II SA/Ol 4/23

II SA/Ol 4/23 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2023-02-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-01-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Bogusław Jażdżyk
Ewa Osipuk
Katarzyna Matczak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
III OSK 1026/23 - Wyrok NSA z 2024-10-15
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Uchylono orzeczenie I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1882
art. 135 ust. 1, art. 135e ust. 1, art. 135f ust. 10
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.
Dz.U. 2020 poz 695
art. 91
Ustawa z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 lutego 2023 r. sprawy ze skargi P. P. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie z dnia [...], nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej nagany uchyla zaskarżone orzeczenie oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie organu I instancji.
Uzasadnienie
Orzeczeniem Nr [...] z dnia 6 września 2022 r. Komendant Miejski Policji w Olsztynie (dalej: "organ pierwszej instancji") uznał [...] P.P (dalej: "skarżący"), obwinionego o to, że w nocy z 4 na 5 kwietnia 2022 r. w godz. 4:30-5:50, pełniąc służbę w [...] w patrolu zmotoryzowanym wspólnie z [...], nieprawidłowo realizował obowiązek patrolowania rejonu służbowego i wbrew przepisowi nie opuszczał pojazdu, aby pieszo patrolować miejsca zagrożone oraz dokonywać sprawdzeń tych miejsc i obiektów w rejonach zagrożonych, a także nie był widoczny w rejonie pełnienia służby, czym naruszył dyscyplinę służbową, tj. o przewinienie dyscyplinarne z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz.U. z 2021 r. poz. 1882, ze zm.) w zw. z § 30 ust. 1 i § 32 zarządzenia
nr 768 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007 r. w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym, a także zaniechał czynności służbowej przez to, że będąc wyznaczonym dowódcą patrolu, nie zwrócił się do dyżurnego jednostki Policji lub innej uprawnionej osoby o wyrażenie zgody na przerwę w służbie i nie poinformował o jej rozpoczęciu i zakończeniu, czym naruszył dyscyplinę służbową, tj. o przewinienie dyscyplinarne z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 34 ust. 1 ww. zarządzenia, winnym zarzucanych mu czynów i na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji wymierzył mu karę dyscyplinarną nagany.
W złożonym odwołaniu skarżący nie zgodził się z postawionymi mu zarzutami
i przedstawił własny opis przebiegu służby w ww. dniach. Ponadto negatywnie ocenił działania przełożonych, zarzucając im brak obiektywizmu i działanie niezgodne z prawem, a także brak wsparcia w trudnej sytuacji rodzinnej.
Komendant Wojewódzki Policji w Olsztynie (dalej "Komendant WP") orzeczeniem nr [...] z 4 listopada 2022 r. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczeniem.
Uzasadniając orzeczenie wskazał, że organ pierwszej instancji podał w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, że skarżący od 15 listopada 2007 r. pełni służbę w Zespole Prewencji KP w [...], a do jego zadań na zajmowanym stanowisku służbowym należało między innymi efektywne pełnienie służby w granicach wyznaczonego na odprawie rejonu, podejmowanie działań z własnej inicjatywy, a także realizowanie działań zleconych przez dyżurnego KP. W nocy z 4 na 5 kwietnia 2022 r. skarżący, wspólnie z drugim funkcjonariuszem, w godz. 19:00 - 07:00 pełnił służbę patrolową w patrolu zmotoryzowanym, oznakowanym radiowozem na terenie działania KP w [...]. Podczas odprawy skarżący został wyznaczony na dowódcę patrolu. Funkcjonariusze otrzymali do realizacji patrolowanie rejonu służbowego miasta i gminy [...]. Przerwę w służbie ww. wyznaczono w godz. 02:00 - 02:45, po uprzednim uzgodnieniu z dyżurnym. Policjanci rozpoczęli służbę o godz. 19:33. Zastępca Komendanta Komisariatu w Dobrym Mieście i Kierownik Ogniwa Prewencji KP w Dobrym Mieście, udali się 5 kwietnia 2022 r. o godz. 4:00 w rejon służbowy wyznaczony ww. funkcjonariuszom w celu przeprowadzenia kontroli prawidłowości pełnienia przez nich służby. Stwierdzili, że patrol o godz. 4:15 po zakończonej interwencji w [...], udał się do [...], gdzie zatrzymał się w rejonie ogródków działkowych. Policjanci nie zgłosili dyżurnemu przebywania w tym rejonie. Nadzorujący służbę w czasie podjętej kontroli zaobserwowali, że ww. patrol o godz. 4:28 wjechał na teren ogródków działkowych i od tego czasu nie przemieszczał się i nie prowadził korespondencji drogą radiową. Radiowóz był zaparkowany w mało widocznym miejscu, a policjanci pozostawali w jego wnętrzu. O godz. 5:36 kontrolujący funkcjonariusze podeszli do radiowozu, w którym zastali policjantów śpiących na rozłożonych siedzeniach, co sfotografowali w celach dowodowych. O godz. 5:50 kontrolujący obudzili śpiących funkcjonariuszy, poprosili o notatniki służbowe i sprawdzili ich zapisy. Ustalili, że ostatnie udokumentowane czynności w notatnikach służbowych funkcjonariuszy dotyczyły interwencji we [...], a ponadto zapisano "Przerwa w służbie" bez wskazania godziny. Na podstawie analizy rejestratora rozmów między dyżurnym a patrolem ustalono, że patrol zgłosił dyżurnemu o godz. 4:15 zakończenie interwencji w ww. miejscowości i nie prowadził innej korespondencji. Ujawnione nieprawidłowości oceniono jako naruszające dyscyplinę służbową.
Komendant WP zaznaczył, że skarżący był trzykrotnie wezwany przez organ pierwszej instancji w charakterze obwinionego, z terminem stawiennictwa na: 29 czerwca 2022 r., 13 lipca 2022 r. i 10 sierpnia 2022 r. Skarżący odebrał wszystkie wezwania, lecz nie stawił się do siedziby jednostki i nie ustosunkował się do zarzuconych mu przewinień dyscyplinarnych. Pisemnie wytłumaczył swoją nieobecność 13 lipca 2022 r. i 10 sierpnia 2022 r. złym stanem zdrowia i przebywaniem na zwolnieniu lekarskim.
W ocenie Komendanta WP, stan faktyczny sprawy, w szczególności okoliczności popełnienia przez skarżącego przewinień dyscyplinarnych, nie budzą wątpliwości, a wymierzenie kary dyscyplinarnej nagany nie jest przejawem dowolności co do zastosowanej sankcji. Stwierdził, że zdarzenie miało miejsce w trakcie pełnionej służby. Skarżący, jako dowódca patrolu, wbrew obowiązkowi nie zwrócił się do dyżurnego lub innej uprawnionej osoby o wyrażenie zgody na przerwę, a ponadto w trakcie tej służby spał. Komendant WP stwierdził, że decydując się na wstąpienie do służby w Policji, skarżący poddał się szczególnej dyscyplinie służbowej i powinien realizować potrzeby służby, w tym wywiązywać się z nałożonych na niego obowiązków. Zatem był zobligowany do wykonania zadań zleconych i wynikających z przepisów prawa. Podkreślił, że każdą przerwę w służbie policjant powinien uprzednio zgłosić do dyżurnego, aby uzyskać na nią zgodę, oraz poinformować o jej rozpoczęciu i zakończeniu. Zauważył też, że przerwa w służbie nie jest przeznaczona na sen. Stwierdził, że zebrany materiał dowodowy potwierdził przedstawiony przez organ pierwszej instancji przebieg zdarzeń i brak jest podstaw do podważenia dokonanych ustaleń. Skarżący, swoim zachowaniem, bez wątpienia wyczerpał znamiona zarzuconych mu przewinień dyscyplinarnych.
Komendant WP przytoczył treść art. 132 ust. 1 i 2 oraz art. 132a ustawy o Policji i stwierdził, że przesłanką warunkującą poniesienie odpowiedzialności dyscyplinarnej jest przypisanie funkcjonariuszowi winy, a realizacji przewinienia umyślnego zawsze towarzyszy zamiar bezpośredni, polegający na chęci popełnienia przewinienia lub zamiar ewentualny, występujący, gdy policjant przewidując możliwość popełnienia godzi się na jego popełnienie. Komendant WP stwierdził, że w sprawie wystąpiła wina umyślna w zamiarze bezpośrednim, gdyż trudno przyjąć za wiarygodne, aby policjanci nieumyślnie zaparkowali radiowóz na terenie ogródków działkowych, w miejscu niewidocznym, a następnie rozłożyli przednie fotele i zasnęli.
