II SA/Ke 175/25

II SA/Ke 175/25 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2025-06-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-04-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Agnieszka Banach
Jacek Kuza
Krzysztof Armański /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 145
art. 25 ust. 1
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.)
Dz.U. 1980 nr 9 poz 26
art. 10
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Agnieszka Banach, po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. F. na akt Komendanta Wojewódzkiego Policji w Kielcach z dnia 13 lutego 2025 r. znak: K-ZD-1111/190/23 w przedmiocie odstąpienia od prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego oddala skargę.
Uzasadnienie
W dniu 13 lutego 2025 r. Komendant Wojewódzki Policji w Kielcach wydał, skierowany do K. F. (zwanego też dalej "stroną"), akt znak: K-ZD-1111/190/23, informując o odstąpieniu – w odpowiedzi na podanie z 22 maja 2023 r. – od prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego dotyczącego przyjęcia do służby w Policji, w trybie art. 25 ust. 19 pkt 2 w zw. z art. 25 ust. 19 pkt 9 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r. (Dz. U. z 2024 r. poz. 145 ze zm.), zwanej dalej "ustawą".
W uzasadnieniu wskazano, że ww. podanie zostało złożone przez stronę wraz z wymaganymi przepisami prawa dokumentami, co stanowiło podstawę do wdrożenia postępowania kwalifikacyjnego, prowadzonego na podstawie art. 25 ustawy oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 18 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania kwalifikacyjnego w stosunku do kandydatów ubiegających się o przyjęcie do służby w Policji (Dz. U. z 2012 r. poz. 432 ze zm.).
W dniu 7 grudnia 2023 r. Komendant Wojewódzki Policji w Kielcach wydał skierowany do strony akt dotyczący odstąpienia od prowadzenia w stosunku do niego – na podstawie art. 25 ust. 19 pkt 9 ustawy – postępowania kwalifikacyjnego, tj. z uwagi na fakt że nie znajduje to uzasadnienia w potrzebach kadrowych Policji.
K. F. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na powyższy akt (sprawa o sygn. akt II SA/Ke 138/24), wnosząc o jego uchylenie i zobowiązanie organu do dokończenia postępowania kwalifikacyjnego.
Komendant Wojewódzki Policji w Kielcach aktem z dnia 18 stycznia 2024 r. uwzględnił w całości ww. skargę i:
1. uchylił ww. (poprzedni) akt z dnia 7 grudnia 2023 r. i odstąpił od prowadzania postępowania kwalifikacyjnego w trybie art. 25 ust. 19 pkt 2 ustawy,
2. stwierdził, że naruszenie prawa popełnione przy wydawaniu uchylanego aktu z zakresu administracji publicznej nie miało miejsca bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa.
Wyrokiem z 22 maja 2024 r. o sygn. akt II SA/Ke 138/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, po rozpoznaniu sprawy ze skargi strony na ww. akt Komendanta Wojewódzkiego Policji w Kielcach z 18 stycznia 2024 r., uchylił zaskarżony akt (pkt I), a następnie w dniu 14 listopada 2024 r. ten sam Sąd wyrokiem wydanym w sprawie o sygn. II SA/Ke 37/24, uchylił ww. akt z 7 grudnia 2023 r. w przedmiocie odstąpienia od prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego.
Organ, uzasadniając podjęty obecnie – tj. 13 lutego 2025 r. – akt wskazał, po ponownej analizie akt postępowania oraz wytycznych tut. Sądu, że jakkolwiek kolejne etapy prowadzonego wobec strony postępowania kwalifikacyjnego (weryfikacja dokumentów, sprawdzenie prawdziwości danych, test wiedzy i test sprawności fizycznej oraz test psychologiczny) zakończone zostały wynikiem pozytywnym, to równolegle w ramach postępowania kwalifikacyjnego podjęto czynności zmierzające do weryfikacji strony pod kątem niekaralności, posiadania nieposzlakowanej opinii oraz wszczęto postępowanie sprawdzające określone w przepisach o ochronie informacji niejawnych (art. 25 ust. 2 pkt 8 ustawy i § 10 pkt 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 22 marca 2023 r. w sprawie postępowania kwalifikacyjnego w stosunku do kandydatów ubiegających się o przyjęcie do służby w Policji, Dz.U. z 2023 r., poz. 606 ze zm., zwanego dalej "rozporządzeniem"). W rezultacie ustalono – jak wynika z notatki urzędowej sporządzonej 5 grudnia 2023 r. przez pełnomocnika Komendanta Powiatowego Policji Skarżysku-Kamiennej, dotyczącej zwykłego postępowania sprawdzającego prowadzonego wobec strony, że mieszka wspólnie ze swoimi rodzicami – którzy zostali prawomocnie skazani za przestępstwa z art. 270 § 1 K.k. oraz z art. 286 § 1 K.k. Organ, uwzględniając – szeroko omówione w uzasadnieniu – wymogi z art. 1 ust. 1, art. 1 ust. 2 pkt 1-4, art. 25 ust. 1, art. 25 ust. 19 pkt 2 i art. 25 ust. 1 ustawy, stwierdził że w przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że kandydat do służby w Policji musi spełniać określone w przepisach kryteria. Osoby egzekwujące przestrzeganie prawa same muszą bowiem przede wszystkim przestrzegać prawa – a zatem winny to być osoby cieszące się autorytetem w społeczeństwie, respektujące zasady współżycia społecznego, dotrzymujące roty ślubowania (art. 27 ust. 1 ustawy). Osoby te muszą więc znajdować się poza wszelkimi podejrzeniami o łamanie przepisów prawa, jako że sprawne działanie Policji opiera się na zaufaniu społecznym. Każdy funkcjonariusz Policji, aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe, nie może być posądzany o jakiekolwiek zachowania sprzeczne z prawem, ani kojarzony z osobami, które łamią prawo. Natomiast istnienie wątpliwości co do zachowania przymiotów niezbędnych do sprawowania funkcji publicznych winno skutkować możliwością ograniczenia dostępu określonych osób do służby publicznej, jaką jest między innymi służba w Policji.
Organ, odnosząc się do określenia "nieposzlakowana opinia", stwierdził, że słowo "poszlaka" oznacza w języku polskim podejrzenie, natomiast "nieposzlakowany" to ten, któremu nie można nic zarzucić, przypisać, nieskazitelny. Powyższe pojęcie odnosi się zarówno do sfery życia prywatnego, jak i zawodowego. W tym zakresie organ zwrócił uwagę, że w związku z ubieganiem się przez K. F. o przyjęcie do służby w Policji, ustalono że jego rodzice, z którymi mieszka, zostali prawomocnie skazani za przestępstwa. Natomiast na nieposzlakowaną opinię składa się nie tylko całokształt dotychczasowego zachowania kandydata w sferze etyczno-moralnej, ale również inne zachowania i okoliczności, które mogą stwarzać wątpliwości w kontekście sprawowania szczególnej roli społecznej przypisanej funkcjonariuszom Policji. Ocenie podlega zatem zarówno karalność samego kandydata, jak i osób z jego bliskiego otoczenia, jako że kandydat powinien być poza kręgiem wszelkich podejrzeń. Nieposzlakowana opinia stanowi bowiem ogólną ocenę danej osoby i jej zachowań w każdej sferze życia, w tym życia prywatnego. Z tych względów, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, organ stwierdził, że zaistniały okoliczności, które pozwalają na stwierdzenie, że przesłanka nieposzlakowanej opinii, o której mowa w art. 25 ust. 1 ustawy, nie została spełniona w odniesieniu do strony.
Końcowo, odnosząc się do specyfiki przedmiotowego postępowania kwalifikacyjnego organ zaznaczył, że nie jest to klasyczne postępowanie administracyjne. Procedura doboru do służby ma charakter konkursowy i to Komendant danej jednostki Policji decyduje o odstąpieniu od prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego. Wobec powyższego zastrzeżenia co do nieposzlakowanej opinii oraz brak zaufania do strony jako przyszłego funkcjonariusza Policji powodują, że nie wpisuje się w profil policjanta, zatem odstąpienie od prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego znajduje uzasadnienie w potrzebach kadrowych Policji.
W skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na ww. akt z 13 lutego 2025 r., K. F. podniósł zarzuty naruszenia:
art. 156 § 1 pkt. 2 K.p.a. poprzez wydanie tego aktu z rażącym naruszeniem prawa;
art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. poprzez wybiórcze zgromadzenie materiału dowodowego oraz niepodjęcie czynności zmierzających do ustalenia, że skarżący spełnia kryteria do prowadzenia i zakończenia postępowania kwalifikacyjnego przyjęcia do służby;
zasady zaufania uczestników postępowania do organów państwa, wyrażonej w art. 8 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak uzasadnienia faktycznego do wydanego aktu i wskazania powodów faktycznego odstąpienia organu od prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego;
art. 6 oraz art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 107 § 3, art. 8 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności stanu faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie i błędną ocenę całości materiału dowodowego, przez co wydana decyzja jest niesłuszna i nie odpowiada prawu;
art. 25 ust. 19 pkt 2 ustawy poprzez brak faktycznego uzasadnienia decyzji oraz niewykazania podstaw do odstąpienia od prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego z przyczyn, które nie powinny być brane pod uwagę;
art. 2 w zw. z art. 7 Konstytucji RP poprzez brak należytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji;
art. 7 w zw. art. 10 § 1 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i przez dokonanie nieprawidłowej, dowolnej, sprzecznej z zasadami doświadczenia życiowego oraz wiedzy analizę zebranych w sprawie dowodów, pozostającą w sprzeczności z regułami przepisów formułujących zasadę prawdy obiektywnej, przejawiającej się w tym, że niesłusznie uznano, iż istnieją zastrzeżenia co do nieposzlakowanej opinii strony oraz brak zaufania do niego jako przyszłego policjanta;
przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj. art 10 § 1 w zw. z art. 81 K.p.a., poprzez uniemożliwienie skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem postanowienia.
Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o:
1. uchylenie zakwestionowanego aktu;
2. zobowiązanie organu do dokończenia postępowania kwalifikacyjnego;
3. zobowiązanie organu do przedłożenia dokumentacji postępowania kwalifikacyjnego;
4. zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadniając swe stanowisko skarżący przyznał, że jego rodzice byli karani, jednak podkreślił, że on sam w momencie wydawania wyroku skazującego rodziców (11 sierpnia 2016 r.) miał jedynie 13 lat, a więc był dzieckiem i nie miał jakiegokolwiek wpływu na działania rodziców, którzy ponadto wykonali ciążący na nich wyrok, a od tego momentu upłynęło wiele lat. Skarżący podkreślił również fakt, iż jego rodzicie od tamtej pory przestrzegają porządku prawnego i żyją zgodnie z literą prawa. Szczególną uwagę zwrócił na brak jakichkolwiek podstaw do uznania, iż błędy rodziców w dodatku sprzed wielu lat mogły stanowić jakąkolwiek podstawę do snucia teorii, zwłaszcza tych negatywnych na temat dziecka. Wręcz przeciwnie, za chwalebny można uznać fakt, iż pomimo zaszłych problemów z prawem dotyczących rodziców ich dorosłe już dziecko postanowiło stać na straży prawa. Oburzającym jest próba obciążania dziecka błędami, które nie miało z nimi absolutnie nic wspólnego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i podkreślając dyskrecjonalny charakter działania organu w przypadku aktów przewidzianych w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935), zwanej dalej "p.p.s.a.".
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., z uwagi na złożony w tym zakresie wniosek organu, któremu nie sprzeciwił się pełnomocnik skarżącego, prawidłowo zawiadomiony w tym zakresie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
W pierwszej kolejności należy podnieść, że podejmowany przez przełożonego właściwego w sprawie postępowania kwalifikacyjnego akt o odstąpieniu od prowadzenia postępowania dotyczącego przyjęcia do służby w Policji podlega kontroli sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Ma on bowiem charakter zewnętrzny, jest skierowany do podmiotu indywidualnego spoza struktury organizacyjnej organu administracji publicznej i dotyczy uprawnień wynikających z przepisów prawa. Pozytywne zakończenie postępowania kwalifikacyjnego umożliwia natomiast kandydatowi nawiązanie stosunku służbowego o charakterze publicznoprawnym (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 3044/12).
W niniejszej sprawie strona, składając skargę na akt z 13 lutego 2025 r., zarzuciła przede wszystkim brak jego faktycznego uzasadnienia, niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia spraw okoliczności stanu faktycznego, błędną ocenę całości materiału dowodowego i niewskazanie powodów faktycznego odstąpienia od prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego. W rezultacie skarżący wniósł o uchylenie tego aktu i zobowiązanie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Kielcach do dokończenia postępowania kwalifikacyjnego.
Należy zauważyć, że uprzednio wyrokiem z dnia 14 listopada 2024 r. tut. Sąd w sprawie o sygn. II SA/Ke 37/24 uchylił akt Komendanta Wojewódzkiego Policji z 7 grudnia 2023 r. w przedmiocie odstąpienia od prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego wobec K. F., argumentując to koniecznością należytego uzasadnienia takiego aktu. Zaskarżony wówczas akt nie dostarczał bowiem wiedzy co do powodów odstąpienia od prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego i uniemożliwiał Sądowi – jak podniesiono w uzasadnieniu wyroku – merytoryczną kontrolę pod kątem zgodności z prawem zawartego w tym akcie rozstrzygnięcia.
