II SA/OL 420/25

II SA/Ol 420/25 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2025-10-14
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-07-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Grzegorz Klimek
Piotr Chybicki /przewodniczący/
Tadeusz Lipiński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Odpady
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1112
art. 59a ust. 1 pkt 1, ust. 3 pkt 1, art. 62 ust. 1, art. 66 ust. 1 pkt 4, 5, 6, 6a, 7
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko (t. j.)
Sentencja
Dnia 14 października 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Chybicki Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) asesor WSA Grzegorz Klimek Protokolant starszy specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2025 roku sprawy ze skargi G. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie na rzecz skarżącego G. J. kwotę 680 złotych (sześćset osiemdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Decyzją z 22 marca 2024 r. Wójt Gminy [...] (dalej: "organ
I instancji"), po rozpatrzeniu wniosku [...] Sp. z o.o., określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na zwiększeniu zdolności przerobowych instalacji do przetwarzania odpadów w procesie odzysku metodą R12
i R3, lokalizacja [...], [...], działka inwestycyjna nr ew. [...].
Na skutek odwołania G. J. (dalej: "skarżący"), właściciela sąsiedniej działki, decyzją z 1 lipca 2024 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy") uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że załączony do wniosku raport nie spełnia warunku określonego art. 66 ust. 1 pkt 5, 6, 6a i 7 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa
w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2023 r. poz. 1094; dalej: "u.i.ś.o."). Wskazano, że w raporcie o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko wnioskodawca w części dotyczącej wariantowania przedsięwzięcia w zasadzie przedstawił jedynie wariant proponowany przez wnioskodawcę, uznając go jednocześnie za wariant najkorzystniejszy dla środowiska.
Dodatkowo wskazano na wariant polegający na niepodejmowaniu przedsięwzięcia, który nie może być postrzegany jako racjonalny wariant alternatywny ani jako racjonalny wariant najkorzystniejszy dla środowiska. Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 5 u.i.o.ś. w raporcie należy przedstawić trzy warianty przedsięwzięcia, to jest: wariant proponowany przez wnioskodawcę, racjonalny wariant alternatywny i racjonalny wariant najkorzystniejszy dla środowiska. Przy czym opisy tych wariantów muszą zawierać szczególne cechy przedsięwzięcia lub jego oddziaływania, a także uzasadnienie ich wyboru. Warianty przedsięwzięcia powinny się różnić przede wszystkim pod względem sposobu, w jaki przedsięwzięcie w każdym z tych wariantów będzie oddziaływać na środowisko, ponieważ ich rolą jest wskazanie alternatywnych rozwiązań pozwalających to środowisko chronić w jak najpełniejszym wymiarze.
Kolegium zauważyło, że w myśl art. 66 ust. 1b u.i.ś.o. przy porównaniu wariantów uwzględnia się wpływ na środowisko w związku: 1) z pracami rozbiórkowymi dotyczącymi przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko; 2) z gospodarką odpadami; 3) ze stosowaniem danych technologii lub substancji. W realiach niniejszej sprawy inwestor opisał zaś jedynie oddziaływanie na środowisko zaproponowanego przez siebie wariantu przedsięwzięcia. Wobec wymienionych braków obowiązkiem organu I instancji było wezwanie wnioskodawcy do uzupełnienia raportu we wskazanym wyżej zakresie.
Kolegium stwierdziło też, że uzasadnienie wybranego przez wnioskodawcę wariantu nie zawiera informacji, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 6 i 6a u.i.o.ś., co narusza art. 66 ust. 1 pkt 7 u.i.ś.o.
Dodatkowo Kolegium wskazało, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie spełnia wymogu z art. 66 ust. 3b u.i.ś.o. Zgodnie
z tym przepisem raport powinien zawierać informacje na temat powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych, zrealizowanych lub planowanych, dla których wydano decyzję
o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia - w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem. Złożony przez wnioskodawcę raport nie zawiera w powyższym zakresie jakichkolwiek informacji, co czyni go wadliwym.
Dalej Kolegium wskazało, że w sposób niewystarczający przedstawione zostały w raporcie kwestie związane z emisją substancji złowonnych. W raporcie przesądzono bowiem, że do emisji substancji złowonnych nie dojdzie, a teza ta oparta została o wizje terenowe przeprowadzone przez autora raportu w różnych porach roku
i w różnych odległościach od obecnie funkcjonującego zakładu. Zważono, że planowane przedsięwzięcie polegać ma na przetwarzaniu odpadów, w tym odpadów organicznych i ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego, których przetwarzanie polegać będzie na ich rozpakowaniu i rozsortowaniu celem przygotowania docelowego produktu do wykorzystania jako substrat do produkcji jakościowej karmy zwierzęcej. Wprawdzie w decyzji organu I instancji nałożono warunek, że magazynowanie odpadów organicznych należy prowadzić wyłącznie w częściach magazynowych obiektów budowlanych, przy czym czas magazynowania każdej partii przyjmowanych odpadów organicznych nie może wynosić więcej niż 3 dni, zaś magazynowanie mięsa, innych produktów mięsnych i garmażeryjnych oraz jaj należy prowadzić wyłącznie w mroźni, to jednak nie można wykluczyć, że wskutek działalności zamierzonej inwestycji do powietrza emitowane będą substancje złowonne, które mogą być uciążliwe dla zamieszkałej w pobliżu przedsięwzięcia ludności. Jak bowiem wynika z akt sprawy odpady opakowaniowe (w tym prawdopodobnie opakowania podchodzące
z rozpakowania ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego) magazynowane będą w kontenerach i pojemnikach zbiorczych lub workach typu big bag, zarówno
w wydzielonych częściach magazynowych oraz na terenie utwardzonych placów magazynowych. Nie można zatem z góry przyjąć, że przechowane w nich opakowania po odpadach nie będą emitować nieprzyjemnych zapachów. Co więcej zważywszy na rodzaje odpadów, które mogą być przetwarzane w planowanej inwestycji nie można wykluczyć, że nawet przetwarzanie tych odpadów w obiektach (halach) będzie powodować emisje uciążliwe zapachowo.
Kolegium podniosło, że uciążliwość odorowa bardzo często prowadzi do powstania konfliktów społecznych. Kolegium podzieliło stanowisko wyrażane wielokrotnie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż wobec braku ustawy normującej sposób, zakres badania i oddziaływania odorów na środowisko, podstawę orzekania w przedmiotowej sprawie winna stanowić przede wszystkim skala zjawiska oraz możliwy zakres środków służących ograniczeniu tej uciążliwości, które w rozpoznawanej sprawie prowadzą do konfliktów społecznych. Kolegium zaznaczyło, że w orzecznictwie sądów administracyjnych dopuszcza się obserwację jako metodę prognozowania emisji substancji złowonnych do powietrza. Aby jednak była ona miarodajna powinna być przeprowadzona wokół przedsięwzięć o podobnym do projektowanego przedsięwzięcia profilu i skali przetwarzania analogicznych opadów. Autor raportu przeprowadził wizje terenowe i organoleptycznie stwierdził brak odorów wokół aktualnie funkcjonującego zakładu należącego do wnioskodawcy, w ramach którego przetwarzane są odpady w ilości do 2100 Mg/rok. Tymczasem w ramach planowego przedsięwzięcia przewiduje się zwiększenie ilości i rodzajów przetwarzanych odpadów spożywczych do 17000 Mg/rok. Wobec powyższego, wyników analizy nie sposób uznać za miarodajne. Inwestor powinien ponownie przeanalizować powyższą kwestię oraz przedstawić analizę emisji substancji złowonnych pochodzących z planowanej inwestycji oraz ewentualne rozwiązania minimalizujące negatywne oddziaływania odorantów na pobliskie zamieszkałe tereny.
Ponadto raporcie wskazano, że realizacja planowanego przedsięwzięcie nie powinna stanowić źródła konfliktów społecznych. Przedsięwzięcia związane z przetwarzaniem odpadów, z uwagi na uciążliwości zapachowe, dość powszechnie wywołują sprzeciw lokalnych społeczności. Wobec powyższego inwestor powinien ponownie przeanalizować powyższą kwestię i uzupełnić raport w powyższym zakresie, tym bardziej, że jak wynika z przeprowadzonego postępowania, planowana inwestycja budzi sprzeciw lokalnej społeczności.
Organ odwoławczy zobowiązał organ I instancji do wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia raportu we wskazanym zakresie, przeprowadzenia wnikliwej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, a następnie wydania decyzji odpowiadającej dyrektywom płynącym z treści art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 85 ust. 2 pkt 1 u.i.ś.o.
W dniu 23 sierpnia 2024 r., w wykonaniu wezwania organu I instancji, autor raportu przedłożył uzupełnienie do raportu, wnosząc o wymianę w całości treści pkt 7 dotychczasowego raportu oddziaływania na środowisko – zgodnie z przedłożoną treścią, w której opisał trzy warianty planowanej inwestycji – wariant realizacyjny, racjonalny wariant alternatywny i wariant najkorzystniejszy dla środowiska.
Zgodnie z wariantem realizacyjnym łączna ilość przetwarzanych odpadów organicznych wynosić będzie do 17 000 Mg/rok, a łączna ilość zbieranych odpadów budowlanych – 10 000 Mg/rok, co daje łączną ilość magazynowanych odpadów do 27 000 Mg/rok. Jako racjonalny wariant alternatywny wskazano możliwość zmniejszenia ilości zbieranych odpadów budowlanych do 5 000 Mg/rok w stosunku do wariantu realizacyjnego, co spowoduje zmniejszenie łącznie magazynowanych odpadów w skali roku do ilości 22 000 Mg, tj. o 18,5 %. Natomiast jako wariant najkorzystniejszy dla środowiska założono zmniejszenie zarówno łącznej ilości przetwarzanych odpadów organicznych do 15 000 Mg/rok jak i łącznej ilości zbieranych odpadów budowlanych do 1 000 Mg/rok, co spowoduje zmniejszenie ilości łącznie magazynowanych odpadów o 40,7 %.
Autor raportu wskazał, że zmniejszenie ilości przetwarzanych i zbieranych odpadów znacząco zmniejszy potencjalnie negatywne oddziaływanie na środowisko - głównie w zakresie hałasu emitowanego do środowiska z tytułu poruszającego się taboru pojazdów i rozładunku odpadów, jak również zmniejszy emisje niezorganizowaną pyłów i gazów z głównego procesu przeładunku odpadów budowlanych. Zaznaczył, że w każdym z ww. wariantów dotrzymane będą wszelkie standardy w zakresie normatywnych dopuszczalnych stężeń substancji lub wielkości emisji energii w środowisku. Obliczenia wykonane dla wybranego wariantu realizacyjnego wskazują, iż nie powoduje on żadnych przekroczeń norm emisyjnych, pomimo, iż w stosunku do pozostałych wariantów wywiera największą tzw. presję środowiskową. Wskazał, że w wariancie przyjętym do realizacji czynnik środowiskowy i ekonomiczny mają najkorzystniejszy stosunek. Odnosząc się do analizy substancji złowonnych autor raportu podtrzymał dotychczasową analizę przedstawioną w pkt 3.2.8 raportu. Podkreślił, że bieżące postępowanie ma na celu uregulowanie stanu formalnego w zakresie dopuszczalnych ilości przetworzonych odpadów (z ilości 2 100 Mg/rok). Zaznaczono, że aktualny poziom przetwarzania odpadów wynosi 12 000 Mg/rok i dotychczasowa analiza techniczna w tym zakresie przedstawia całościowe oddziaływanie, ze szczególnym uwzględnieniem prognozowanego wzrostu produkcji
w zakresie gospodarowania odpadami. Wobec tego na bieżącym etapie nie planuje się dokonywania innych ocen. Podkreślono, że magazynowanie odpadów organicznych
w hali zapewni minimalizację oddziaływania na środowisko i lokalną społeczność. Dlatego inwestor nie przewiduje uzasadnionych konfliktów społecznych. Wyjaśniono też, że w przestrzeni ok. 1,5 km od terenu zakładu nie znajduje się inne znaczące źródło emisji, które podlegać może skumulowaniu.
Decyzją z 18 lutego 2025 r. organ I instancji uwzględnił wniosek inwestora, uznając, że raport został uzupełniony zgodnie z wytycznymi Kolegium, a wariant proponowany przez wnioskodawcę stanowi racjonalne rozwiązanie lokalizacyjne poprzez zagospodarowanie dostępnej przestrzeni i potencjonalnego dostępu do odpadów. Wybrany wariant gwarantuje zasadę zrównoważonego rozwoju. Obliczenia wykonane dla wybranego wariantu realizacyjnego wskazują, iż nie powoduje on żadnych przekroczeń norm emisyjnych, pomimo, iż w stosunku do pozostałych wariantów wywiera największą tzw. presję środowiskową. Przedmiotowa inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływać na ludzi, rośliny, zwierzęta, grzyby i siedliska przyrodnicze, wodę, powietrze, powierzchnię ziemi, jak i krajobraz i klimat. Organ
I instancji wyjaśnił, że planowane przedsięwzięcie polegać będzie na zwiększeniu maksymalnych mocy przerobowych istniejącego zakładu przetwarzania odpadów organicznych wycofanych z obrotu handlowego z 2100 Mg/rok do 17 000 Mg/rok oraz zbieraniu odpadów budowlanych w ilości do ok. 10 000 Mg/rok. Aktualnie ilości odpadów przetwarzanych w obrębie zakładu wnioskodawcy wynoszą ok. 12 000 Mg/rok, a bieżące postępowanie administracyjne w sprawie uzyskania decyzji
o środowiskowych uwarunkowaniach ma na celu uregulowanie stanu formalnoprawnego w tym zakresie.
Wskazano, że dla terenu, na którym planowane jest przedsięwzięcie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy [...], zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 21 lutego 2003 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]), zgodnie z którym teren, na którym planowana jest do realizacji inwestycja oznaczony jest symbolem P - tereny przemysłu, a część terenów otaczających symbolem R- rola. Uwzględniono też, że pozostałe tereny, otaczające zakład, objęte są zmianą m.p.z.p. Gminy [...] zatwierdzoną uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 22 marca 2012 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia 9 maja 2012 r. poz. 1479). Teren działki nr [...] oznaczony jest symbolem 27UH/UK/US - usługi ogólnowiejskie, a teren działki [...] symbolem KD-w - drogi wewnętrzne. Pozostałe działki, które przylegają do terenu działki [...] (nie objętego lokalizacją zakładu) to działki nr [...] i nr [...] oznaczone w tym planie symbolem 26MNz - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna grupowa.
Zaskarżoną decyzją z 30 kwietnia 2025 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Kolegium uznało, że przedstawione warianty przedsięwzięcia są prawidłowe, różnią się w istocie skalą planowanej działalności, a tym samym zakresem oddziaływania na środowisko. Przyjęty do realizacji wariant przedsięwzięcia zapewni zachowanie standardów środowiskowych. Wskazano, że w uzupełnionym raporcie inwestor przedstawił stosowną analizę możliwych konfliktów społecznych oraz wyjaśnił, że brak jest możliwości kumulacji oddziaływań z innymi przedsięwzięciami. W obszarze 1,5 km od terenu inwestycji nie stwierdzono przedsięwzięć, dla których wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach.
Organ odwoławczy przytoczył charakterystykę przedsięwzięcia, podkreślając,
że zamierzone przedsięwzięcie polegać będzie na zwiększeniu maksymalnych mocy przerobowych istniejącego zakładu zajmującego się zbieraniem i przetwarzaniem odpadów organicznych wycofanych z obrotu handlowego, a także na zbieraniu odpadów budowlanych, na działce przeznaczonej pod przemysł. Aktualnie na terenie działki nr [...] inwestor prowadzi działalność polegającą na przetwarzaniu odpadów spożywczych w hali produkcyjnej nr 1 o powierzchni ok. 600 m2. Przetwarzanie odpadów odbywa się ręcznie (warzywa i pieczywo) oraz przy pomocy maszyny - turboseparatora odpadów - połączonego ze stołem sortowniczym i linią sortowniczą produktów suchych (piekarniczych). Ze względu na rozszerzenie działalności, inwestor podjął decyzję o adaptacji obiektu hali nr 2 o powierzchni ok. 550 m2 do procesu przetwarzania odpadów, co pozwoli na zwiększenie mocy przerobowych instalacji oraz ułatwi prowadzenie procesu przetwarzania odpadów piekarniczych (suchych)
i warzywnych (mokrych) poprzez ich rozdzielenie na dwa obiekty. Inwestor nie planuje zmiany sposobu przetwarzania odpadów, a jedynie zmianę organizacji dotychczasowych procesów i ich prowadzenie w oddzielnych obiektach budowlanych. W ramach inwestycji przewiduje się:
- adaptację istniejącej hali magazynowej nr 2 o powierzchni ok. 550 m2
w celu prowadzenia procesu przetwarzania odpadów;
- zwiększenie maksymalnych mocy przerobowych zakładu w zakresie przetwarzania odpadów innych niż niebezpieczne z obecnych 2 100 Mg/rok do 17 000 Mg/rok;
- uruchomienie działalności dotyczącej zbierania odpadów budowlanych.
Kolegium podniosło, że zamierzenie nie wymaga budowy dodatkowych obiektów budowlanych lub terenów utwardzonych. Przewiduje się jedynie wyposażenie istniejącej hali stalowej łukowej (namiotowej) w ręczną linię sortowniczą oraz linię sortowniczą wyposażaną w tzw. turboseparator - urządzenie przeznaczone do mechanicznego rozpakowywania, odseparowania opakowań (puszki, opakowania szklane, opakowania z tworzyw sztucznych). Teren wyposażony jest w zamknięte i zadaszone hale magazynowo-produkcyjne, a także utwardzone place magazynowe o łącznej powierzchni ok. 2000 m2.
Realizacja planowanego przedsięwzięcia nie będzie się wiązała z koniecznością usuwania drzew lub krzewów. Przetwarzane będą odpady należące do następujących rodzajów: 02 02 02 (Odpadowa tkanka zwierzęca), 02 02 03 (Surowce i produkty nienadające się do spożycia i przetwórstwa), 02 02 99 (Inne niewymienione odpady), 02 03 04 (Surowce i produkty nienadające się do spożycia i przetwórstwa), 02 03 80 (Wytłoki, osady i inne odpady z przetwórstwa produktów roślinnych (z wyłączeniem 02 03 81)), 02 03 81 (Odpady z produkcji pasz roślinnych), 02 03 99 (Inne niewymienione odpady), 02 06 01 (Surowce i produkty nieprzydatne do spożycia i przetwórstwa), 02 06 02 (Odpady konserwantów), 02 06 80 (Nieprzydatne do wykorzystania tłuszcze spożywcze), 02 06 99 (Inne niewymienione odpady), 02 07 04 (Surowce i produkty nieprzydatne do spożycia i przetwórstwa), 16 03 04 (Nieorganiczne odpady inne niż wymienione w 16 03 03, 16 03 80), 16 03 06 (Organiczne odpady inne niż wymienione w 16 03 05, 16 03 80), 16 03 80 (Produkty spożywcze przeterminowane lub nieprzydatne do spożycia), 20 01 08 (Odpady kuchenne ulegające biodegradacji).
Jednym z procesów w zakresie planowanego przetwarzania odpadów będzie również przetwarzanie ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego kategorii 3 (uppz). Przyjmowany towar stanowić będzie mięso lub inne produktu mięsne
i garmażeryjne oraz jaja zapakowane w opakowania jednostkowe - głównie folie, tacki, kubki lub papierowe wytłaczanki. Proces ten będzie prowadzony w istniejącej hali nr 1
w oddzielnym pomieszczeniu, stanowiącym tzw. zakład pośredni przetwarzania uppz. Przetwarzanie tego materiału stanowić będzie proces ręcznego sortowania oraz separacji odpadów zwierzęcych od opakowań jednostkowych. Wysortowane uppz będą magazynowanie w istniejącej mroźni kontenerowej o pojemości ok. 2 Mg
w temperaturze ok. minus 18 °C, w szczelnych pojemnikach z tworzywa sztucznego
o objętości 120- 240 I. Przetwarzanie uppz będzie się odbywało na bieżąco, a ich magazynowanie będzie prowadzone wyłącznie w mroźni do czasu przygotowania pełnej ilości transportowej wynoszącej ok. 1,5-2 Mg. Przygotowane materiały uppz będą przekazywane do innego odbiorcy celem ostatecznego przygotowania wyrobów gotowych (materiału paszowego dla zwierząt lub karm dla zwierząt).
Zbieranie i magazynowanie odpadów budowlanych będzie się odbywało selektywnie w pojemnikach, kontenerach, workach big bag lub luzem na terenie placu magazynowego. Wszystkie zebrane odpady będą przekazywane uprawnionym odbiorcom odpadów.
Odpady przeznaczone do przetwarzania będą dostarczane przez firmy transportowe lub we własnym zakresie. Rozładunek nastąpi w halach magazynowych, po czym odpady zostaną poddane głównie bezpośredniemu przetworzeniu. Czas magazynowania każdej partii przyjmowanych odpadów organicznych nie będzie wynosił więcej niż do 3 dni, z wyłączeniem odpadów uppz magazynowanych w mroźni. Proces magazynowania odpadów organicznych będzie prowadzony wyłącznie w częściach magazynowych obiektów budowlanych - pod zadaszeniem wyposażonych w system zorganizowanego zbierania odcieków do istniejących trzech zbiorników na odcieki. Procesy magazynowania odpadów budowlanych będą się odbywały na terenie placu magazynowego, w sposób zabezpieczony przed ich rozprzestrzenianiem się.
Oddziaływanie zakładu w obszarze emisji gazów i pyłów do powietrza związane będzie z pracą w okresie grzewczym kotła stałopalnego na węgiel typu ekogroszek
o mocy nominalnej do 50 kW. Energia cieplna wykorzystywana będzie wyłącznie do celów centralnego ogrzewania i ciepłej wody użytkowej w obrębie budynku i części socjalno-biurowej.
Eksploatacja przedmiotowego zakładu wpływać będzie na kształtowanie klimatu akustycznego w najbliższym otoczeniu. Prowadzenie działalności w zakresie zbierania
i przetwarzania odpadów wymaga głównie przemieszczania się środków transportu
w obrębie obiektu oraz po jego terenie, w tym dowozów i odbiorów odpadów. Powierzchniowymi źródłami hałasu będą hale, wewnątrz których prowadzone będą procesy zagospodarowania odpadów. Nie przewiduje się montażu i eksploatacji wentylacyjnych instalacji wyciągowych. Ruchome źródła hałasu w postaci pojazdów samochodowych poruszać się będą głównie w obszarze dróg manewrowych, po stronie południowej istniejącej zabudowy hal przemysłowych. W ciągu dnia na teren zakładu wjeżdżać będzie ok. 10 samochodów ciężarowych. Ilość manewrów pojazdów załadunkowych szacowana jest na ok. 30 szt./dobę. Proces przetwarzania oraz ruch pojazdów prowadzony będzie wyłącznie w porze dnia. Najbliższe tereny podlegające ochronie akustycznej w obrębie analizowanego zakładu stanowią zabudowę zagrodową i mieszkalną jednorodzinną, dla których zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa dopuszczalny poziom hałasu wynosi odpowiednio 55 dB dla pory dnia i 45 dB dla pory nocy oraz 50 dB dla pory dnia i 40 dB dla pory nocy. Z analizy obliczeń akustycznych wynika, że poziom hałasu w miejscach lokalizacji zabudowy mieszkaniowej w porze dnia nie będzie przekraczał 50 dB, a tym samym nie przekroczy wartości dopuszczalnych.
Głównym strumieniem wytwarzanych odpadów, poza strumieniem przesortowanych odpadów organicznych, będą odpady opakowaniowe (z grupy 15 01), które będą gromadzone w kontenerach i pojemnikach zbiorczych lub workach typu big bag, zarówno w wydzielonych częściach magazynowych oraz na terenie utwardzonych placów magazynowych. Wszystkie wytworzone odpady po wysortowaniu będą ewidencjonowane, magazynowane i przekazywane uprawnionym podmiotom posiadającym uregulowany stan formalno-prawny w zakresie gospodarki odpadami.
Inwestycja nie jest potencjalnym źródłem poważnych awarii przemysłowych, katastrofy naturalnej ani budowlanej. W miejscu lokalizacji przedsięwzięcia nie ma obszarów przyrodniczo cennych objętych formą ochrony przyrody.
Odnosząc się do kwestii oddziaływań odorowych (ze swej istoty nie stanowiących normowanych emisji zanieczyszczeń), Kolegium wskazało,
iż w aktualnym orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmowany jest pogląd, że stwierdzenie nadmierności wpływu emisji odorowych, oceniane przez pryzmat fundamentalnych dla prawa ochrony środowiska zasad prewencji oraz przezorności (art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, Dz. U. z 2024 r. poz. 54 ze zm. oraz art. 191 ust. 1 i 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej), może uzasadniać odmowę ustalenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia. Przy czym w ocenie składu orzekającego Kolegium w rozpatrywanej sprawie nie będziemy mieli do czynienia z taką emisją, która mogłaby pogorszyć jakość i komfort zamieszkania okolicznych terenów. W ramach inwestycji nie będą bowiem prowadzone działania zmierzające do kompostowania odpadów oraz ich długookresowego magazynowania. Roślinne odpady organiczne magazynowane będą do 3 dni, wyłącznie w halach magazynowych. Wyeliminowane zostało magazynowanie odpadów organicznych poza obiektami budowlanymi. Mycie i dezynfekcja pomieszczeń odbywać się będzie każdorazowo po zakończonej produkcji, a w przypadku mroźni - każdorazowo po jej całkowitym opróżnieniu. Również omówione w raporcie przyjęte metody obserwacji terenowej w okresach letnich, jesiennych i zimowych nie wykazały istnienia odczuwalnych substancji złowonnych. Jak wynika również z uzupełnienia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, obecna produkcja zakładu wynosi aktualnie 12 000 Mg/rok (docelowo 17000 Mg/rok), a dodatkowo cykliczne kontrole WIOS oraz PPIS nie stwierdzały jakichkolwiek uciążliwości zapachowych.
W zakończeniu Kolegium podniosło, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest jednym z podstawowych dowodów w sprawie. Ma on charakter dokumentu prywatnego, jednak opracowywany jest przez osoby posiadające wiadomości specjalne. Z uwagi na szczególną moc dowodową podważenie ustaleń
w nim zawartych nie może być gołosłowne. W ocenie Kolegium przedłożony przez wnioskodawcę raport wraz z uzupełnieniem stanowi obecnie dokument spójny
i kompletny. Raport był przedmiotem analizy Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Olsztynie (dalej: "RDOŚ") oraz Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Organy te uzgodniły realizację przedsięwzięcia. Negatywną opinię wydał Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny (dalej: "PPIS") w zakresie wymagań sanitarno-higienicznych oraz zdrowotnych. Przy czym organ I instancji wyjaśnił, że podnoszony przez ten organ zakres oddziaływania hałasowego nie będzie przekraczał dopuszczalnych prawem poziomów.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, powtórzył zarzuty i argumenty podniesione
w odwołaniu. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
- art. 7 k.p.a., gdyż w postępowaniu nie zostały podjęte wszelkie niezbędne działania konieczne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy
z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli - zgodnie
z zasadą prawdy obiektywnej, zasada ta nakazuje zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sposób pozwalający na ustalenie stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością;
- art. 7 w zw. z art. 77 oraz art. 80 § 1 k.p.a. przez niezbadanie i nierozpatrzenie
w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie poprzez oddalenie wniosku stron o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z oględzin nieruchomości będącej przedmiotem planowanej inwestycji oraz nieopuszczenie i nieprzeprowadzenie dowodu z przedłożonych dokumentów w postaci protokołów z kontroli prowadzonych
w aktualnie funkcjonującym zakładzie przetwarzania odpadów;
- art. 7a k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie, a w konsekwencji rozstrzygnięcie wątpliwości dotyczących stanu prawnego sprawy na niekorzyść skarżącego, w szczególności w zakresie interpretacji przepisów prawa materialnego;
- art. 8 i 11 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy;
- art. 37 u.i.ś.o., gdyż organ wydający decyzję o uwarunkowaniach środowiskowych dla przedmiotowej inwestycji w sposób nieuzasadniony nie odniósł się w pełni do wniosków składanych przez strony w trakcie konsultacji społecznych;
- art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. a i b u.i.ś.o. poprzez jego niezastosowanie i niewzięcie pod uwagę skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji oraz powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana zaskarżona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia w postaci polegającego na zwiększeniu zdolności przerobowych instalacji do przetwarzania odpadów w procesie odzysku metodą R 12 i R 3;
- art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. a i b u.i.ś.o. poprzez jego niezastosowanie i niezobowiązanie wnioskodawcy do uzupełnienia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko o opis wariantów przedsięwzięcia uwzględniający szczególne cechy przedsięwzięcia lub jego oddziaływania na środowisko, ze wskazaniem wariantu wybranego do realizacji, racjonalnego wariantu alternatywnego oraz racjonalnego wariantu najkorzystniejszego dla środowiska;
- art. 66 ust. 1 pkt 15 u.i.ś.o. poprzez pominięcie analizy możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem;
- art. 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (dalej: "p.o.ś.")
w zw. z art. 191 ust. 1 i 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i wynikającej
z niego zasady przezorności poprzez wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji, pomimo że realizacja inwestycji będzie naruszała zasady przezorności - inwestycja znajduje się w bardzo bliskiej odległości od najbliższej zabudowy, a zatem okoliczni mieszkańcy nie będą narażeni na nadmierne uciążliwości związane z czynnikami zapachowymi, akustycznymi oraz rozprzestrzenieniem szkodników (gryzoni) powstałymi w wyniku eksploatacji inwestycji;
- art. 33 u.i.ś.o. poprzez zaniechanie podania do publicznej wiadomości informacji o:
1) przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko;
2) wszczęciu postępowania;
3) przedmiocie decyzji, która ma być wydana w sprawie;
4) organie właściwym do wydania decyzji oraz organach właściwych do wydania opinii i dokonania uzgodnień;
5) możliwościach zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy oraz o miejscu, w którym jest ona wyłożona do wglądu;
6) możliwości składania uwag i wniosków;
7) sposobie i miejscu składania uwag i wniosków, wskazując jednocześnie
30-dniowy termin ich składania;
8) organie właściwym do rozpatrzenia uwag i wniosków.
Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie obu decyzji instancyjnych i zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm prawem przepisanych.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że pismem z 3 lutego 2025 r. zwrócił się o zobowiązanie inwestora do uzupełnienia raportu w zakresie: 1. przedstawienia informacji na temat powiązań planowanej inwestycji z innymi możliwymi przedsięwzięciami; 2. udzielenia informacji w sprawie danych dotyczących przedsięwzięć położonych w okolicy zamierzonej inwestycji; 3. dokładniejszego sprecyzowania informacji w zakresie emisji substancji odorotwórczych oraz ich wpływu na zdrowie ludzkie poprzez wskazanie maksymalnego stężenia amoniaku w miejscach zabudowy mieszkaniowej; 4. wskazania środków zapobiegających występowaniu odoru oraz przedstawieniu oceny, czy działania te są wystarczające i przynoszące efekt
w postaci zmniejszenia uciążliwości odoru; 5. przedstawienia analizy porealizacyjnej
w zakresie emisji zanieczyszczeń do powietrza i emisji hałasu występującej w okresie letnim przy pełnej obsadzie pomieszczeń produkcyjnych. Skarżący podniósł, że złożone wnioski dotyczyły istotnych braków, a pozostały bez realizacji, co skutkuje wadliwością decyzji.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
W piśmie z 13 października 2025 r. inwestor wniósł o oddalenie skargi. Akcentował, że przedsięwzięcie w przeważającej części dotyczyło adaptacji oraz przystosowania istniejącej i funkcjonującej instalacji. Ocena wariantowości wnioskowanego przedsięwzięcia niewątpliwie powinna uwzględniać okoliczność,
że w aktualnym stanie faktycznym na terenie zakładu odbywa się proces przetwarzania odpadów, co najmniej od 2021 r. Przedmiotowe postępowanie powinno zatem koncentrować się wokół wpływu zwiększenia przepustowości instalacji
na uwarunkowania środowiskowe, jak również dokonaniu oceny potencjalnych ryzyk dla środowiska. Zupełnie nowym przedsięwzięciem spółki - w ramach tego postępowania - jest określenie warunków związanych ze zbieraniem odpadów budowlanych. W obu powyższych aspektach, tj. w zakresie zwiększenia mocy przerobowej instalacji, jak również w zakresie zbierania odpadów, inwestor przedłożył uzupełniony raport. Dokument ten w sposób pełny oraz rzetelny określa wszelkie środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia, jak również w sposób wyczerpujący odnosi się do wytycznych SKO.
Na rozprawie w dniu 14 października 2025 r. pełnomocnik uczestnika postępowania podtrzymał stanowisko zawarte w piśmie z 13 października 2025 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 133 § 1, art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności
z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może mieć miejsce w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa
w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowanej wykładni tych przepisów.
Badając legalność wydanych w sprawie decyzji, w świetle powołanych wyżej kryteriów oraz w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty i argumenty były zasadne.
Wbrew zawartej w zaskarżonej decyzji ocenie raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie został uzupełniony w koniecznym zakresie, przez co w dalszym ciągu brak jest kompleksowej analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia, która pozwoliłaby na obiektywną weryfikację wpływu zamierzenia inwestycyjnego na środowisko, a także weryfikację możliwości oraz sposobów zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 62 ust. 1 u.i.ś.o.), a w konsekwencji nie było możliwe właściwe określenie wymagań mających na celu zapewnienie ochrony środowiska, stosownie do treści art. 82 ust. 1 u.i.ś.o.
Uwzględnić należy, że cytowana ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko normuje kompleksowo w dziale V, rozdziale 1-3 określa procedurę i kryteria jakie należy brać pod uwagę przy wydaniu decyzji środowiskowej, która nie ma charakteru uznaniowego. Na podstawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje zapewnienie spełnienia wymagań dotyczących ochrony środowiska, w tym ochrony zdrowia ludzkiego w procesie inwestycyjno-budowlanym. Uzyskanie takiej decyzji możliwe jest tylko w postępowaniu wszczętym na wniosek inwestora (art. 73 ust. 1 u.i.ś.o.), który podaje założenia przedsięwzięcia i oczywistym jest, że chce realizować inwestycję w konkretnym kształcie. Aby ten cel osiągnąć inwestor musi wykazać, że zamierzenie nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na środowisko (art. 81 ust. 1, 2 i 3 u.i.ś.o.). Wniosek taki będzie możliwy po przeprowadzeniu prawidłowej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w ramach której ustawodawca wymaga, stosownie do art. 62 ust. 1 pkt 1 i 2 u.i.ś.o., określenia, przeanalizowania i oceny: 1) bezpośredniego i pośredniego wpływu danego przedsięwzięcia na: a) środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, b) dobra materialne, c) zabytki, ca) krajobraz, w tym krajobraz kulturowy,
d) wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa w lit. a-ca, e) dostępność do złóż kopalin; 2) możliwości oraz sposobów zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Informacje umożliwiające analizę kryteriów wymienionych w art. 62 ust. 1 u.i.o.ś. powinien zawierać właśnie raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Wynika to wprost z treści art. 66 ust. 1 u.i.o.ś., który określa też co powinien zawierać raport.
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się bezspornie, że raport jest dokumentem prywatnym, który jest oceniany pod względem zgodności z przepisami prawa, spójności, logiczności a także kompletności. Wskazuje się, że ani organy, ani sąd nie mogą dokonywać merytorycznej oceny treści raportu w zakresie wymagającym wiadomości specjalnych. Jeżeli strona nie zgadza się z założeniami autora raportu to powinna przedstawić dokument o podobnej mocy dowodowej, np. kontrraport sporządzony przez osobę dysponującą fachową wiedzą (tak NSA w wyroku z 28 sierpnia 2020 r., sygn. akt II OSK 654/20, publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl
w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: "CBOSA"). Ocena raportu dotyczy zatem zasadniczo jego strony formalnej, w szczególności kwestii, czy jest on kompletny i spójny w świetle wymogów określonych w treści art. 66 u.i.ś.o. (tak też NSA w wyrokach z dnia: 1 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2105/11; 11 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 639/13; 28 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 495/13; 17 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 602/14, publ. w CBOSA).
W rozpatrywanym przypadku Sąd stwierdził, że uzupełniony raport nie spełnia wymogów art. 66 ust. 1 pkt 4, 5, 6,6a i 7 u.i.ś.o.
W wyroku z 10 czerwca 2025 r., sygn. akt III OSK 732/22, CBOSA, Naczelny Sąd Administracyjny akcentował, że inwestor jest obowiązany przedłożyć taki raport
o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, w którym zostanie rzetelnie przedstawiona analiza wszystkich wariantów, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5 u.i.ś.o. Alternatywny wariant wymaga, co do zasady, zaproponowania wariantu różnego pod względem kryteriów przestrzennych (jak np. lokalizacja, skala i rozmiar inwestycji) lub technologicznych (jak np. rodzaj użytych materiałów, moc i produktywność zainstalowanych urządzeń). Nie jest też wykluczone odwoływanie się do innych różnic, wynikających np. z kryteriów ekonomicznych i społecznych, przy czym element ekonomiczny jest tylko jedną z przesłanek oceny wariantów i wyboru wariantu najkorzystniejszego dla środowiska, a zatem nie jest cechą zawsze przesądzającą
o wyborze. Racjonalny wariant alternatywny nie może mieć charakteru abstrakcyjnego, czy też teoretycznego. Przedstawienie minimum trzech wariantów pozwala na porównanie i weryfikację wariantów. Wariant najkorzystniejszy dla środowiska jest trzecim z wariantów, którego opis może być tożsamy z wariantem wybranym do realizacji albo racjonalnym wariantem alternatywnym, stanowi o tym wprost art. 66 ust. 1 pkt 5 u.i.ś.o. Niemniej jednak brak przedstawienia innego możliwego do realizacji rozwiązania funkcjonowania danego przedsięwzięcia, które stanowiłoby racjonalny wariant alternatywny, oznacza, że raport nie może być uznany za spełniający wymogi określone w art. 66 ust. 1 pkt 5 u.i.ś.o. i z tego powodu nie może stanowić podstawy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. NSA w cytowanym wyroku wskazał, że racjonalny wariant alternatywny powinien opierać się na racjonalnych przesłankach realizacji przedsięwzięcia. Wymagana jest tu racjonalność metodyczna, instrumentalna oraz racjonalność społeczna i związana z ochroną środowiska, obejmująca również cele i zasady prawne ochrony środowiska.
W wyroku z 27 maja 2025 r., sygn. akt III OSK 3107/23, CBOSA, Naczelny Sąd Administracyjny zajął podobne stanowisko, akcentując, że raport musi określać przewidywane oddziaływanie na środowisko każdego z analizowanych wariantów
(art. 66 ust. 1 pkt 6 u.i.ś.o.) oraz zawierać opis przewidywanych skutków dla środowiska, jeżeli dane przedsięwzięcie w ogóle nie zostanie zrealizowane (art. 66 § 1 pkt 4 u.i.ś.o.). Niepodejmowanie przedsięwzięcia nie jest przy tym wariantem realizacji przedsięwzięcia, o którym mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5 u.i.ś.o. W wyroku tym NSA dostrzegł, że warianty realizacji przedsięwzięcia stanowią jeden z instrumentów stosowania zasady prewencji uregulowanej w art. 6 ust. 1 p.o.ś. Zasada prewencji
w procedurze ocen oddziaływania na środowisko zakłada obowiązek podejmowania pewnych działań dla zapobiegania negatywnemu oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia, zanim jeszcze ono powstanie. Chodzi tu o podejmowanie czynności poprzedzających moment podjęcia działalności mogącej negatywnie oddziaływać na środowisko. W tym celu ustawodawca przewidział obowiązek przedstawienia przez inwestora w raporcie wariantów realizacji przedsięwzięcia, które powinny różnić się od siebie. Skuteczność działań prewencyjnych w indywidualnej ocenie konkretnego przedsięwzięcia uzależniona jest w dużej mierze od jakości opracowanych w raporcie wariantów oraz prawidłowej ich oceny przez organ wydający decyzję środowiskową. Zasada prewencji w ocenie oddziaływania na środowisko wymaga od inwestora stosowania także odpowiednich rozwiązań technicznych i technologicznych, które powinny znaleźć się w opisie wariantów. Oceniając warianty realizacji przedsięwzięcia organ powinien dążyć do przeciwdziałania negatywnemu oddziaływaniu przedsięwzięcia w celu jego eliminacji oraz ograniczenia zakresu jego skutków teraz
i w przyszłości. NSA wskazał, że bezsprzecznie wariant racjonalny nie może mieć charakteru pozornego, tj. nie może się sprowadzać do zaproponowania realizacji przedsięwzięcia w tej samej lokalizacji przy niewielkich różnicach technologicznych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1871/17 oraz z 9 kwietnia 2024 r., sygn. akt III OSK 3036/23, publ. w CBOSA).
W wyroku z 20 maja 2025 r., sygn. akt III OSK 44/22, CBOSA, NSA podzielił przytoczoną wykładnię art. 66 ust. 1 pkt 5 u.i.ś.o. i stwierdził, że racjonalny wariant zawsze powinien spełniać dwie cechy – być jednocześnie "alternatywnym"
i "racjonalnym". Brak którejkolwiek z tych cech będzie powodował, że wskazany przez inwestora jako racjonalny wariant alternatywny faktycznie nim nie jest. W konsekwencji przedłożony raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko będzie wadliwy,
a tym samym nie będzie możliwe w oparciu o jego ustalenia wydanie decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Racjonalność wariantu oznacza, że wariant taki faktycznie mógłby zostać wybrany przez organ dokonujący oceny raportu zamiast wariantu zaproponowanego przez inwestora. Z kolei "alternatywność" oznacza, że racjonalny wariant musi się różnić od wariantu proponowanego przez inwestora w zakresie oddziaływania na środowisko. Z tego powodu za wariant alternatywny nie może być uznany tzw. "wariant zerowy", ponieważ w ogóle nie oddziałuje na środowisko. "Alternatywność" wymaga co do zasady zaproponowania wariantu różnego pod względem kryteriów przestrzennych (jak np. lokalizacja, skala i rozmiar inwestycji) lub technologicznym (jak np. rodzaj użytych materiałów, moc, produkcyjność, wydajność zainstalowanych urządzeń). Nie jest oczywiście wyłączone odwoływanie się także do innych różnic, wynikających chociażby z kryteriów ekonomicznych i społecznych. W każdej sprawie kryteria te powinny zostać zindywidualizowane w oparciu o rodzaj przedsięwzięcia, dla którego inwestor występuje o ustalenia środowiskowych uwarunkowań. W stanie faktycznym sprawy NSA uznał za niewystarczające zróżnicowanie przedstawionych wariantów jedynie przebiegiem trasy wywozu kruszywa w przypadku przedsięwzięcia polegającego na jego pozyskiwaniu.
Odnosząc powyższe uwagi do realiów niniejszej sprawy, nie można uznać za racjonalny wariant alternatywny do wnioskowanego zamierzenia – przedstawiony
w uzupełnieniu raportu - wariant oparty tylko na założeniu ograniczenia ilości odpadów budowlanych w skali roku, przy niezmienionej ilości, lokalizacji, sposobie przetwarzania odpadów organicznych i magazynowania powstałych w związku z tym odpadów, w tym opakowaniowych, podczas gdy w sprawie newralgiczna jest głównie ilość przetwarzanych odpadów organicznych i ich magazynowanie, w tym sposób magazynowania odpadów opakowaniowych.
Dostrzec trzeba, że wnioskowane zwiększenie zdolności przerobowych instalacji nie stanowi wyłącznie zmiany ilościowej, ale obejmuje również zmianę jakościową w zakresie przetwarzania ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego, które nie były objęte wcześniejszą decyzją środowiskową. Załączona do raportu kopia decyzji środowiskowej z 18 maja 2020 r. wskazuje, że organ I instancji stwierdził wówczas brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na montażu instalacji do przetwarzania odpadów na działce nr [...], obręb [...]. Według charakterystyki przedsięwzięcia instalacja miała mieć maksymalną moc przerobową 2100 MG/rok i służyć przetwarzaniu odpadów piekarniczych i warzyw.
Decyzją z 30 sierpnia 2021 r. inwestor uzyskał pozwolenie na przetwarzanie odpadów z przetwórstwa produktów spożywczych – warzyw, owoców oraz innych, np. makarony, ciasta, pieczywo w ilości 2100 Mg/rok.
Obecnie inwestor ubiega się o zgodę na przetwarzanie 17 000 Mg/rok odpadów organicznych oraz ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego, wskazując, że będzie się to wiązało z wytworzeniem odpadów o kodzie 02 02 02 - odpadowa tkanka zwierzęca i 02 02 99 - posortownicze organiczne odpady odzwierzęce w ilości 15 000 MG/rok (str. 37-42 raportu), które będą zbierane, a następnie magazynowane na terenie hali, w pomieszczeniu mroźni. Według danych raportu przetwarzanie polegać będzie na rozpakowaniu uppz i rozsortowaniu.
Odpady opakowaniowe, w tym opakowania pochodzące z rozpakowania ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego, np. woreczki, tacki, skrzynki, kubki, magazynowane będą w kontenerach i pojemnikach zbiorczych lub workach typu big bag, zarówno w wydzielonych częściach magazynowych oraz na terenie utwardzonych placów magazynowych. Zasadnie Kolegium zwróciło uwagę w decyzji kasacyjnej
z 1 lipca 2024 r. na ten aspekt sprawy. Zgodzić należy się z orzekającym wówczas składem Kolegium, że opakowania po odpadach organicznych, szczególnie pochodzenia zwierzęcego mogą emitować bardzo nieprzyjemny zapach. Dlatego dopuszczenie do ich przechowywania w workach typu big bag na wolnej przestrzeni nie służy ograniczeniu uciążliwości odorowych.
W raporcie wskazano, że odpady opakowaniowe będą usuwane zgodnie z ustawą o odpadach. Ta zaś dopuszcza magazynowanie odpadów przeznaczonych do składowania przez rok a innych przez 3 lata (art. 25 ust. 4 i 5 ustawy o odpadach- Dz. U. z 2023 r. poz. 1587). Są to dość długie okresy pozwalające na zaleganie magazynowanych odpadów, wydzielających nieprzyjemny zapach. Wprawdzie w piśmie z 7 czerwca 2023 r. (k. 184 tomu I akt administracyjnych), w odpowiedzi na wezwanie PPIS, autor raportu zadeklarował, że odpady opakowaniowe będą przekazywane uprawnionym podmiotom z częstotliwością nie rzadziej niż jeden raz w tygodniu. Jednak w kolejnych uzupełnieniach do raportu nie było już o tym mowy. W charakterystyce przedsięwzięcia, stanowiącej załącznik do decyzji, raz jest mowa o tym, że odpady opakowaniowe z przetwarzania uppz będą magazynowane w hali, a w innym, że w hali albo na utwardzonym placu, bez określenia terminu ich magazynowania, a okoliczność ta może stanowić istotny czynnik minimalizujący uciążliwości odorowe.
