II SA/Ol 505/05

II SA/Ol 505/05 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2005-10-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-07-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
A. Katarzyna Matczak /sprawozdawca/
Alicja Jaszczak-Sikora /przewodniczący/
Hanna Raszkowska
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Sygn. powiązane
I OSK 752/10 - Postanowienie NSA z 2010-05-31
I OSK 160/06 - Wyrok NSA z 2006-09-20
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędzia WSA Hanna Raszkowska Asesor WSA Katarzyna Matczak (Spr.) Protokolant Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2005 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie dodatku z tytułu sprawowania opieki nad psami służbowymi - oddala skargę.
Uzasadnienie
Raportem z dnia 11 lutego 2005r. asp. szt. A. B. wystąpił do Komendanta Miejskiego Policji w O. o przekazanie mu nieodpłatnie dwóch psów służbowych wartowniczych nr "[...]" i "[...]", które zostały wybrakowane ze względu na stan zdrowia. Powyższy raport wpłynął do Komendy Miejskiej Policji w O. w dniu 14 lutego 2005r.
Pismem z dnia 7 marca 2005r. Komendant Miejski Policji w O. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji o przeprowadzenie czynności związanych z wybrakowaniem psów służbowych o nazwie J. i N. pozostających na stanie Komendy Miejskiej Policji w O. Wyjaśnił, iż pies J. na podstawie protokołu brakowania z 7 lutego 2003r. przeznaczony został do dozoru lub sprzedaży w drodze przetargu, natomiast pies N. protokołem brakowania z 23 maja 2003r. przekazany został do dozoru obiektu W. Obydwa psy przebywają w bazie psów służbowych na W., przy czym obecnie nie pełnią służby wartowniczej i ich dalsze utrzymywanie jest bezzasadne. Z uwagi na złożenie przez przewodnika ww. psów raportu o ich bezpłatne przekazanie zasadnym jest na podstawie § 25 ust. 3 pkt l zarządzenia z dnia 4 lipca 2003r. w sprawie metod i form wykonywania zadań z użyciem psów służbowych (...) przeprowadzenie ponownie czynności związanych z brakowaniem tych zwierząt i wydanie protokołów uzupełniających z ewentualnym zatwierdzeniem wniosku o bezpłatne ich przekazanie dotychczasowemu przewodnikowi A. B.
Protokołem brakowania psa służbowego policji (uzupełniającym) z dnia 15 marca 2005r. komisja powołana decyzją nr "[...]" Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 13 marca 2003r. dokonała brakowania psa służbowego: J. i N. wnioskując o ich przekazanie nieodpłatnie dotychczasowemu opiekunowi asp. szt. A. B.
Protokoły powyższe zatwierdził Zastępca Komendanta Wojewódzkiego Policji w dniu 18 marca 2005r. przychylając się do raportu policjanta z dnia 11 lutego 2005r.
W dniu 22 marca 2005r. do Komendy Miejskiej Policji w O. wpłynęło pismo informujące o przeprowadzonych czynnościach brakowania psów i stanowisku Komendanta Wojewódzkiego Policji w tej sprawie.
Rozkazem personalnym nr "[...]" z dnia 22 marca 2005r. Komendant Miejski Policji w O. orzekł o wstrzymaniu z dniem 18 marca 2005r. A. B. dodatku z tytułu sprawowania opieki nad dwoma służbowymi psami w wysokości 20% kwoty bazowej. W uzasadnieniu wskazał, iż protokołami z dnia 15 marca 2005r. psy J. i N. zostały
wybrakowane i przekazane nieodpłatnie dotychczasowemu opiekunowi, w związku z 02 utracił on prawo do dodatku z tytułu sprawowania opieki nad nimi.
