II SA/Ol 449/23

II SA/Ol 449/23 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2023-08-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-05-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Bogusław Jażdżyk
Ewa Osipuk
Tadeusz Lipiński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne
Oświata
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1082
art. 122 ust. 1 pkt 1 i 2
Ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe - t.j.
Sentencja
Dnia 1 sierpnia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędziowie sędzia WSA Bogusław Jażdżyk sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 sierpnia 2023 roku sprawy ze skargi T. sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika - uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 31 marca 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze
w Olsztynie (dalej jako: Kolegium) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy[...] (dalej jako: organ I instancji) z 1 grudnia 2022 r. o odmowie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika.
W decyzji wyjaśniono, że po rozpatrzeniu wniosku [...] sp. z o.o. (dalej jako: Spółka, wnioskodawca) organ I instancji odmówił dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika M.Z., poniesionych w okresie od 1 września 2019 r. do 1 września 2022 r. Wójt wskazał, że wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością i nie może być uznany za rzemieślnika w rozumieniu ustawy z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle (Dz. U. z 2020 r. poz. 2159). Zatem młodociany pracownik powinien zdać egzamin zawodowy, a nie egzamin czeladniczy.
Odwołanie od powyższej decyzji wywiodła Spółka, zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. art. 122 ust. 1 pkt 1 Prawa oświatowego przez jego niezastosowanie
w wyniku błędnej wykładni polegającej na przyjęciu, iż dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika nie przysługuje takiemu pracodawcy, który sam nie posiada kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych (w szczególności spółka prawa handlowego), natomiast kwalifikacje takie posiada osoba przez niego zatrudniona (członek zarządy tej spółki lub inny pracownik spółki), a w konsekwencji błędne przyjęcie, iż młodociany pracownik zdał egzamin przed niewłaściwą komisją egzaminacyjną i niespełnione zostały przesłanki do uzyskania przez pracodawcę dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego.
W oparciu o powyższy zarzut Spóła wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.
W uzasadnieniu stwierdzono, że w Spółce pracują osoby posiadające kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych, są oni rzemieślnikami w rozumieniu przepisów ustawy. Nadto umowa o pracę w celu przygotowania zawodowego z uczniem została zawarta przed dniem 1 września 2029 r., a więc w poprzednim stanie prawnym.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie (Kolegium, organ odwoławczy) decyzją z 31 marca 2023 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Kolegium, podzieliło stanowisko organu I instancji i wyjaśniło, że warunki przyznawania pracodawcy dofinansowania kosztów kształcenia pracowników młodocianych zostały uregulowane w ustawie z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz. U. z 2021 r. poz. 1082 – dalej jako: u.p.o). Podstawą odmowy przyznania dofinansowania był art. 122 ust. 1 pkt 2 u.p.o., który zawiera wymóg ukończenia nauki i zdania odpowiedniego egzaminu przez młodocianego pracownika. W przypadku gdy podmiotem zatrudniającym ucznia jest rzemieślnik, młodociany pracownik musi zdać egzamin czeladniczy, w przypadku zaś gdy podmiot ten nie jest rzemieślnikiem – egzamin zawodowy. Przepis art. 122 ust. 1 pkt 2 u.p.o. w brzmieniu uzależniającym rodzaj egzaminu, który ma zdać młodociany, od statusu pracodawcy prowadzącego naukę zawodu młodocianego, zaczął obowiązywać od 1 września
2019 r. Umowa Spółki z młodocianym została zawarta co prawda 4 czerwca 2019 r., jednakże kształcenie rozpoczęto 1 września 2019 r. Z umowy tej wynika, że nauka zawodu będzie trwała 36 miesięcy, od 1 września 2019 r. do 31 sierpnia 2022 r.
W ocenie Kolegium, spółka z ograniczoną odpowiedzialnością nie jest rzemieślnikiem. Zatem, aby otrzymać dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika, młodociany powinien zdać egzamin zawodowy organizowany przez okręgową komisję egzaminacyjną. Natomiast zdanie przez młodocianego egzaminu czeladniczego uniemożliwiło pracodawcy niebędącemu rzemieślnikiem dofinansowanie kosztów jego kształcenia.
Skargę na powyższą decyzję wywiodła Spółka, wnosząc o ponowne rozpatrzenie wniosku o dofinansowanie i przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika.
Spółka powołała się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazała, że dla otrzymania przez pracodawcę dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika, na gruncie poprzednio obowiązujących przepisów, nie miało znaczenia jaki egzamin – zawodowy czy czeladniczy, zdał młodociany. Ustawodawca dokonał zmiany Prawa oświatowego, jednak nie zawarł przepisów przejściowych, dlatego też należy stosować normę względniejszą.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r.
poz. 2492). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia
z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji
w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach,
a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2023 r., poz. 259 z późn. zm.– dalej jako p.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność.
Nadto wskazania wymaga, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy
(art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł
do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z 31 marca 2023 r., którym to rozstrzygnięciem Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji o odmowie przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika.
Podstawą prawną rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie były przepisy ustawy Prawo oświatowe ( dalej: P.o. ). Od 1 września 2019 r. art. 122 ust. 1 P.o. stanowi, że pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli:
1) pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określone w przepisach w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania;
2) młodociany pracownik ukończył naukę zawodu i zdał:
a) w przypadku młodocianego zatrudnionego w celu przygotowania zawodowego u pracodawcy będącego rzemieślnikiem - egzamin czeladniczy zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle (Dz. U. z 2018 r. poz. 1267 i 2245 oraz z 2019 r. poz. 1495),
b) w przypadku młodocianego zatrudnionego w celu przygotowania zawodowego u pracodawcy niebędącego rzemieślnikiem - egzamin zawodowy.
3) młodociany pracownik ukończył przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z przepisami, o których mowa w pkt 1.
W sprawie bezsporne jest to, że z wnioskiem o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika wystąpiła spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Koszty te zostały poniesione w okresie kształcenia od 1 września 2019 r. do 31 sierpnia 2022 r., zaś młodociany po zakończeniu kształcenia zdał egzamin czeladniczy.
Należy podkreślić, że na zasadzie art. 122 ust. 1 pkt 1 P.o. pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określone w przepisach w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania.
Z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych wynika, że W.P, będący Prezesem Spółki, zdał egzamin potwierdzający kwalifikacje w zawodzie (k. 46 akt administracyjnych) oraz ukończył kurs "Pedagogiczny – dla instruktorów praktycznej nauki zawodu" (k. 25 akt administracyjnych). Posiada on zatem kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych. Dodatkowo należy wskazać, że w dniu 30 stycznia 2015 r. Spółka zawarła z nim umowę o pracę na czas nieokreślony (k. 21 akt administracyjnych).
Nie ulega zatem wątpliwości, że jakkolwiek pracodawcą w niniejszej sprawie jest Spółka, to W.P. (rzemieślnik) posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określone w przepisach w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania. Z woli ustawodawcy wyrażonej w art. 122 ust. 1 pkt 1 P.o. dofinansowanie kosztów kształcenia przysługuje tym pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego (co w niniejszej sprawie jest bezsporne), jeżeli pracodawca "lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo zatrudniona u pracodawcy" posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określone w przepisach w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania. Pojęcie osoby prowadzącej zakład w imieniu pracodawcy, w ustawie o systemie oświaty nie zostało sprecyzowane. W badanej sprawie nie budzi jednak żadnych wątpliwości fakt, że rzemieślnik W.P., będący Prezesem Spółki, jest osobą prowadzącą zakład w imieniu pracodawcy. Dodatkowo jest on osobą zatrudnioną u pracodawcy. Zatem jako osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy oraz zatrudniona u pracodawcy posiadał on kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określone w przepisach dotyczących przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania.
Nie budzi również wątpliwości, że na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 2 lit. a P.o. pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli młodociany pracownik ukończył naukę zawodu i zdał "w przypadku młodocianego zatrudnionego w celu przygotowania zawodowego u pracodawcy będącego rzemieślnikiem - egzamin czeladniczy zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle". Dokonując wykładni tego ostatniego przepisu wziąć należało pod uwagę nie tylko jego literalne brzmienie, ale również posłużyć się dyrektywami wykładni celowościowej i systemowej.
Skoro ustawodawca w art. 122 ust. 1 pkt 1 P.o. dopuszcza przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika pracodawcy, który sam nie posiada kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych - pod warunkiem - że kwalifikacje takie posiada osoba prowadząca zakład w jego imieniu albo osoba przez niego zatrudniona, to nie sposób przyjąć, że w art. 122 ust. 1 pkt 2 lit. a P.o. mowa wyłącznie o rzemieślniku w rozumieniu ustawy o rzemiośle. Należy z resztą zauważyć, że sam ustawodawca nie odsyła wprost do ustawy z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle, ale do rozporządzenia określającego warunki powoływania komisji egzaminacyjnych izb rzemieślniczych wydanego na podstawie zawartej w art. 3 ust. 4 delegacji ustawowej. Wnioski dotyczące wykładni art. 122 ust. 1 pkt 2 lit. a P.o. pośrednio potwierdzają przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz. U. z 2018 r. poz. 2010), gdzie wskazano, że wymóg posiadania kwalifikacji wymaganych od instruktorów praktycznej nauki zawodu nie dotyczy pracodawców, w imieniu których przygotowanie zawodowe młodocianych prowadzą uprawnieni do tego pracownicy (§ 2 ust. 1 i 2 w zw. z § 3c rozporządzenia z 1996 r.). Zważywszy przy tym na cel regulacji tych przepisów, które mają w założeniu zachęcić pracodawców do kształcenia zawodowego młodocianych przez dofinansowanie kosztów takiego kształcenia, przyjąć należało, że rzemieślnikiem w rozumieniu art. 122 ust. 1 pkt 2 lit. a P.o. jest nie tylko rzemieślnik w rozumieniu ustawy o rzemiośle, ale również pracodawca, w imieniu którego zakład prowadzi albo u którego zatrudniona jest osoba, która jest rzemieślnikiem.
Dodatkowo zauważyć trzeba, że umowa z młodocianym pracownikiem zawarta została 4 czerwca 2019 r., natomiast brzmienie art. 122 ust. 1 P.o. uległo zmianie z dniem 1 września 2019 r., nie ma również przepisów przejściowych. W takiej sytuacji należy mieć na względzie to, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, iż przy zmianie przepisów na mniej korzystne dla podmiotu, przy jednoczesnym braku przepisów przejściowych należy uwzględniając normę art. 2 Konstytucji RP i stosować przepis względniejszy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 lutego 2014 r. sygn. akt II GSK 1691/12 i z 16 października 2012 r. sygn. akt I FSK 1996/11, CBOSA).
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że decyzje obu instancji zapadły z naruszeniem przepisu prawa materialnego art. 122 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a P.o., mającym wpływ na wynik sprawy.
Dlatego też na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. należało uchylić zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji.