, która ma zostać wykorzystana przy realizacji planowanego przedsięwzięcia. Ze wskazanego wyżej opracowania autorstwa M. D. McCrary wynika, iż do zderzeń ptaków z instalacjami fotowoltaicznymi dochodziło z powodu wykorzystania w nich heliostatów (luster stosowanych do koncentracji energii słonecznej), nie zaś paneli fotowoltaicznych, które mają być zastosowane w planowanej inwestycji. Ponadto inwestycja jest stosunkowo mała i w jej przypadku nie będzie zachodził tzw. syndrom tafli, tj. mylenia przez ptaki powierzchni paneli fotowoltaicznych z powierzchnią np. jeziora. Zaznaczono, że wątpliwości organu I instancji w zakresie możliwego negatywnego wpływu na ornitofaunę, w tym na zakłócenie możliwości ich migracji i zagrożenie dla korytarzy migracyjnych, nie podzielił w najmniejszym nawet stopniu organ opiniujący właściwy w zakresie ochrony środowiska, to jest RDOŚ w O. Ponadto z akt sprawy nie wynika, aby planowane przedsięwzięcie mogło wywierać negatywny wpływ na warunki życia i zdrowie ludzkie. Z uwagi bowiem na zastosowane rozwiązania technologiczne oraz odległość planowanego przedsięwzięcia od najbliższej zabudowy mieszkalnej nie zostaną przekroczone dopuszczalne prawem normy zarówno w zakresie emisji hałasu, jak również emisji pola elektromagnetycznego. Realizacja planowanego przedsięwzięcia nie będzie negatywnie oddziaływać na stan wód jednolitych części wód powierzchniowych i podziemnych, a także nie powinna kolidować z realizacją przewidzianych dla nich celów środowiskowych. Podkreślono, że opinia Kolegium jest tożsama z wyrażonymi w tym zakresie opiniami specjalistycznych organów opiniujących, zaś zgromadzony w toku prowadzonego postępowania materiał dowodowy nie pozwala na zakwestionowanie ustaleń zawartych w tych opiniach. Ponadto w uzasadnieniu będącego przedmiotem zażalenia postanowienia organ I instancji nie wskazał przyczyn, z powodu których nie podziela wyrażonego w przedmiotowej stanowiska organów opiniujących, czy też dowodów, które wskazywałyby na możliwość negatywnego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Powołując się na poglądy doktryny oraz orzecznictwo sądów administracyjnych, wskazano, że odstąpienie od przeprowadzenia oceny oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko nie może być utożsamiane z brakiem zbadania jego wpływu na środowisko. Ocena taka została bowiem przeprowadzona i wynikało z niej, że już na podstawie karty informacyjnej oraz dowodów będących w dyspozycji organu ustalono, że przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko. Jednocześnie w orzecznictwie podkreśla się, że jeżeli już na samym początku realizacji przedsięwzięcia wszystkie jego skutki środowiskowe są dobrze znane i nie budzą wątpliwości, to w zasadzie nie ma podstaw do nakładania obowiązku ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Natomiast jeżeli planowane przedsięwzięcie należy do grupy tych, których wpływ na środowisko jest trudny do przewidzenia lub na etapie prowadzenia postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia pojawiły się co do tego wątpliwości, to organ administracji, wydając decyzję pozytywną, kierując się właśnie zasadą przezorności, powinien nałożyć obowiązek ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Oznacza to, że nakładanie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania musi mieć charakter przemyślany, a w aktach sprawy muszą się znajdować dowody potwierdzające taką konieczność.
Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie I. S. (dalej jako: skarżąca), zarzucając:
- naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 oraz art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę, że w zgromadzonym materiale dowodowym nie znajdują oparcia podnoszone przez organ I instancji wątpliwości dotyczące możliwości niekorzystnego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na ornitofaunę oraz negatywnego wpływu na zdrowie i życie ludzkie, a w konsekwencji nieprawidłowe przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi potrzeba sporządzenia oceny odziaływania na środowisko oraz ustalenia raportu oraz nieprawidłowe uchylenie postanowienia organu I instancji z "[...]" w sprawie nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy fotowoltaicznej;
- naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 59 ust. 1 pkt 2 oraz art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. oraz niezastosowanie w sprawie art. 63 ust. 4, art. 64 ust. 1, art. 65 ust. 2, 3, art. 66, art. 68 u.i.o.ś. w związku z § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. wskutek błędnego stwierdzenia braku zasadności sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz ustalenia raportu, a w konsekwencji nieprawidłowe uchylenie postanowienia organu I instancji z "[...]" w sprawie nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy fotowoltaicznej.
