II SA/OL 434/24

II SA/Ol 434/24 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2025-04-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-06-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Bogusław Jażdżyk /przewodniczący/
Grzegorz Klimek /sprawozdawca/
Tadeusz Lipiński
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Sygn. powiązane
III OZ 613/24 - Postanowienie NSA z 2025-02-18
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art.151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2019 poz 1839
par.3 ust.1 pkt 54 lit.b
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko
Dz.U. 2023 poz 1094
art.59 ust.1 pkt 2, art.61 ust.1 pkt 1, art.62 ust.1a, art.63 ust.1, art.66, art.71 ust.1-2, art.72, art.78 ust.1, art.80 ust.1-2, art.81 ust.1-3
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  oceny oddziaływania na środowisko (t. j.)
Sentencja
Dnia 17 kwietnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Asesor WSA Grzegorz Klimek (spr.) Protokolant specjalista Anna Piontczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2025 roku sprawy ze skargi S. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...], nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 25 marca 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (Kolegium), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 - k.p.a.) oraz art. 80 ust. 1 i 2, art. 82 ust. 1 - 3 i art. 85 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2023 r. poz. 1094 - u.o.i.ś.), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez S. M. (skarżący, strona) od decyzji z dnia 6 listopada 2023 r. wydanej z upoważnienia Wójta Gminy L. przez Zastępcę Wójta (organ pierwszej instancji) o określeniu środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie "Farmy fotowoltaicznej oraz magazynów energii L. – Z." na nieruchomości obejmującej działki ewidencyjne nr: (...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...) położone w miejscowości Z., obręb W. - utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Zakwestionowana decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych sprawy:
W dniu 25 kwietnia 2022 r. do organu pierwszej instancji wpłynął złożony przez (...) Sp. z o.o. z siedzibą w L. (spółka, inwestor) wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie "Farmy fotowoltaicznej oraz magazynów energii L. – Z." na nieruchomości obejmującej działki ewidencyjne nr: (...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...) położone w miejscowości Z., obręb W.
W toku postępowania organ pierwszej instancji uzyskał opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia 18 maja 2022 r. o konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenia raportu w pełnym zakresie. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w L. opinią z dnia 25 maja 2022 r. stwierdził, że dla tego przedsięwzięcia istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w zakresie określonym w art. 66 ust. 1 pkt. 1 do 20 i ust. 6 u.o.i.ś. Dyrektor Zarządu Zlewni w E. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie opinią z dnia 19 maja 2022 r. nie stwierdził potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko,
Raport złożony został przez spółkę do organu pierwszej instancji w dniu 14 listopada 2022 r.
Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w L. postanowieniem z dnia 28 grudnia 2022 r. wyraził pozytywną opinię w zakresie wymagań sanitarno-higienicznych i zdrowotnych w sprawie realizacji tego przedsięwzięcia i określił warunki jego realizacji. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w O. (RDOŚ), po uprzednim wezwaniu do uzupełnienia raportu, postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2023 r. uzgodnił realizację przedsięwzięcia określając przy tym wymagane warunki.
Decyzją z 6 listopada 2023 r. organ pierwszej instancji ustalił środowiskowe uwarunkowania dla realizacji planowanego przez spółkę przedsięwzięcia. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji opisał przebieg prowadzonego w sprawie postępowania oraz je scharakteryzował, a także odniósł się do jego oddziaływania na środowisko.
W odwołaniu od tej decyzji skarżący podniósł, że bezskutecznie zwracał się do RDOŚ oraz Rady Gminy L. aby teren, na jakim planowane jest oceniane przedsięwzięcie, ustanowiony został rezerwatem przyrody lub użytkiem ekologicznym. Wyraził niezadowolenie ze sposobu opiniowania podjętego przez RDOŚ, nawiązując do kwestii rozebrania tamy wykonanej przez bobry. Strona wyraziła opinię, że teren planowanego przedsięwzięcia powinien zostać zbadany przez przyrodników niezależnych od inwestora. Podał, że na tym terenie widywane są wilki i rysie. Zarzucił, że w decyzji nie przewidziano stref ochronnych lęgowisk oraz obszaru ochronnego rozrodu wilka. Wyraził niezadowolenie ze sposobu udzielenia przez organ pierwszej instancji informacji o przebiegu rozprawy oraz o udzielanych odpowiedziach przez inwestora. W decyzji nie uwzględniono uwag zgłoszonych przez stronę oraz lokalnych przyrodników. Zarzucono, że nie wzięto pod uwagę ryzyka zagrożenia pożarowego spowodowanego przez magazyn energii. Magazyny energii nie mają ustalonych norm technicznych. W ocenie strony, magazyn energii może być źródłem pożarów i eksplozji.
