II SA/Ol 47/07

II SA/Ol 47/07 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2007-03-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-01-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
A.Bogusław Jażdżyk
Adam Matuszak
S. Beata Jezielska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6169 Inne o symbolu podstawowym  616
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Adam Matuszak Asesor WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Ewa Rychcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2007 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]" roku nr "[...]" w przedmiocie renty strukturalnej oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia "[...]"r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa odmówił przyznania J. W. renty strukturalnej. W uzasadnieniu podano, iż wnioskodawca nie spełnia warunku do uzyskania renty strukturalnej zawartego w § 4 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, dotyczącego prowadzenia nieprzerwanie działalności rolniczej w gospodarstwie rolnym w okresie co najmniej 10 lat bezpośrednio poprzedzających złożenie wniosku o rentę strukturalną i podlegania przez okres co najmniej 5 lat ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu, określonemu w przepisach o ubezpieczeniu społecznym rolników. Wskazano, iż z załączonych dokumentów wynika, iż J. W. podlegał ubezpieczeniu społecznemu jako rolnik przez okres 3 lata 6 miesięcy i 17 dni, zaś w pozostałym okresie był ubezpieczony jako domownik. Zgodnie z § 4 powołanego rozporządzenia rentę strukturalną przyznaje się producentowi rolnemu będącemu osobą fizyczną prowadzącą na własny rachunek działalność rolniczą w gospodarstwie rolnym położonym na terenie RP. W świetle art. 6 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników rolnikiem jest pełnoletnia osoba fizyczna zamieszkująca i prowadząca na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej osobiście i na własny rachunek działalność rolniczą w pozostającym w jej posiadaniu gospodarstwie rolnym, w tym również w ramach grupy producentów rolnych, a także osoba która przeznaczyła grunty prowadzonego przez siebie gospodarstwa rolnego do zalesienia. Natomiast domownikiem jest osoba bliska rolnikowi, która ukończyła 16 lat, pozostaje z nim we wspólnym gospodarstwie domowym lub zamieszkuje na terenie jego gospodarstwa lub w bliskim sąsiedztwie, stale pracuje w tym gospodarstwie i nie jest związana z rolnikiem stosunkiem pracy. Z porównania definicji rolnika i domownika wynika, iż działalność rolniczą na własny rachunek może prowadzić tylko rolnik, zaś domownik pracuje na rachunek rolnika będącego posiadaczem gospodarstwa rolnego, a tym samym nie spełnia warunku określonego w § 4 powołanego rozporządzenia.
Od decyzji tej odwołał się J. W. reprezentowany przez radcę prawnego – S. W., zarzucając naruszenie art. 40 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niedoręczenie decyzji pełnomocnikowi oraz § 4 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004r. poprzez nieuwzględnienie faktu podlegania ubezpieczeniu spoołecznemu rolników przez wymagany okres 5 lat. Wskazał, iż organ dokonał nieprawidłowej interpretacji przepisów rozporządzenia Rady Ministrów, gdyż pominięto treść art. 11 rozporządzenia nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, który nie posługuje się pojęciem "rolnik", a "osoba przekazująca gospodarstwo". Ponadto przepis rozporządzenia Rady Ministrów stanowi, iż renta przysługuje producentom rolnym, a dalej iż jednym z warunków jej przyznania jest podleganie ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu, jakiemu podlegają rolnicy. Takiemu samemu ubezpieczeniu jak rolnicy podlegają także małżonkowie rolników, domownicy rolników i osoby zatrudnione w rolnictwie. Podleganie takiemu ubezpieczeniu nie jest tożsame z posiadaniem przymiotu "rolnika" według definicji zawartej w ustawie o ubezpieczeniu społecznym rolników. W związku z tym nie tylko rolnik jest uprawniony do renty strukturalnej, ale także inne osoby, które podlegały ubezpieczeniu rolniczemu przez niezbędny okres czasu. Pełnomocnik odwołującego się podał, iż J. W. podlega takiemu ubezpieczeniu od 1990r., a także prowadzi nieprzerwanie działalność rolniczą – komercyjną gospodarkę rolną - jak określa to rozporządzenie unijne z 1999r. Pełnomocnik strony podniósł, iż pojęcie rolnika w rozporządzeniu Rady Ministrów zostało zdefiniowane na potrzeby tego aktu i nie ma podstaw do odwołania się do definicji zawartej w ustawie o ubezpieczeniu społecznym rolników. Zarzucił, iż niedoręczenie decyzji pełnomocnikowi strony stanowi istotne uchybienie procesowe i tylko z faktu, iż strona nie poniosła z tego tytułu uszczerbku w swoich uprawnieniach nie wywodzi dalszych skutków prawnych.
Decyzją z dnia "[...]"r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podano, iż szczegółowe warunki i tryb udzielania rent strukturalnych zawiera rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej. Przytoczono treść § 4 tego rozporządzenia, zawierającego przesłanki przyznania renty strukturalnej. Wskazano, iż zgodnie z § 19 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów dokumentem potwierdzającym podleganie ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu oraz nieposiadanie zadłużenia w opłacaniu składek na ubezpieczenie społeczne rolników jest zaświadczenie właściwej jednostki organizacyjnej KRUS. Z zaświadczenia przedłożonego przez stronę wynika, iż w okresie od 1 stycznia 1990r. do 22 listopada 2002r. podlegał on ubezpieczeniu jako domownik, a od 23 listopada 2002r. podlega ubezpieczeniu jako rolnik (małżonek). Wskazano, iż zgodnie z § 4 rozporządzenia rentę strukturalną przyznaje się producentowi rolnemu będącemu osobą fizyczną prowadzącą na własny rachunek działalność rolniczą, rozumianą zgodnie z § 2 pkt 1 rozporządzenia jako produkcję roślinną i zwierzęcą w tym również produkcję materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego i reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą, roślin ozdobnych i grzybów uprawnych, sadownictwo, hodowlę i produkcję materiału zarodowego ssaków, ptaków i owadów użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego fermowego oraz chów i hodowlę ryb. Z porównania definicji rolnika i domownika, określonych w art. 6 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników można wywnioskować, iż działalność rolniczą na własny rachunek może prowadzić wyłącznie rolnik. Domownik zaś pozostaje z rolnikiem we wspólnym gospodarstwie domowym albo zamieszkuje na terenie jego gospodarstwa rolnego lub w bliskim sąsiedztwie, stale pracuje w tym gospodarstwie i nie jest związany z rolnikiem stosunkiem pracy. W związku z tym domownik nie spełnia warunku określonego w § 4 rozporządzenia Rady Ministrów. Wskazano, iż w świetle § 4 pkt 2 tego rozporządzenia producent rolny musi spełnić warunek podlegania ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu jako rolnik, określonemu w ustawie o ubezpieczeniu społecznym rolników przez okres co najmniej 5 lat, czyli przez okres 20 kwartałów. Natomiast wnioskodawca podlegał ubezpieczeniu jako rolnik jedynie przez okres 15 kwartałów. W związku z tym w ocenie organu odwoławczego wnioskodawca nie spełnia warunków do uzyskania renty strukturalnej. Odnosząc się do zarzutu dokonania interpretacji niezgodnie z rozporządzeniem unijnym z 1999r. wskazano, iż zgodnie z art. 37 ust. 4 tego rozporządzenia państwa członkowskie zostały upoważnione do stanowienia dalszych lub bardziej restrykcyjnych warunków przyznawania wsparcia Wspólnoty, pod warunkiem iż będą one zgodne z celami i wymaganiami ustanowionymi w tym rozporządzeniu. Zatem aktem prawnym określającym warunki uzyskania renty strukturalnej jest rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004r. Odnosząc się zaś do zarzutu niedoręczenia decyzji pełnomocnikowi strony wskazano, iż jest on chybiony, gdyż ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki wynika, iż decyzja została doręczona pełnomocnikowi w dniu 9 października 2006r., co potwierdził referendarz w Kancelarii radcy prawnego.