W związku z powyższymi zarzutami skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i zasądzenie od organu odwoławczego na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skarżąca odniosła się szczegółowo do podniesionych zarzutów. Wskazała, że w świetle obowiązujących przepisów u.i.o.ś. nie sposób zgodzić się z argumentacją przedstawioną przez organ odwoławczy. W ocenie skarżącej Kolegium niewłaściwie zastosowało przepisy art. 59 ust. 1 pkt 2 oraz art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. oraz bezzasadnie nie zastosował art. 63 ust. 4, art. 64 ust. 1, art. 65 ust. 2, 3, art. 66, art. 68 u.i.o.ś. w związku z § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. Skarżąca podniosła, że w zgromadzonym materiale dowodowym brak jest informacji, które jednoznacznie wyeliminowałyby wątpliwości organu I instancji związane z potencjalnym zagrożeniem spójności korytarzy migracyjnych ornitofauny, stąd też zasadne jest sporządzenie oceny odziaływania na środowisko zawierające wskazane przez organ I instancji dane umożliwiające rzetelną analizę planowanego przedsięwzięcia. Zaznaczyła, że ocena oddziaływania na środowisko, której obowiązek przeprowadzenia w niniejszej sprawie stwierdził organ I instancji postanowieniem z "[...]" jest etapem wstępnym, prowadzącym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przy czym, dopiero po przedłożeniu przez inwestora raportu możliwa jest szczegółowa ocena oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, w obszarach wskazanych zakresem oceny. Nie sposób wywieść tych informacji z ogólnych opracowań i badań, na które powołuje się Kolegium. Raport jest istotnym elementem postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mającym ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego, konkretnego przedsięwzięcia. W ocenie skarżącej opinia RDOŚ w O., podobnie jak pozostałe opinie organów uzgadniających, jest jedynie elementem postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania postanowienia stwierdzającego obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, nie jest jednak wiążąca dla merytorycznie odpowiedzialnego organu I instancji. Skarżąca podkreśliła, że organ I instancji ma prawo i obowiązek wyeliminowania wątpliwości związanych z potencjalnym zagrożeniem inwestycji dla środowiska, żądając przeprowadzenia oceny odziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz określając zakres tego raportu. Skarżąca podniosła, że zgodnie z przepisami prawa ocenie oddziaływania podlega nie ogólny wpływ przedsięwzięć fotowoltaicznych na środowisko, lecz wpływ konkretnej inwestycji na środowisko zlokalizowane w jej pobliżu. Realizacja przedsięwzięcia korzystnego dla środowiska co do zasady, nie może zagrażać środowisku w jego najbliższej lokalizacji. Inwestycje tego typu nie powinny być lokalizowane w miejscach atrakcyjnych przyrodniczo, gdzie głównym atutem jest dzika przyroda, nieskażone środowisko oraz zrównoważona turystyka a do takich miejsc należy zaliczyć tereny, na których planowane jest przedsięwzięcie w niniejszej sprawie. Zdaniem skarżącej zagrożeniem dla środowiska jest sam fakt powstania inwestycji, bez względu na związane z tą inwestycją dalsze ryzyko katastrof oraz awarii. Organ I instancji wskazał bowiem na wątpliwości związane z usytuowaniem inwestycji w granicach korytarzy ekologicznych łączących Europejską Sieć Natura 2000, co - w ocenie tego organu - może potencjalnie zagrażać spójności korytarzy migracyjnych ornitofauny. Skarżąca zarzuciła, że ustalenia organu odwoławczego są całkowicie dowolne. Dodała, że Kolegium nie przywołało żadnych opracowań naukowych dotyczących paneli fotowoltaicznych z powłoką antyrefleksyjną a sam fakt ich ulepszenia nie prowadzi do wniosku, że nie powodują one zagrożenia. W ocenie skarżącej zasadnie zatem organ I instancji wskazał na konieczność przeanalizowania, w świetle aktualnej wiedzy, czy w następstwie realizacji inwestycji może dochodzić do mylenia przez ptaki paneli fotowoltaicznych z lustrem wody. Ponadto skarżąca wskazała, że Kolegium nie wzięło pod uwagę w sposób wystarczający, że lokalizacja inwestycji nastąpi w sąsiedztwie nieruchomości przeznaczonych pod zabudowę jednorodzinną, a także tego, jak hałas i inne zanieczyszczenia będą emitowane przez ruch wynikający z prowadzenia planowanego przedsiębiorstwa.
Tożsamą skargę, zarówno odnośnie do podniesionych zarzutów, jak i argumentacji, wniósł do tut. Sądu D.B. (dalej również jako: skarżący), który jednocześnie złożył wniosek o uznanie go za stronę niniejszego postępowania.