Nie można też wykluczyć, wbrew zapewnieniom autora raportu, że przetwarzanie odpadów organicznych w deklarowanych ilościach, w obiektach (halach), szczególnie latem, nie będzie powodować emisji uciążliwych zapachowo, co często prowadzi do powstania konfliktów społecznych. Nie przedstawiono jasno czy i w jaki sposób będą wentylowane pomieszczenia hali. W raporcie wskazano jedynie w kontekście akustyki, że nie przewiduje się montażu i eksploatacji wentylacyjnych instalacji wyciągowych. Nie wyklucza to jednak wydostawania się z hal odorów. Zapewnienie autora raportu, że dotychczas takich uciążliwości nie stwierdzono na podstawie obserwacji niniejszej instalacji, nie wyjaśnia, czy przetwarzanie dotyczyło odpadów pochodzenia zwierzęcego i opakowań po takich produktach. Z załączonej do raportu decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii wynika, że warunkowe zezwolenie na wykonywanie czynności dotyczących produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego wydane zostało inwestorowi 19 grudnia 2022 r. Zatem opisane w raporcie z lutego 2023 r. wyniki obserwacji (strona 108 raportu) nie mogły objąć okresu wiosennego, letniego ani jesiennego. Zasadnie więc Kolegium zwróciło uwagę na niewystarczające wyjaśnienia uciążliwości odorowych wynikających z przetwarzania uppz. Zasadnie też Kolegium wskazało uprzednio na konieczność rozważenia możliwości wprowadzenia rozwiązań minimalizujących uciążliwości z tym związane w aspekcie konfliktów społecznych.
Skład orzekający Sądu zgadza się z prezentowanym w orzecznictwie stanowiskiem, zgodnie z którym raport powinien zawierać szczegółową analizę emisji odorów, co powinno sprowadzać się do ustalenia jaka jest aktualnie wiedza na ten temat i jakie są możliwości technologiczne ograniczenia tej emisji. W wyroku z 19 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 1097/17 (publ. w CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny trafnie argumentował, że według zasady przezorności, dopuszczalne jest ograniczenie bądź zakaz prowadzenia działalności mogącej spowodować negatywne oddziaływanie na środowisko oraz zdrowie i życie ludzi także w sytuacji, gdy ta możliwość nie została jeszcze w pełni, dowiedziona i wykazana, z uwagi np. na brak norm dotyczących oddziaływań odorowych. Zasada ta przewiduje bezwzględny obowiązek zapobiegania wszelkim potencjalnym zagrożeniom związanym
z oddziaływaniami odorów na zdrowie i życie ludzi poniżej poziomu, od którego należy już liczyć się z prawdopodobieństwem ich wystąpienia, wykorzystując w tym celu rozwiązania technologiczne i techniczne, które muszą być znane organowi ustalającemu środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia oraz organowi uzgadniającemu. Organ ustalając środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia w ramach którego elementem istotnym jest oddziaływanie odorów nie może dysponować ograniczoną wiedzą na temat oddziaływania odorów, tylko z tego powodu, że brak jest odpowiednich norm chroniących życie i zdrowie ludzi przed oddziaływaniami odorów. NSA podkreślał, że przeciwdziałanie odorom musi być brane pod uwagę w procedurze oceny indywidualnej zgodnie z treścią art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. a, u.i.ś.o. Zapobieganie odorom w związku z funkcjonowaniem przedsięwzięcia powinno uwzględniać kompleksową ocenę oddziaływania na środowisko obejmującą wszystkie elementy planowanej inwestycji z uwzględnieniem ich wzajemnych powiązań funkcjonalnych, technicznych oraz technologicznych w szczególności na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi. Procedura oceny indywidualnej dotyczy wpływu na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, mogącego być skutkiem realizacji
i funkcjonowania konkretnego, traktowanego indywidualnie przedsięwzięcia.
W piśmiennictwie wskazuje się, że oddziaływania odorowe mogą szkodzić ludziom (E. Jachnik, Prawne aspekty ochrony zapachowej jakości powietrza, Przegląd Prawa Rolnego 2017, nr 1, s. 154). W społecznościach narażonych na emisje odorów skutki zdrowotne ich wpływu mogą nie być od razu widoczne, ale przy długotrwałym oddziaływaniu może dochodzić do stanów chorobowych lub ułomności fizycznych bądź psychicznych. Ponadto długotrwałe narażenie na emanacje związków zapachowych może wywoływać niepożądane reakcje emocjonalne, począwszy od takich stanów, jak: niepokój, uczucie dyskomfortu, depresje, po takie objawy fizyczne, jak: podrażnienia, bóle głowy, problemy układu oddechowego, nudności, wymioty. Narażenie na oddziaływanie odorów może również prowadzić do psychicznego napięcia i wywoływać takie objawy, jak: bezsenność, brak apetytu i irracjonalne zachowanie (E. Jachnik, tamże, s. 155). Uciążliwości odorowych nie można więc bagatelizować i traktować marginalnie.
Mimo zasadnych wskazań poprzedniego składu Kolegium na temat oddziaływań odorowych, w szczególności z odpadów opakowaniowych, autor raportu zaniechał odniesienia się do tej kwestii zarówno w wariancie realizacyjnym, jak i alternatywnym. W zasadzie mimo teoretycznego wskazania trzech wariantów, autor raportu przeanalizował i określił oddziaływanie na środowisko tylko wariantu realizacyjnego.
W pozostałych wariantach ograniczył się do ogólnikowego stwierdzenia, że zmniejszenie ilości odpadów związane będzie z relatywnie mniejszą emisją pyłów
i mniejszą immisją hałasu. Nie wiadomo natomiast jakiego rzędu mogą to być wielkości i czy mogą mieć istotne znaczenie dla środowiska. Niezrozumiałe jest też na jakiej podstawie uznano, że wariant realizacyjny jest najkorzystniejszy dla środowiska, skoro inwestor podał, że najkorzystniejsze dla środowisko byłoby zmniejszenie zarówno ilości przetwarzanych odpadów organicznych jak i zbieranych odpadów budowlanych o 40,7 %, a jednocześnie nie wyartykułował okoliczności, które uzasadniałyby przyjęcie, że mimo największej presji na środowisko wariant realizacyjny przyniesie korzyści dla środowiska. Prócz kwestii ekonomicznych uwzględniających wyłącznie interes inwestora, nie przedstawiono racji dla zwiększenia mocy przerobowych instalacji pod względem zrównoważonego rozwoju, racji społecznych i środowiskowych.
Sąd stwierdził ponadto, że raport nie zawiera ustaleń wymaganych w art. 66 ust. 1 pkt 4 u.i.ś.o. Przepis ten stanowi, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać informacje umożliwiające analizę kryteriów wymienionych w art. 62 ust. 1 oraz zawierać opis przewidywanych skutków dla środowiska w przypadku niepodejmowania przedsięwzięcia, uwzględniający dostępne informacje o środowisku oraz wiedzę naukową. W tym kontekście zauważyć trzeba, że w uzupełnieniu do raportu jego autor wniósł o wymianę w całości pkt 7, a więc też usunięcie dotychczasowego pkt 7.1, w którym była mowa o wariancie polegającym na niepodejmowaniu przedsięwzięcia. Przy czym w przytoczonym orzecznictwie NSA wyjaśniono, że niepodejmowanie przedsięwzięcia nie jest wariantem realizacji przedsięwzięcia, o którym mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5 u.i.ś.o. W wycofanym pkt 7.1 autor raportu podnosił, że w ze względów ekonomicznych i przeznaczenia terenu niepodejmowanie przedsięwzięcia nie jest korzystne. Działania lokalizowane na terenach przemysłowych należy wspierać. Argumentacja taka nie odpowiadała dyspozycji art. 66 ust. 1 pkt 4 u.i.ś.o., który wymaga rozważenia skutków niepodejmowania przedsięwzięcia dla środowiska, czyli dla zdrowia i życia ludzi, flory
i fauny, wód, gleby, czy krajobrazu – poparte wiedzą naukową. Po to ustawodawca powierzył opracowanie raportu oddziaływania na środowisko osobie posiadającej kierunkowe wykształcenie specjalistyczne wymienione w art. 74a ust. 2 u.i.ś.o., aby
w raporcie została przedstawiona w sposób rzeczowy analiza dotycząca skutków niepodejmowania przedsięwzięcia w aspekcie ochrony środowiska i jego zrównoważonego rozwoju. W rozpatrywanym przypadku takiej analizy brak.
Nie można się również zgodzić, aby autor raportu przeprowadził rzetelnie analizę możliwych konfliktów społecznych, w tym przedstawił zgodnie z rzeczywistością charakterystykę otoczenia. W raporcie wskazano, że teren inwestycji położony jest na terenie P- tereny składów, przemysłu, hodowli, urządzeń obsługi rolnictwa. Na stronie 22 raportu wskazano wizualizację tego terenu oznaczonego kolorem fioletowym, zaznaczając, że jest to teren objęty treścią uchwały z 21 lutego 2003 r. nr [...] w sprawie uchwalenia planu miejscowego. Na stronie 19 raportu stwierdzono, że teren inwestycyjny nie graniczy z zabudową o charakterze mieszkaniowym. Następnie, wobec interwencji PPIS, przedłożono uzupełniającą analizę techniczną oddziaływań akustycznych, uwzględniającą zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na analizowanym terenie, dotyczącą działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem działki nr [...], na którym posadowiony jest zakład inwestora. Autor raportu usprawiedliwiał brak wiedzy o zmianie planu miejscowego tym, że w teleinformatycznej bazie danych zmiana ta opublikowana została dopiero w czerwcu 2023 r. (k. 215 tom I akt administracyjnych). Jednak uchwała nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 22 marca 2012 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] została ogłoszona w Dz. Urzęd. Woj. [...] z 2012 r. poz. [...] w dniu 9 maja 2012 r. i obowiązuje od 9 czerwca 2012 r. Zgodnie z tym aktem prawa miejscowego z terenem inwestycji (działką nr [...]) graniczą bezpośrednio tereny 26 MNz – zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna (działki nr [...] - [...]) i teren o symbolu 27UH/UK/US – usługi ogólnowiejskie (działka nr [...]) – znajdujące się w 100 metrowej strefie oddziaływania inwestycji.
Przy czym zgodnie z § 20 ust. 11 pkt 2 lit. b i c uchwały zmieniającej teren 27UH/UK/US – to teren stanowiący funkcjonalną całość z kompleksem zabudowy mieszkaniowej grupowej na terenie 26 MNz. Teren traktować należy jako przestrzeń publiczną, w obrębie której znajdzie się wielofunkcyjny budynek usługowy (sklep, świetlica, przedszkole), urządzenia służące rekreacji codziennej oraz obiekty małej architektury, zieleń zorganizowana. Powyższe uzasadnia przyjęcie, że teren działki nr [...] podlega również ochronie akustycznej unormowanej w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r. poz. 112), gdyż jest przeznaczony pod budynek związany ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży. Okoliczność tę w ogóle pominięto i nie przeprowadzono analizy poziomu hałasu dla tego terenu, mimo że graniczy on bezpośrednio z terenem działki nr [...], na wysokości hali nr 2.
Niezależnie od powyższego Sąd stwierdził, że organy orzekające nie przeprowadziły właściwej analizy zgodności zamierzenia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 59a ust. 1 pkt 1 u.i.ś.o. przystąpienie do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach poprzedza analizą zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z ust. 3 pkt 1 tego artykułu w przypadku stwierdzenia niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - organ właściwy do wydania decyzji
o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia.
W związku z tym kwestia ta jest istotna dla rozstrzygnięcia.
W realiach niniejszej sprawy organy orzekające ograniczyły się tylko do stwierdzenia, że teren działki inwestora to tereny przemysłowe P. Natomiast rozważenia wymagała treść § 23 cytowanego planu miejscowego z 2003 r. (k. 82 tom I akt administracyjnych), zgodnie z którym "Przy zmianie dotychczasowego przeznaczenia i użytkowania istniejących obiektów na cele przemysłowe i usług uciążliwych obowiązują warunki nie pogorszenia i użytkowania terenów i obiektów sąsiednich". Również § 25 ust. 1 pkt 6 uchwały z 2003 r. stanowi, że na terenie oznaczonym P: "Nowe obiekty mogą być sytuowane w istniejących bazach lub ich rozbudowie terenowej pod warunkiem nie pogorszenia warunków użytkowania w stosunku do najbliższej zabudowy mieszkaniowej. Dotyczy to również zmiany użytkowania obiektów istniejących jak i modernizacji całej bazy"(k. 79 tom I akt administracyjnych). W kontekście tych przepisów znaczenie ma przeznaczenie sąsiednich terenów, na których dopuszczono zabudowę mieszkaniową i przedszkole. Są one chronione cytowanymi zapisami uchwały z 2003 r. Zastrzeżony w nich wymóg niepogorszenia warunków użytkowania należy odnosić do każdej znaczącej zmiany ilościowej oraz jakościowej na niekorzyść, a nie tylko przekroczenia wartości normatywnych. W niniejszej sprawie zmianę tę należy oceniać między poziomem posiadanych przez inwestora pozwoleń na przetwarzanie odpadów, a wnioskowanym do zmiany.
Powyższe przekonuje, że stan faktyczny i prawny sprawy nie został należycie rozważony, z naruszeniem powołanych przepisów oraz naruszeniem art. 7 i art. 80 k.p.a.
Odnosząc się do zarzutów skargi w pozostałym zakresie wyjaśnić trzeba, że niezasadnie skarżący domagał się przeprowadzenia oględzin działki inwestora
i przedłożenia protokołów z kontroli w celu wykazania nieprawidłowości
w dotychczasowym działaniu instalacji. Okoliczności te nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia, gdyż wniosek o ustalenie środowiskowych uwarunkowań ma na celu analizę projektowanych założeń i rozwiązań, a więc takich, które mogą zostać wdrożone dopiero po ich pozytywnej weryfikacji.
Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 7a k.p.a. Zgodnie z § 1 tego artykułu jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Skarżący nie wyjaśnił, który jego zdaniem przepis budził wątpliwości interpretacyjne, trudno więc odnieść się do podniesionych ogólnikowo w tym względzie twierdzeń.
Tak samo za bezpodstawny należy uznać zarzut naruszenia art. 8 i 11 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, skoro skarżący nie skonkretyzował jakie twierdzenia ma na myśli.
Nie wiadomo też do jakich konkretnie wniosków składanych przez strony
w trakcie konsultacji społecznych, zdaniem skarżącego, nie odniósł się organ wydający decyzję (dotyczy zarzutu naruszenia art. 37 u.i.ś.o.). Z uzasadnienia wydanych decyzji wynika, że wskazano jakie kwestie budziły zastrzeżenia w toku postępowania
i rozważono ich znaczenie dla rozstrzygnięcia.
Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. a i b u.i.ś.o. Unormowania te nakazują uwzględnienie, przy stwierdzeniu obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia:
a) skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, a także istotnych rozwiązań charakteryzujących przedsięwzięcie,
b) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem.
Wytyczne te w niniejszej sprawie zostały zrealizowane, w szczególności autor raportu ustalił, że brak jest na analizowanym terenie przedsięwzięć, których oddziaływanie mogłoby się kumulować z wnioskowanym zamierzeniem. Skarżący
w żaden sposób nie podważył tego ustalenia.
Analiza akt sprawy nie potwierdziła również naruszenia art. 33 u.i.ś.o. Organy podawały do publicznej wiadomości informacje wyszczególnione w tym unormowaniu. Potwierdzają to karty tomu I akt administracyjnych nr: 16, 35, 42, 55, 72, 76, 108, 115, 219, 278, 325, 343, 351, 366, 384, 409, 427, 462 i tomu II:22, 26, 35, 39, 67, 72, 79, 89, 93, 106 i 112, 151, 183.
Mając powyższe na uwadze, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I Instancji na podstawie art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.
O kosztach postępowania Sąd orzekł zgodnie z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.
w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1935).