II SA/OL 393/25

II SA/Ol 393/25 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2025-09-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-06-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Ewa Osipuk /przewodniczący sprawozdawca/
Grzegorz Klimek
Piotr Chybicki
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3, art. 162 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2022 poz 2556
art. 115a
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - t.j.
Dz.U. 2025 poz 1071
art. 73 par. 2, art. 75(1)
Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Piotr Chybicki Asesor WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 września 2025 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2/ zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu na rzecz skarżącej J. S. kwotę 680 zł (sześćset osiemdziesiąt złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Decyzją z [...] kwietnia 2023 r., Starosta N. (dalej jako: "Starosta", "organ pierwszej instancji"), działając z urzędu na podstawie art. 115a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2022 r. poz. 2556, z późn. zm., dalej jako: "p.o.ś."), określił dopuszczalny poziom hałasu powstającego w związku z eksploatacją przez zakład: T. L. [...], myjni samochodowej bezdotykowej trzystanowiskowej z kontenerem oraz infrastrukturą techniczną, na działkach nr [...] obręb [...]., poza zakładem, na przyległych terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, na następujące wartości:
- równoważny poziom dźwięku A dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godziny 6.00 do godziny 22.00) LAeq D – 50db
- równoważny poziom dźwięku A dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godziny 22.00 do godziny 6.00) LAeq D – 40db.
Jednocześnie Starosta zobowiązał Zakład do: eksploatacji instalacji w sposób niedopuszczający do przekroczenia wielkości emisji wskazanej w pkt I; ograniczenia czasu eksploatacji instalacji do pory dnia oraz prowadzenia pomiarów wielkości emisji z częstotliwością i na zasadach zgodnych z obowiązującymi przepisami.
Wskazał, że decyzja może ulec zmianie na wniosek strony lub z urzędu
w przypadku uchwalenia albo utraty mocy obowiązującej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącego terenów objętych oddziaływaniem hałasu z zakładu, zmiany faktycznego zagospodarowania i wykorzystania nieruchomości, na które oddziałuje hałas z zakładu, nieobjętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub w przypadku zmiany obowiązujących dopuszczalnych poziomów hałasu.
Decyzją z [...] grudnia 2023 r., w postępowaniu zainicjowanym przez T. L., Starosta odmówił zmiany przedmiotowej decyzji, wyjaśniając, że teren, na którym występują uciążliwości został oznaczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem [...], którego podstawowym przeznaczeniem jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca, a dopuszczalne są usługi nieuciążliwe, niezakłócające funkcji mieszkaniowej obszaru. Tym samym, zgodnie z art. 114 ust. 2 p.o.ś., dopuszczalne poziomy hałasu został ustalone dla przeważającego rodzaju terenu, tj. terenu mieszkalnego.
Na skutek wniesionego odwołania, decyzją z [...] stycznia 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Elblągu (dalej jako: "Kolegium", "organ odwoławczy"), uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, wskazując, na nieprawidłowe powoływanie się na przepis art. 114 ust. 2 p.o.ś., który ma zastosowanie w przypadkach braku planu miejscowego, w sytuacji, gdy z obowiązującego planu miejscowego wynika, że mamy do czynienia z terenem pod zabudowę mieszkaniowo-usługową, jako jedynym rodzajem terenu.
W toku postępowania, wnioskiem z 26 lutego 2024 r., T. L. zwrócił się do Starosty o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] kwietnia 2023 r., określającej dopuszczalny poziom hałasu.
Decyzją z [...] marca 2024 r. Starosta – po ponownym rozpatrzeniu sprawy – zmienił własną decyzję z [...] kwietnia 2023 r. w ten sposób, że określił dopuszczalny poziom hałasu na następujące wartości:
- równoważny poziom dźwięku A dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godziny 6.00 do godziny 22.00) LAeq D – 55db
- równoważny poziom dźwięku A dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godziny 22.00 do godziny 6.00) LAeq D – 45db.
Od decyzji tej odwołała się Joanna Szulc (dalej jako: "skarżąca"), jednak postanowieniem z [...] kwietnia 2024 r. organ odwoławczy postanowił odroczyć rozpoznanie sprawy do czasu ostatecznego (prawomocnego) rozpatrzenia wniosku
o stwierdzenie nieważności decyzji.
Decyzją z [...] czerwca 2024 r., Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Starosty N. z [...] kwietnia 2023 r. w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu powstającego w związku z eksploatacją myjni samochodowej bezdotykowej trzystanowiskowej z kontenerem oraz infrastrukturą, poza zakładem, na przyległych terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że przedmiotowa decyzja nie narusza rażąco prawa, jak również nie zachodzą inne pozytywne przesłanki stwierdzenia nieważności, określone w art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, z późn. zm., dalej jako: "k.p.a.").
Następnie, decyzją z [...] sierpnia 2024 r., po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, Kolegium uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując, że decyzja zmieniająca została wydana w oparciu o przepis art. 154 k.p.a. w zw. z art. 115a ust. 7 pkt 1 p.o.ś. Powołany przepis p.o.ś. wprost stanowi, w jakich przypadkach decyzja określająca dopuszczalny poziom hałasu może ulec zmianie, a organ pierwszej instancji nie poczynił żadnych odniesień do przepisów, stanowiących podstawę prawną decyzji zmieniającej.
Postanowieniem z [...] września 2024 r., Starosta N. zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie zmiany decyzji z [...] kwietnia 2023 r., wskazując, że aktualnie toczy się postępowanie dotyczące stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, której dotyczy wniosek, a rozstrzygnięcie tej kwestii stanowi zagadnienie wstępne.
Decyzją z [...] września 2024 r., Starosta – na podstawie art. 115a p.o.ś. oraz art. 104 i 162 k.p.a. – określił dopuszczalny poziom hałasu powstającego w związku z eksploatacją przez zakład: T. L. [...], myjni samochodowej bezdotykowej trzystanowiskowej z kontenerem oraz infrastrukturą techniczną, na działkach nr [...] obręb [...], poza zakładem, na przyległych terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, na wartości następujące:
- równoważny poziom dźwięku A dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godziny 6.00 do godziny 22.00) LAeq D – 55db
- równoważny poziom dźwięku A dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godziny 22.00 do godziny 6.00) LAeq D – 45db (pkt I decyzji).
W pkt. II decyzji zobowiązał zakład do: eksploatacji instalacji w sposób niedopuszczający do przekroczenia wielkości emisji wskazanej w pkt I; ograniczenia czasu eksploatacji instalacji do pory dnia oraz prowadzenia pomiarów wielkości emisji z częstotliwością i na zasadach zgodnych z obowiązującymi przepisami.
W pkt. III decyzji podał, że decyzja niniejsza może ulec zmianie na wniosek strony lub z urzędu w przypadku: 1) uchwalenia albo utraty mocy obowiązującej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącego terenów objętych oddziaływaniem hałasu z zakładu; 2) zmiany faktycznego zagospodarowania i wykorzystania nieruchomości, na które oddziałuje hałas
z zakładu, nieobjętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;
3) zmiany obowiązujących dopuszczalnych poziomów hałasu.
Nadto Starosta stwierdził wygaśnięcie własnej decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu z [...] kwietnia 2023 r., jako bezprzedmiotowej.
Na skutek odwołania skarżącej, decyzją z [...] listopada 2024 r., Kolegium uchyliło w całości ww. decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z [...] marca 2025 r., Starosta na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 i § 3 k.p.a. stwierdził wygaśnięcie decyzji
o dopuszczalnym poziomie hałasu z [...] kwietnia 2023 r.
W uzasadnieniu organ opisał stan faktyczny i prawny sprawy. Wskazał, że T. L. 3 lutego 2025 r. poinformował, że nie jest już właścicielem przedmiotowej myjni samochodowej, a jako dowód przedłożył wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (dalej jako: "CEIDG") oraz kopię protokołu przekazania zorganizowanej części przedsiębiorstwa – myjni samochodowej, co potwierdza taki stan faktyczny. Starosta podkreślił, że decyzja o dopuszczalnych poziomach hałasu skierowana jest do konkretnego podmiotu i nie można jej przenieść. Jeżeli przedsiębiorstwo zostało przejęte przez inny podmiot, to taka decyzja nie dotyczy nowego podmiotu i wygasa. Wyjaśnił, że tym samym postępowanie w części dotyczącej ponownego orzeczenia w sprawie dopuszczalnego hałasu stało się bezprzedmiotowe, należało jednak orzec w części dotyczącej stwierdzenia wygaśnięcia decyzji pierwotnej, chociaż teraz wynika to z innych przesłanek, niż w momencie wszczęcia postępowania.
Ostatecznie organ pierwszej instancji skonstatował, że bezspornie wygaśnięcie decyzji leży w słusznym interesie strony, ponieważ decyzja
o dopuszczalnym poziomie hałasu nie daje zakładowi żadnych praw, lecz jedynie nakłada na niego określone obowiązki. T. L. nie może ponosić odpowiedzialności za działalność zakładu, którego nie jest właścicielem, ani prowadzącym, a jak już wskazano – odpowiedzialność ta nie przenosi się na następcę prawnego.
Odwołanie od ww. decyzji wniosła skarżąca, zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 8 § 1 i art. 9 k.p.a., przejawiające się wydaniem decyzji, którą to decyzją stwierdzono wygaśnięcie decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu w związku
z eksploatacją myjni samochodowej bezdotykowej, podczas gdy nie zmienił się przedmiot postępowania, albowiem zakład generujący hałas nadal funkcjonuje, pracując w tej samej technologii;
2. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., poprzez uznanie, że zebrane w sprawie dowody wskazują, że w sprawie mamy do czynienia z bezprzedmiotowością postępowania, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika nawet, jakim tytułem prawnym legitymuje się podmiot, który rzekomo przejął instalację emitująca hałas, co wskazuje na brak wyczerpującego wyjaśnienia sprawy pozwalającego na podjęcie decyzji, o której mowa w art. 162 k.p.a.;
3. art. 162 § 1 k.p.a., poprzez stwierdzenie przez organ wygaśnięcia decyzji
z [...] kwietnia 2023 r., mimo braku zaistnienia ku temu przesłanek określonych w ww. przepisie.
Decyzją z [...] kwietnia 2025 r., Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, że w toku postępowania w przedmiocie wygaśnięcia decyzji organ nie poddaje merytorycznej weryfikacji wydanej wcześniej decyzji, lecz ogranicza się do oceny czy w sprawie wystąpiły przesłanki z art. 162 k.p.a. Kolegium obszernie wyjaśniło możliwe przyczyny bezprzedmiotowości decyzji i podało, że w sprawie została spełniona przesłanka bezprzedmiotowości decyzji oraz istnienie interesu społecznego lub interesu strony, który uzasadniał podjęcie takiego rozstrzygnięcia. Wskazało, że z art. 115a p.o.ś. wynika, że dopuszczalne poziomy hałasu ustala się "dla danego zakładu", a więc wyłącznie podmiotu emitującego hałas. W dacie wydania decyzji z [...] kwietnia
2023 r. to Y. L. był podmiotem zobowiązanym do nieemitowania hałasu powyżej określonych w decyzji poziomów hałasu. Jednak 1 października 2024 r. T. L. przekazał nieodpłatnie myjnię (zakład emitujący hałas) podmiotowi o nazwie Myjnia Samochodowa K. L., co wynika z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy – wydruku z CEIDG oraz protokołu przekazania myjni samochodowej z 1 października 2024 r. Wobec tego stwierdzić należy, że podmiotem aktualnie emitującym hałas jest nowy właściciel myjni – K. L. Nie ma przy tym możliwości uznania K. L. jako następcy prawnego T. L., ani przeniesienia na ten podmiot obowiązku przestrzegania warunków określonych w decyzji z [...] kwietnia 2023 r., co wynika z art. 115a ust. 7 p.o.ś. Należało więc stwierdzić, że ww. decyzja stała się bezprzedmiotowa.
W dalszej części uzasadnienia Kolegium podało, że za wygaszeniem ww. decyzji przemawiają oba interesy – i interes strony i interes społeczny. O ile interes strony nie wymaga szczegółowych wyjaśnień, ponieważ odnosi się on do adresata decyzji, nakładającej nań restrykcje w zakresie emisji hałasu, to interes społeczny należy rozumieć w niniejszej sprawie jako interes właścicieli terenów podlegających ochronie akustycznej. W interesie społecznym leży to, że skoro przepisy p.o.ś. zapewniają obywatelom ochronę przed nadmierną emisją hałasu – poprzez wydanie decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu, to organ z urzędu ma obowiązek wydać decyzję w trybie art. 115a ust. 1 i ust. 3 p.o.ś. Decyzja ta musi być wykonalna, a więc skierowana do podmiotu emitującego hałas. Pozostawienie w obrocie prawnym decyzji z [...] kwietnia 2023 r. powodowałoby sytuację, że nie można byłoby egzekwować dopuszczalnych poziomów hałasu od T. L., co dla właścicieli nieruchomości położonych na terenie podlegającym ochronie akustycznej stanowiłoby jedynie pozorną i bezskuteczną ochronę przed nadmiernym hałasem.
Ostatecznie odnosząc się do zarzutów odwołania, organ odwoławczy wyjaśnił, że nie jest przedmiotem badania przez organ tryb nieodpłatnego przekazania myjni pomiędzy osobami fizycznymi. Nieodpłatne przekazanie urządzeń myjni nie wymaga przekazania w formie aktu notarialnego, a przekazanie w formie protokołu
z podpisami notarialnie potwierdzonymi konieczne jest na gruncie prawa cywilnego – do celów dowodowych. Nie ma również znaczenia, kto w rzeczywistości zarządza myjnią, ponieważ podmiotem stosunku administracyjnoprawnego może być tylko podmiot emitujący hałas.
Pismem z 26 maja 2025 r. skarżąca – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – wniosła skargę na ww. decyzję Kolegium, zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 8 § 1 i art. 9 k.p.a., przejawiające się wydaniem decyzji, którą to decyzją stwierdzono wygaśnięcie decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu w związku
z eksploatacją myjni samochodowej bezdotykowej, podczas gdy nie zmienił się przedmiot postępowania, albowiem zakład generujący hałas nadal funkcjonuje, pracując w tej samej technologii i zakład ten nie został ważnie przekazany innemu podmiotowi z uwagi na brak zachowania formy przewidzianej dla tego rodzaju czynności w przepisach prawa cywilnego;
2. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego, zgodnie
z zasadą dochodzenia prawdy obiektywnej, poprzez zastąpienie przez organ swobodnej oceny dowodów oceną dowolną, w szczególności poprzez uznanie, iż
w sprawie mamy do czynienia z bezprzedmiotowością postępowania, podczas gdy ze zgromadzonych dowodów wynika, że zakład generujący hałas nadal funkcjonuje, pracując w tej samej technologii i zakład ten nie został ważnie przekazany innemu podmiotowi z uwagi na brak zachowania formy przewidzianej dla tego rodzaju czynności w przepisach prawa cywilnego, co wskazuje na brak wyczerpującego wyjaśnienia sprawy pozwalającego na podjęcie decyzji, o której mowa w art. 162 k.p.a.
3. art. 162 § 1 k.p.a., poprzez uznanie przez Kolegium, że prawidłowe jest stanowisko organu pierwszej instancji, zgodnie z którym zasadne było stwierdzenie wygaśnięcia decyzji z [...] kwietnia 2023 r., mimo braku zaistnienia ku temu przesłanek określonych w ww. przepisie i braku ważnego przekazania zakładu generującego hałas innemu podmiotowi, z uwagi na brak zachowania formy przewidzianej dla tego rodzaju czynności w przepisach prawa cywilnego;
4. art. 6 k.p.a. w zw. z art. 751 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r. poz. 1071, dalej jako: "k.c."), poprzez uznanie przez Kolegium, że tryb nieodpłatnego przekazania myjni pomiędzy osobami fizycznymi nie jest przedmiotem badania przez organy administracji, podczas gdy:
- kwestia czy myjnia (będąca przedsiębiorstwem lub jego zorganizowaną częścią) została skutecznie/ważnie przekazana innemu podmiotowi jest kluczowa dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, bowiem w przypadku nieważnego jej przekazania nie można uznać, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe;
- zbycie lub wydzierżawienie przedsiębiorstwa, jak również ustanowienie na nim użytkowania wymaga zachowania formy pisemnej z podpisami notarialnie poświadczonymi dla oświadczeń woli obu stron, zastrzeżonej pod rygorem nieważności (ad solemnitatem), a nie jak twierdzi organ dla celów dowodowych.
W obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca opisała przebieg postępowania
i podniosła, że wygaszenie decyzji z [...] kwietnia 2023 r. negatywnie wpłynie na interes mieszkańców sąsiednich nieruchomości, zakłócając możliwość swobodnego korzystania z nieruchomości oraz naruszając prawo do wypoczynku. Zarzuciła, że przekazanie myjni mogło być działaniem ukierunkowanym na uzyskanie korzystnego rozstrzygnięcia w postępowaniu administracyjnym, a wydanie zaskarżonej decyzji jest zgodne jedynie z interesem T. L., natomiast godzi w interes strony skarżącej oraz interes społeczny. Tym bardziej, że do dnia dzisiejszego nie wszczęto z urzędu postępowania, celem wydania decyzji dla nowego podmiotu, co również podważa zaufanie do organów administracji publicznej.
Skarżąca nie zgodziła się, że nie jest przedmiotem badania przez organ administracji tryb przekazania myjni pomiędzy osobami fizycznymi. Dokonanie ustaleń, kto jest właścicielem zakładu i czy przekazanie było skuteczne jest bowiem kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy. Gdyby okazało się, że przekazanie zakładu generującego hałas było nieważne, nie można uznać, że decyzja ustalająca dopuszczalne poziomy hałasu stała się bezprzedmiotowa. Nie zachodziłyby wówczas również przesłanki przemawiające za koniecznością wydania nowej decyzji
o dopuszczalnych poziomach hałasu na nowy podmiot. Nie można więc uznać, że kwestia ta jest nieistotna dla rozstrzygnięcia sprawy. Podała również, że zgodnie
z treścią art. 751 k.c. zbycie lub wydzierżawienie przedsiębiorstwa, jak również ustanowienie na nim użytkowania, wymaga zachowania formy pisemnej z podpisami notarialnie poświadczonymi dla oświadczeń woli obu stron, zastrzeżonej pod rygorem nieważności (ad solemnitatem), co wynika z art. 73 § 2 k.c. Natomiast
w rozpoznawanej sprawie nieodpłatne przekazanie przedsiębiorstwa odbyło się na podstawie protokołu sporządzonego w zwykłej formie pisemnej. Końcowo skarżąca podkreśliła raz jeszcze, że w sprawie nie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania.
W odpowiedzi na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej jako: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana
z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c p.p.s.a.).
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że przedmiotowa skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie
art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania
w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt sprawy, wniosek taki został złożony przez organ w odpowiedzi na skargę, a żadna ze stron nie sprzeciwiła się mu w przepisanym terminie.
Przechodząc do istoty sprawy stwierdzić należy, że przeprowadzona przez tutejszy Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji według wskazanych powyżej kryteriów wykazała, iż skarga okazała się zasadna. Zaskarżona decyzja została bowiem wydana z istotnym naruszeniem prawa, które mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
Wyjaśnić również należy, że przedstawiając stan faktyczny sprawy tutejszy Sąd szczegółowo opisał dotychczasowy przebieg postępowania w przedmiocie ustalenia poziomu hałasu, w celu uwidocznienia pozostawania w obrocie prawnym decyzji z [...] kwietnia 2023 r., której wygaśnięcie stwierdził Starosta, w dniu wydania zaskarżonej decyzji, Przedmiotem kontroli sądowej była bowiem decyzja Kolegium, wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji, którą Starosta – na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 i § 3 k.p.a. – stwierdził wygaśnięcie ww. decyzji z [...] kwietnia 2023 r.
Użyty w przepisie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. zwrot "utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję" ma charakter skrótu wyrażającego zasadę, że nowe, powtórne rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest identyczne (pokrywa się)
z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji. Oznacza to, że organ odwoławczy doszedł w wyniku swojego postępowania w sprawie do takiej samej konkluzji, jak organ pierwszej instancji (zob. wyrok WSA w Warszawie z 8 czerwca 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 584/22, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – CBOSA i powołana tam glosa J. Zimmermana do wyroku NSA
z 2 lutego 1996 r., sygn. akt IV SA 846/95, OSP 1997, z. 4, poz. 83). Wobec tego
w sprawie należało dokonać oceny, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo uznały, że w sprawie zaistniały przesłanki do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji
w przedmiocie ustalenia poziomu hałasu.
Stosownie zaś do art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony.
O bezprzedmiotowości decyzji można mówić wtedy, gdy sytuacja faktyczna, którą dany akt administracyjny regulował i która była podstawą zawartych w nim uprawnień lub obowiązków, uległa zmianie. "Z istoty decyzji wynika bowiem, że konieczną przesłanką obowiązywania decyzji musi być istnienie takiego samego stosunku prawnego, jaki został skonkretyzowany w decyzji. W rezultacie więc decyzja administracyjna wiąże tak długo, jak długo mamy do czynienia z elementami decydującymi o istnieniu danego, skonkretyzowanego w decyzji stosunku prawnego. Powstanie po wydaniu decyzji sytuacji czy układu stosunków prawnych różniących się od czynników indywidualizujących dany stosunek prawny, ukształtowany lub ustalony w decyzji, kładzie kres istnieniu tego stosunku i musi oddziaływać na obowiązywanie decyzji, która jest wyrazem tych stosunków. Stan taki można uznać za bezprzedmiotowość decyzji. Jest to sytuacja, kiedy przestaje istnieć któryś
z elementów przesądzających o istnieniu stosunku prawnego w postaci skonkretyzowanej w decyzji. Decyzja administracyjna wiąże rebus sic stantibus, co powoduje, że kiedy powstaną nowe przesłanki faktyczne, które czynią poprzednią decyzję nieodpowiadającą rzeczywistości, przestaje istnieć stosunek prawny
w postaci skonkretyzowanej w tej decyzji i sama decyzja staje się bezprzedmiotowa wraz ze zmianą tych okoliczności, na których uregulowanie była skierowana"
(T. Woś, Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji administracyjnej jako bezprzedmiotowej, "Państwo i Prawo" 1992, Nr 7, s. 49-57)
W rozpoznawanej sprawie Kolegium wskazało, że decyzja z [...] kwietnia
2023 r., skierowana do T. L. (adresata decyzji), stała się bezprzedmiotowa z uwagi na przekazanie części przedsiębiorstwa, tj. myjni samochodowej – zakładu emitującego hałas innemu podmiotowi oraz brak możliwości uznania K. L. jako następcy prawnego T. L., ani przeniesienia na nią obowiązku przestrzegania warunków określonych w decyzji z [...] kwietnia 2023 r., co wynika z art. 115a ust. 7 p.o.ś.
W ocenie tutejszego Sądu, organy administracyjne orzekające w sprawie nie zbadały jednak dostatecznie, czy istocie decyzja z [...] kwietnia 2023 r. stała się bezprzedmiotowa.
Kolegium – mimo zarzutów zawartych w odwołaniu – uchyliło się od wyczerpującego zbadania i wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozpoznawanej sprawy. Przede wszystkim nie oceniło, czy skutecznie doszło do zmiany podmiotu zobowiązanego do przestrzegania poziomów emisji hałasu określonych w decyzji, której wygaśnięcie zostało stwierdzone.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia brak jest oceny, czy w oparciu o dowody przedłożone przez T. L. – tj. wydruk z CEIDG oraz kopię protokołu przekazania zorganizowanej części przedsiębiorstwa, skutek taki mógł nastąpić. Nie wynika to również z przedłożonego w toku postępowania odwoławczego protokołu kontroli przedmiotowego zakładu z 12 grudnia 2024 r., w którym jako kontrolowany podmiot Warmińsko-Mazurski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wskazał T. L., a jedynie w opisie obiektu zaznaczono, że myjnia nie jest już własnością T. L., co stwierdzono na podstawie protokołu przekazania. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak również decyzji organu pierwszej instancji nie wynika, na jakich dowodach organy oparły swoje rozstrzygnięcie, które z nich są wiarygodne i czy rzeczywiście doszło do przekazania części przedsiębiorstwa.
Tutejszy Sąd podziela zarzuty skargi, iż błędne jest stanowisko Kolegium, że nie jest przedmiotem badania przez organ administracji tryb nieodpłatnego przekazania myjni pomiędzy osobami fizycznymi. Podkreślić bowiem trzeba, że dokonanie prawidłowych ustaleń w tym zakresie ma istotne, wręcz podstawowe, znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Tymczasem organy nie podjęły w toku przeprowadzonego postępowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia czy przedmiotowa myjnia, generująca hałas, została skutecznie zbyta przez T. L. na rzecz innego podmiotu.
Ma to o tyle znaczenie w sprawie – jak słusznie wskazuje skarżąca - że
w sytuacji, gdyby okazało się, że przekazanie zakładu generującego hałas było
w świetle obowiązującego prawa nieważne, to okoliczność ta ma to wpływ na ocenę bezprzedmiotowości decyzji z [...] kwietnia 2023 r. Organ winien zatem mieć na uwadze regulacje zawarte w art. 73 § 2 k.c. w zw. z art. 751 k.c., który dla skuteczności zbycia przedsiębiorstwa wymaga formy pisemnej z podpisami notarialnie poświadczonymi. Nieprawidłowy jest pogląd Kolegium, iż forma przewidziana w art. 751 k.c. przewidziana została dla celów dowodowych. Zgodnie bowiem z powołanym art. 73 § 2 k.c. jeżeli ustawa zastrzega dla czynności prawnej inną formę szczególną, czynność dokonana bez zachowania tej formy jest nieważna. Nie budzi przy tym wątpliwości w doktrynie i orzecznictwie, że "wymóg formy szczególnej przewidziany w art. 751 obejmuje zarówno czynności prawne mające za przedmiot zbycie całości przedsiębiorstwa, jak i zbycie jedynie zorganizowanej (wydzielonej) części przedsiębiorstwa" (J. Sadomski [w:] Kodeks cywilny. Komentarz. Tom I. Część ogólna, cz. 2 (art. 56–125), red. J. Gudowski, Warszawa 2021, LEX/el.). Organy miały więc obowiązek wyjaśnić i ocenić, czy przekazanie myjni emitującej hałas zostało dokonane w formie przewidzianej prawem, zwłaszcza jeśli wpływa to na prawa i obowiązki w sferze publicznej. Natomiast w kontrolowanej sprawie organy zaniechały dostatecznego odniesienia się do kwestii dotyczących ważności (nieważności) czynności cywilnoprawnej przekazania myjni, z powodu niedochowania zastrzeżonej ustawą formy. Jak już wyżej wskazano, skoro czynność ta wywoływała skutki prawne w sferze prawa administracyjnego, to winna ona podlegać ocenie organu, ponieważ ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, stosownie do art. 153 p.p.s.a., organ weźmie pod uwagę wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania i wyczerpująco uzasadni swoje rozstrzygnięcie, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Przy ocenie, czy doszło do zmiany podmiotu generującego hałas organ winien mieć na względzie, że adresatem decyzji
o dopuszczalnym poziomie hałasu na gruncie przepisu art. 115a p.o.ś. jest zakład, definiowany w art. 3 pkt 48 p.o.ś., jako podmiot emitujący hałas ponadnormatywny (zob. Przemysław Szuwalski, Postępowanie w sprawie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu, LEX /el. 2022).
Reasumując, tutejszy Sąd uznał, że w kontrolowanej sprawie zachodzą podstawy do uwzględnienia skargi, z uwagi na zarzucane w skardze naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80, art. 107 § 3 oraz art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku
z art. 135 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
O kosztach postępowania sądowego, obejmujących wpis od skargi 200 zł (dwieście złotych) oraz koszty zastępstwa prawnego 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) orzeczono w pkt 2. wyroku, na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.
w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia
22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.
z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.).