W uzasadnieniu własnej decyzji z 25 marca 2024 r. Kolegium wskazało, że planowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839), zalicza się do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Polega ono na budowie "Farmy fotowoltaicznej oraz magazynów energii L. – Z." na nieruchomości położonej na terenie gminy L., obejmującej działki ewidencyjne nr: (...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...) (o pow. ok. 499,8 ha) położone w miejscowości Z., obręb W. Teren planowanej inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Planowana farma fotowoltaiczna ma mieć moc do 300 MW. Całkowita powierzchnia zajęta pod instalacje wraz z infrastrukturą towarzyszącą będzie wynosiła do 323,6 ha. Najbliższa zabudowa mieszkaniowa zlokalizowana jest w odległości ok. 100 m od miejsca lokalizacji instalacji fotowoltaicznej. Wskazano, że inwestor dopuszcza realizację inwestycji w etapach, które będą tak zaprojektowane, aby mogły stanowić samodzielne elektrownie (każda wyposażona będzie w kompletną infrastrukturę techniczną). Dopuszcza się możliwość zastosowania systemu nadążnego polegającego na montażu modułów fotowoltaicznych na trackerach. Przewiduje się także możliwość wykorzystania modułów dwustronnych (technologia bifacial), w celu zwiększenia efektywności instalacji.
Główne siedlisko przyrodnicze obszaru inwestycji stanowią grunty orne oraz użytki zielone obecnie użytkowane kośnie i pastwiskowe. Na terenie działki nr (...) oraz w obszarze przylegającym do niej, położonym na działce nr (...) występuje jeden większy obszar leśny o powierzchni ok. 10,87 ha. Część działek przylega bezpośrednio do publicznych dróg i posiada dogodne zjazdy. Przez centralną część obszaru planowanej inwestycji, pomiędzy działkami nr (...) i (...), przepływa rzeka D. W jej pobliżu znajdują się tereny podmokłe lub narażone na zalanie podczas wiosennych roztopów czy intensywnych opadów deszczu. Ze względu na swoje walory przyrodnicze zostały one wyłączone z obszaru planowanej inwestycji, podobnie jak obszary nieużytkowane rolniczo, takie jak: kępy drzew i krzewów, zbiorniki i obniżenia wypełnione wodą na stałe lub okresowo czy rowy melioracyjne wraz z odpowiednimi buforami (będące potencjalnymi miejscami rozrodu herpetofauny - płazów i gadów). Przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko (na podstawie kilkunastu wizji terenowych w okresie luty 2022 r. - marzec 2023 r.) wykazała brak znacząco negatywnego wpływu planowanego przedsięwzięcia na ochronę przyrody. Przedmiotowa inwestycja nie wpłynie negatywnie na cele ochrony obszarów chronionych oraz nie naruszy spójności krajowego systemu obszarów chronionych, w tym obszarów Natura 2000. Podczas prac terenowych bezpośrednio na terenach objętych badaniami nie zidentyfikowano cennych zbiorowisk roślinnych. Na rozpatrywanym obszarze badań nie zinwentaryzowano płatów chronionych siedlisk przyrodniczych z Załącznika I Dyrektywy Siedliskowej. Ponadto, wszystkie obszary nieużytkowane rolniczo, takie jak: kępy drzew i krzewów, zbiorniki i obniżenia wypełnione wodą na stałe lub okresowo czy rowy melioracyjne wraz z odpowiednimi buforami zostały wyłączone z obszaru inwestycji.
Działki inwestycyjne w całości zlokalizowane są w pobliżu miejscowości Z. Znajdują się na obszarach użytkowanych rolniczo oraz posiadają na swoim terenie budynki gospodarcze po byłym gospodarstwie rolnym. Planowana inwestycja zlokalizowana będzie na gruntach ornych (RIV-VI), użytkach zielonych (ŁIV-VI, PsIV-V) i nieużytkach (N). Z terenu inwestycji zostały wyłączone grunty klas I-III, tereny objęte użytkiem jako las (Ls), grunty zakrzewione (Lz) oraz rowy (W). Grunty orne o pow. ok. 210 ha, obsiewane przede wszystkim zbożami będą stanowiły ponad 80 % instalacji. 18 % (ok. 46 ha) użytki zielone, które są obecnie użytkowane głównie jako łąki kośne. Łączna powierzchnia nieużytków zlokalizowanych w obszarze ogrodzenia inwestycji wynosi ok. 18 ha, jednakże po wyłączeniu istotniejszych pod względem środowiskowym terenów planowana inwestycja zajmie do 4,6 ha tych gruntów. W związku z realizacją inwestycji usunięte zostaną drzewa i krzewy z powierzchni do 3,7 ha, stanowiące samosiewki brzozy, olchy, wierzby w wieku 10-15 lat. Wszystkie starsze drzewa zostaną zachowane. W przeszłości tereny te były użytkowane głównie jako łąka kośna lub pastwisko. Na powierzchni terenu ogrodzonego, gdzie znajdują się zadrzewienia, nieużytki, rowy melioracyjne oraz grunty orne III klas, inwestycja nie może być realizowana. Panele fotowoltaiczne zostaną umocowane na konstrukcjach nośnych posadowionych na gruncie