II SA/Ol 378/21

II SA/Ol 378/21 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2021-08-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-05-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Bogusław Jażdżyk
Marzenna Glabas /sprawozdawca/
Piotr Chybicki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 29 ust. 1 pkt 12, pkt 24, art. 55 ust. 2, art. 59 ust.5
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Chybicki Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 31 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi Fundacji A. na decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z "[...]" r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "WINB", "organ II instancji") utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako: "PINB" "organ I instancji") z "[...]" r., znak: "[...]", którą organ I instancji, działając na podstawie art. 59 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 199r. r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm., dalej jako: "u.p.b.") odmówił udzielenia Fundacji A (dalej jako: "skarżąca") pozwolenia na użytkowanie obiektu sportowo-rekreacyjnego – boiska zadaszonego nr 1, przy ul. "[...]"w O. na działce nr "[...]", zrealizowanego na podstawie pozwolenia na budowę z dnia "[...]" r., nr "[...]".
W uzasadnieniu organ II instancji wyjaśnił, że w dniu 3 sierpnia 2020 r. skarżąca wystąpiła o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego boiska zadaszonego przed zakończeniem wszystkich robót. Decyzją z "[...]" r. PINB wniósł sprzeciw w zakresie przyjęcia zawiadomienia o zakończeniu budowy
i dopuszczenia do użytkowania tego boiska. Decyzją z "[...]" r. WINB uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie w sprawie zawiadomienia
o zakończeniu budowy. Wskazał, że wolą wnioskodawcy było skorzystanie z możliwości jakie niesie art. 55 ust. 2 u.p.b., a więc uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z wymaganą w tym momencie obowiązkową kontrolą budowy. W dniu 25 stycznia
2021 r. PINB przeprowadził obowiązkową kontrolę budowy w zakresie jej zgodności
z ustaleniami i warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę oraz projektem budowlanym. Stwierdzono, iż inwestor wykonał część inwestycji objętej pozwoleniem na budowę. Zrealizowany obiekt sportowo-rekreacyjny (zadaszone boisko nr 1) stanowił etap II, który został wykonany w całości. Nie został zrealizowany
etap I – budowa budynku socjalno-bytowego. Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej nie wniósł sprzeciwu ani uwag do użytkowania boiska. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, wskazał, że warunkiem dopuszczenia do użytkowania ww. boiska zadaszonego jest zapewnienie zaplecza higieniczno-sanitarnego dostosowanego do ilości uczestników zajęć. PPIS stwierdził, że do czasu wykonania budynku socjalno-bytowego/klubowego, obejmującego m. in. szatnie, węzły higieniczno-sanitarne, pomieszczenia socjalne, właściwe warunki sanitarno-higieniczne zapewni zaproponowane rozwiązanie tymczasowe w postaci kontenera z zapleczem higieniczno-sanitarnym dostosowanym do ilości uczestników zajęć. PINB ustalił, że w miejscu zaprojektowanego budynku socjalno-bytowego inwestor wykonał tymczasowe kontenerowe zaplecze higieniczno-sanitarne stanowiące zaplecze na potrzeby budowy.
WINB zgodził się z organem I instancji, że zaplecze tymczasowe przeznaczone do czasowego użytkowania przez pracowników budowy w trakcie realizacji robót budowlanych, zlokalizowane na terenie budowy, nie może jednocześnie służyć sportowcom korzystającym z obiektu sportowo-rekreacyjnego. Zauważył, że projektant naniósł zmianę nieistotną polegającą na wykonaniu zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 24 u.p.b. obiektu do czasowego użytkowania, pełniącego funkcję zaplecza budowy. W odwołaniu pełnomocnik inwestora wskazał, że powstały na terenie budowy, w miejscu zaprojektowanego budynku socjalno-bytowego obiekt higieniczno-sanitarny pełni funkcję zaplecza budowy stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 24 u.p.b. WINB wyjaśnił, że zgodnie z brzmieniem tego przepisu z wymogu uzyskania pozwolenia na budowę zwolniona została budowa obiektów na terenie budowy czasowo służących prowadzeniu pozostałych robót budowlanych. Obiekt taki nie wymaga zgłoszenia, stosownie do art. 30 ust. 1 u.p.b. Taki obiekt pomocniczy powinien być przeznaczony wyłącznie na potrzeby prowadzonej inwestycji, dostęp do niego powinni mieć wyłącznie pracownicy budowy. Nie może jednocześnie służyć korzystającym z obiektu sportowo-rekreacyjnego. Zaznaczono, że powstałe na terenie budowy zaplecze sanitarne
(4 kontenery) znajduje się w miejscu niezrealizowanego budynku socjalno-bytowego, bezpośrednio przy ścianie boiska zadaszonego nr 1, a zatem znajduje się na terenie budowy. Poza kwestią oczywistą braku możliwości wykorzystywania obiektów zaplecza budowy powstałych na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 24 przez osoby niezaangażowane
w proces inwestycyjny, należy również mieć na uwadze konieczność zapewnienia warunków bezpieczeństwa i ochrony zdrowia osób przebywających na terenie budowy. WINB podniósł, że zgodnie art. 5 ust. 1 pkt 10 u.p.b. w czasie budowy należy zapewnić warunki bezpieczeństwa i ochrony zdrowia osób przebywających na terenie budowy. Stosownie do § 9 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r.
w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych, teren budowy lub robót należy ogrodzić albo w inny sposób uniemożliwić wejście osobom nieupoważnionym. Organ II instancji argumentował, że uzgodnienia z PPIS odnosiły się do tymczasowego obiektu budowlanego w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 12 u.p.b., tj. tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem
i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym
w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, a nie obiektu przeznaczonego do czasowego użytkowania przez pracowników budowy, w trakcie realizacji robót budowlanych, zlokalizowanego na terenie budowy. Nie są to obiekty tożsame. Reasumując, WINB stwierdził, że w przedmiotowej sprawie brak jest tymczasowego zaplecza higieniczno-sanitarnego dla potrzeb powstałego boiska zadaszonego nr 1.
Wskazał, że zgodnie ze stanowiskiem judykatury i doktryny, część obiektu przeznaczona do użytkowania musi być zrealizowana w stanie umożliwiającym właściwe z niej korzystanie. Przed oddaniem takiej części do użytkowania należy zbadać, czy może ona samodzielnie i bezpiecznie funkcjonować. W omawianej sprawie zaś boisko zadaszone nr 1 nie może samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem, ze względu na brak wykonania właściwego zaplecza sanitarno-higienicznego obejmującego szatnie oraz węzły higieniczno-sanitarne dla uczestników zajęć i osób korzystających z obiektu.
WINB uwzględnił, że zgodnie z art. 31zy1 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r.
o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COV1D-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374), w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COV1D-19 przepisów art. 55 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. -Prawo budowlane nie stosuje się, a wnioski o udzielenie pozwolenia na użytkowanie złożone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, jeżeli nie wydano decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, traktuje się jak zawiadomienie o zakończeniu budowy, o którym mowa w art. 54 u.p.b. WINB uznał, że przepis ten nie miał w sprawie zastosowania, gdyż inwestor oparł wniosek na art. 55 ust. 2 u.p.b.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, zarzuciła powyższej decyzji naruszenie:
1. przepisów postępowania:
- art. 7, 77 § 1 k.p.a. poprzez czynienie dowolnych ustaleń i przyjęcie, że PPIS opiniował fakt posadowienia obiektów tymczasowych, a nie rozwiązania tymczasowego, które to pojęcie ma inny zakres znaczeniowy, a także przyjęcie, że w przypadku bezpiecznego i zgodnego z zasadami BHP wygrodzenia placu budowy i dostępu do zaplecza nie istnieje możliwość korzystania z zaplecza także przez osoby, które będą korzystały z boiska sportowego;
- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodanie konkretnej normy jakiej naruszenie uprawniałoby organy do wydania decyzji odmawiającej użytkowania boiska;
- art. 7a § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie powodów dla których z zaplecza nie mogą oprócz pracowników budowy korzystać także osoby trzecie, w przypadku kiedy
z zaplecza nie ma dostępu do terenu na jakim prowadzone są prace budowlane;
- art. 59 ust. 1 w zw. z art. 59a u.p.b. poprzez przyjęcie, że wyłącznie
w przypadku wykonania docelowego rozwiązania higieniczno-sanitarnego możliwe będzie legalne korzystania z wybudowanego boiska, kiedy to za wystarczające w tym wypadku należało uznać rozwiązanie tymczasowe;
- art. 59 ust. 3 (z ostrożności) poprzez niezastosowanie i nieokreślenie odpowiedniego terminu na wykonanie docelowego zaplecza sanitarnego;
- art. 59 ust. 5 u.p.b. poprzez zastosowanie i przyjęcie, że w rozpatrywanej sprawie mogła być wydana decyzji odmawiająca pozwolenia na użytkowanie;
- art. 55 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 55 ust. 2 u.p.b. poprzez przyjęcie, że powołanie się na normę art. 55 ust. 2 we wniosku uniemożliwiało zastosowanie uproszczonej procedury oddania części inwestycji do użytkowania;
2. prawa materialnego:
- art. 5 ust. 1 pkt 10 u.p.b. poprzez przyjęcie że na terenie na jakim nie są prowadzone prace budowlane i uczestnicy zajęć nie mają dostępu do terenu budowy należy zapewnić warunki BHP dla placu budowy, kiedy to prawidłowa wykładnia prowadzi do wniosku przeciwnego;
- § 1 pkt 1 w zw. z § 9 rozporządzenia w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych poprzez błędną wykładnię i tym samym przyjęcie, że w przypadku kiedy z zaplecza sanitarnego osoby korzystające z boiska nie mogą wyjść na teren gdzie prowadzone są prace budowlane, to norma § 9 zostaje również naruszona;
- art. 29 ust. 1 pkt 24 u.p.b. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że obiekty o jakich mowa w tym przepisie mogą być wykorzystywane wyłącznie na cele budowy, kiedy to właściwa wykładnia prowadzi do wniosku, że w przypadku kiedy
z wybudowanego obiektu, jaki ma być użytkowany jest odrębne wejście do pomieszczeń, osoby korzystające z boiska nie mogą wejść na plac budowy, to w istocie możliwe jest wykorzystanie obiektu do dwóch celów i w takim wypadku obiekt ten nadal spełnia wymagania o jakich mowa w art. 29 ust. 1 pkt 24 u.p.b..
W odpowiedzi na skargę, WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Pismem z 25 maja 2021 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.
Na wstępie wyjaśnić należy, że skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Skarżąca wniosła o rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym,
a organ nie zażądał przeprowadzenia rozprawy w przewidzianym terminie.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istnienia istotnych wad w postępowaniu, mających wpływ na wynik sprawy - art. 145 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle powołanych wyżej kryteriów, w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa.
W pierwszej kolejności zasadnym jest wskazać, że w dniu 19 września 2020 r. weszła w życie ustawa z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 471), która inaczej usystematyzowała niektóre zagadnienia. Przy czym zgodnie z art. 25 tej noweli do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. W związku z tym w rozpatrywanym przypadku mają zastosowanie przepisy w brzmieniu obowiązującym sprzed ich nowelizacji.
Stosownie do art. 54 ust. 1 u.p.b. do użytkowania obiektu budowlanego, na budowę którego wymagane jest pozwolenie na budowę albo zgłoszenie budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a i 19a, można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i art. 57, po zawiadomieniu organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji.
Zgodnie z art. 55 ust. 1 pkt 3 u.p.b., przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, jeżeli przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego ma nastąpić przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych. Stosownie do art. 55 ust. 2 u.p.b., inwestor zamiast dokonania zawiadomienia o zakończeniu budowy może wystąpić z wnioskiem
o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Wniosek taki stanowi wezwanie organu nadzoru budowlanego do przeprowadzenia obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a (art. 57 ust. 6 u.p.b.).
W świetle powyższych unormowań inwestor może przystąpić do użytkowania obiektu budowlanego objętego pozwoleniem na budowę po zawiadomieniu
o zakończeniu budowy, jeżeli w wyznaczonym terminie organ nadzoru budowlanego nie wniesie sprzeciwu albo po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca wnosiła o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie zadaszonego boiska nr 1 przed zakończeniem wszystkich robót. We wniosku wyraźnie powołany został art. 55 ust. 1 i ust. 2 u.p.b. W związku z tym zasadnie organ II instancji dostrzegł, że cytowany art. 31 zy1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COV1D-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych rozporządzenia, nie wyłącza stosowania art. 55 ust. 2 u.p.b., który uprawnia inwestora do żądania wydania decyzji o pozwoleniu na budowę zamiast dokonania zawiadomienia o zakończeniu budowy. Art. 31 zy1 jest unormowaniem szczególnym i nie może być interpretowany rozszerzająco. Dlatego organy nadzoru budowanego prawidłowo orzekały w trybie art. 59 u.p.b.
Art. 59 ust. 5 u.p.b. stanowi, że organ nadzoru budowlanego, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, odmawia wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego
w przypadku niespełnienia wymagań określonych w ust. 1 i w art. 57 ust. 1-4.
W myśl art. 57 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.b. do zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego lub wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie inwestor jest obowiązany dołączyć oświadczenie kierownika budowy o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym lub warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami. Zgodnie zaś z art. 57 ust. 3 u.p.b., inwestor jest obowiązany dołączyć do wniosku oświadczenia o braku sprzeciwu lub uwag ze strony organów wymienionych
w art. 56. Na zasadzie art. 56 ust. 1 pkt 2 i 4 u.p.b. in fine, Państwowa Inspekcja Sanitarna i Państwowa Straż Pożarna zajmują stanowisko w sprawie zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym. Niezajęcie stanowiska przez organy, wymienione w ust. 1, w terminie 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia, traktuje się jak niezgłoszenie sprzeciwu lub uwag (art. 56 ust. 2 u.p.b.). W świetl tych unormowań inwestor nie może uzyskać pozwolenia na użytkowanie, jeżeli obiekt budowlany został wykonany sprzecznie z projektem budowlanym lub warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami.
W rozpoznawanej sprawie proponowane rozwiązanie tymczasowe w postaci zaplecza higieniczno-sanitarnego umożliwiającego korzystanie z zadaszonego boiska nr 1 zgodnie z jego przeznaczeniem, jest sprzeczne z projektem budowlanym
i przepisami Prawa budowlanego.
Z urzędu wiadomym jest Sądowi, w związku z wyrokiem tutejszego Sądu
z 9 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 954/20, że w dniu 3 sierpnia 2020 r. (w czasie zbieżnym z wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie boiska) skarżąca Fundacja zgłosiła organowi architektoniczno-budowlanemu zamiar budowy tymczasowego obiektu budowlanego, niepołączonego trwale z gruntem, przeznaczonego do rozbiórki przed upływem 180 dni. Zgodnie z treścią zgłoszenia obiekt miał pełnić funkcję zaplecza higieniczno-sanitarnego i służyć obsłudze nowo wybudowanego sportowego boiska zadaszonego. Planowane roboty budowlane miały polegać na ustawieniu czterech sztuk kontenerów o wymiarach 3,00 x 6,00 x 3,00 m i łącznej powierzchni 72,00 m2, na wcześniej wyrównanym podłożu oraz systemowych podstawach niezwiązanych z gruntem. W obiekcie tym miały znajdować się szatnie oraz toaleta wyposażona w dwie miski ustępowe, jeden pisuar i jeden natrysk. Wskazanym wyrokiem Sąd uchylił sprzeciw w sprawie budowy tego obiektu, uznając, że zgłoszenie dotyczyło tymczasowego obiektu budowlanego, który może funkcjonować na podstawie zgłoszenia przez okres 180 dni bez obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 1 pkt 12 u.p.b.). Wyrok ten potwierdzał prawo skarżącej do posadowienia tymczasowego obiektu budowlanego na okres 180 dni. Jeżeli tymczasowy obiekt budowlany ma pozostawać w danej lokalizacji na dłuższy okres musi zostać objęty pozwoleniem na budowę. Wynika to wyraźnie z treści art. 29 ust. 1 pkt 12 u.p.b. Wybudowane zaplecze higieniczno-sanitarne nie odpowiada dokonanemu zgłoszeniu. Logicznym jest przy tym, że tymczasowy obiekt budowlany, który po upływie 180 dni musiałby zostać rozebrany lub przeniesiony w inne miejsce nie spełniłby funkcji zaplecza higieniczno-sanitarnego dla boiska zadaszonego, gdyż po jego usunięciu boisko pozostawałoby bez takiego zaplecza. Oczywistym jest również, że w miejscu posadowienia spornego zaplecza higieniczno-sanitarnego docelowo ma powstać budynek socjalno-bytowy, a więc aby mógł zostać on wybudowany musiałby najpierw zostać usunięty obiekt przeznaczony do czasowego użytkowania i boisko pozostawałoby bez zaplecza higieniczno-sanitarnego. Oznacza to, że przyjęte przez skarżącą rozwiązanie nie zapewnia ciągłego użytkowania boiska zadaszonego,
w sposób odpowiadający jego przeznaczeniu.
Niezależnie od powyższego, Sąd zgadza się z organami nadzoru budowlanego, że obiekt przeznaczony do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położony na terenie budowy, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 24 u.p.b. i którego posadowienie jest zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, może służyć tylko realizacji robót budowlanych, a nie użytkowaniu obiektu już wybudowanego. Przyjęcie prezentowanego przez skarżącą rozumienia tego przepisu stanowiłoby w istocie ominięcie prawa, ponieważ inne tymczasowe obiekty budowlane, lokalizowane na czas powyżej 180 dni muszą uzyskać pozwolenie na budowę, stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 12 u.p.b. Argumentacja skarżącej, że zaplecze nie ma dostępu do terenu, na jakim prowadzone są prace budowlane, stanowi zaprzeczenie twierdzenia, że jest to obiekt, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 24 u.p.b.
Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 59 ust. 3 u.p.b. poprzez niezastosowanie i nieokreślenie odpowiedniego terminu na wykonanie docelowego zaplecza sanitarnego. Zgodnie z tym unormowaniem, jeżeli organ nadzoru budowlanego stwierdzi, że obiekt budowlany spełnia warunki, określone w ust. 1, pomimo niewykonania części robót wykończeniowych lub innych robót budowlanych związanych z obiektem, w wydanym pozwoleniu na użytkowanie może określić termin wykonania tych robót. Stosownie do ust. 4 art. 59 u.p.b., przepisu ust. 3 nie stosuje się do instalacji i urządzeń służących ochronie środowiska. Zaplecze higieniczno-sanitarne służy ochronie środowiska, w tym zdrowiu ludzi. Poza tym ust. 3 nie może mieć zastosowania, jeżeli brak jest zasadniczych elementów wyposażenia budowlano-instalacyjnego, zapewniających użytkowanie obiektu zgodnie z przeznaczeniem (art. 59a ust. 2 pkt 2 lit. e u.p.z.p). W takiej sytuacji nie jest spełniony warunek określony
w ust. 1 art. 59 u.p.b.
Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę jako niezasadną, na podstawie art. 151 p.p.s.a.