II SA/Ol 318/20

II SA/Ol 318/20 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2021-02-02
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2020-04-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Adam Matuszak /sprawozdawca/
Marzenna Glabas /przewodniczący/
Piotr Chybicki
Symbol z opisem
6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OZ 330/21 - Postanowienie NSA z 2021-05-27
II OSK 1864/21 - Wyrok NSA z 2024-04-18
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1945
art. 59 ust. 1-3
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 lutego 2021 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania nieruchomości oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z "[...]" r. Burmistrz "[...]" (dalej: "organ pierwszej instancji", "Burmistrz"), po rozpatrzeniu wniosku Z.S., (dalej: "skarżący") o wszczęcie postępowania w sprawie nakazania właścicielowi posesji "[...]"poprzedniego sposobu zagospodarowania nieruchomości zgodnego z prawem i miejscowym planem zagospodarowania,
a w konsekwencji zaniechania prowadzenia działalności w postaci zorganizowanego komisu samochodowego - sprzedaży detalicznej i hurtowej samochodów oraz prowadzenia działalności polegającej na konserwacji i naprawie pojazdów, nakazał właścicielowi ww. nieruchomości przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania nieruchomości co do nadwyżki ponad powierzchnię 166 m2.
W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podał m.in., że w sprawozdaniu technicznym z 6 lipca 2018 r. geodeta stwierdził, iż powierzchnia ww. działki wynosi
"[...]"ha, w tym: powierzchnia terenu utwardzonego kostką betonową i betonem
- "[...]"ha, teren utwardzony tłuczniem - "[...]"ha, tereny biologicznie czynne
- "[...]"ha, zaś teren zabudowany budynkami mieszkalnymi - 0"[...]"ha. Na podstawie pism Urzędu "[...]" ustalono, że właściciel ww. działki M.J. (dalej: "przedsiębiorca") prowadził od 1 września 2009 r. do 31 marca 2016 r. działalność gospodarczą pod nazwą: ""[...]"", zaś 5 stycznia 29017 r. przedsiębiorca zmienił nazwę działalności "[...]"". Burmistrz wywiódł, że obowiązujący dla przedmiotowego terenu plan miejscowy nie wyklucza prowadzenia działalności, polegającej na wykonywaniu usług nieuciążliwych. Biorąc pod uwagę zapisy planu dla ww. terenu, organ pierwszej instancji wyliczył, że zagospodarowanie związane z funkcją uzupełniającą powinno wynosić na przedmiotowej działce 166 m2.
W złożonym od powyższej decyzji odwołaniu skarżący zarzucił, że z naruszeniem
art. 102 k.p.a. organ pierwszej instancji w okresie zawieszenia postępowania uzyskał stanowiska WIOŚ i PPlS. Wywiódł z przepisów planu miejscowego, że funkcję uzupełniającą stanowią dojazd i wyznaczone miejsce parkingowe dla funkcji uzupełniającej, czyli nieuciążliwej działalności gospodarczej, którą plan dopuszcza wyłącznie na 30% powierzchni budynku mieszkalnego. Zarzucił, że organ pierwszej instancji nieprawidłowo ustalił wielkość powierzchni biologicznie czynnej na ww. działce. Podniósł też, że na tej posesji nie ma dojazdu do budynków, gdyż nie jest zachowana odległość 3 m od granic posesji, co narusza przepisy przeciwpożarowe i techniczne dotyczące składowisk samochodów i prawa budowlanego. Wskazał ponadto na treść § 20 pkt 14 planu miejscowego, dotyczącego lokalizowania myjni samochodowych. Stwierdził, że dla oceny poziomu hałasu dochodzącego z sąsiedniej nieruchomości bez znaczenia jest sąsiedztwo drogi krajowej, gdyż § 10 planu miejscowego przewiduje, że uciążliwości wynikające z użytkowania terenów lub budynków nie mogą przenikać granic własności lub użytkowania. Skarżący zarzucił, że organ nie odniósł się do opinii prywatnej, która wskazywała na zagrożenie pożarowe i nieprawidłowo przeprowadził oględziny posesji, gdyż powiadomił właściciela posesji o terminie przeprowadzenia tego dowodu z dużym wyprzedzeniem. Podniósł też, że w "planach budowlanych" dotyczących tej posesji nie ma informacji o komisie samochodowym i warsztacie samochodowym, co stwierdził Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze "[...]" (dalej: "Kolegium") decyzją z "[...]"r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i odmówiło nakazania przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania przedmiotowej nieruchomości.
W uzasadnieniu decyzji Kolegium stwierdziło, że ww. działka zgodnie z obowiązującym planem miejscowym zlokalizowana jest na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (symbol "[...]") i w strefie komunikacji (symbol "[...]"). Plan miejscowy na terenach zabudowy jednorodzinnej dopuszcza usługi nieuciążliwe, tzn. takie usługi, które nie mogą stanowić zagrożenia dla funkcji mieszkaniowej pod względem sanitarnym i pożarowym, obciążenia ruchem samochodowym oraz wynikającym z różnych rodzajów hałasu i drgań, a § 10 planu ustala jako obowiązującą zasadę, że uciążliwości wynikające z użytkowania terenów lub budynków, nie mogą przenikać granic własności lub użytkowania. Kolegium stwierdziło, że bezspornie przedsiębiorca prowadzi na ww. działce działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży samochodów używanych. Działalność ta prowadzona była w okresie od 1 września 2009 r. do 31 marca 2016 r. pod nazwą: ""[...]"", a następnie od 5 stycznia 2017 r. pod nazwą ""[...]"i".
