II SA/Ol 489/23

II SA/Ol 489/23 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2023-08-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-06-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Ewa Osipuk /przewodniczący sprawozdawca/
Marzenna Glabas
Piotr Chybicki
Symbol z opisem
6480
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne
Grzywna w trybie p.p.s.a.
Sygn. powiązane
III OSK 3213/23 - Wyrok NSA z 2024-05-29
Skarżony organ
Dyrektor Szkoły
Treść wyniku
Orzeczono o wymierzeniu grzywny za niewykonanie wyroku
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art.154 par.1-2 i 6-7, art.200, art.205, art.286 par.2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2492
art.1 par.1-2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant starszy referent Aneta Krygielska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi P. K. na niewykonanie przez Dyrektora Szkoły w O. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 17 stycznia 2023 r. w sprawie o sygn. akt. II SAB/Ol 201/22 I. wymierza Dyrektorowi Szkoły w O. grzywnę w wysokości 1000 zł (tysiąc złotych); II. stwierdza, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Dyrektora Szkoły w O. na rzecz skarżącego kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 17 stycznia 2023 r. sygn. akt II SAB/Ol 201/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, po rozpoznaniu skargi P. K. (dalej jako: "skarżący") na bezczynność Dyrektora Liceum Ogólnokształcącego (...) w O. (dalej jako: "organ", "Liceum") w zakresie udostępnienia informacji publicznej, zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 15 września 2022 r. w terminie 14 dni, stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądził na rzecz skarżącego kwotę 357 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł, że wnioskiem z 15 września 2022 r., skarżący zwrócił się do organu o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej skanów umów zawartych z dyrektorem i osobami pełniącymi funkcje kierownicze w Liceum wraz z przydziałami czynności, o ile ich wynagrodzenia finansowane były z otrzymanej dotacji oświatowej, wykazu przyznanych nagród, premii, dodatków funkcyjnych, motywacyjnych przyznanych w 2022 r. osobom z kadry zarządzającej szkołą, nauczycielom i trenerom zatrudnionym w Liceum, o ile finansowane były ze środków publicznych. W tym zakresie również imiona, nazwiska, funkcji osoby oraz wysokości otrzymanej gratyfikacji finansowej, skanów wszystkich umów o pracę, umów cywilnoprawnych zawartych z trenerami lub też firmami świadczącymi pracę na rzecz uczniów Liceum, o ile wynagrodzenia w 2022 r. pokrywane były ze środków publicznych. Wniosek również dotyczy umów zawartych przed 2022 r., ale obowiązujących w 2022 r. , na podstawie których wypłacane były środki.
Sąd wskazał, że obie przesłanki udostępnienia informacji publicznej zostały w sprawie spełnione (zarówno w odniesieniu do przesłanki przedmiotowej, jak i podmiotowej), organ, do którego skierowano wniosek, winien był podjąć przewidziane prawem działania w celu jego załatwienia. Wskazano też, że nie jest wykluczone wydanie przez organ decyzji odmawiającej, jeśli uzna, że zachodzą przesłanki negatywne przewidziane w art. 5 u.d.i.p.
Podkreślono nadto, że nie jest rolą sądu administracyjnego, w przypadku skargi na bezczynność w sprawie kontrolowanej na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, nakazanie adresatowi w jaki sposób powinien załatwić skierowany do niego wniosek.
Powyższy wyrok uprawomocnił się od dnia 11 marca 2023 r., natomiast sąd zwrócił akta sprawy organowi wraz z odpisem prawomocnego wyroku w dniu 21 marca 2023 r.
Pismem z 3 kwietnia 2023 r., skarżący wezwał organ do wykonania wyroku, a zatem do udostępnienia wnioskowanej informacji oraz zwrotu kosztów postępowania w wysokości 357 zł na wskazane konto bankowe.
W skardze na niewykonanie wyroku, wywiedzionej do tutejszego Sądu, skarżący zarzucił organowi, że nie udzielił informacji, o które wystąpił wnioskiem z 15 września 2022 r. Wyjaśnił, że 5 kwietnia 2023 r. organ zwrócił zasądzone koszty sądowe, natomiast nie rozpoznał wniosku w sposób zgodny z prawem, a zatem wciąż pozostaje w bezczynności. Organ poinformował bowiem stronę, że w związku z tym, że skarżący pełni funkcję dyrektora Szkoły Podstawowej i Przedszkola we F., zmierza on do uzyskania informacji, które będą służyć realizacji indywidualnego (prywatnego) interesu wnioskodawcy, jakim jest cel zawodowy i w związku z powyższym, wniosek nie ma charakteru publicznego.