metodą bezfundamentową, bezpośrednio wbijane w grunt. Stacje transformatorowo-rozdzielcze wyposażone będą w transformatory suche w izolacji żywicznej. W przypadku zastosowania transformatora olejowego zostanie on zabezpieczony przed wyciekiem poprzez zamontowanie szczelnej misy olejowej, będącej w stanie pomieścić całą objętość oleju na wypadek awarii, zabezpieczając środowisko gruntowo-wodne przed zanieczyszczeniem. Wykaszanie terenu pomiędzy rządami paneli fotowoltaicznych i pod elementami konstrukcji wsporczej prowadzone będzie od miesiąca sierpnia w suche i słoneczne dni, od centrum farmy w kierunku jej brzegów, aby umożliwić ucieczkę zwierząt i ograniczyć ich śmiertelność. Do czyszczenia paneli fotowoltaicznych stosowana będzie czysta woda lub woda demineralizowana bez żadnych dodatków, w tym detergentów. Na etapie realizacji inwestycji w niewielkich ilościach powstawać będą odpady związane z pracami budowlanymi i montażowymi. Odpady będą gromadzone w selektywny sposób, w miejscach gwarantujących bezpieczne magazynowanie i przekazywanie odbiorcom posiadającym stosowne zezwolenia. Wykopy pod kable elektroenergetyczne będą regularnie kontrolowane pod kątem uwięzionych w nich drobnych zwierząt (gryzonie, gady, płazy). W przypadku dostania się zwierząt do wykopów, będą podjęte natychmiastowe działania celem wypuszczenia ich poza rejon prowadzonych prac. Instalacja wyposażona będzie w system monitorujące - zabezpieczający. Podniesione ogrodzenie na wysokość m.in. 15 cm nad powierzchnię gruntu (bez podmurówki) nie będzie stanowiło bariery dla migracji drobnych ssaków, płazów, gadów i umożliwi im swobodne przemieszczanie się. Oddziaływanie emisji do powietrza występujące podczas realizacji inwestycji będzie miało charakter lokalny oraz ograniczony do miejsca prowadzonych prac. Prace związane z budową instalacji nie wpłyną negatywnie na wody podziemne. Etap eksploatacji instalacji fotowoltaicznych nie będzie się wiązać z żadnymi stale prowadzonymi procesami z uwagi na bezobsługowe i automatyczne funkcjonowanie infrastruktury przedsięwzięcia. Projektowana inwestycja na etapie eksploatacji nie będzie powodować emisji zanieczyszczeń do powietrza (pyłów, gazów, zanieczyszczeń, zrzutów ścieków przemysłowych do wód powierzchniowych, zanieczyszczeń środowiska wodnego oraz powstawania odpadów poprodukcyjnych). Realizacja planowanej inwestycji nie będzie w sposób negatywny oddziaływała na klimat. Planowana instalacja nie jest związana z emisją gazów cieplarnianych (poza krótkotrwałą fazą realizacji), nie będzie wymagała również wycinki drzew i krzewów, która mogłaby prowadzić pośrednio do zwiększenia emisji tych gazów.
Kolegium podkreśliło, że decyzja o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań nie jest decyzją wydawaną w ramach tzw. uznania administracyjnego. Oznacza to, że organ administracji publicznej może odmówić ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji planowanego przez wnioskodawcę przedsięwzięcia jedynie w przypadkach ściśle określonych w u.o.i.ś. Przesłanki tej odmowy polegać przy tym mogą wyłącznie na: niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2 powyższej ustawy), odmowie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający (art. 80 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 77 ust. 1 tej ustawy), braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie proponowanym przez wnioskodawcę, w sytuacji, gdy organ skorzysta z możliwości określonej w art. 81 ust. 1, wykazaniu znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 34 u. o. p. (art. 81 ust. 2 u.o.i.ś.), wykazaniu, że z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, iż przedsięwzięcie to wpływa negatywnie na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz art. 61 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację tego przedsięwzięcia, o ile nie zostaną spełnione warunki, o których mowa w art. 68 pkt 1, 3 i 4 tej ustawy (art. 81 ust. 3 u.o.i.ś.). Natomiast jeżeli żadna z wymienionych wyżej okoliczności nie zachodzi, organ jest obowiązany do określenia środowiskowych uwarunkowań. Z powyższego powodu brak było podstaw do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia będącego przedmiotem niniejszego postępowania. Ponadto orzekając w przedmiotowej sprawie Kolegium dokonało oceny przedłożonego przez wnioskodawcę raportu o oddziaływaniu planowanego na środowisko przedsięwzięcia. W wyniku tejże oceny Kolegium doszło do przekonania, że przedłożony przez wnioskodawcę raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko stanowi dokument spójny i kompletny.