W odpowiedzi na wniesione skargi Kolegium wniosło o oddalenie skargi wniesionej przez skarżącą i odrzucenie lub ewentualnie oddalenie skargi wniesionej przez D. B. W ocenie organu odwoławczego skarżący nie posiada interesu prawnego do wniesienia skargi w niniejszej sprawie, bowiem jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy działki stanowiące jego własność znajdują się w odległości większej niż 100 m od granicy terenu, na którym ma zostać zrealizowane planowane przedsięwzięcie. Ponadto nie ustalono, aby na nieruchomościach tych w wyniku realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia miały zostać przekroczone standardy jakości środowiska, bądź też aby nieruchomości te znajdowały się w zasięgu znaczącego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości zgodnie z ich aktualnym przeznaczeniem. Tym samym, w stosunku do wymienionego nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w art. 74 ust. 3a u.i.o.ś., których wystąpienie pozwoliłoby na uznanie skarżącego za stronę postępowania w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Nie posiada on zatem legitymacji do wniesienia skargi w niniejszej sprawie. Jednocześnie organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Podkreślono, że charakter planowanego przedsięwzięcia, stan współczesnej wiedzy, a także zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalają jednoznacznie stwierdzić, że przedsięwzięcie to nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na środowisko a związane z jego realizacją, funkcjonowaniem i likwidacją oddziaływania nie będą przekraczać norm określonych w przepisach prawa. Ponadto planowane przedsięwzięcie nie należy do przedsięwzięć, których wpływ na środowisko jest nieznany lub trudny do przewidzenia. Dlatego też na gruncie przedmiotowej sprawy Kolegium nie znalazło podstaw do nałożenia na inwestora obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko i przedłożenia raportu o jego oddziaływaniu. Zaznaczono, że ocena wyrażona w tym względzie przez Kolegium jest tożsama ze stanowiskiem sformułowanym na gruncie niniejszej sprawy przez specjalistyczne organy współdziałające.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2021 r., poz. 137) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, obowiązującymi w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Rozpoznając wniesione w niniejszej sprawie skargi Sąd uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że przedmiotowe skargi zostały przez Sąd rozpoznane na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Oznacza to, że w przypadku skargi na takie postanowienie organu administracji publicznej w obecnym stanie prawnym skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony.
Przedmiotem skarg w niniejszej sprawie jest postanowienie Kolegium uchylające postanowienie organu I instancji w przedmiocie nałożenia na inwestora obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, polegającego na budowie farmy fotowoltaicznej o łącznej mocy do 1 MW i powierzchni zabudowy do około 2,00 ha wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach o nr "[...]" i "[...]", obręb B., gmina G. W ocenie organu odwoławczego w zgromadzonym w toku przeprowadzonego postępowania materiale dowodowym nie znajdują oparcia podnoszone przez organ I instancji wątpliwości dotyczące negatywnego wpływu planowanego przedsięwzięcia na warunki życia i zdrowie ludzkie, a także niekorzystnego oddziaływania na ornitofaunę, w tym występowanie tzw. zjawiska olśnienia. Podkreślono przy tym, że opinia Kolegium jest tożsama z wyrażonymi w tym zakresie opiniami specjalistycznymi organów opiniujących.
W ocenie Sądu, niezasadny jest wniosek organu odwoławczego dotyczący odrzucenia skargi wniesionej przez skarżącego. Wbrew twierdzeniu organu II instancji działka skarżącego nr "[...]" nie znajduje się w odległości większej niż 100 m od granicy terenu, na którym ma zostać zrealizowane planowane przedsięwzięcie. Dlatego też już z tego powodu brak było podstaw do przyjęcia, że skarżący nie posiada interesu prawnego w niniejszej sprawie.
Należy zatem wskazać, że planowana inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie bowiem z § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b aktualnie obowiązującego Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839) do takich przedsięwzięć zalicza się zabudowa przemysłowa, w tym zabudowa systemami fotowoltaicznymi lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a, tj. na obszarach nie objętych formami ochrony przyrody lub położonymi poza otulinami form ochrony przyrody. W związku z powyższym, w myśl art. 71 ust. 1 i 2 pkt 2 u.i.o.ś., dla przedmiotowej inwestycji wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w ramach którego przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Stosownie do art. 59 ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś. przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. W myśl powołanego przepisu obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając wskazane w tym przepisie kryteria. Przy czym, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko stwierdza się obligatoryjnie, jeżeli: 1) możliwość realizacji przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 1, jest uzależniona od ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania, o którym mowa w przepisach ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska; 2) z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że realizacja przedsięwzięcia może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (art. 63 ust. 3 u.i.o.ś.). Zgodnie z art. 64 ust. 1 u.i.o.ś. postanowienia, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.i.o.ś., wydaje się po zasięgnięciu opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska, właściwego organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej, organu właściwego do wydania pozwolenia zintegrowanego na podstawie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, jeżeli planowane przedsięwzięcie kwalifikowane jest jako instalacja, o której mowa w art. 201 ust. 1 tej ustawy, organu właściwego do wydania oceny wodnoprawnej, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne.