Skarżący podniósł, że twierdzenie takie jest kuriozalne. Fakt, pełnienia funkcji dyrektora szkoły podstawowej w zakresie klas I-III i przedszkola w innym powiecie nie ma jakiegokolwiek związku ze złożonym wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Dodatkowo podał, że organ nie rozpoznał żadnego z kierowanych do niego wniosków, nie udzielił jakiejkolwiek informacji, nie rozpoznał żadnego wniosku prawidłowo. Na postawę organu nie wpłynęły liczne wyroki WSA w Olsztynie.
Podnosząc te zarzuty, skarżący wniósł o wymierzenie organowi grzywny, stosownie do art. 154 § 1 ust. 6 p.p.s.a., zasądzenie kosztów postępowania, a w szczególności opłaty od skargi, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, kosztów zastępstwa profesjonalnego pełnomocnika według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o odrzucenie skargi w całości. Wyjaśniono, że organ rozpoznał wniosek skarżącego w dniu 4 kwietnia 2023 r. oraz zapłacił na jego rzecz zasądzone koszty postępowania. Istota zainicjowanego postępowania w sprawie o sygn. akt II SAB/OI 201/22 sprowadzała się do rozpoznania skargi na bezczynność w sprawie kontrolowanej na gruncie u.d.i.p. Oznacza to, że powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego aktu administracyjnego lub też czynności i czy organ pozostaje w zwłoce w rozpatrzeniu wniosku. Oznacza to, że przedmiotem postępowania nie był określony akt, czy czynność organu, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ zobowiązany był do zastosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej tj. winien był podjąć przewidziane prawem działania w celu jego załatwienia.
Złożona skarga jest całkowicie bezzasadna i zasługuje na odrzucenie. Organ rozpatrzył wniosek skarżącego zgodnie z wyrokiem oraz uiścił zasądzone koszty postępowania. Wniosek został rozpoznany zgodnie z prawem, zaś organ nie pozostaje w bezczynności.
Na marginesie wskazano, że działania skarżącego w stosunku do organu, licznie złożone wnioski o dostęp do informacji publicznej czy też skargi, ukierunkowane są na korzyści prywatne (indywidualne). Przedstawiona argumentacja w odpowiedzi na wniosek kuriozalna nie jest, lecz ma swe potwierdzenie faktyczne i prawne, które są podawane wielokrotnie w znanych Sądowi zapoczątkowanych przez skarżącego sprawach nie tylko na rzecz Dyrektora Szkoły, lecz także innych podmiotów publicznych. Wielokrotnie podkreślane jest powiązanie osobowe, względem Spółki a Gminą Miejską O., co jest całkowicie zdaniem organu abstrakcyjne, gdyż Spółka, jak i zarządzana przez niego placówka oświatowa, nie jest w żaden sposób osobowo pod względem sprawowanych stanowisk, ani finansowo w żaden sposób powiązana. Wszelkie sprawy związane z finansowaniem placówki oświatowej jako prywatnej podlegają pod Starostwo Powiatowe w O., tym samym inną jednostkę publiczną. Wiedzę tę, jako dyrektor szkoły i przedszkola, działającego na takich samych zasadach jak prowadzona przez organ placówka, skarżący posiada, co wielokrotnie w swych pismach do Sądu wskazywał jako specjalista w zakresie oświaty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Stosownie do art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634), zwanej dalej: "p.p.s.a.", w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Grzywnę, o której mowa w tym przepisie, stosownie do art. 154 § 6 p.p.s.a., wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, na podstawie odrębnych przepisów. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 154 § 2). Uwzględniając skargę sąd, w myśl art. 154 § 7 p.p.s.a., może ponadto przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.
Wyjaśnić przy tym pozostaje, że warunkiem skutecznego wniesienia skargi w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, co wprost wynika z treści powołanego przepisu.