Odnoszą się do zarzutów odwołania Kolegium podniosło, że organ pierwszej instancji prawidłowo przeprowadził wymagane prawem postępowanie z udziałem społeczeństwa. Skarżący w sposób czynny brał udział w postępowaniu, miał możliwość zapoznania się z materiałami sprawy oraz wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji. Ocena oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, w tym sporządzony na jej potrzeby raport, została przeprowadzona zgodnie z wymogami u.o.i.ś. Skarżący nie wykazał aby przeprowadzona ocena była wadliwa. Zarzuty oparte zostały na gołosłownych twierdzeniach strony. Planowane zamierzenie nie należy do zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Bezpodstawny jest zarzut, że magazyny energii stanowią szczególne zagrożenie pożarowe. Są to bezpieczne i powszechnie stosowane przy instalacjach fotowoltaicznych urządzenia, w tym również w gospodarstwach domowych. Promowane są przez Państwo (np. w postaci dofinansowania w ramach programu "Mój prąd") jako przedsięwzięcia proekologiczne. Planowana farma zlokalizowana jest na terenach intensywnie użytkowanych rolniczo, zaś tereny mogące stanowić dogodne siedliska, żerowiska lub trasy migracji zwierząt (tereny podmokłe, zadrzewienia, lasy, kanały melioracyjne) zostały wyłączone spod inwestycji. Wysokość ogrodzenia zapewnia swobodne przemieszczanie drobnych zwierząt.
W skardze wywiedzionej do Sądu na decyzję Kolegium pełnomocnik skarżącego zarzucił jej naruszenie:
naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 1-20 w zw. z art. 72 ust. 5 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 13 w zw. z art. 80 ust. 1 pkt 2 u.o.i.ś. poprzez wydanie decyzji w oparciu o niepełny i niezgodny z przepisami ustawy raport;
naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób pobieżny, a następnie poczynienie ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie w oparciu o niepełny materiał dowodowy.
naruszenie art. 80 ust. 1 i ust. 2 u.o.i.ś. oraz art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b u.o.i.ś. w zw. z art. 112 Prawa ochrony środowiska, art. 66 ust. 1 i art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. e u.o.i.ś., a także naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 5, art. 33 ust. 1 i art. 79 u.o.i.ś. oraz art. 7 i art. 77 k.p.a. polegające na:
- braku analizy i uwzględnienia wyników postępowania z udziałem społeczeństwa;
- niezgodności przeznaczenia inwestycji, w którym jest mowa tylko o możliwości korzystania z ziemi, gdzie nie znajdują się fizycznie panele, jednakże nie jest to prawdą, gdyż inwestycja de facto przyczyni się do braku możliwości korzystania z ziem ornych w całym zakresie,
- braku oceny dotyczącej kumulowania oddziaływań z innymi przedsięwzięciami;
- oparcia się na niepełnym i nierzetelnym raporcie, w którym pominięto kwestię awarii przemysłowej i możliwych konfliktów społecznych;
- nieprzeprowadzenia procedury udziału społeczeństwa;
- nierozważenia spadku wartości nieruchomości oraz skutków właściwej funkcji pasa z roślinnością,
- pominięcia okoliczności, że opinia w sprawie ma tylko informacyjny charakter;
nieuwzględnienia skumulowanego działania na środowisko, a w przyszłości z innymi planowanymi inwestycjami,
- pominięcia faktu, że najbliższa zabudowa znajduje się bliżej niż przyjął organ,
- nieuwzględnienia okoliczności, że w miejscu inwestycji miał powstać rezerwat przyrody,
- pominięcie zmiany sposobu użytkowania gruntu oraz tego konsekwencji,
- pominięcie procedur technicznych związanych z możliwością wystąpienia zagrożenia pożarowego dla magazynów energii w bliskim sąsiedztwie zwierząt oraz lasów (natury bezpośrednio narażonej),
- pomięciu konieczności założenia rezerwatu przyrody, na obszarze szczególnie cennym dla społeczeństwa.
Wskazując na powyższe wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji (w skardze błędnie wskazano na: uchwałę oraz przyznanie w wyniku dokonanego scalenia i podziału nieruchomości działki nr (...), jak też o odstąpienie od objęcia scaleniem i podziałem działki nr (...)) oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności
z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2024 r. poz. 1267).
Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia
z prawem, nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach,
a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa uchyla go lub stwierdza jego nieważność.
Nadto wskazania wymaga, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy
co wynika z treści art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2024 r. poz. 935 – p.p.s.a.). Sąd rozstrzygając sprawę nie jest też związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Materialnoprawną podstawę podjętego w sprawie rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zgodnie z przepisem art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.i.ś. przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.o.i.ś. Z kolei według art. 61 ust. 1 pkt 1 tej ustawy ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się m.in. w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Stosownie zaś do art. 71 ust. 1 i 2 u.o.i.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, zaś uzyskanie tejże decyzji jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Według art. 78 ust. 1 u.o.i.ś. w przypadku gdy jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji:
1) uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska i, w przypadku gdy przedsięwzięcie jest realizowane na obszarze morskim, z dyrektorem urzędu morskiego;
2) zasięga opinii organu, o którym mowa w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3a, 10-19 i 21-28, oraz uchwały, o której mowa w art. 72 ust. 1b, chyba że – w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko – organ ten wyraził wcześniej opinię, że nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko;
3) uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z organem właściwym w sprawach ocen wodnoprawnych, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, chyba że – w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko – organ ten wyraził wcześniej opinię, że nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (art. 78 ust. 1 u.o.i.ś.).