Na decyzję tę skargę wniósł pełnomocnik J. W. – radca prawny S. W., zarzucając naruszenie prawa materialnego określonego w § 2 ust. 1 i § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych w związku z art. 10 i 11 rozporządzenia Rady Europy z dnia 17 maja 1999r. w sprawie wsparcia obszarów wiejskich z EFOiGR poprzez błędną jego wykładnię. Podniósł, iż organ odwoławczy stanął na stanowisku, iż renty strukturalne przysługują tylko tym producentom rolnym, którzy ubezpieczeni byli w KRUS, wskazując na poparcie tej tezy art. 37 ust. 4 rozporządzenia unijnego z 1999r. umożliwiający państwom członkowskim wprowadzenie bardziej restrykcyjnych regulacji przyznawania wsparcia, lecz nie podał, jakie konkretnie regulacje krajowe stanowią zaostrzenie tych warunków. W ocenie pełnomocnika skarżącego z normy tej organ wywiódł jedynie prawo do bardziej restrykcyjnego interpretowania norm istniejących. Jednakże takie stanowisko nie jest zgodne z wykładnią celowościową przepisów krajowych i unijnych. W myśl bowiem powołanego przepisu kładzie się nacisk na taką implementację przepisów unijnych do prawa krajowego, aby osiągnąć cel ustanowiony w tym rozporządzeniu. Celem tym zaś jest w pierwszej kolejności zapewnienie dochodu starszym rolnikom, którzy decydują się na zaprzestanie gospodarowania oraz zachęcanie do zastępowania takich starszych rolników przez rolników, którzy mogą poprawić w miarę potrzeb rentowność pozostawionych im gospodarstw (art. 10 ust. 1 rozporządzenia Rady). Zatem zwiększenie restrykcyjności nie może zmierzać do zniweczenia celu regulacji unijnych. Wadliwe jest zatem ograniczanie prawa do renty strukturalnej tylko w stosunku do rolników którzy prowadzą działalność rolniczą ma własny rachunek. Wskazano przy tym, iż art. 11 rozporządzenia unijnego nie wymaga aby przekazujący gospodarstwo prowadził gospodarkę rolną na własny rachunek, stwierdzając jedynie iż ma ona mieć charakter komercyjny. Ponadto art. 11 ust. 3 tego rozporządzenia stanowi, iż osobą uprawnioną do otrzymania renty jest nawet robotnik rolny. Zatem ograniczenie kręgu uprawnionych do rolników jest sprzeczne z prawem unijnym. Ponadto § 4 rozporządzenia Rady Ministrów mówi o producencie rolnym, a nie o rolniku oraz ogólnie o podleganiu ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu rolników, gdyż taki jest tytuł ustawy. Podniesiono przy tym, iż przez wszystkie lata pracy w gospodarstwie skarżący był samodzielnym producentem rolnym i współwłaścicielem gospodarstwa rolnego jako zorganizowanego zespołu składników materialnych przeznaczonych do prowadzenia produkcji rolnej, o czym mają świadczyć dołączone do skargi opinie oraz oświadczenia. Natomiast załączone akty urodzenia dzieci A i B W. mają świadczyć o fakcie wspólnego zamieszkiwania skarżącego z obecną żoną i spoczywającym na nim obowiązku prowadzenia gospodarstwa rolnego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w niniejszej sprawie. Dodatkowo wskazano, iż ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów wynika, iż jedynym właścicielem gospodarstwa rolnego od jego nabycia jest M. W., a zawarcie w 2002r. związku małżeńskiego ze skarżącym nie zmieniło statusu własnościowego gospodarstwa, które nadal stanowi odrębny majątek małżonki skarżącego. Ma to wpływ na status skarżącego jako domownika, który nie prowadził gospodarstwa rolnego na własny rachunek przez okres 10 lat bezpośrednio poprzedzających datę złożenia wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zatem rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, obowiązujące w dacie jej podjęcia, jeżeli mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie jest zasadna.
Należy przede wszystkim podnieść, iż w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. Nr 114 poz. 1191 ze zm.), wydanego na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz.U. nr 229 poz. 2273 ze zm.). Słusznie jednak podnosi pełnomocnik skarżącego, iż przepisy te należy interpretować mając na względzie rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999 dnia 17 maja 1999r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniające i uchylające niektóre rozporządzenia (Dz.Urz. L 160, 26/06/1999, str. 0080-0102), gdyż powołane wyżej przepisy prawa krajowego stanowią implementację przepisów wspólnotowych w tym rozporządzeniu zawartych. Jednakże w świetle przytoczonych przepisów należy podzielić stanowisko organów, iż renta strukturalna skarżącemu nie przysługuje, gdyż nie spełnia on wszystkich warunków niezbędnych do jej przyznania.
Wskazać należy, iż zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004r. rentę strukturalną przyznaje się producentowi rolnemu będącemu osobą fizyczną prowadzącą na własny rachunek działalność rolniczą w gospodarstwie rolnym położonym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zwanemu dalej rolnikiem. Zatem jak trafnie zauważa pełnomocnik skarżącego w przepisie tym zawarta jest definicja rolnika i nie ma potrzeby poszukiwania znaczenia tego słowa dla celów przedmiotowego rozporządzenia w innych aktach prawnych. Przy czym oprócz określenia pojęcia rolnik przepis zawiera dalsze przesłanki, od których spełnienia uzależnione jest przyznanie renty strukturalnej. Jednakże uwzględniając tę definicję należy stwierdzić, iż skarżący nie jest rolnikiem w rozumieniu powołanego przepisu. Warunkiem bowiem uznania danej osoby za rolnika jest prowadzenie działalności rolniczej na własny rachunek. Pojęcie "prowadzenia działalności na własny rachunek" funkcjonowało w nieobowiązującej już ustawie z dnia 23 grudnia 1988r. o działalności gospodarczej. Wówczas ugruntował się pogląd, iż oznacza to nie tylko uzyskiwanie dochodów z prowadzonej działalności, ale także ponoszenie obciążeń z tego tytułu, a także ewentualnych strat (np. R. Tardejna, J. Maj: Ustawa o działalności gospodarczej. Komentarz. Warszawa 1990r. s. 18). W tym kontekście skarżący nie prowadził działalności rolniczej przez cały okres wskazany we wniosku. Jak wynika bowiem z akt sprawy i czego nie kwestionuje strona skarżąca właścicielem gospodarstwa rolnego od momentu jego nabycia w 1986r. jest M. W.. Przy czym skarżący zawarł z nią związek małżeński dopiero w dniu "[...]" r. Zatem fakt, iż pracował w tym gospodarstwie, nie oznacza, iż prowadził w nim działalność rolniczą na własny rachunek. Nawet jeśli, jak twierdzi skarżący, faktycznie kierował gospodarstwem, to formalnie wszelkie z tego tytułu dochody czerpała właścicielka gospodarstwa i tylko ją (a nie skarżącego) w świetle prawa obciążały związane z gospodarstwem obowiązki (np. podatki). Przy czym wskazać należy, iż pomimo zawarcia związku małżeńskiego gospodarstwo rolne w dalszym ciągu stanowi wyłączną własność M. W., a zatem jest jej majątkiem odrębnym. Wprawdzie stosownie do art. 31 § 2 pkt 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego dochody z majątku osobistego każdego z małżonków należą do majątku wspólnego, jednak w myśl z art. 41 ust. 3 tego Kodeksu odpowiedzialność za długi dotyczące majątku osobistego małżonka ponosi ten małżonek z majątku odrębnego, wynagrodzenia za pracę lub dochodów uzyskanych z innej jego działalności zarobkowej lub korzyści uzyskanych z innych praw. Przy czym nawet gdyby przyjąć, iż od momentu zawarcia małżeństwa skarżący partycypował w dochodach i ewentualnych obciążeniach z tytułu prowadzenia działalności rolniczej poprzez fakt, iż ewentualni wierzyciele mogliby się zaspokoić z dochodów uzyskiwanych z tego gospodarstwa, należących do majątku wspólnego małżonków, to stan taki trwa dopiero od 2002r. Zatem brak jest podstaw do uznania, iż skarżący prowadzi działalność rolniczą na własny rachunek nieprzerwanie od 10 lat, co jest jednym z warunków niezbędnych do uzyskania renty strukturalnej, określonym w § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004r. Należy ponadto zauważyć, iż kolejną przesłanką uzyskania renty strukturalnej jest przekazanie gospodarstwa rolnego o łącznej powierzchni co najmniej 1 ha. Skoro zatem właścicielką gospodarstwa jest małżonka skarżącego, to tylko ona może skutecznie dokonać takiego przekazania, gdyż skarżący żadnych uprawnień tym zakresie nie posiada. Wprawdzie § 5 ust. 2 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004r. umożliwia przyznanie renty strukturalnej małżonkowi rolnika, w przypadku gdy rolnik nie spełnia warunków do jej uzyskania lub nie ubiega się o rentę, lecz małżonek musi spełnić wszystkie warunki przewidziane dla rolnika, określone w rozporządzeniu z wyjątkiem warunku o którym mowa w § 4 pkt 6, tj. wpisu do ewidencji producentów. Zatem nawet jako małżonek rolnika skarżący nie spełnia przesłanek do przyznania mu renty strukturalnej.
Podnieść należy, iż powyższe przepisy nie naruszają regulacji zawartych w wyżej wskazanym rozporządzeniu Rady (WE) nr 1257/1999 dnia 17 maja 1999r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej. Cel tego rozporządzenia w odniesieniu do rent strukturalnych został określony nie tylko w art. 10, ale także w pkt 23, który stanowi iż powinno zachęcać się do wcześniejszego przechodzenia na emeryturę w rolnictwie w celu poprawy wydajności gospodarstw rolnych. Zostało to rozszerzone w art. 10 ust. 1 tego rozporządzenia, w którym wskazano iż renty strukturalne mają zapewnić dochód starszym rolnikom, decydującym się na zaprzestanie gospodarowania, zachęcić do zastępowania takich starszych rolników przez rolników, którzy mogą poprawić w miarę potrzeb rentowność pozostawionych im gospodarstw rolnych, albo doprowadzić do wydzielenia użytków rolnych dla produkcji nierolniczej. Jednakże w art. 11 określono, jakie warunki musi spełnić zarówno osoba przekazująca gospodarstwo, jak i je przejmująca. Należy przy tym wskazać, iż faktycznie w przepisie tym mowa jest o "osobie przekazującej gospodarstwo", lecz nie może być wątpliwości, iż chodzi tutaj o rolnika. Przepis ten bowiem jedynie precyzuje warunki dotyczące przekazania gospodarstwa, o czym mowa w art. 10 ust. 1. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż zarówno jeśli chodzi o osobę przekazującą gospodarstwo jak i przejmującą to chodzi o rolnika, przy czym przekazujący jest takim rolnikiem w dacie przekazania, a przejmujący może się nim stać dopiero z momentem przejęcia gospodarstwa. Natomiast przepisów nie można interpretować w oderwaniu od całości aktu prawnego, ani ich umiejscowienia w tym akcie. Ponadto, jeśliby nawet podzielić pogląd prezentowany przez pełnomocnika skarżącego, to dokonując takiej literalnej wykładni tego przepisu należałoby uznać, iż skarżący w ogóle nie jest osobą przekazującą gospodarstwo, bo takiego przekazania może dokonać wyłącznie jego małżonka jako właścicielka gospodarstwa. Wbrew bowiem zawartym w skardze twierdzeniom, iż skarżący jest współwłaścicielem "gospodarstwa rolnego jako zorganizowanego zespołu składników materialnych przeznaczonych do prowadzenia produkcji rolnej", to zauważyć należy, iż głównym składnikiem tego zorganizowanego zespołu są grunty i budynki, których wyłączną właścicielką jest M. W. Zatem nie można w ogóle mówić o przekazaniu gospodarstwa rolnego, gdyby nie miało ono odnosić się do przekazania właśnie tych składników majątkowych. Zwrócić jednak należy uwagę, iż w art. 11 ust. 1 wskazano, iż osoba przekazująca winna zaprzestać całkowicie prowadzenia komercyjnej gospodarki rolnej. Komercyjna gospodarka to taka, która nastawiona jest na osiąganie zysku. Zatem uznać należy, iż odpowiada to pojęciu "prowadzenia działalności rolniczej na własny rachunek" użytej w polskich przepisach. Ponadto przepis ten wprowadza nakaz, aby gospodarstwo takie osoba ta prowadziła przez okres 10 lat poprzedzających przekazanie. Zatem wprawdzie celem rozporządzenia jest zachęcenie starszych rolników do przekazywania gospodarstw młodszym następcom, ale dotyczy to jedynie takich rolników, którzy prowadzili działalność rolniczą przez określony okres czasu. Ponadto jeśli celem rozporządzenia unijnego jest zachęcanie starszych rolników do zastępowania ich przez rolników, którzy mogą poprawić rentowność gospodarstw (art. 10 ust. 1), to w przypadku skarżącego decyzja o przekazaniu gospodarstwa młodszemu następcy w ogóle nie jest zależna od jego woli, lecz od woli jego małżonki.
Ponadto rzeczywiście z mocy art. 37 ust. 4 rozporządzenia Rady państwa członkowskie uzyskały prawo do stanowienia dalszych lub bardziej restrykcyjnych warunków przyznawania wsparcia, pod warunkiem że będą zgodne z celami i wymaganiami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu. Jednakże w świetle powyższych uwag nie można stwierdzi, aby przepisy zawarte w rozporządzeniu Rady Ministrów z 30 kwietnia 2004r. określające wymogi, jakie należy spełnić aby uzyskać prawo do renty strukturalnej nie naruszają celów rozporządzenia unijnego, o ile ograniczają prawo do tej renty jedynie dla osób prowadzących działalność rolniczą na własny rachunek i to przez okres 10 lat (jak stanowi rozporządzenie unijne).
Odnosząc się natomiast do argumentu strony, iż rozporządzenie Rady nr 1257/1999 przyznaje uprawnienie do nabycia renty strukturalnej także robotnikom rolnym, to wskazać należy iż stosownie do art. 10 ust. 2 tego rozporządzenia przewidziano jedynie taką możliwość, stanowiąc iż wsparcie przechodzenia na wcześniejszą emeryturę może obejmować również działania służące zapewnieniu dochodu robotnikom rolnym. Jednakże z przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietna 2004r. wynika, iż Polska nie zdecydowała się na wprowadzenie rent strukturalnych dla robotników rolnych, a tym samym wniosek skarżącego nie może być rozpatrywany pod tym kątem.
Należy ponadto stwierdzić, iż wprawdzie renty strukturalne finansowane są ze środków unijnych, to jednak także rozdysponowywanie tych funduszy jest kontrolowane przez właściwe organy wspólnotowe, co oznacza iż państwa członkowskie nie mogą środków tych przyznawać wbrew regulacjom wspólnotowym. Skoro zaś w rozporządzeniu unijnym mowa jest o możliwości stanowienia dalszych lub bardziej restrykcyjnych warunków, to nie można dokonywać takiej interpretacji tych przepisów, aby uprawnienia do renty strukturalnej rozszerzać.
Wobec powyższego należy uznać, iż skarżący nie spełnia warunków niezbędnych do uzyskania prawa do renty strukturalnej. W związku z tym Sąd nie znalazł podstaw uwzględnienia skargi i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) skargę oddalił.