O ile jednak ww. akt z 7 grudnia 2023 r. miał charakter jednozdaniowy (k. 42 akt adm.) i stwierdzono w nim, że odstąpiono od prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego na podstawie art. 25 ust. 19 pkt 9 ustawy, tj. "gdy nie znajduje to uzasadnienia w potrzebach kadrowych Policji", o tyle aktualnie zaskarżony akt z 13 lutego 2025 r. zawiera obszerne uzasadnienie. Zasadniczo jego rozstrzygnięcie zostało oparte o art. 25 ust. 19 pkt 2 ustawy, z którego wynika, że komendant wojewódzki Policji odmawia objęcia kandydata postępowaniem kwalifikacyjnym albo odstępuje od jego prowadzenia w przypadku niespełnienia wymagań określonych w ust. 1. Zgodnie natomiast z ust. 1 art. 25 ustawy służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, który nie był skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której jest gotów się podporządkować, a także dający rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych.
W uzasadnieniu podjętego aktu organ wyjaśnił określenie "nieposzlakowany", wskazując że słowo "poszlaka" oznacza w języku polskim podejrzenie, natomiast "nieposzlakowany" to ten, któremu nie można nic zarzucić, przypisać, nieskazitelny. Odnosi się ono zarówno do sfery życia zawodowego, jak i prywatnego, a do Policji mogą być przyjęte jedynie osoby cieszące się autorytetem w społeczeństwie, respektujące zasady współżycia społecznego. Osoby te muszą więc znajdować się poza wszelkimi podejrzeniami o łamanie przepisów prawa. W tym zakresie organ zaakcentował, że ocenie podlega zarówno karalność samego kandydata, jak i osób z jego bliskiego otoczenia, bowiem kandydat powinien być poza kręgiem wszelkich podejrzeń. Nieposzlakowana opinia stanowi bowiem ogólną ocenę danej osoby i jej zachowań w każdej sferze życia, w tym życia prywatnego.
Podzielając powyższe stanowisko należy dodać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż utratę przymiotu nieposzlakowanej opinii nie powoduje wyłącznie karalność danej osoby. Taki skutek może wywołać także znalezienie się w kręgu podejrzeń bądź insynuacji (por. m.in. wyroki NSA z 26 stycznia 2015 r., sygn. I OSK 2318/13, z 20 kwietnia 2021 r., sygn. III OSK 585/21, z 5 października 2021 r., sygn. III OSK 4046/21).
W ocenie Sądu wbrew zarzutom skargi organ zgromadził w sprawie wystarczający materiał dowodowy, a w świetle treści powyższych przepisów oraz ich interpretacji miał prawo do wydania aktu o odstąpieniu od prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego. Powodem takiego rozstrzygnięcia było ustalenie, że rodzice skarżącego, z którymi ten zamieszkuje, byli w przeszłości prawomocnie skazani za przestępstwa. Jak mianowicie wynika z akt sprawy (k. 41 akt adm., notatka służbowa z 5 grudnia 2023 r.) w toku postępowania sprawdzającego prowadzonego przez pełnomocnika Komendanta Powiatowego Policji w Skarżysku-Kamiennej ds. Ochrony Informacji Niejawnych w celu wydania poświadczenia bezpieczeństwa o klauzuli "poufne" dla kandydata do służby – ustalono, że wobec ojca skarżącego było prowadzone postępowanie przygotowawcze o przestępstwo z art. 270 § 1 kk (podrabianie dokumentów) oraz art. 286 § 1 kk (oszustwo). Postępowanie zostało zakończone w dniu 31 grudnia 2014 r. skierowaniem aktu oskarżenia do Prokuratury Rejonowej Kielce-Zachód w Kielcach. Z informacji otrzymanej z Krajowego Rejestru Karnego wynika, że ww. skazano na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności i 50 stawek po 20 złotych grzywny, naprawienie szkody w kwocie 7037 zł, karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, 50 stawek po 20 złotych grzywny, naprawienie szkody w kwocie 10 000 zł i karę 1 roku pozbawienia wolności, 100 stawek po 20 zł grzywny. Wykonanie kary zawieszono na 4 lata. W dniu 30 maja 2019 r. wykonano karę grzywny, zaś postanowieniem z 10 marca 2020 r. zarządzono wykonanie warunkowo zawieszonej kary. Postanowieniem z dnia 22 grudnia 2020 r. Sądu Okręgowego w Kielcach udzielono zezwolenia na odbycie kary w systemie dozoru elektronicznego. Dnia 26 października 2021 r. wykonano karę pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego. Ponadto ojciec skarżącego widnieje w KSIP jako osoba poszukiwana przez Sąd Rejonowy w Kielcach. Poszukiwania zakończono 23 października 2020 r. z uwagi na zatrzymanie wymienionego. Z kolei wobec matki skarżącego także prowadzono postępowanie przygotowawcze o przestępstwo z art. 270 § 1 kk oraz art. 286 § 1 kk. Postępowanie zostało zakończone w dniu 31 grudnia 2014 r. skierowaniem aktu oskarżenia do Prokuratury Rejonowej Kielce-Zachód w Kielcach. Z informacji otrzymanej z KRK wynika, że ww. skazano na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, 50 stawek po 20 złotych grzywny, naprawienie szkody w kwocie 10 000 zł. Wykonanie kary zawieszono na 3 lata. W dniu 19 marca 2019 r. wykonano karę grzywny.
Spośród powyższych informacji uwagę zwraca fakt nie tylko karalności rodziców skarżącego, ale także to, że wobec jego ojca zarządzono wykonanie warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności, jak również że był on osobą poszukiwaną.
W powyższym kontekście w ocenie Sądu zasadnie organ podkreślił, że wprowadzenie wymogu nieposzlakowanej opinii uzasadnione jest specyfiką służby w organach ścigania, a także celami, jakie formacja ta ma realizować. Sprawne działanie Policji opiera się na zaufaniu społecznym. Policja ma gwarantować obywatelom ochronę przed wszelkimi działaniami sprzecznymi z prawem. Stąd osoby egzekwujące przestrzeganie prawa same muszą znajdować się poza wszelkimi podejrzeniami o to, iż by miały łamać prawo (por. też m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 314/13). W niniejszym przypadku sytuacja jest o tyle specyficzna – co niezmiennie podkreśla skarżący – że karalność nie dotyczy jego samego, ale jego rodziców, a nadto miała ona miejsce w czasie gdy był on jeszcze dzieckiem, w związku z czym nie mógł mieć wpływu na zachowania swoich rodziców. Słusznie jednak zwrócił uwagę Komendant, że ocenie w przedmiotowym postępowaniu podlega nie tylko karalność samego kandydata, ale i osób z jego bliskiego otoczenia, albowiem kandydat powinien być poza kręgiem wszelkich podejrzeń. Jakkolwiek skarżący jako dziecko nie miał wpływu na to z kim zamieszkuje i na postawę swoich rodziców, istotne znaczenie mają jednak obiektywne fakty związane z popełnieniem przez nich umyślnych przestępstw, zarządzeniem wykonania kary czy poszukiwaniem przez organy ścigania, których wpływu na osobę skarżącego – jako negatywnych wzorców zachowań – nie można wykluczyć. Poza tym, jak słusznie zauważył organ, funkcjonariusz Policji – aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe – nie tylko nie może być posądzany o jakiekolwiek zachowania sprzeczne z prawem, ale także kojarzony z osobami, które łamią prawo. To wszystko zaś w ocenie Sądu pozwalało organowi na uznanie, że skarżący nie spełnia przesłanki określonej w art. 25 ust. 1 ustawy, a w konsekwencji czyniło uprawnionym odstąpienie od prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego. Istnienie wątpliwości co do zachowania przymiotów niezbędnych do sprawowania funkcji publicznych winno skutkować, jak podniósł Komendant, możliwością ograniczenia dostępu określonych osób do służby publicznej, jaką jest m.in. służba w Policji.
W świetle powyższych rozważań jako niezasadne należy ocenić podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania, sprowadzające się do niewyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, jak i należytego uzasadnienia wydanego aktu. Został on bowiem uzasadniony w sposób wyczerpujący w świetle ustalonej negatywnej przesłanki dalszego prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego, a zgromadzone w tym zakresie materiały dawały wystarczającą podstawę dla podjęcia negatywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia. Skarżący nie uzasadnił bliżej zarzutu wydania aktu z rażącym naruszeniem prawa, zaś jeśli chodzi o uniemożliwienie skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem aktu, naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. oceniać należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. Strona powinna zatem wykazać, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej. W niniejszym przypadku okoliczności te nie zostały wykazane.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.