W sprawie niniejszej skarżący przed wniesieniem skargi do Sądu wezwał organ pismem z 3 kwietnia 2023 r. do wykonania wyroku WSA w Olsztynie z 17 stycznia 2023 r. sygn. akt II SAB/Ol 201/22, poprzez rozpoznanie wniosku dostęp do informacji publicznej z 15 września 2022 r. oraz zwrot kosztów sądowych w wysokości 357 zł. Tym samym, należy przyjąć, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest dopuszczalna.
Przepis art. 154 p.p.s.a. jest podstawą wymierzenia grzywny organowi, który nie wykonał wyroku sądu w zakreślonym przez sąd terminie. Zgodnie z art. 286 § 2 p.p.s.a. termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia organowi akt, albo w przypadku, o którym mowa w § 1 a, odpisu orzeczenia. Przepis ten ma zastosowanie do skargi na bezczynność, w tym znaczeniu, że wyznaczony przez sąd termin do załatwienia sprawy liczy się od dnia zwrotu akt nadesłanych w związku ze skargą na bezczynność.
Podkreślenia wymaga, że celem skargi na niewykonanie prawomocnego wyroku sądu, stwierdzającego bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przymuszenie organu do działania w sytuacji, gdy ignoruje on orzeczenie sądu i nie podejmuje czynności, do których został przez sąd zobowiązany. Skarga jest środkiem ostatecznym służącym wymuszeniu na organie załatwienie sprawy. Strona nie ma bowiem innych środków prawnych służących przymuszeniu biernego organu do załatwienia jej sprawy. Przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", SIP LEX oraz wyrok NSA z 30 maja 2001 r., sygn. akt II SA 2015/00, Lex nr 57180, wyrok NSA z 5 lipca 2011 r. sygn. akt I OSK 230/11, dostępny w CBOSA). Skuteczność skargi na niewykonanie wyroku zależy od tego, czy organ podjął czynności zmierzające do wykonania wyroku, bez zbędnej zwłoki (terminowo) wykonał wskazania sądu.
W rozpoznawanej sprawie WSA w Olsztynie w punkcie I. wyroku z 17 stycznia 2023 r. sygn. II SAB/Ol 201/22 zobowiązał Dyrektora (...) Liceum Ogólnokształcącego w O. do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 15 września 2022 r. - w terminie 14 dni.
Prawomocny wyrok wraz z aktami sprawy doręczony został organowi w dniu 21 marca 2023 r. - karta 40 akt sprawy II SAB/Ol 201/22.
Z akt przekazanych sądowi wynika, że organ pismem z 4 kwietnia 2023 r. poinformował skarżącego, że wniosek o dostęp do informacji publicznej z 15 września 2022 r. wskazuje, że żądanie ma na celu uzyskanie informacji służącej indywidualnemu (prywatnemu) interesowi wnioskodawcy, a zatem nie może być zrealizowane w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem organu, żądanie ujęte we wniosku ma na celu pozyskanie przez stronę informacji, które zostaną wykorzystane na potrzeby kierowanej przez siebie placówki oświatowej, co nie stanowi sprawy publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zakres przedmiotowy wniosku nie ma charakteru publicznego, gdyż pozyskane informacje nie będą służyły powszechnemu interesowi, a jedynie będą zaspokajały prywatne potrzeby strony, co w konsekwencji nie przysłuży się usprawnieniu realizacji zadania publicznego. Dlatego interes skarżącego nie może być realizowany ma zasadach i w trybie przewidzianych w u.d.i.p., gdyż niewątpliwie nie odpowiadałoby to celowi jak i funkcji, jakie wynikają z tej ustawy.
Na podstawie całokształtu okoliczności przywołanych w tej sprawie przez skarżącego oraz akt sprawy Sąd nie miał podstaw, aby przyjąć, że punkt I. wyroku WSA w Olsztynie z dnia 17 stycznia 2023 r. sygn. akt II SAB/Ol 201/22, został wykonany przez organ przed wniesieniem niniejszej skargi z dnia 15 maja 2023 r. na niewykonanie wyroku. W szczególności Sąd nie miał podstaw, aby przyjąć, że wniosek skarżącego, którego dotyczy punkt I. wyroku o sygn. akt II SAB/Ol 204/22, rozpoznany został pismem z 4 kwietnia 2023 r., jak podnosi to organ.