Zgodnie z art. 80 ust. 1 u.o.i.ś. jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę:
1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1;
2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko;
3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa;
4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone.
Według natomiast art. 81 u.o.i.ś. jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika brak możliwości realizacji przedsięwzięcia w wariancie proponowanym przez wnioskodawcę, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, za zgodą wnioskodawcy, wskazuje w decyzji, spośród wariantów, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5, wariant dopuszczony do realizacji. W przypadku braku możliwości realizacji przedsięwzięcia w wariantach, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5, oraz w przypadku braku zgody wnioskodawcy na wskazanie w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wariantu dopuszczonego do realizacji, organ odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia (art. 81 ust. 1 u.o.i.ś.).
Jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia, o ile nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (art. 81 ust. 2 ustawy).
Jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie to wpływa negatywnie na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz art. 61 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację tego przedsięwzięcia, o ile nie zostaną spełnione warunki, o których mowa w art. 68 pkt 1, 3 i 4 tej ustawy (art. 81 ust. 3 ustawy).
Z przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku wynika zatem, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową, ma natomiast charakter związany, co oznacza że odmowa ustalenia środowiskowych uwarunkowań może nastąpić jedynie w przypadkach określonych w ustawie. Organ właściwy do wydania tej decyzji winien przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami powołanej ustawy i jest zobligowany wydać tę decyzję, jeżeli inwestor spełni wymagania określone przepisami ustawy. Przesłanki wydania decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia, muszą wynikać z konkretnie wskazanych uregulowań prawnych i faktycznych. Decyzja o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań może być wydana jedynie w przypadkach określonych w ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.
W myśl powyższych unormowań przesłanki odmowy zgody na realizację przedsięwzięcia stanowią:
- niezgodność lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2 u.i.o.ś.),
- odmowa uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający (art. 80 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 77 ust. 1 tej ustawy)
- brak zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie, niż wariant proponowany przez wnioskodawcę jeżeli w stosunku do proponowanego zaistniały przesłanki odmowy uzgodnienia warunków realizacji (art. 81 ust. 1 u.i.o.ś.),
- wykazanie znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 (art. 81 ust. 2 u.i.o.ś.),
- wykazanie, że przedsięwzięcie może wpływać negatywnie na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz art. 61 Prawa wodnego (art. 81 ust. 3 u.i.o.ś.).
Sporne przedsięwzięcie stosownie do § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Polega ono na budowie elektrowni fotowoltaicznej o łącznej mocy do 300 MW. Całkowita powierzchnia zajęta pod instalacje wraz z infrastrukturą towarzyszącą będzie wynosiła do 323,6 ha.
Powtórzyć należy zatem, że kluczowe dla charakteru podjętego rozstrzygnięcia jest to, że nie stanowi ono decyzji uznaniowej. Tym samym odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji konkretnego przedsięwzięcia może nastąpić tylko w przypadku spełnienia negatywnych, zaprezentowanych wyżej, przesłanek jej wydania. Kolegium, opierając się na ustaleniach Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko "Farma fotowoltaiczna oraz magazyny energii L. – Z.", dokonało prawidłowej analizy tych przesłanek, dochodząc do właściwego wniosku o braku ich zaistnienia w sprawie.
Kolegium słusznie wskazało, że teren planowanej inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Główne siedlisko przyrodnicze obszaru inwestycji stanowią grunty orne oraz użytki zielone obecnie użytkowane kośnie i pastwiskowe. Na terenie działki nr (...) oraz w obszarze przylegającym do niej, położonym na działce nr (...) występuje jeden większy obszar leśny o powierzchni ok. 10,87 ha. Część działek przylega bezpośrednio do publicznych dróg i posiada dogodne zjazdy. Przez centralną część obszaru planowanej inwestycji, pomiędzy działkami nr (...) i (...), przepływa rzeka D. W jej pobliżu znajdują się tereny podmokłe lub narażone na zalanie podczas wiosennych roztopów czy intensywnych opadów deszczu. Ze względu na swoje walory przyrodnicze zostały one wyłączone z obszaru planowanej inwestycji, podobnie jak obszary nieużytkowane rolniczo, takie jak: kępy drzew i krzewów, zbiorniki i obniżenia wypełnione wodą na stałe lub okresowo czy rowy melioracyjne wraz z odpowiednimi buforami. Przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko wykazała brak znacząco negatywnego wpływu planowanego przedsięwzięcia na ochronę przyrody. Przedmiotowa inwestycja nie wpłynie negatywnie na cele ochrony obszarów chronionych oraz nie naruszy spójności krajowego systemu obszarów chronionych, w tym obszarów Natura 2000. Podczas prac terenowych bezpośrednio na terenach objętych badaniami nie zidentyfikowano cennych zbiorowisk roślinnych. Na rozpatrywanym obszarze badań nie zinwentaryzowano płatów chronionych siedlisk przyrodniczych z Załącznika I Dyrektywy Siedliskowej jak również grzybów, roślin ani zwierząt z Załącznika II.