Podzielił również ocenę organu pierwszej instancji, że kara dyscyplinarna nagany jest karą współmierną do popełnionych przewinień dyscyplinarnych i stopnia ich zawinienia. Stwierdził, że zgodnie z art. 134a ustawy o Policji kara nagany oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania. Wyjaśnił, że ma ona charakter moralnego potępienia przewinienia policjanta i ma spowodować przestrzeganie dyscypliny służbowej przez obwinionego oraz być przykładem konsekwencji niewłaściwego postępowania funkcjonariusza Policji. W ocenie organu odwoławczego, rozstrzygnięcie takie jest uzasadnione także tym, że skarżący w chwili popełnienia przewinień dyscyplinarnych był dowódcą patrolu, a zatem zobowiązany był działać z należytą ostrożnością i starannością, dając młodszemu stażem policjantowi przykład rozważnego i profesjonalnego wykonywania czynności służbowych. Komendant WP uznał wymierzoną karę dyscyplinarną nagany za w pełni uzasadnioną z uwagi na rodzaj popełnionych przewinień dyscyplinarnych (naruszenie dyscyplinarny służbowej polegające na nieprawidłowym realizowaniu obowiązków służbowych), okoliczności jego popełnienia (w trakcie służby), skutki, w tym następstwa dla służby (bezczynność), rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków (nieprzestrzeganie przepisów dotyczących pełnienia służby patrolowej i koordynacji działań o charakterze prewencyjnym), pobudki działania (umyślność), brak krytycznej oceny swojego postępowania (niewyrażenie żalu) oraz dotychczasowy nienaganny przebieg jego służby, (w tym nagradzanie).
Komendant WP wyjaśnił ponadto, że z art. 135f ust. 10 ustawy o Policji wynika, że absencja z powodu choroby może być usprawiedliwiona jedynie przez okres 14 dni w trakcie trwania całego postępowania. Jeżeli zaś w dalszym ciągu obwiniony z powyższych powodów nie może się stawić na wezwanie, a chciał uczestniczyć w czynnościach, może skutecznie usprawiedliwić niestawiennictwo zaświadczeniem wystawionym przez lekarza sądowego, o czym skarżący został pouczony. Taki dokument jest dla organu dyscyplinarnego wiążący i stanowi usprawiedliwioną przyczynę niestawiennictwa, co wiąże się także z koniecznością ustalenia innego terminu na wykonanie czynności. Skarżący nie przedstawił takiego zaświadczenia.
W skardze wywiedzionej do tut. Sądu na decyzję Komendanta WP skarżący zarzucił naruszenie:
- art. 7, art. 77 §1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2022 r. poz. 2000) przez niezebranie i nierozważenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, co skutkowało błędnym uznaniem, że do przedmiotowego uchybienia dyscyplinarnego doszło,
- art. 91 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 376, z późn. zm.), dalej: "ustawa z 16 kwietnia 2020 r.", przewidujący brak obowiązku usprawiedliwienia niestawiennictwa przed sądem z powodu choroby zaświadczeniem lekarza sądowego.
Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego orzeczenia Komendanta WP, jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa, z uwagi na utrzymanie w mocy orzeczenia Komendanta MP, obarczonego wadą nieważności, ewentualnie, na wypadek nieuznania przez Sąd, że powyższe naruszenie prawa miało charakter rażący, uchylenie zaskarżonego orzeczenia Komendanta WP w całości i umorzenie postępowania administracyjnego w pierwszej instancji. Skarżący wniósł też o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
Skarżący wyjaśnił w uzasadnieniu skargi, że postępowanie dyscyplinarne toczyło się, gdy przebywał na zwolnieniu lekarskim. Nie był w stanie uczestniczyć w tym postępowaniu z uwagi na dolegliwości [...] i przyjmowanie silnych leków uspokajających. Stwierdził, że zgodnie z art. 135 ust 3a ustawy o Policji, jeżeli policjant z powodu nieobecności w służbie nie ma możliwości złożenia wyjaśnień, bieg terminu, o którym mowa w ust. 3, nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu do dnia stawienia się policjanta do służby. Zarzucił, że Komendant WP, powołując się na art. 135f ust. 10 ustawy o Policji, stwierdził, że tylko zaświadczenie od lekarza sądowego jest wiążące dla organu dyscyplinarnego, lecz pominął, że art. 91 ustawy z 16 kwietnia 2020 r. zawiesza konieczność przedstawienia zaświadczenia lekarza sądowego jako usprawiedliwienia niestawiennictwa przed sądem z powodu choroby.
Skarżący zarzucił ponadto, że organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym orzeczeniu i argumentację tam przedstawioną.
Ustosunkowując się do zarzutów skargi stwierdził, że przepisy ustawy o Policji nie odsyłają do kodeksu postępowania administracyjnego, a jedynie w pewnym zakresie do kodeksu postępowania karnego na podstawie art. 135p ustawy o Policji. Wywiódł, że
art. 91 ustawy z 16 kwietnia 2020 r. dotyczy wyłącznie rozpraw sądowych, a nie innych czynności procesowych, co wynika z art. 117§ 2 Kodeksu postępowania karnego.