Sąd rozpoznający niniejszą skargę związany jest wyrokiem WSA w Olsztynie z 17 stycznia r. sygn. akt II SAB/Ol 201/22, który w punkcie I. wyroku zobowiązał organ do rozpoznania wskazanego wyżej wniosku. Wyrok ten nie był kwestionowany przez organ w drodze skargi kasacyjnej i stał się prawomocny. Zgodnie z art. 170 P.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.
W uzasadnieniu powołanego wyroku, którego niewykonania skarga dotyczy, Sąd wskazał, że organ winien rozpoznać wniosek skarżącego i załatwić go w sposób przewidziany w ustawie z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Przesądzono, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28-29). Wobec tego, że obie przesłanki udostępnienia informacji publicznej zostały w sprawie spełnione, (zarówno w odniesieniu do przesłanki przedmiotowej, jak i podmiotowej) organ, do którego skierowano wniosek, winien był podjąć przewidziane prawem działania w celu jego załatwienia. Wskazano też, że nie jest wykluczone wydanie przez organ decyzji odmawiającej, jeśli uzna, że zachodzą przesłanki negatywne przewidziane w art. 5 u.d.i.p.
Tymczasem z akt tej sprawy wynika, że pismem z 4 kwietnia 2023 r. organ uznał, że złożony przez skarżącego wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie dotyczy informacji publicznej, gdyż ma na celu uzyskanie informacji służącej indywidualnemu (prywatnemu) interesowi wnioskodawcy.
W tym miejscu pozostaje wyjaśnić, że jak wskazano w wyroku NSA z 24 marca 2023 r. sygn. III OSK 7440/21 (dostępny pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"), które to stanowisko sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela, brak jest podstaw do utożsamiania treści pojęcia informacji publicznej jako przedmiotu publicznego prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej z kwestią prawidłowości korzystania z tego prawa. Treść publicznego prawa podmiotowego do informacji publicznej ma charakter obiektywny i nie jest kształtowana sposobem realizowania tego prawa. Oznacza powyższe, że nieuprawnione jest stanowisko, zgodnie z którym jeśli celem wniosku jest realizacja subiektywnego indywidualnego interesu podmiotu, który go złożył, to wniosek ten nie dotyczy z tego właśnie powodu sprawy publicznej. Wniosek "każdego" o udostępnienie informacji publicznej jest wnioskiem podmiotu publicznego prawa podmiotowego do udostępnienia informacji publicznej, a zatem z istoty swojej skierowany jest na realizację tego prawa, a więc i będącego jego istotnym elementem interesu prawnego, który - jako właśnie interes prawny - jest obiektywnym interesem indywidualnym. Bez względu na okoliczność, czy w ocenie organu celem wniosku jest realizacja subiektywnego indywidualnego interesu podmiotu, który go złożył, to wniosek taki dotyczy uzyskania informacji publicznej.
Pojęcie sprawy publicznej udostępnianej w trybie informacji publicznej należy natomiast odróżnić od konstrukcji nadużycia publicznego prawa podmiotowego, w tym również publicznego prawa dostępu do informacji publicznej. Jak wskazano w wyroku NSA z 30 sierpnia 2012 r. sygn. I OSK 799/12 (dostępny CBOSA), zachowanie mające cechy nadużycia prawa nie powinno korzystać z ochrony prawnej. Odmowa ochrony prawnej nie następuje jednak poprzez zakwestionowanie przedmiotu określonego prawa, lecz wiąże się z odmową realizacji roszczenia, które z niego wynika, co w przypadku prawa dostępu do informacji publicznej powinno następować poprzez wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej.
Przenosząc powyższe wywody na grunt rozpoznawanej sprawy należy wyjaśnić, że organ pozostaje w bezczynności w wykonaniu wyroku WSA w Olsztynie z 17 stycznia 2023 r., gdyż wbrew stanowisku zawartemu w uzasadnieniu tego orzeczenia, organ swobodnie przyjął - nie uzasadniono tego stwierdzenia żadnymi szczegółowymi i przesądzającymi wskazaniami - że z uwagi na treść wniosku z 15 września 2022 r. oraz funkcję pełnioną przez skarżącego informacja ta nie stanowi informacji publicznej. Ocena taka pozostaje w oczywistej sprzeczności z twierdzeniami zawartymi we wskazanym powyżej wyroku, nie rozpoznano wniosku skarżącego z 15 września 2022 r. w formie procesowej, stosowniej do zapisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, bezrefleksyjnie przyjmując, że wniosek ten dotyczy indywidualnego (prywatnego) interesu skarżącego. Nota bene w żaden sposób nie wykazano, z uwagi na jakie okoliczności, żądana informacja będąca informacją publiczną miałaby dotyczyć informacji służącej indywidualnemu prywatnemu interesowi skarżącego.