Zatem uznanie inwestycji jako mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko skutkuje koniecznością uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W żadnym natomiast razie przyjęcie takiej kwalifikacji nie pociąga za sobą obowiązku sporządzenia oceny jej oddziaływania na środowisko. O tym, czy taka potrzeba istnieje decyduje organ administracji na podstawie całokształtu okoliczności konkretnej sprawy (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 14 października 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 427/15, LEX nr 1933080; wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 marca 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 2496/16, LEX nr 2325499).
W ocenie Sądu zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy, w tym opinie właściwych organów uzgadniających, a także karta przedsięwzięcia oraz pozostałe dokumenty przedłożone przez inwestora na wezwania organów, pozwala na stwierdzenie, że stanowisko Kolegium w przedmiocie nałożenia na inwestora obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia jest zasadne. Organ odwoławczy słusznie bowiem przyznał prymat opiniom właściwych organów wyrażonych w postanowieniach: RDOŚ w O. z "[...]", Dyrektora RZGW w B. z "[...]" oraz PPIS w G. z "[...]" i w oparciu o powyższe opinie dokonał szczegółowej analizy charakteru inwestycji, jej lokalizacji i ewentualnego wpływu na środowisko naturalne, dochodząc do słusznego wniosku o braku potrzeby sporządzania raportu oddziaływania na środowisko. Wbrew zarzutom skargi organ II instancji, stwierdzając brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania farmy fotowoltaicznej na środowisko, prawidłowo ocenił przesłanki wynikające z art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. w oparciu o materiał dowodowy, a zwłaszcza o załączoną do wniosku inwestora kartę informacyjną przedsięwzięcia oraz opinie uprawnionych organów.
Zauważyć należy, że wprawdzie opinie organów współdziałających nie mają charakteru wiążącego i podlegają swobodnej ocenie organu prowadzącego postępowanie w sprawie o środowiskowe uwarunkowania zgodnie z zasadami postępowania dowodowego, jednakże ocena ta z pewnych koniecznych względów musi być ograniczona, gdyż organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach nie dysponuje odpowiednią specjalistyczną wiedzą, aby móc w pełni ocenić wszystkie aspekty. W związku z tym, aby zastrzeżenia wobec opinii właściwych organów nie były uznane za gołosłowne, powinny zostać poparte konkretnymi dowodami, które w sposób udokumentowany wskażą na wady tych opinii. Tymczasem skarżąca, podobnie jak i organ I instancji, nie przedstawili żadnych dowodów na potwierdzenie swoich zarzutów odnośnie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko.
Jak wynika zaś z treści znajdującej się w aktach sprawy opinii RDOŚ w O. z "[...]" przedmiotowe przedsięwzięcie nie wpłynie negatywnie na bioróżnorodność a zastosowanie powłoki antyrefleksyjnej zapobiegnie niepożądanemu efektowi odbicia światła od powierzchni paneli tzw. olśnieniu. Ogrodzenie farmy będzie miało konstrukcję ażurową, nie będzie wkopane w ziemię tak, aby umożliwić migrację drobnych zwierząt. Podniesiono, że projektowane przedsięwzięcie będzie oddziaływało wyłącznie w sposób pozytywny na zmiany klimatu. Wytworzona energia przyczyni się do obniżenia zapotrzebowania na energię pochodzącą ze źródeł konwencjonalnych, wpływając na obniżenie emisji zanieczyszczeń powietrza, w tym gazów cieplarnianych. W trakcie eksploatacji inwestycji głównym źródłem hałasu będzie transformator, który maksymalnie generuje 60dB w odległości 1m. Stacja transformatorowa wykonana jest z betonowych, półfabrykatów, które tłumią dźwięk. Z kolei Dyrektor RZGW w B. w opinii z "[...]" wskazał, że analiza materiału dowodowego pod kątem wymagań zawartych w art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. wykazała, że przedsięwzięcie będzie realizowane poza miejscem występowania obszarów wodno-błotnych oraz innych obszarów o płytkim zaleganiu wód podziemnych, w tym siedlisk łęgowych oraz ujść rzek. Zamierzenie inwestycyjne zlokalizowane jest także poza strefami ujęć wód, obszarami ochronnymi zbiorników wód śródlądowych, obszarami przylegającymi do jezior oraz poza obszarami górskimi i leśnymi. W ocenie Dyrektora RZGW w B., biorąc pod uwagę rodzaj i usytuowanie przedsięwzięcia, a także planowane do zastosowania rozwiązania chroniące środowisko przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie powinno negatywnie oddziaływać na stan jednolitych części wód powierzchniowych i podziemnych, a także na powinno kolidować z realizacją celów środowiskowych dla jednolitych części wód powierzchniowych oraz jednolitych części wód podziemnych. Należy również zauważyć, że PPIS w G. w opinii sanitarnej z "[...]" stwierdził, że w trakcie budowy emisje zanieczyszczeń do powietrza i hałas będą miały charakter krótkotrwały, czasowy i lokalny. Podniósł, że elektrownia wytwarzająca energię ze słońca jest przedsięwzięciem proekologicznym, produkującym energię w pełni z odnawialnego źródła energii. Ponadto elektrownia słoneczna, produkując energię z promieniowania słonecznego, przyczynia się również do redukcji ilości wytwarzanych gazów cieplarnianych, eksploatacja farmy fotowoltaicznej związana jest jedynie z zużyciem: paliwa – do maszyn dokonujących czynności obsługowych (utrzymanie terenu farmy, prac ekip serwisowych), energii elektrycznej – koniecznej do zasilenia urządzeń elektro-energetycznych, czyszczenia paneli i systemu monitoringu w sytuacji, gdy sama nie produkuje energii (np. w nocy).
Należy przy tym podkreślić, że stanowiska organów opiniujących nie budzą jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych, są jasne i logiczne. Przedstawiona argumentacja jest spójna z pozostałym materiałem dowodowym, w tym kartą przedsięwzięcia oraz wyjaśnieniami złożonymi przez inwestora. Tymczasem zarzuty podnoszone przez skarżącą nie zawierają w istocie żadnego uzasadnienia, są gołosłowne i ogólnikowe, nie poparte jakimkolwiek danymi, które mogłyby podważyć ustalenia organu odwoławczego.
Słusznie zatem uznał organ II instancji, że przedmiotowa inwestycja w planowanym kształcie na wskazanym terenie, przy zachowaniu określonych ustaleń, nie wpłynie negatywnie na środowisko. Ponadto jak wynika z ogólnodostępnych opracowań naukowych oraz doświadczenia życiowego farma fotowoltaiczna jest jednym z najmniej ingerujących w środowisko przedsięwzięć, proekologicznym, produkującym energię w pełni z odnawialnego źródła energii, zaś poziom hałasu poza terenem inwestycji będzie nieznaczny, wręcz pomijalny.
Należy przy tym zauważyć, że ustalenia organów uzgadniających, jak również zawarte w karcie przedsięwzięcia dane odnośnie do planowanego przedsięwzięcia nie zostały skutecznie podważone. Uzasadnienie organu I instancji odnoszące się do konieczności nałożenia na inwestora obowiązku przeprowadzenia tego rodzaju oceny jest lakoniczne i nie zawiera żadnych konkretnych argumentów. Organ I instancji nie odniósł się w żaden sposób do stanowisk trzech organów specjalistycznych i zawartych w nich ustaleniach. Mimo, że opinie tych organów nie miały charakteru wiążącego, to organ I instancji nie mógł odstąpić od odniesienia się do tych opinii w uzasadnieniu wydanego postanowienia.
Wobec powyższego, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę uznał, że zaskarżone postanowienie znajduje oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, który został przez Kolegium prawidłowo oceniony. Motywując rozstrzygnięcie, organ II instancji odniósł się do wszystkich kwestii będących przedmiotem zgłoszonych zarzutów, a zaskarżone orzeczenie wydane zostało zgodnie z przepisami procedury administracyjnej, w szczególności art. 107 § 3 k.p.a. obligującego organ administracji do uzasadnienia decyzji ze wskazaniem faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a nadto wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
Reasumując powyższe rozważania, należy zatem uznać, że w świetle zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego brak jest podstaw do nałożenia na Spółkę obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, co prowadzi do wniosku, że zaskarżone rozstrzygnięcie organu II instancji jest prawidłowe. Organ odwoławczy prawidłowo ustalił stan faktyczny, wyczerpująco wyjaśnił przesłanki dokonanego rozstrzygnięcia i powołał przepisy prawa będące podstawą wydania rozstrzygnięcia.
W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.