Komendant WP wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości wykładni i zastosowania norm prawa materialnego.
Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259), dalej jako: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.
W wyniku takiej kontroli sądowej decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził naruszenie prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Na wstępie wyjaśnić pozostaje, że skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna
z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Skarżący i organ odwoławczy zawnioskowali
o rozpoznanie wniesionej skargi na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.
Za trafny Sąd uznał zarzut skargi naruszenia art. 91 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (tekst jednolity Dz.U. z 2022 r. poz. 376, z późn. zm.), dalej: "ustawa z 16 kwietnia 2020 r.".
Z akt sprawy wynika, że skarżący w toku postępowania dyscyplinarnego, wszczętego postanowieniem z 13 czerwca 2022 r., był wezwany do stawiennictwa w charakterze obwinionego w tym postępowaniu wezwaniami z: 13 czerwca 2022 r. (termin stawiennictwa wyznaczono na 29 czerwca 2022 r.), 29 czerwca 2022 r. (termin stawiennictwa wyznaczono na 13 lipca 2022 r.) i 20 lipca 2022 r. (termin stawiennictwa wyznaczono na 10 sierpnia 2022 r.). Jak wynika ze zgłoszeń informacji o wystawieniu zwolnienia lekarskiego (e-ZLA), skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim w okresach: od 1 czerwca 2022 r. do 10 czerwca 2022 r., od 11 czerwca 2022 r. do 10 lipca 2022 r. i od 11 lipca 2022 r. do 9 sierpnia 2022 r. Postanowieniem z 31 sierpnia 2022 r. zakończono czynności dowodowe w postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym przeciwko skarżącemu.
Oceniając skuteczność usprawiedliwienia niestawiennictwa skarżącego na wezwanie, organy obu instancji powołały się na art. 135f ust. 10 ustawy o Policji, który przewiduje, że choroba obwinionego, świadka i innego uczestnika postępowania dyscyplinarnego stwierdzona zwolnieniem lekarskim usprawiedliwia nieobecność tych osób podczas czynności objętych danym postępowaniem przez okresy nie dłuższe niż łącznie 14 dni w ciągu całego postępowania dyscyplinarnego. Usprawiedliwienie nieobecności z powodu choroby za każdy następny jej okres wymaga przedstawienia zaświadczenia wystawionego przez lekarza uprawnionego do wystawiania zaświadczeń potwierdzających niemożność stawienia się na wezwanie lub zawiadomienie organu prowadzącego postępowanie karne.
W czasie prowadzenia postępowania dyscyplinarnego trwał stan zagrożenia epidemicznego w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2, ogłoszony na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 12 maja 2022 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (Dz.U. poz. 1028), od dnia 16 maja 2022 r. do odwołania. Zgodnie zaś z art. 91 ustawy z 16 kwietnia 2020 r. w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 usprawiedliwienie niestawiennictwa przed sądem z powodu choroby nie wymaga przedstawienia zaświadczenia lekarza sądowego, o którym mowa w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 15 czerwca 2007 r. o lekarzu sądowym (Dz. U. poz. 849, z 2008 r. poz. 293 oraz z 2011 r. poz. 622). Przepis ten wszedł w życie 18 kwietnia 2020 r. (zob. art. 118 ustawy z 16 kwietnia 2020 r.), a więc obowiązywał w toku kontrolowanego postępowania dyscyplinarnego. Natomiast stosownie do art. 135p ust. 1 ustawy o Policji w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego dotyczące porządku czynności procesowych, z wyjątkiem art. 117 i art. 117a, wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych oraz konfrontacji, okazania, oględzin i eksperymentu procesowego. W postępowaniu dyscyplinarnym do świadków nie stosuje się przepisu art. 184 Kodeksu postępowania karnego.
Wobec powyższego, skoro w postępowaniu karnym ma zastosowanie art. 91 ustawy z 16 kwietnia 2020 r., to z mocy art. 135p ust. 1 zd. 1 ustawy o Policji regulacja ta ma również odpowiednie zastosowanie w postępowaniu dyscyplinarnym. Wbrew zatem stanowisku organów obu instancji, wskazany w art. 135f ust. 10 ustawy o Policji obowiązek usprawiedliwienia nieobecności dłuższej niż 14 dni zaświadczeniem lekarza sądowego, nie miał zastosowania w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy, stosownie do art. 91 ustawy z 16 kwietnia 2020 r. w zw. z art. 135p ust. 1 zd. 1 ustawy o Policji.