Nawet gdyby, co nie wynika z akt tej sprawy, organ przyjął, że w zakresie treści wniosku z 15 września 2022 r. mogłaby zaistnieć sytuacja nadużycia prawa do informacji publicznej, to winien w tym zakresie wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej, który to akt może stanowić podstawę kontroli przez Sąd zasadności rozstrzygnięcia. Brak takiego orzeczenia stanowi o niewykonaniu wyroku Sądu w tym zakresie.
W związku z tym, że punkt I. wyroku 17 stycznia 2023 r. sygn. akt II SAB/Ol 201/22 nie został wykonany przez organ w wyznaczonym przez Sąd terminie, jak również nie został wykonany przed wniesieniem skargi na niewykonanie tego punktu wyroku, konieczne stało się uwzględnienie skargi opartej na art. 154 § 1 p.p.s.a. Powyższe obligowało Sąd do wymierzenia organowi grzywny.
Biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności niniejszej sprawy, w tym wskazywane przez organ w odpowiedzi na niniejszą skargę przyczyny uznania, wbrew stanowisku zaprezentowanemu w wyroku z 17 stycznia 2023 r., że wniosek skarżącego dotyczy informacji publicznej z uwagi na jego zakres przedmiotowy i podmiotowy, a pomimo tego uznano, że wniosek ten dotyczy informacji służącej indywidualnemu (prywatnemu) interesowi skarżącego, bez procesowego wykazania tej okoliczności, Sąd stwierdził, że wymierzenie organowi grzywny w wysokości 1000 zł, będzie adekwatne do tych okoliczności, a nadto spełni wystarczająco represyjną funkcję. Pomimo bowiem jednoznacznej treści wniosku z 15 września 2022 r., dotyczącego informacji publicznej organ bezpodstawnie twierdzi, że informacje te zostaną wykorzystane w innym celu aniżeli wynikający z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Brak jakiegokolwiek wykazania, że informacje te mogą być wykorzystane przez skarżącego pełniącego funkcje dyrektora w Szkole Podstawowej i Przedszkolu we F.
W ocenie Sądu bezczynność organu w wykonaniu punktu I. wyroku z 17 stycznia 2023 r. sygn. akt II SAB/Ol 201/22 miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest bowiem naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Stwierdzona bezczynność była wynikiem lekceważącego stosunku do sprawy, a w szczególności przyjętym założeniem, że z uwagi na wielość złożonych wniosków, skarżącemu nie przysługuje żadna informacja publiczna. Z urzędu wiadomym pozostaje bowiem, że faktycznie w każdej ze spraw rozpoznawanych przed tut. Sądem, pomimo przesądzenia, że składane wnioski dotyczą informacji publicznej organ konsekwentnie odmawia udostępnienia informacji publicznej, zasłaniając się bądź to koniecznością przetworzenia informacji, bądź też jej odmową z uwagi na fakt, że skarżący pełni funkcję dyrektora placówki oświatowej w innym powiecie. Gdyby faktycznie tylko taka okoliczność stanowiła podstawę braku prawa do uzyskania informacji publicznej od podmiotu prowadzącego działalność z zakresu prawa oświatowego, to w efekcie skutkowałoby to bezpodstawnym wyeliminowaniem z uprawnienia do informacji publicznej całej rzeszy osób fizycznych, które w jakikolwiek sposób byłyby powiązane z prowadzeniem jakiegokolwiek podmiotu prawa oświatowego, zaś taki wymóg nie ograniczałby prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej w stosunku do każdego innego podmiotu.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 154 § 1 i § 6 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku. W punkcie II. wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 154 § 2 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania, w punkcie III. wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony wpis sądowy od skargi (200 zł), wysokość opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie radcy prawnego reprezentującego skarżącego (480 zł), wynikające z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).