Na terenie planowanej inwestycji podczas migracji pojawiają się ptaki, które mogą żerować na ziemi, zwłaszcza szpaki, które mogą tworzyć stada do 1000 os. i więcej, grzywacze, kwiczoły, zięby, które mogą tworzyć stada do kilkuset osobników. Natomiast koncentracje czajek, dymówek, dzwońców, skowronków, trznadli i makolągw zazwyczaj na tym terenie nie przekraczają 200 os. Teren inwestycji może być wykorzystywany sporadycznie przez migrujące lub zimujące ptaki drapieżne, w szczególności przez myszołowy czy polujące na drobne ptaki krogulce. Okresowe pojawy migrantów mają zwykle charakter incydentalny i często nie powtarzają się co roku w tych samych miejscach. Również duża dostępność w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji równorzędnych obszarów żerowiskowych dla ptaków pozwala na stwierdzenie, że wpływ inwestycji na koncentracje ptaków podczas ich migracji będzie nieistotny.
Wschodnia część obszaru inwestycji (ok. 20 %) znajduje się w granicach korytarzy ekologicznych: (...) i (...). W celu zapewnienia możliwości migracji zwierząt na obszarze działek inwestycyjnych zaprojektowano 2 korytarze migracyjne, które umożliwią swobodne przemieszczanie się dużych ssaków. Pierwszy przebiega z południa na północ wzdłuż rzeki D., a drugi ze wschodu na zachód wzdłuż rowów melioracyjnych w okolicy miejscowości Z. Dzięki podzieleniu farmy na mniejsze, indywidualne zespoły, inwestycja (najdłuższy fragment płotu będzie miał długość około 1100 m) nie będzie stanowić znaczącej przeszkody dla większych zwierząt. Zachowanie min. 15 cm prześwitu między ogrodzeniem a powierzchnią gruntu umożliwi swobodną migrację płazów, gadów i drobnych ssaków. Biorąc powyższe pod uwagę uznano, że planowana inwestycja nie będzie utrudniać migracji zwierząt, nie spowoduje przerwania korytarzy ekologicznych. Zwierzęta będą mogły swobodnie migrować pomiędzy terenami w otoczeniu inwestycji.
Podkreślenia wymaga, że nie każdy rodzaj oddziaływania na środowisko uzasadnia odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na podstawie art. 81 ust. 1 u.o.ś. W świetle przepisów u.i.o.ś. za niewystarczający do wydania decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań uznać należy sam fakt negatywnego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w tym przede wszystkim na krajobraz. Okoliczność taka, sama w sobie, nie stanowi podstawy do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 6 czerwca 2023 r., II SA/Lu 285/23; dostępny CBOSA). Stwierdzony zaś w raporcie oddziaływania na środowisko stopień tego oddziaływania nie może być – co prawidłowo oceniło Kolegium – powodem wydania decyzji odmownej w niniejszej sprawie. Zaproponowany wariant realizacji przedsięwzięcia nie wpłynie znacząco negatywnie na środowisko. W konkluzji Raportu o oddziaływaniu na środowisko jednoznacznie wskazano, że z punktu widzenia potencjalnego oddziaływania planowanej elektrowni fotowoltaicznej na przyrodę, w tym zwłaszcza florę i faunę, wybraną lokalizację należy ocenić pozytywnie. Przede wszystkim wprowadzono działania mające na celu zminimalizowanie oddziaływania elektrowni na miejscową faunę i florę. W raporcie zamieszczono propozycje działań zapobiegających, zmniejszających i kompensujących potencjalne negatywne oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Podkreślono, że elektrownia fotowoltaiczna służy do produkcji energii elektrycznej wykorzystując energię promieniowania słonecznego. Jest to jedyna technologia konwersji energii odnawialnej, która jest w pełni pasywna. Zjawisko konwersji fotowoltaicznej jest bezgłośne, bezwibracyjne oraz nieposiadające skutków ubocznych. Analizując zaś wartość przyrodniczą, kulturową i krajobrazową badanego obszaru oraz potencjalny wpływ planowanej inwestycji na poszczególne komponenty środowiska oraz warunki życia i zdrowie ludzi, należy stwierdzić, że inwestycja nie będzie wywoływać znaczącego negatywnego oddziaływania na poszczególne komponenty otaczającego środowiska.
Jednym z zarzutów skargi są zarzuty stawiane raportowi a wskazujące, że jest to dokument niepełny i niezgodny z przepisami u.o.i.ś. Wskazać zatem należy, że raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przypisuje się szczególną wartość dowodową. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jako najbardziej istotny i doniosły dokument jest wprawdzie sporządzany na zlecenie inwestora, jednakże podlega ocenie organów prowadzących postępowanie w sprawie zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów. W niniejszej sprawie przedłożony raport o oddziaływaniu na środowisko odpowiada wymogom określonym w art. 66 u.o.i.ś., a więc nie można zarzucać organom wydającym w sprawie decyzje, że finalnie uznały ów raport za wiarygodny, a okoliczności w nim podniesione za udowodnione. Pamiętać należy, iż raport o oddziaływaniu na środowisko, jak każdy dowód, może być podważony przeciwdowodem. Tymczasem strona skarżąca w żadnym zakresie nie podważyła skutecznie ustaleń raportu, a kwestionowanie jego ustaleń nie zostało poparte żadnym przeciwdowodem (wymagających wiedzy specjalistycznej dotyczących oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko). Skoro tak, to nie można żądać od organu, aby ten nie uwzględniał postanowień wynikających z raportu, nie przedstawiając jednocześnie żadnych okoliczności, które mogłyby świadczyć o ich nieprawdziwości. Natomiast podważenie treści (ustaleń) raportu może nastąpić, co do zasady, jedynie przez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy raportu, którego wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności z wnioskami zawartymi w raporcie przedłożonym przez inwestora. Zastrzeżenia wobec przedłożonego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie będą uznane za gołosłowne, jeżeli są poparte na przykład ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskazuje na wady raportu (vide: wyrok NSA z 12 listopada 2019 r., II OSK 3179/17, dostępny w CBOSA).
W niniejszej zaś sprawie skarżący nie przedstawił kontrraportu, nie podważając skutecznie ustaleń dokonanych we wskazanym raporcie. Jeśli strona chce skutecznie podważyć ustalenia raportu to powinna przedstawić dokument o podobnej wartości merytorycznej, same ogólne stwierdzenia nie są bowiem wystarczające do jego zakwestionowania. Ponadto trzeba mieć na uwadze, że raport o oddziaływaniu danego przedsięwzięcia na środowisko jest dokumentem prywatnym, a nie urzędowym, co nie oznacza jednak, że musi być poddany ocenie przez biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. (zob. wyrok NSA z 21 marca 2017 r., sygn. II OSK 2316/15, CBOSA).
Sąd – podobnie jak Kolegium – zaś mógł dokonać jedynie oceny formalnej a nie merytorycznej przedłożonego raportu i w tym aspekcie nie dopatrzył się żadnych uchybień. Zauważyć bowiem należy, że zgodnie z jednolitym orzecznictwem, uprawnień do kwestionowania raportu pod kątem merytorycznym, w zakresie wiadomości specjalnych, nie posiada również sąd administracyjny w ramach kontroli zaskarżonej decyzji. Jak podkreślono w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2022 r., II SA/Po 322/21: "Sąd administracyjny nie jest uprawniony do kwestionowania merytorycznej zawartości raportu, a może go oceniać tylko pod kątem poprawności formalnej, tj. zgodności raportu z przepisami określającymi sposób jego sporządzenia, logiki wywodów, kompletności i spójności, czyli czy raport spełnia wymagania ustawowe co do jego zawartości (treści) w rozumieniu art. 66 ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko" (podobne stanowisko zawarto z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 marca 2021 r., IV SA/Wa 2480/20; CBOSA). Oceniając raport pod tym kątem przyjąć należy za Kolegium, że jest on kompletny, spójny, logiczny i spełnia wymagania ustawowe.
W toku postępowania poza sporem pozostaje fakt, iż organ pierwszej instancji występował do RDOŚ, powiatowego inspektora sanitarnego oraz dyrektora zarządu zlewni. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w L. postanowieniem z dnia 28 grudnia 2022 r. wyraził pozytywną opinię w zakresie wymagań sanitarno-higienicznych i zdrowotnych w sprawie realizacji przedsięwzięcia i określił warunki jego realizacji. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w O., po uprzednim wezwaniu do uzupełnienia raportu, postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2023 r. uzgodnił realizację przedsięwzięcia określając przy tym wymagane warunki. Dyrektor Zarządu Zlewni w E. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie opinią z dnia 19 maja 2022 r. nie stwierdził potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
Niezasadne są zatem zarzuty skargi dotyczące naruszenia 63, art. 66, i art. 72 u.o.i.ś. Ponadto nie można podzielić zarzutu naruszenia art. 80 tej ustawy polegające na pominięciu w rozstrzygnięciu wyników postępowania z udziałem społeczeństwa, gdyż społeczność lokalna sprzeciwia się inwestycji. Jak już wskazano wobec ustaleń poczynionych przez organy oraz mając na uwadze charakter inwestycji i dokładny Raport o odziaływaniu tej inwestycji na środowisko, niewystarczające są ogólne zarzuty dotyczące negatywnego jej oddziaływania na środowisko. Nie jest również argumentem prawnym niezadowolenie społeczności lokalnej.
Należy natomiast uznać również, że postępowanie z udziałem społeczeństwa przeprowadzone zostało prawidłowo. Dokonywano stosownych obwieszczeń, umożliwiono składanie wniosków i wyjaśnień, stworzono możliwość wypowiedzenia się. Trzeba przy tym dodać, że osoby biorące udział w postępowaniu z udziałem społeczeństwa wniosły swoje uwagi w trakcie rozprawy administracyjnej - żadna ze stron nie podjęła próby formalnego podważenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Istotnym jest również fakt, że ustawodawca nakazał tylko zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu i umożliwienie zgłoszenia uwag i wniosków, natomiast nie nałożył obowiązku uzyskania społecznej akceptacji dla przedsięwzięcia. Wydanie zatem środowiskowych uwarunkowań pomimo protestów, nie stanowi automatycznie o nieuwzględnieniu interesu społecznego i przedłożeniu interesu inwestora nad interesem lokalnej społeczności. W judykaturze podkreśla się, że negatywne stanowisko społeczeństwa może zatem wpłynąć na konkretne uwarunkowania i wymogi danej inwestycji, jednak nie może stanowić negatywnej przesłanki wydania decyzji (np. wyroki NSA z dnia 25 marca 2015 r. II OSK 2031/13, z dnia 11 października 2017 r. II OSK 2113/16).
Dodać należy również, że w sprawie nie mamy do czynienia z naruszeniem art. 62 ust. 1a u.o.i.ś., ponieważ sporna inwestycja nie będzie oddziaływać na zabudowania mieszkalne. Trafnie wskazało Kolegium, że planowane zamierzenie nie należy do zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Bezpodstawny jest zarzut, że magazyny energii stanowią szczególne zagrożenie pożarowe. Niedopuszczalna natomiast byłaby zatem odmowa wydania decyzji środowiskowej z uwagi na zasadę prewencji, która nie stanowi samoistnej negatywnej przesłanki odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji danego przedsięwzięcia. Dlatego też zarzut skargi w tym zakresie jest niezasadny.
Nie jest trafny zarzut wskazujący, że dojdzie do zmiany użytku rolniczego na przemysłowy. Planowana inwestycja zlokalizowana będzie na gruntach ornych (RIV-VI), użytkach zielonych (ŁIV-VI, PsIV-V) i nieużytkach (N). Z terenu inwestycji zostały wyłączone grunty klas I-III, tereny objęte użytkiem jako las (Ls), grunty zakrzewione (Lz) oraz rowy (W). Grunty orne o pow. ok. 210 ha, obsiewane przede wszystkim zbożami będą stanowiły ponad 80 % instalacji. 18 % (ok. 46 ha) użytki zielone, które są obecnie użytkowane głównie jako łąki kośne. Łączna powierzchnia nieużytków zlokalizowanych w obszarze ogrodzenia inwestycji wynosi ok. 18 ha, jednakże po wyłączeniu istotniejszych pod względem środowiskowym terenów planowana inwestycja zajmie do 4,6 ha tych gruntów. Ponadto zajęcie pod inwestycję ziemi użytkowanej intensywnie rolniczo, wśród rozległych pól uprawnych i użytków zielonych nie będzie miało istotnego wpływu na awifaunę lęgową, migrującą oraz zimującą na obszarze planowanej inwestycji. Zwłaszcza, że z powierzchni przeznaczonej pod posadowienie paneli fotowoltaicznych wyłączone zostaną najcenniejsze obszary żerowiskowe. Tereny te będą wykorzystywane nadal przez ptaki, a dodatkowo zostaną utworzone strefy buforowe wzdłuż drzew i krzewów oraz nadrzecznych zarośli, które będą służyły również łagodzeniu tego aspektu oddziaływań.
Reasumując, w ocenie Sądu, organy administracji przeprowadziły postępowanie z poszanowaniem zasad określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, zwłaszcza podejmowały wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Materiał dowodowy został w sposób wyczerpujący zebrany i rozpatrzony w całości (art. 77 § 1 k.p.a.). Następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego organy oceniły, że zostały spełnione przesłanki do wydania zakwestionowanej decyzji (art. 80 k.p.a.), co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zapadłych rozstrzygnięć (art. 107 § 3 k.p.a.). W toku postępowania wyjaśniającego stopień uciążliwości oraz poziom i rodzaje zagrożeń inwestycji zostały zidentyfikowane podczas oceny oddziaływania na środowisko, a także przedstawione w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i jego uzupełnieniach. Jak trafnie zauważyło Kolegium, organ pierwszej instancji zawarł w decyzji warunki, których spełnienie ma gwarantować, że funkcjonowanie przedsięwzięcia nie będzie znacząco oddziaływać na środowisko oraz zdrowie i życie ludzi. Nadto minimalizacja ewentualnych uciążliwości oraz zabezpieczenie środowiska przed ich ewentualnym negatywnym wpływem powinny odbywać się poprzez spełnienie przez inwestora określonych wymogów, przy jednoczesnym wykorzystaniu najlepszych dostępnych rozwiązań technicznych i technologicznych.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w wyroku.