II SA/Ol 36/25

II SA/Ol 36/25 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2025-02-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-01-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Ewa Osipuk /sprawozdawca/
Marzenna Glabas /przewodniczący/
Tadeusz Lipiński
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Planowanie przestrzenne
Ochrona środowiska
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 977
art. 59 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 1112
art. 72 ust. 1 pkt 3, art. 71 ust. 2
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko (t. j.)
Dz.U. 2019 poz 1839
par. 3 ust. 1 pkt 54, par. 3 ust. 2
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Lipiński sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Protokolant referent Natalia Stemplewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2025 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie z dnia [...], nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją [...] z [...] r., Wójt Gminy P. (dalej jako: "Wójt", "organ pierwszej instancji"), odmówił ustalenia, na wniosek S. sp. z o.o. w O. (dalej jako: "strona", "skarżąca"), warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie instalacji fotowoltaicznej o mocy do 1 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą na części działki o numerze ewidencyjnym [...] w obrębie geodezyjnym [...], gmina P.
Wskazano w uzasadnieniu, że w tym samym czasie na działkę nr [...] zostało złożonych 7 wniosków o takim samym rodzaju inwestycji, obejmując zakresem przestrzennym za każdym razem inny fragment działki. Każdy z wniosków dotyczył budowy farmy fotowoltaicznej o mocy do 1 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą na fragmencie działki o powierzchni 0,99 ha. Dla każdego wniosku został ustalony inny inwestor, chociaż każdy zarejestrowany pod tym samym adresem i posiadający ten sam adres e-mail. Inwestorzy powiązani są przez te same osoby upoważnione do reprezentowania spółki, jak i samych wspólników.
Jako istotny w sprawie uznano wniosek Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, z którego wynika, że ze względu na trudne warunki posadowienia i ochronę obiektu mostowego [...] w ciągu drogi krajowej [...], konieczne jest zachowanie wysokich reżimów w zakresie zagospodarowania terenów sąsiednich. W pasie 50 m od obiektu nie należy wykonywać działań, które mogłyby wpływać na zmianę warunków wodno-gruntowych. Kierując się zasadą przezorności, organ postanowił rozszerzyć ograniczenia na całą działkę nr [...], uznając, że zrealizowana z tak dużym wysiłkiem inwestycja drogowa wymaga dodatkowej ochrony.
Organ pierwszej instancji stwierdził, że w związku ze złożonymi w tym samym czasie 7. wnioskami dotyczącymi tożsamych inwestycji na działce nr [...], których łączna powierzchnia wynosi 6,93 ha, należy wszystkie wnioski rozpatrywać wspólnie z punktu widzenia polityki przestrzennej, w tym w szczególności ochrony i zachowania ładu przestrzennego. Inwestycja dotyczy budowy 7 instalacji fotowoltaicznych o łącznej mocy do 7 MW, a nie budowy 7 o mocy do 1 MW każda. Wnioskowana inwestycja nie należy do urządzeń wytwarzających energię ze źródeł odnawialnych o mocy nieprzekraczającej 500 kW, o których mowa w art. 10 ust. 2a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu
i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977 z późn. zm., dalej jako: "u.p.z.p."). Nie należy też do wolnostojących urządzeń fotowoltaicznych o mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 1000 kW zlokalizowanych na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI i VIz i nieużytki oraz do urządzeń innych, niż wolnostojące, dla których w tym samym artykule ustawy przewidziano wyjątki w zakresie lokalizacji niezależnie od ustaleń studium.
Biorąc powyższe pod uwagę, Wójt uznał, że wnioskowana inwestycja połączona z innymi wnioskami o maksymalnie połączonej mocy do 7 MW jest próbą obejścia przepisów ustawy i wykracza poza zakres zwolnień ustawowych wynikających
z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Lokalizacja urządzeń wytwarzających energię ze źródeł odnawialnych o mocy przekraczającej 500 kW, a w przypadku instalacji fotowoltaicznej
do 1 MW, wykracza poza zakres decyzji o warunkach zabudowy i wymaga ustalenia
ich lokalizacji w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego,
a w konsekwencji w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
Organ dokonał analizy obowiązującego studium w tym zakresie stwierdzając, że wnioskowany teren nie znajduje się w granicach obszaru, na którym przewiduje się rozmieszczenie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW, a także ich stref ochronnych zawiązanych
z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu. Oznacza to również, że na terenie objętym wnioskiem nie jest możliwa lokalizacja farmy fotowoltaicznej o maksymalnej mocy łącznej do 7 MW na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Ze względu na powierzchnię całej działki nr [...] wynoszącą 7,7440 ha, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia dla wnioskowanej inwestycji jest wymagane. Tym bardziej, że w tym samym czasie złożono 7 wniosków na instalacje fotowoltaiczne o łącznej mocy do 7 MW i powierzchni 6,93 ha. Wnioskodawca w takiej sytuacji powinien najpierw wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, a następnie wystąpić z wnioskiem o warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.
Ponadto organ pierwszej instancji uwzględnił kwestię ochrony obszarów wodno-błotnych.
Po rozpatrzeniu odwołania strony od decyzji Wójta, decyzją z [...] r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie (dalej jako: "Kolegium", "organ odwoławczy"), utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy w całości.
Kolegium przedstawiło stan faktyczny sprawy i powołało się na postanowienia art. 59 ust. 1 i 60 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 72 ust. 1 pkt 3 i art. 72 ust. 3 ustawy z 3 października 2003 r. o udostępnianiu informacji o środowisku, jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2024 r. poz. 1112), dalej jako "u.u.i.o.ś.".
Organ odwoławczy wskazał też, że aktem prawnym, który dokonuje kwalifikacji przedsięwzięć do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jest rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839 z późn. zm.), mające zastosowanie w przedmiotowej sprawie.
Kolegium podniosło, że jeżeli uwzględnić określony we wniosku zakres zamierzenia i przyjętej w rozporządzeniu definicji powierzchni zabudowy (§ 1 ust. 2 pkt 2), przyjąć należałoby, że zamierzenie nie stanowi przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem nie wymagałoby uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Kolegium wskazało jednak, że oczywistym wydaje się, że o ile funkcjonowanie każdego przedsięwzięcia oddzielnie może nie spowodować naruszenia standardów jakości środowiska, o tyle łączna eksploatacja kilku przedsięwzięć tego samego rodzaju niezależnie od tego, przez kogo są one eksploatowane, może wywołać skumulowany efekt.
Bez znaczenia dla oceny oddziaływania inwestycji na środowisko pozostaje fakt, że wnioski o ustalenie warunków zabudowy złożone zostały przez różne podmioty, wszak oddziaływanie kilku zlokalizowanych w bezpośrednim sąsiedztwie instalacji fotowoltaicznych na środowisko nie zależy od tego, czyją stanowią one własność, czy należą do jednego, czy kilku podmiotów.
Organ odwoławczy wskazał, że dla kolejnych części działki nr [...] obr. [...], stanowiącej własność osoby fizycznej, 6 spółek prawa handlowego złożyło wnioski o ustalenie warunków zabudowy dla zamierzeń obejmujących budowę instalacji fotowoltaicznej o mocy do 1 MW każda, na poszczególnych częściach działki nr [...], nieprzekraczającej 0,9900 ha wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Ponadto prowadzonych jest 21 postępowań w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy dla budowy instalacji fotowoltaicznej o mocy do 1 MW każda na poszczególnych częściach działki nr [...](2), położonej w sąsiedztwie działki nr [...].
Na podstawie § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia zamierzenia te kwalifikowane są jako potencjalnie znacząco oddziaływujące na środowisko. W związku z tym, na podstawie art. 71 ust. 2 u.u.i.o.ś., dla planowanej inwestycji wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i jej dołączenie do wniosku o ustalenie warunków zabudowy.
Inwestor nie przedłożył decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w związku z tym – zdaniem Kolegium – należało odmówić ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.
W skardze, złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji:
1. naruszenie prawa materialnego, tj.:
a) art. 63 u.p.z.p., poprzez wydanie decyzji w sytuacji, gdy w odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy, a całość okoliczności sprawy pozwalała na wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy,
b) art. 60 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3 u.u.i.o.ś., poprzez błędną interpretację i zastosowanie w sytuacji, gdy wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie wymagało wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach,
c) art. 61 ust. 3 u.p.z.p., poprzez uznanie, że złożenie wniosku o wydanie warunków zabudowy powiązane jest z 6. innymi wnioskami, obejmującymi łącznie 6,93 ha działki nr [...] i powinny być one rozpatrywane razem, a co za tym idzie przedmiotowy wniosek wykracza poza zakres zwolnień ustawowych w sytuacji, gdy wnioski nie są ze sobą powiązane,
d) § 3 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b rozporządzenia, poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie przez organ, że planowane przez inwestora przedsięwzięcie wymaga wcześniejszego uzyskania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych w chwili, kiedy powierzchnia zabudowy planowanego przedsięwzięcia wynosi mniej niż 1 ha i dotyczy innych terenów niż wskazane w § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b rozporządzenia,
2. naruszenie przepisów postępowania, tj.:
a) art. 7, art. 7a § 1, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572) dalej jako "k.p.a.", poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego i błędne oraz dowolne uznanie, że oprócz przedmiotowego wniosku złożono również 6 innych wniosków o takim samym rodzaju inwestycji, obejmujące zakresem przestrzennym za każdym razem inny fragment działki, przez powiązane osobowo podmioty, co prowadzi do obejścia prawa i próby realizacji inwestycji na podstawie 7 wniosków w sytuacji, gdy przepisy prawa nie zabraniają wielokrotnego składania wniosku o wydanie warunków zabudowy dla tego samego terenu,
b) art. 7, art. 7a § 1, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego i błędne oraz dowolne uznanie, że wniosek GDDKiA z 20 września 2023 r. zasługuje na uwzględnienie,
c) art. 11 w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób nieodpowiadający wymogom przepisów k.p.a.,
w szczególności przez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji,
w szczególności brak informacji potwierdzających przeprowadzenie analiz, prowadzących do wniosków, leżących u podstaw przedmiotowej decyzji.
Mając powyższe na uwadze, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz uchylenie decyzji organu pierwszej instancji.
W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko
w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy
z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz.U.
z 2024 r., poz. 935, z późn. zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.".
Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, że sąd orzeka
w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1).
Sąd, poddawszy kontroli zaskarżoną decyzję stwierdził, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W ocenie Sądu, organy administracji ustaliły wszystkie istotne w sprawie okoliczności, w oparciu o właściwie zebrany i oceniony materiał dowodowy i w sposób należyty umotywowały zajęte stanowisko, nie naruszając przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego.
Na wstępie wyjaśnić należy, że celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest wyłącznie ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Na terenie wnioskowanej inwestycji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, stąd też realizacja wnioskowanego przedsięwzięcia, polegającego na budowie instalacji fotowoltaicznej o mocy do 1 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą na części działki o numerze [...] w obrębie geodezyjnym [...], gmina P., dla której inwestorem jest S. sp. z o.o. w O., wymagała uzyskania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, stosownie do art. 59 ust. 1 u.p.z.p.
Zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 3 u.u.i.o.ś. - wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W myśl art. 71 ust. 2 u.u.i.o.ś. - uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych:
1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;
2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest jednym z wymogów ochrony środowiska, który stosuje się w przypadku realizacji określonych przedsięwzięć. Organ administracji architektoniczno-budowlanej jest zatem zobowiązany sprawdzić, czy projektowana inwestycja wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko określa rozporządzenie Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839 z późn. zm.), mające zastosowanie w przedmiotowej sprawie, zwane dalej "rozporządzeniem". Wniosek spółka złożyła w dniu 7 czerwca 2023 r., co jest istotne z uwagi na zmiany wprowadzone w brzmieniu rozporządzenia, wchodzące w życie z dniem 13 września 2023 r., zgodnie z którymi w przedmiotowej sprawie zastosowanie mają przepisy dotychczasowe.
Zgodnie z postanowieniami § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia - do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: zabudowa przemysłowa lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż:
a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy,
b) 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a.
Działka nr [...] nie jest położona na obszarach objętych formami ochrony przyrody, ani otulin.
Jeżeliby uwzględnić, że – zgodnie z wnioskiem – zakres zamierzenia to budowa instalacji fotowoltaicznej do 1 MW na części działki nr [...] o powierzchni 0.99 ha, to należałoby przyjąć, że zamierzenie nie stanowi przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem nie wymagałoby uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Trzeba jednak w tym miejscu wskazać na postanowienia § 3 ust. 2 rozporządzenia, zgodnie z którymi – do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia:
1) polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w § 2 ust. 1 i niespełniające kryteriów,
o których mowa w § 2 ust. 2 pkt 1;
2) polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w ust. 1, z wyłączeniem przypadków,
w których ulegająca zmianie lub powstająca w wyniku rozbudowy, przebudowy lub montażu część realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia nie osiąga progów określonych w ust. 1, o ile zostały one określone; w przypadku gdy jest to druga lub kolejna rozbudowa, przebudowa lub montaż, sumowaniu podlegają parametry tej rozbudowy, przebudowy lub montażu z poprzednimi rozbudowami, przebudowami lub montażami, o ile nie zostały one objęte decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach;
3) nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1.
Organ trafnie odwołał się do postanowień § 3 ust. 2 rozporządzenia. Przepis ten znajduje zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Ma on na celu zapobieganie sztucznemu dzieleniu przedsięwzięć w celu uniknięcia konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Opisany przepis ma zapobiegać praktyce tworzenia pozornie odrębnych od siebie przedsięwzięć tego samego rodzaju przez ten sam lub inny podmiot.
W tym przypadku, dla kolejnych części działki oznaczonej nr [...], 6 spółek prawa handlowego złożyło wnioski o ustalenie warunków zabudowy dla zamierzeń obejmujących budowę instalacji fotowoltaicznej o mocy do 1 MW każda, na poszczególnych częściach działki nr [...] obręb [...], nieprzekraczającej 0,9900 ha, wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Zamierzenie projektowane na działce nr [...] obejmuje zatem łącznie budowę instalacji fotowoltaicznych o mocy do 7 MW, na powierzchni przekraczającej 1 ha gruntów. Ponadto prowadzonych jest 21 postępowań w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy dla budowy instalacji fotowoltaicznej o mocy do 1 MW każda na poszczególnych częściach działki nr [...](2), położonej w sąsiedztwie działki nr [...], co nie pozostaje bez znaczenia dla oceny wpływu na środowisko wszystkich planowanych w sąsiedztwie inwestycji.
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 1165/17 stwierdził, że skumulowane oddziaływanie może występować w połączeniu z innymi oddziaływaniami (w tym związanymi z obecnymi lub planowanymi przedsięwzięciami), dotyczącymi tych samych zasobów i/lub przedmiotów oddziaływania, co planowane przedsięwzięcie. Skumulowane oddziaływanie może być zatem efektem istnienia lub planowania innych podobnych przedsięwzięć na danym terenie, do którego tytuł prawny posiada ten sam podmiot. Przy czym, w ocenie Sądu, bez znaczenia w sprawie pozostaje, że tytuł prawny do nieruchomości nr [...] posiadają różne podmioty, ale powiązane ze sobą przez te same osoby upoważnione do reprezentowania spółki, jak i samych wspólników.
Chodzi tu bowiem o oddziaływania, które mają powtarzalny i trwały charakter oraz występują przez dłuższy czas. Należy dążyć do zagwarantowania, aby żadne przedsięwzięcie, które może potencjalnie wywierać znaczące skutki środowiskowe, nie zostało wyłączone spod oceny jego wpływu na środowisko. Z tego względu poszczególne inwestycje nie mogą być oceniane w oderwaniu od pozostałych. Ich skutki, wywierane na środowisko będą bowiem wynikiem tożsamych przedsięwzięć funkcjonujących na danym obszarze. Określeniu warunków dla takich sytuacji służyć ma postępowanie prowadzące do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, stwierdzić należy, że orzekające w sprawie organy w sposób wnikliwy i wyczerpujący ustaliły wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne i prawidłowo zastosowały przepisy procesowe, co odpowiadało wymogom z art. 7, 7a, 8, 11, 77, 78 i 80 k.p.a. Uzasadnienie decyzji sporządzone zostało prawidłowo i odpowiada wymogom z art. 107 § 1 i 3 k.p.a., gdyż przedstawia tok myślowy organu, który umożliwia weryfikację zaję Uzasadnienie prawne decyzji zawiera szczegółowe wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem obowiązujących przepisów prawa.
Organ poddał materiał dowodowy wszechstronnej i logicznej ocenie, a zastosowane normy prawne nie budzą wątpliwości co do treści.
Końcowo należy wskazać, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy pozostają zarzuty Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, dotyczące negatywnego oddziaływania inwestycji na drogę [...].
Z powyższych względów Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i w konsekwencji skargę oddalił, na podstawie art. 151 p.p.s.a.