Nie można podzielić stanowiska organu odwoławczego, wyrażonego w odpowiedzi na skargę, że omawiane ograniczenie obowiązku przedłożenia zaświadczenia wystawionego przez lekarza sądowego odnosi się wyłącznie do rozpraw sądowych i nie dotyczy innych czynności procesowych, z uwagi na treść art. 117 § 2a k.p.k. i art. 135f ust. 10 ustawy o Policji. Zgodnie z art. 117 § 2a k.p.k. usprawiedliwienie niestawiennictwa z powodu choroby oskarżonych, świadków, obrońców, pełnomocników i innych uczestników postępowania, których obecność była obowiązkowa lub którzy wnosili o dopuszczenie do czynności, będąc uprawnionymi do wzięcia w niej udziału, wymaga przedstawienia zaświadczenia potwierdzającego niemożność stawienia się na wezwanie lub zawiadomienie organu prowadzącego postępowanie, wystawionego przez lekarza sądowego. Jak stwierdził Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z 18 maja 2021 r., sygn. III KK 121/21 (dostępny w LEX nr 3219886) "wymóg określony w art. 117 § 2a k.p.k. doznaje istotnych ograniczeń w związku ze stanem epidemii. W myśl art. 91 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (t.j.Dz. U. z 2021 r. poz. 737), w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 usprawiedliwienie niestawiennictwa przed sądem z powodu choroby nie wymaga przedstawienia zaświadczenia lekarza sądowego, o którym mowa w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 15 czerwca 2007 r. o lekarzu sądowym (Dz. U. poz. 849, z 2008 r. poz. 293 oraz z 2011 r. poz. 622)". Stanowisko to nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych i doktrynie (zob. wyrok WSA w Szczecinie z 10.11.2021 r., sygn. akt II SA/Sz 907/21, dostępny pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl oraz M. Kurowski [w:] Kodeks postępowania karnego. Tom I. Komentarz aktualizowany, red. D. Świecki, LEX/el. 2023, art. 117).
Zwolnienia lekarskie, którymi legitymował się skarżący, stanowiły podstawę do usprawiedliwienia jego nieobecności na wezwania z 13 lipca 2022 r. i 10 sierpnia 2022 r., czego jednak orzekające w sprawie organy nie uwzględniły. Błędne zastosowanie przez organy obu instancji art. 135f ust. 10 ustawy o Policji skutkowało zaś zaniechaniem przeprowadzenia dowodu z przesłuchania skarżącego, który to dowód mógł mieć wpływ na wyjaśnienie stanu faktycznego i ocenę zawinienia skarżącego w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym. Z art. 135e ust. 1 ustawy o Policji wynika bowiem, że dowodem w postępowaniu dyscyplinarnym jest w szczególności przesłuchanie obwinionego. W konsekwencji, materiał dowodowy w niniejszej sprawie nie został zebrany w sposób prawidłowy i wyczerpujący.
Niezasadny jest natomiast zarzut skargi dotyczący naruszenia w toku postępowania dyscyplinarnego przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Sprawa odpowiedzialności dyscyplinarnej funkcjonariusza Policji nie jest bowiem sprawą administracyjną rozstrzyganą w formie decyzji administracyjnej, co oznacza, że do postępowania dyscyplinarnego policjantów nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyrok WSA w Warszawie z 13.02.2020 r., sygn. akt II SA/Wa 1877/19). Należy zauważyć, że ustawa o Policji w sposób kompleksowy reguluje kwestie odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów. W rozdziale 10 zatytułowanym "Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów" zawarte są zarówno przepisy materialnoprawne, regulujące odpowiedzialność policjantów, jak i przepisy dotyczące postępowania dyscyplinarnego. Są to unormowania pełne w zakresie wszczęcia, przebiegu i formy zakończenia tego postępowania. Ustawa o Policji w odniesieniu do omawianego postępowania nie odsyła w zakresie w niej nieuregulowanym do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz do odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu postępowania karnego, dotyczących porządku czynności procesowych, z wyjątkiem
art. 117 i art. 117a, wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych oraz konfrontacji, okazania, oględzin i eksperymentu procesowego (zob. art. 135p ust. 1 zd. 1 ustawy o Policji).
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ weźmie pod uwagę powyższe rozważania i zalecenia Sądu i przeprowadzi postępowanie z uwzględnieniem art. 91 ustawy z 16 kwietnia 2020 r. w zw. z art. 135p ust. 1 zd. 1 ustawy o Policji, a następnie wyda rozstrzygnięcie merytoryczne w sprawie.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżone orzeczenie oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji.