II SA/Ol 350/23

II SA/Ol 350/23 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2023-08-17
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-04-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Andrzej Brzuzy /przewodniczący/
Ewa Osipuk
Marzenna Glabas /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 5 ust. 2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Brzuzy Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi J.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.
Uzasadnienie
Wnioskiem z 2 sierpnia 2022 r. J.P. (dalej jako: "skarżący") zwrócił się do Burmistrza Miasta [...] (dalej jako: "organ I instancji") z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej podwyżek wynagrodzenia zasadniczego dla pracowników Urzędu Miejskiego [...] od 1 stycznia 2022 r. do 31 lipca 2022 r.
w zakresie: 1. imię i nazwisko pracownika, 2. kwota podwyżki wynagrodzenia zasadniczego (brutto), 3. kwota wynagrodzenia zasadniczego po podwyżce (brutto),
4. data podwyżki (miesiąc), 5. czy było wyrównanie wynagrodzenia wstecz, jeśli tak, to o ile miesięcy?
Pismem z 30 września 2022 r. organ I instancji udostępnił skarżącemu wnioskowane dane wobec pracowników, którzy pełnią funkcje publiczne w urzędzie,
w formie tabelarycznej i tego samego dnia wydał decyzję odmawiającą udostępnienia żądanych danych wobec pracowników niepełniących funkcji publicznych.
Na skutek decyzji kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego
w Elblągu (dalej jako: "Kolegium", "organ odwoławczy") z 2 listopada 2022 r., organ
I instancji pismem z 16 grudnia 2022 r. ponownie przesłał skarżącemu wykaz pracowników pełniących funkcje publiczne w urzędzie, wskazanych z imienia
i nazwiska, z wyszczególnieniem wobec każdego pracownika kwoty podwyżki, kwoty wynagrodzenia zasadniczego, daty podwyżki. Poinformowano skarżącego, że nie było wyrównania wynagrodzenia wstecz.
Odrębną decyzją z 16 grudnia 2022 r. organ I instancji odmówił udostępnienia skarżącemu informacji publicznej w zakresie imienia i nazwiska pracownika, kwoty wynagrodzenia zasadniczego brutto po podwyżce, daty podwyżki oraz wyrównania wynagrodzenia wstecz dla pracowników niepełniących funkcji publicznych, zatrudnionych w Urzędzie Miejskim [...]. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że ponownie dokonano szczegółowej analizy zakresu czynności obowiązków powierzonych pracownikom samorządowym Urzędu Miejskiego [...], upoważnień do działania w imieniu gminy. Dokonano oceny pracowników merytorycznych komórek organizacyjnych urzędu, którzy w indywidualnych sprawach prowadzą postępowania administracyjne, chociaż nie wydają decyzji administracyjnych, wydają zaświadczenia w imieniu organu lub przyjmują wnioski w indywidualnych sprawach administracyjnych. Przeanalizowano zakresy czynności pracowników urzędu pod kątem nadanych im kompetencji decyzyjnych w ramach wykonywanych zadań. Oceniono zakresy obowiązków pracowników i wysłuchano kierowników komórek organizacyjnych urzędu co do czynności wykonywanych przez pracowników.
W związku z tym odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji uzupełniono
o następujące stanowiska, wskazane w odwołaniu przez skarżącego: inspektor ds. oświatowych, podinspektor ds. rachunkowości budżetowej, inspektor ds. inwestycji.
W udzielonej odpowiedzi wykazano z imienia i nazwiska pracowników, którym przyznano podwyżki, co wynika z treści wniosku o udostępnienie informacji publicznej wnioskodawcy, nie wykazano natomiast pracowników, którym podwyżek nie przyznano. Odnosząc się do wykazu stanowisk, które w odwołaniu od decyzji wyszczególnił skarżący, organ I instancji wskazał, że podwyżki nie otrzymali pracownicy zatrudnieni na stanowisku sekretarza, radcy prawnego, inspektora ds. gospodarki komunalnej, inspektora ds. inwestycji, inspektora ds. IODO, na stanowisku podinspektora ds. obsługi rady miejskiej, brak zatrudnienia. Referenta ds. administracyjno-kancelaryjnych podinspektora ds. ewidencji ludności zatrudniono w ramach konkursu na wolne stanowiska urzędnicze w czerwcu i wrześniu 2022 r, wobec czego pracownicy nie otrzymali podwyżki.
Organ I instancji podał, że wyłączono spod zakresu funkcji publicznych stanowiska, które mają charakter usługowy lub techniczny. Są to pracownicy obsługi zajmujący stanowiska robotnicze - sprzątaczki i konserwatorzy, pracownicy administracyjni pełniący funkcje pomocnicze, nie posiadający określonego zakresu uprawnień pozwalającego na samodzielne kształtowanie treści wykonywanych zadań
w sferze publicznej oraz pracownicy, którzy nie wykonują funkcji związanych
z posiadaniem pewnego zakresu samodzielnych uprawnień i obowiązków dotyczących realizacji zadań o charakterze publicznym. Są to podlegli pracownicy urzędu, którzy wykonują jedynie polecenia przełożonych, a nie podejmujący samodzielnie decyzji (sekretarka, obsługa biurowa, obsługa rady, archiwista, obsługa kadrowa, pomocniczy pracownicy administracyjni - zatrudnieni w ramach prac interwencyjnych). Organ
I instancji opisał zakres czynności wykonywanych przez wyłączonych pracowników. Wskazał, że przyczyną odmowy udostępnienia wnioskowanych danych wobec pracowników niepełniących funkcji publicznych jest ochrona prywatności. Podniósł,
że dane dotyczące imiennie przyznanej podwyżki nie stanowią informacji możliwej
do udostępnienia, co wynika wprost z treści art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września
2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej jako: "u.d.i.p.")
W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:
- art. 19 ust. 3 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych oraz art. 10 ust. 2 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez niezastosowanie, polegające na bezpodstawnym i nieproporcjonalnym ograniczeniu prawa do informacji o wydatkowaniu środków publicznych i tym samym naruszenie prawa do informacji;
- art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez błędną wykładnię, polegającą na zbyt szerokim ujęciu przesłanki prywatności osoby fizycznej i tym samym nieuzasadnione ograniczenie prawa do informacji.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, że udostępnieniu podlegają informacje nie tylko o funkcjonariuszach publicznych, lecz także o osobach pełniących funkcje publiczne. Pojęcie to obejmuje każdą osobę mająca związek z realizacją zadań publicznych. W ocenie skarżącego organ I instancji nie ocenił prawidłowo stanowisk,
o których mowa w decyzji, a przynajmniej nie wszystkie. Nie sposób uznać, że inspektor ds. kadr pełni funkcje pomocnicze. Taka osoba odpowiada za sprawy kadrowe urzędu
i bierze czynny udział m.in. w pracach komisji przy naborach. Ma zatem wpływ na funkcjonowanie urzędu.
Zaskarżoną decyzją z 10 marca 2023 r. nr Rep 155/IP/23 Kolegium utrzymało
w mocy decyzję organu I instancji z 16 grudnia 2022 r. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło, że w wykonaniu wezwania, organ I instancji przedłożył organowi odwoławczemu wykaz stanowisk oraz zakres obowiązków pracowników Urzędu Miejskiego [...] niepełniących funkcji publicznych, którzy zostali objęci odmową udostępnienia informacji publicznej we wnioskowanym zakresie. Organ I instancji załączył szczegółowe zakresy czynności wymienionych w wykazie pracowników, w tym zakres czynności dla pracownika zatrudnionego na stanowisku inspektora ds. kadr, który: prowadzi sprawy kadrowe, teczki osobowe, przygotowuje dokumenty dotyczące zatrudnienia, stażu pracowników zatrudnionych w urzędzie, także w ramach prac interwencyjnych, czy robót publicznych, przygotowuje i przeprowadza konkursy - nabory pracowników, bierze udział w komisjach konkursowych, przeprowadza postępowania
w związku ze służbą przygotowawczą, czuwa nad przestrzeganiem prawidłowego zaszeregowania pracowników, prowadzi rejestry umów zleceń i umów o dzieło - rejestracja w ZUS, prowadzi ewidencję pracowników zwolnionych z pracy, sporządza świadectwa pracy, prowadzi ewidencję urlopów, zwolnień lekarskich, prowadzi teczki akt osobowych, przygotowuje wykazy uprawnionych do wynagrodzeń rocznych, nagród jubileuszowych, sporządza sprawozdania statystyczne dotyczące zatrudnienia, prowadzi dokumentację dotyczącą szkoleń, kształcenia i doskonalenia zawodowego, prowadzi ewidencję godzin nadliczbowych, rozlicza czas pracy pracowników obsługi, prowadzi dokumentację i kieruje pracowników na badania okresowe i kontrolne, gromadzi oświadczenia majątkowe, prowadzi sprawozdawczość na potrzeby GUS, prowadzi i koordynuje sprawy z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy, sprawy p.poż, prowadzi sprawy związane z korzystaniem z przyznanych ryczałtów na samochody prywatne używane w celach służbowych.
Mając powyższe na uwadze Kolegium uznało, że organ I instancji prawidłowo odmówił upublicznienia danych pracowników, którzy nie podejmują samodzielnych rozstrzygnięć o charakterze władczym, nie sprawują funkcji związanych z posiadaniem samodzielnych uprawnień i dotyczących realizacji zadań o charakterze publicznym, nie są uprawnieni do wydawania zaświadczeń w imieniu organu, pełnią obowiązki pomocnicze, rolę usługową, nie podejmują samodzielnych decyzji.
Kolegium opowiedziało się za szeroką wykładnią pojęcia osoby pełniącej funkcję publiczną, uznając, że nie ogranicza się tylko ono do funkcjonariuszy publicznych, lecz obejmuje każdą osobę mającą związek z realizacją zadań publicznych. Wskazało, że w wyroku z dnia 20 marca 2006 r. (OTK - A 2006/3/30) Trybunał Konstytucyjny wykluczył spod zakresu funkcji publicznej takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które mają charakter usługowy lub techniczny. Podkreślono, że w orzecznictwie sądów administracyjnych za stanowiska o charakterze usługowym, czy technicznym traktuje się szeregowych pracowników nie posiadających żadnego wpływu na procesy decyzyjne, wykonujących szeroko rozumiane czynności pomocnicze. Zdaniem Kolegium organ I instancji wykazał bezsprzecznie, że osoby zatrudnione na stanowiskach objętych decyzją odmowną, pełnią jedynie rolę usługową, pomocniczą, nie podejmując samodzielnych rozstrzygnięć. Wynika to z analizy zakresów ich obowiązków i czynności. Wniosek taki dotyczy również stanowiska wymienionego bezpośrednio w odwołaniu inspektora ds. kadr. Zakres obowiązków osoby zatrudnionej na tym stanowisku jednoznacznie wskazuje, iż podmiot ten nie realizuje funkcji publicznych w ramach Urzędu Miejskiego [...]. Nie zmienia tego okoliczność eksponowana w odwołaniu, że osoba taka ma wpływ na funkcjonowanie urzędu. Wpływ taki, w danym, odcinkowym zakresie, ma bowiem każdy zatrudniony w ramach danego urzędu, co nie oznacza a priori, że każdy pełni funkcję publiczną.
W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Olsztynie skarżący wniósł o uchylenie decyzji wydanych w obu instancjach
i rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Powtórzył zarzuty i argumenty podniesione w odwołaniu. Akcentował, że prawo do informacji jest prawem konstytucyjnym, politycznym i kontrolnym. Ustawowe regulacje ograniczające to prawo muszą być odczytywane możliwie najściślej pod względem konieczności
i proporcjonalności. Podkreślił, że przedmiotem wniosku są informacje o wydatkowaniu środków publicznych, związane z wynagrodzeniem pracowników urzędu. Stwierdził, że o ile taka informacja bez wątpienia związana jest ze sferą prywatną, tak zarazem dotyczy tego jak burmistrz wydatkuje środki publiczne, w szczególności tego, jakie decyzje podejmuje w zakresie podwyżek. Zdaniem skarżącego potrzeba ochrony prywatności nie zawsze jest równoznaczna z wykluczeniem możliwości udostępnienia wszystkich wnioskowanych informacji, ale tylko takich elementów żądanej informacji, które takiej ochronie rzeczywiście podlegają. Podniósł, że utrwalonym poglądem sądów administracyjnych jest udostępnianie informacji publicznej w postaci umów cywilnoprawnych wraz z danymi osobowymi podmiotów otrzymujących zapłatę
ze środków publicznych. Skarżący zarzucił, że utajnienie żądanych informacji powoduje znaczące ograniczenie jawności funkcjonowania urzędu, nieproporcjonalne dla korzyści, jaką jest ochrona prywatności pracowników urzędu.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Kolegium wniosło
o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Skarga rozpoznana została w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), na zgodny wniosek stron.
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) oraz art. 133 § 1, art. 134 § 1 w zw.
z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może mieć miejsce w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Chodzi o naruszenie, które skutkuje przyjęciem, że bez jego popełnienia nie doszłoby do wydania rozstrzygnięcia określonej treści. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowanej wykładni tych przepisów.
Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów oraz w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., nie stwierdził naruszeń prawa dających podstawę do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.
Nie jest sporne w sprawie, że zapytanie obejmujące wynagrodzenia pracowników zatrudnionych w urzędzie miejskim stanowi informację publiczną, gdyż dotyczy gospodarowania majątkiem jednostki samorządu terytorialnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p.). Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek. Natomiast art. 16 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że odmowa udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji. Przepis ten ma zastosowanie, gdy żądane dane stanowią informację publiczną, ale na podstawie konkretnych przepisów ich udostępnienie podlega prawnej ochronie. Takie ograniczenie do dostępu do informacji publicznej wprowadza art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z tym unormowaniem: "Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek
z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa". Na zasadzie tego przepisu jednolicie przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, że czynności o charakterze wyłącznie usługowym, podejmowane nawet w ramach instytucji publicznych, nie dają podstaw do kwalifikowania osób wykonujących te czynności jako osób pełniących funkcje publiczne (por. wyrok NSA z 12 kwietnia 2023 r. sygn. akt III OSK 7393/21 i powołane w nim orzecznictwo, publ.
w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA"). Organ odwoławczy prawidłowo więc wyłożył rozumienie pojęcia "osoby pełniącej funkcje publiczne", zasadnie wskazując,
że w tym względzie wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 20 marca 2006 r. sygn. akt K 17/05. W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 5 ust. 2 zdanie 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej jest zgodny z art. 31 ust. 3, art. 47 i art. 61 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz nie jest niezgodny z art. 61 ust. 4 Konstytucji (OTK-A z 2006 r. nr 3, poz. 30; Dz. U.
z 2006 r. nr 49, poz. 358). Trybunał stwierdził, że "sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej. Nie każdy zatem pracownik takiej instytucji będzie tym funkcjonariuszem, którego sfera chronionej prywatności może być zawężona z perspektywy uzasadnionego interesu osób trzecich, realizującego się w ramach prawa do informacji publicznej.... Podejmując próbę wskazania ogólnych cech, jakie będą przesądzały o tym, że określony podmiot sprawuje funkcję publiczną, można bez większego ryzyka błędu uznać, iż chodzi o takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Spod zakresu funkcji publicznej wykluczone są zatem takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które mają charakter usługowy lub techniczny".
W kontekście przedstawionych wyżej wywodów trafne jest stanowisko organów orzekających, że objęci decyzją odmowną pracownicy urzędu, tj. inspektor ds. obsługi Rady Miejskiej, inspektor ds. obsługi sekretariatu, inspektor ds. kadr, podinspektor ds. obsługi interesantów, referent ds. administracyjno-gospodarczych, archiwista, pracownik I stopnia wykonujący zadania w ramach prac interwencyjnych, pomoc administracyjna, cztery sprzątaczki i konserwator, nie pełnią jakichkolwiek funkcji publicznych. Załączone przez organ I instancji zakresy czynności obowiązujące na wymienionych stanowiskach potwierdzają, że pracownicy ci nie posiadają żadnych uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych przez gminę miejską zadań w sferze publicznej. Jak można wnioskować z treści skargi skarżący tego stanowiska nie neguje. Nie zgadza się jednak z odmową, gdyż uważa, że utajnienie żądanych informacji powoduje znaczące ograniczenie jawności funkcjonowania urzędu
i wydatkowania środków publicznych. Dla wskazania zasadności żądania skarżący powołał się na stanowisko judykatury co do obowiązku udostępniania informacji publicznej w postaci umów cywilnoprawnych wraz z danymi osobowymi podmiotów otrzymujących zapłatę ze środków publicznych. Skarżący pominął jednak, że stanowisko takie zostało wyrażone na tle zupełnie odmiennych stanów faktycznych, przy przyjęciu, że podmiot otrzymujący zapłatę jest "osobą pełniącą funkcję publiczną". Na ten aspekt zwrócił również uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku z 12 kwietnia 2023 r. NSA potwierdził, że: "dane o osobach współpracujących w szczególności z organami administracji publicznej, a więc
o osobach mających choćby minimalny wpływ na kształtowanie się sposobu funkcjonowania tychże organów, jak też dane o kontrahentach tych podmiotów, takie jak imiona i nazwiska, podlegają udostępnieniu w trybie informacji publicznej – i nie podlegają wyłączeniu z uwagi na prywatność tych osób wskazaną art. 5 ust. 2 u.d.i.p. (zob. wyrok SN z 8 listopada 2012 r. o sygn. akt I CSK 190/12, OSNC 2013, nr 5, poz. 67; wyrok NSA z 11 grudnia 2014 r. I OSK 213/14). Pozwala to bowiem przeciwdziałać takim patologiom życia publicznego jak np. nepotyzm, czy każde inne trwonienie środków publicznych (tak: NSA w wyroku z 4 lutego 2015 r. I OSK 531/14)".
Z przytoczonych rozważań wynika, że prawo do uzyskania danych osobowych dotyczy tylko stron umów, którym można przypisać miano osoby pełniącej funkcje publiczne. Na przykład w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 grudnia 2016 r. wydanym w sprawie o sygn. akt I OSK 2060/16, publ. w CBOSA, stwierdzono, iż: "Osoba kupująca nieruchomość od Skarbu Państwa, co prowadzi wszak do zubożenia zasobu nieruchomości w jego własności, wpływa na sprawę publiczną, tj. gospodarkę nieruchomościami publicznymi. W tym zatem aspekcie jest "osobą pełniącą funkcję publiczną", o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. (...)".
W rozpoznawanej sprawie mamy zaś zupełnie odmienną sytuację, organ odmówił udostępnienia spersonalizowanych danych względem pracowników, których nie można uznać za pełniących funkcje publiczne. Do takich osób bez wątpienia ma zastosowanie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. W świetle tego unormowania należy odróżniać wniosek o wysokości wynagrodzenia wypłacanego konkretnej osobie, w konkretnym czasie od wniosku
o udostępnienie informacji o wysokości środków z budżetu samorządu terytorialnego przeznaczanych na wynagrodzenia związane z wykonywaniem określonych zadań publicznych. Dla uzyskania informacji o sposobie wydatkowania finansów publicznych nie jest konieczna znajomość kwot wypłacanych osobom określonym z imienia
i nazwiska (por. wyrok NSA z 10 lipca 2020 sygn. akt I OSK 2623/19, publ. w CBOSA). Jeżeli skarżący zwracałby się o informacje o wynagrodzeniu uzyskiwanym na określonym stanowisku, bez żądania powiązania tych danych z imieniem i nazwiskiem pracownika, w sprawie nie miałby zastosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Ponieważ jednak wniosek w istocie dotyczył wskazania kwot wypłaconych konkretnej osobie – oznaczonej z imienia i nazwiska – dotykał w sposób bezpośredni sfery ad personam, która podlega ochronie z mocy art. 5 ust. 2 u.d.i.p. (por. wyroki NSA z: 14 września 2010 r. I OSK 1035/10; z 6 grudnia 2019 r. I OSK 3429/18; z 27 września 2019 r. I OSK 2710/17; z 18 września 2018 r. I OSK 2434/16; z 11 maja 2018 r. I OSK 1586/16; z 19 grudnia 2017 r. I OSK 1380/17, CBOSA, w których zakwestionowano publiczny charakter informacji ad personam).
Z podanych przyczyn skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.