Od tej decyzji A.B. wniósł odwołanie, w którym zarzucił organowi I instancji naruszenie § 11 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, zgodnie z którym policjantowi, któremu powierzono sprawowanie opieki nad służbowym koniem lub psem, przysługuje z tego tytułu dodatek w wysokości 10 % kwoty bazowej, a w przypadku sprawowania opieki nad większą liczbą zwierząt odpowiednio wielokrotność tej stawki. Podał, iż bezsporne jest, że do 6 kwietnia 2005r. faktycznie sprawował opiekę nad dwoma psami, które przebywają w W. Całkowicie mijają się z prawdą twierdzenia, iż psy zostały mu przekazane po wcześniejszym ich wybrakowaniu. Przez cały czas ponosił koszty ich utrzymania. Wskazał, że zastanawiająca jest wzajemna sprzeczność rozkazów Komendanta. Skoro bowiem twierdzi, że psy zostały wybrakowane w dniu 15 marca 2005r., to dlaczego w rozkazie nr "[...]" z dnia 21 marca 2005r., którego treścią było sprostowanie wcześniejszego rozkazu z dnia 3 marca 2005r. orzekł, że dodatek funkcyjny w wysokości 20 % za sprawowanie opieki nad psami służbowymi mu przysługuje.
Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym Nr "[...]" z dnia 13 maja 2005r., działając na podstawie art. 138 § l pkt l i art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.
Organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z § 6 ust. l rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. dodatkiem do uposażenia jest także dodatek za opiekę nad służbowym psem, który ściśle związany jest z faktem sprawowania opieki nad służbowym psem i może być przyznany tylko w związku ze sprawowaniem tej opieki na
okres, gdy policjant w ramach wykonywanych obowiązków służbowych sprawuje taką opiekę
Przepis ten dotyczy tylko psa służbowego, nie zaś sytuacji gdy zwierzę zostało wybrakowane. W
takim bowiem przypadku stosownie do § 36 zarządzenia Nr 11 Komendanta Głównego Policji z
dnia 4 lipca 2002r. w sprawie metod i form wykonywania zadań z użyciem psów służbowych,
szczegółowych zasad ich szkolenia oraz norm wyżywienia (Dziennik Urzędowy Komendy
Głównej Policji nr 10, póz. 64) o dacie brakowania przewodniczący komisji dokonującej brakowania psa zawiadamia niezwłocznie właściwe służby w celu uchylenia uprawnień przewodników do otrzymywania należności finansowych i materiałowych z tytułu wyposażenia w psa służbowego. Z dowodów zgromadzonych w sprawie wynika, ze pismem z 11 lutego 2005r. odwołujący się wystąpił do przełożonego o przekazanie nieodpłatnie dwóch psów
służbowych, w związku z czym wszczęto stosowną procedurę zmierzającą do wybrakowania psów i pozytywnego zaopiniowania powyższego wniosku. Protokół z brakowania zwierząt został zaakceptowany przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w dniu 18 marca 2005r. i z tym dniem polecono organowi I instancji wstrzymać należności finansowe dotychczasowemu ich opiekunowi.
Ustosunkowując się do zarzutu wzajemnej sprzeczności pomiędzy rozkazami wydanymi przez organ I instancji w dniu 21 marca 2005r. i 22 marca 2005r. wyjaśniono, że taka sprzeczność nie ma miejsca. Okoliczność iż, rozkazem z dnia 21 marca 2005r. przyznano skarżącemu prawo do dodatku z tytułu sprawowania opieki nad dwoma psami służbowymi nie pozostaje w sprzeczności z faktem ich wybrakowania w dniu 15 marca 2005r., bowiem wskazana wyżej decyzja wydana została w wyniku odwołania A. B. i określała uprawnienie policjanta do przysługującego mu dodatku za opiekę nad służbowymi psami na dzień 14 marca 2005r. tj. datę zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska i na dzień 15 marca 2005r. tj. na dzień mianowania na stanowisko asystenta sekcji Dochodzeniowo-Śledczej Komendy Miejskiej Policji w O. Twierdzenie, że decyzja z dnia 21 marca 2005r. określała jego prawo do dodatku na ten właśnie dzień jest niesłuszne, gdyż w dniu następnym organ I instancji został poinformowany o fakcie wybrakowania psów i utracie przez opiekuna prawa do dodatku z dniem 18 marca 2005r.
Odnośnie kolejnego zarzutu dotyczącego ponoszenia kosztów utrzymania psów do dnia 6 kwietnia 2005r. stwierdzono, iż także nie zasługuje on na uwzględnienie. Decyzja o utracie uprawnienia do dodatku z tytułu sprawowania opieki nad służbowymi psami została doręczona w dniu 29 marca 2005r., jak również informacja o pozytywnym rozpatrzeniu raportu z dnia 11 lutego 2005r. i możliwości odebrania psów, a zatem brak jest podstaw do zmiany daty utraty uprawnień do dodatku z tytułu sprawowanej opieki nad psami, gdyż termin utraty tych uprawnień związany jest z datą ich wybrakowania, a nie datą powzięcia wiadomości o tych okolicznościach.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie złożył pełnomocnik A.B. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie § 34 ust. 3 oraz § 35 ust. 3 pkt l zarządzenia Nr 11 Komendanta Głównego Policji z dnia 4 lipca 2002r. w sprawie metod i form wykonywania zadań z użyciem psów służbowych, szczegółowych zasad ich szkolenia oraz norm wyżywienia oraz naruszenie art. 7 Kodeku postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, mimo nie wyjaśnienia istotnych w sprawie okoliczności, w tym nie przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, którego celem byłoby ustalenie czy psy służbowe, nad którymi opiekę
sprawował skarżący zostały wybrakowane. Podniósł, że w sprawie bezsporne jest, iż do maja 2005r. skarżący faktycznie sprawował opiekę nad dwoma psami, które przebywają na W. Całkowicie zaś mijają się z prawdą twierdzenia dotyczące przekazania ich skarżącemu po protokolarnym wybrakowaniu. Przez cały ten czas skarżący ponosił koszty związane z wyżywieniem zwierząt i dojazdem do miejsca ich pobytu. Ponownie wskazano na sprzeczność w wydanych rozkazach, gdyż skoro organ I instancji twierdzi, że psy zostały wybrakowane w dniu 15 marca to z jakiego powodu w rozkazie z dnia 21 marca orzeczono o przysługującym skarżącemu dodatku funkcyjnym. W ocenie skarżącego wobec tej okoliczności twierdzenie, że psy zostały wybrakowane w dniu 15 marca mija się z prawdą. Argumentowano, iż zgodnie z § 35 ust. 3 pkt l zarządzenia nr 11 Komendanta Głównego Policji z dnia 4 lipca 2002r. protokół wybrakowania psa zawiera m.in. decyzję o nieodpłatnym przekazaniu psów dotychczasowemu przewodnikowi, zaś § 34 ust. 3 stanowi, iż w skład komisji dokonującej przekazania wchodzi m.in. zainteresowany policjant. Skarżący natomiast nigdy nie uczestniczył przy protokolarnym przekazywaniu psów i nie wchodził w skład żadnej komisji.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśniono, że skarżący pomimo wcześniejszego zabiegania o psy nigdy ich nie odebrał. Nie sposób podzielić argumentów skarżącego, który oczekiwał że zachowa dodatek po nieodpłatnym przekazaniu mu psów w następstwie ich wybrakowania, gdyż psy utraciły charakter psów służbowych.
Na rozprawie w dniu 25 października 2005r. skarżący podał, że od kwietnia nie opiekował się psami. Psów nie odebrał, mimo że decyzję informującą o wstrzymaniu dodatku z tytułu opieki nad psami otrzymał w dniu 29 marca 2005r. Stwierdził, że decyzja o wstrzymaniu dodatku za opiekę nad psami nie była decyzją ostateczną a mimo to stanowiła element decyzji o jego zwolnieniu ze służby. Podał, że napisał wniosek o odejście ze służby z dniem 14 marca gdyż chciał odejść z wyższym wynagrodzeniem. Podał, że jego stanowisko pracy zostało zlikwidowane, zaś zakres obowiązków został powierzony nowemu stanowisku o szerszym zakresie. Oczekuje przywrócenia dodatku z tytułu opieki nad psami i powrót na poprzednio zajmowane stanowisko w Wydziale Kryminalnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z treścią art. l ust. l i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych. (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności
z prawem, przy czym nie są związane zarzutami i wnioskami skargi w granicach danej sprawy - art. 134 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.).
Wobec tego w niniejszej sprawie należało poddać ocenie, czy decyzja o wstrzymaniu skarżącemu dodatku z tytułu sprawowania opieki nad służbowymi psami odpowiadała prawu.
Zgodnie z art. 100 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58, ze zm.) uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia, zaś z art. 106 ust. l wynika, że zmiana uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających te zmianę. Jeżeli prawo do uposażenia powstało lub zmiana uposażenia nastąpiła w ciągu miesiąca, uposażenie na czas do końca miesiąca oblicza się w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia za każdy dzień, gdy przepisy szczególne nie stanowią inaczej (ust. 2).
Stosownie do § 11 ust. l i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. Nr 152, poz. 1732, ze zm) policjantowi, któremu powierzono sprawowanie opieki nad służbowym koniem lub psem, przysługuje z tego tytułu dodatek w wysokości 10% kwoty bazowej, zaś w przypadku sprawowania opieki nad więcej niż jednym koniem lub psem dodatek z tego tytułu stanowi odpowiednią wielokrotność stawki określonej w ust.l.
W związku z wyżej powołanymi przepisami prawa nie budzi wątpliwości Sądu okoliczność, iż utrata prawa do dodatku z tytułu sprawowania opieki nad psami następuje z chwilą zaistnienia okoliczności uzasadniającej utratę tego dodatku, co niewątpliwie następuje z chwilą utraty przez psy charakteru psów służbowych. Utrata takiego charakteru, jak wynika z przepisów zarządzenia Nr 11 Komendanta Głównego Policji z dnia 4 lipca 2002r. w sprawie metod i form wykonywania zadań z użyciem psów służbowych, szczegółowych zasad ich szkolenia oraz norm wyżywienia (Dziennik Urzędowy Komendy Głównej Policji nr 10, poz. 64) zwanego dalej: zarządzeniem z dnia 4 lipca 2002r. następuje z chwilą ich brakowania.
W niniejszej sprawie istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy dokonano w dniu 15 marca 2005r. czynności brakowania psów o nazwie J. i N. orzekając o ich dalszym losie, którą to okoliczność kwestionuje skarżący, oraz czy zachowano wszystkie wymogi związane z tą procedurą.
Z załączonych do akt sprawy protokołów brakowania psa służbowego policji (uzupełniającego) z dnia 15 marca 2004r. (w nagłówku wskazano błędną datę, gdyż z treści protokołu wynika, że komisja przeprowadziła czynności w dniu 15 marca 2005r.): wynika, że
dotyczą one psa N. o nr ewid. "[...]", rasy "[...]" i psa J. o nr ewid. "[...]", rasy "[...]", pozostających na stanie Komendy Miejskiej Policji w O. pod opieką asp. szt. A. B. Zwierzęta te z uwagi na zaprzestanie ich wykorzystywania dla dozoru obiektu W. przy ul. "[...]" stały się zbędne do dalszego wykorzystywania w jednostkach organizacyjnych Policji. W obu protokołach zawarto wnioski o nieodpłatne przekazanie zwierząt dotychczasowemu ich opiekunowi A. B. Powyższe protokoły sporządzone został stosownie do wymogów przewidzianych w § 35 zarządzenia z dnia 4 lipca 2002r., zgodnie z którym psy można brakować w razie trwałej utraty sprawności użytkowej, stanach chorobowych nie rokujących poprawy oraz po ukończeniu przez nie 9 lat życia, przy czym protokół z brakowania psa, zatwierdza komendant wojewódzki policji lub komendant szkoły. Wobec powyższych zapisów nietrafny jest zarzut skarżącego, iż o fakcie brakowania nie został powiadomiony, jak również nie brał udziału przy tej czynności. Należy w tym miejscu wskazać, iż § 35 powołanego zarządzenia nie wymaga obecności dotychczasowego opiekuna zwierząt, gdyż komisja dokonująca brakowania powoływana jest decyzją komendanta wojewódzkiego Policji i brak jest przepisów, które określałyby obowiązek wejścia w jej skład dotychczasowego ich przewodnika. Powyższy przepis wymaga natomiast aby obowiązkowo w brakowaniu uczestniczył lekarz weterynarii, który to warunek został w niniejszej sprawie spełniony. Także z uwagi na interes skarżącego nie mógł on brać udziału w czynności brakowania, skoro w jej efekcie miał otrzymać nieodpłatnie oba psy, czyli w tym konkretnym przypadku był osobą osobiście zainteresowaną w określonym orzeczeniu o dalszym losie zwierząt.
Odnośnie kolejnego zarzutu dotyczącego naruszenia § 34 ust. 3 zarządzenia z dnia 4 lipca 2002r., który w ocenie skarżącego winien mieć zastosowanie w tej sprawie należy wyjaśnić, iż powołany przepis reguluje odmienną instytucję od brakowanie, a mianowicie przekazanie zwierząt innemu policjantowi lub innej osobie nie będącej przewodnikiem. Zgodnie z tym przepisem w przypadku uniemożliwiającym racjonalne używanie i utrzymywanie psów przez dotychczasowych przewodników przekazuje się je innym przewodnikom lub innym osobom, nie będącym przewodnikami i w takim przypadku w skład komisji dokonującej przekazania wchodzi m.in. przełożony przewodnika i policjant zainteresowanej jednostki organizacyjnej Policji. W ocenie Sądu wymogi przewidziane § 34 zarządzenia z dnia 4 lipca 2002r. nie miały zastosowanie w przedmiotowej sprawie, gdyż dotyczą wszystkich tych sytuacji, gdy pies nadal pozostaje w służbie na stanie Policji i jest psem służbowym. Natomiast w wyniku brakowania pies przestaje mieć charakter psa służbowego, zatem w omawianym przypadku nie ma zastosowanie obowiązek przekazania psa służbowego wynikający z § 34 powołanego zarządzenia.
Kolejny zarzut dotyczący sprzeczności wydanych przez Komendanta Miejskiego Policji w O. rozkazów z dnia 21 marca 2005r. i 22 marca 2005r. nie znajduje uzasadnienia. W tym miejscu wyjaśnić bowiem należy skarżącemu, iż składając raport z dnia 11 lutego 2005r. o nieodpłatnym przekazaniu dwóch psów, którymi się dotychczas opiekował została wszczęta stosowna procedura w celu merytorycznego rozpatrzenia jego wniosku. Organem właściwym w tej sprawie - brakowania psów - nie był jednak bezpośredni przełożony skarżącego lecz komendant wojewódzki Policji. W związku z czym organ I instancji wystąpił pismem z dnia 7 marca 2005r. do Komendanta Wojewódzkiego Policji o przeprowadzenie procedury uzupełniającej brakowania psów służbowych J. i N. oraz o orzeczeniu o ich nieodpłatnym przekazaniu skarżącemu zgodnie z jego wnioskiem. Fakt, iż o pozytywnym rozpatrzeniu tego wniosku Komendant Miejski Policji w O. został powiadomiony dopiero w dniu 22 marca 2005r. po zatwierdzeniu przez Zastępcę Komendanta Wojewódzkiego Policji protokołu brakowania psów w dniu 18 marca 2005r. nie stanowi o tym, że organ ten wydawał sprzeczne rozkazy. Sam skarżący przyznaje zresztą, że rozkaz personalny z dnia 21 marca 2005r. wydany został przez organ I instancji na skutek jego odwołania od rozkazu personalnego tego organu z dnia 3 marca 2005r. W rozkazie tym Komendant Miejski Policji w O. postanowił za zgodą strony o zwolnieniu policjanta z dniem 14 marca 2005r. z dotychczas zajmowanego stanowiska kierownika Ogniwa Przewodników Psów Służbowych Referatu Patrolowo-Interwencyjnego Sztabu Policji KMP w O. i mianował z dniem 15 marca 2005r. na stanowisko asystenta Sekcji Dochodzeniewo - Śledczej KMP w O. Ponieważ w rozkazie tym pominięto informację o przysługującym przed zmianą stanowiska i po zmianie dodatku z tytułu sprawowania opieki nad dwoma psami służbowymi w wysokości 20% kwoty bazowej organ zmienił swoją decyzję z dnia 3 marca 2005r. w części i orzekł o przysługującym policjantowi dodatku. Jednakże rozstrzygnięcie powyższe jak słusznie wskazuje organ odwoławczy stanowiło o uprawnieniu przysługującym skarżącemu w momencie zmiany stanowiska pracy, co miało miejsce z dniem 15 marca 2005r. Nie budzi wątpliwości Sądu okoliczność, iż w momencie wydawania tego rozkazu [w dniu 21 marca 2005r.] Komendant Miejski Policji w O. nie posiadał informacji w przedmiocie brakowania psów, gdyż protokoły z tej czynności zostały zatwierdzone w dniu 18 marca 2005r. przez Zastępcę Komendanta Wojewódzkiego Policji, a informacja o nich przekazana po wydaniu tej decyzji.
Wobec powyższego dopiero z chwilą powzięcia informacji o zatwierdzeniu protokołów z brakowania psów J. i N. organ I instancji miał obowiązek wydania decyzji o wstrzymaniu uprawnienia do pobierania dodatku z tytułu opieki nad dwoma służbowymi psami z uwagi na ich nieodpłatne przekazanie dotychczasowemu opiekunowi.
W tym miejscu wskazać pozostaje, iż o okoliczności brakowania psów, jak również możliwości ich odebrania skarżący nie został poinformowany bezpośrednio po dokonaniu tych czynności z uwagi na brak możliwości skontaktowania się z nim, gdyż nie przebywał w miejscu zamieszkania, nie stawiał się także w bazie na W.
Z uwagi na powyższe dopiero w dniu 29 marca 2005r. skarżący otrzymał za pośrednictwem poczty decyzję o możliwości zabrania zwierząt, jak również decyzję o wstrzymaniu dodatku z tytułu opieki na nimi.
Kolejny zarzut dotyczący karmienia zwierząt i ponoszenia kosztów ich utrzymania jest niezrozumiały dla Sądu, wobec wyrażenia przez skarżącego woli nieodpłatnego przejęcia zwierząt. Brak jest natomiast jakichkolwiek przesłanek prawnych do twierdzenia, że policjant po nieodpłatnym otrzymaniu psów nadal będzie pobierał dodatek z tytułu sprawowania nad nimi opieki. Poza tym twierdzenia skarżącego odnośnie sprawowania opieki nad zwierzętami pozostają gołosłowne w oparciu o zgromadzone dowody w sprawie oraz złożone na rozprawie oświadczenie. Skarżący oświadczył bowiem, iż w miesiącu kwietniu 2005r. już nie zajmował się psami, natomiast w skardze podano, że skarżący do maja sprawował opiekę nad zwierzętami. Temu twierdzeniu przeczy również znajdujące się w aktach sprawy oświadczenie policjanta B. C. Wynika z niego, iż w miesiącu kwietniu 2005r. wraz z D. Z. kupował karmę dla psów A.B., który nie kupił dla nich karmy i nie opiekował się nimi w tym czasie. Uzasadnione wątpliwości Sądu budzi również możliwość sprawowania faktycznej opieki nad psami w okresie od dnia 17 marca 2005r., kiedy to z uwagi na stan zdrowia skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim, a która to okoliczność podniesiona została przed Sądem w sprawie o sygn. "[...]" dotyczącej zwolnienia ze służby skarżącego. Z wypowiedzi udzielonej na rozprawie wynika bowiem, że w tym okresie skarżący znajdował się w tak złym stanie psychicznym, że lekarz zalecił mu wyjazd poza miejsce zamieszkania i z tego też powodu nie można było wcześniej doręczyć mu decyzji o wstrzymaniu dodatku i zwolnieniu ze służby za pośrednictwem funkcjonariuszy Policji.
Z uwagi na opisane wyżej okoliczności brak było podstaw do uwzględnienia skargi i dlatego Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. ( Dz. U Nr 153, poz. 1270, ze zm.).