W ocenie Kolegium organ pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że zorganizowanie komisu samochodowego na ww. działce nie narusza warunków przewidzianych w planie miejscowym. Ocenę tę Kolegium oparło o treść: pisma z 30 listopada 2018 r. Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego "[...]", w którym stwierdzono, że prowadzona działalność nie stanowi zagrożenia dla funkcji mieszkaniowej w zakresie wymagań higieniczno-sanitarnych; pisma z 17 grudnia 2018 r. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w sprawie pomiaru poziomu hałasu i braku możliwości odróżnienia go od tła; opinii ochrony przeciwpożarowej dot. ww. działki z grudnia 2018 r., według której komis samochodowy nie stanowi zagrożenia pożarowego w myśl przepisów z zakresu ochrony przeciwpożarowej i opinii urbanistycznej ze stycznia 2018 r. co do zgodności
z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego istniejącego zagospodarowania przedmiotowej działki. Kolegium zaznaczyło też, że nie ustalono, aby w związku
z użytkowaniem działki dochodziło do jakichkolwiek uciążliwości, które przenikałyby granice działki.
Kolegium wyjaśniło, że uwzględniło ww. opinię urbanistyczną, jako wykonaną przez osobę dysponującą wiadomościami specjalnymi i nie znalazło podstaw, aby odmiennie zinterpretować zapisy planu miejscowego w części dotyczącej oceny dopuszczalności prowadzenia autokomisu na przedmiotowej działce. Kolegium nie uwzględniło przedłożonej przez skarżącego opinii z 2013 r., gdyż została ona wykonana na potrzeby postępowania w sprawie wydania zaświadczenia o zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zmiany sposobu użytkowania garażu i pomieszczenia gospodarczego na usługi w zakresie kompleksowej pielęgnacji samochodowej na parterze budynku mieszkalnego na ww. działce. Zaznaczyło, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego "[...]"stwierdził w piśmie z 23 września 2013 r., w odniesieniu do komisu samochodowego, że inwestor nie wybudował nowego obiektu i nie wykonał robót budowlanych przy istniejącym obiekcie.
Kolegium nie podzieliło stanowiska organu pierwszej instancji w kwestii przekroczenia powierzchni działki, którą zgodnie z planem miejscowym można przeznaczyć na funkcje uzupełniającą, gdyż Burmistrz nie uwzględnił, że z § 52 ust. 1 pkt 10 planu miejscowego dla terenu oznaczonego symbolem "[...]", obowiązuje nakaz zabezpieczenia na każdej działce minimum 2 miejsc postojowych. Stosownie zaś do § 21 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065), dalej: "rozporządzenie", stanowiska postojowe dla samochodów powinny mieć wymiary wynoszące co najmniej szerokość 2,5 m i długość 5 m - w przypadku samochodów osobowych. Należało więc przyjąć, że 25 m2 działki jest przeznaczone na miejsca postojowe dla właścicieli nieruchomości, co wynika także z protokołu oględzin przeprowadzonych przez organ pierwszej instancji.
Kolegium nie podzieliło również stanowiska organu pierwszej instancji, że cały teren działki utwardzony tłuczniem, wyłożony kostką betonową i betonem jest związany z funkcją uzupełniającą. Wskazało, że z protokołu oględzin, zdjęć działki (w tym załączonych do protokołu oględzin) i załącznika do sprawozdania technicznego obejmującego rozliczenie pola powierzchni terenów biologicznie czynnych oraz utwardzeń, wynika, że utwardzona kostką polbruk i betonem część działki, stanowi część wspólną nieruchomości w odniesieniu do funkcji podstawowej i uzupełniającej. Z tego względu nie było uzasadnione przyjęcie, iż cała ta powierzchnia jest zagospodarowana w związku z funkcją uzupełniającą. Kolegium przyjęło, że 50% z 214 m2 utwardzonych polbrukiem i betonem należy zaliczyć do funkcji związanej z zabudową mieszkaniową, co uzasadnia § 6 pkt 18 planu miejscowego. Uwzględniając powyższe Kolegium dokonało własnego rozliczenia sposobu zagospodarowania działki i przyjęło, że powierzchnia działki wynosi "[...]"m2, na działce posadowiony jest budynek mieszkalny o powierzchni "[...]"m2, powierzchnia biologicznie czynna wynosi "[...]"m2, powierzchnia utwardzona związana z funkcją podstawową (mieszkaniową) wynosi 107 m2 (w tym 25 m2 na 2 miejsca parkingowe),
a powierzchnia utwardzona związana z funkcją uzupełniającą wynosi "[...]"m2.
Kolegium stwierdziło, że powierzchnia terenu działki związana z inną niż podstawowa nie narusza zasad ustalonych w planie miejscowym. Na tej działce (symbol "[...]")
i w strefie komunikacji (symbol "[...]") plan miejscowy dopuszcza realizację funkcji uzupełniającej, na którą składa się lokal użytkowy o powierzchni nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz zagospodarowanie związane z tą funkcją (tj. wszystkie elementy towarzyszące jak: dojścia, wjazdy, miejsca postojowe, place, zieleń, przyłącza i urządzenia infrastruktury, itp.), którego łączna powierzchnia nie może być większa od powierzchni zagospodarowania związanego z funkcją podstawową, z uwzględnieniem maksymalnej powierzchni zabudowy (§ 52 ust. 1 pkt 3 lit. d planu) i wymaganej powierzchni biologicznie czynnej (§ 52 ust. 1 pkt 3 lit. e). Dopuszczalna powierzchnia zagospodarowania związanego z funkcją uzupełniającą może, w ocenie Kolegium, stanowić maksymalnie 50% powierzchni działki zagospodarowanej na potrzeby zabudowy mieszkaniowej (§ 6 pkt 18 planu). Skoro zagospodarowanie działki związane z funkcją podstawową (mieszkaniową) sprowadza się do powierzchni budynku mieszkalnego "[...]"m2 i powierzchni utwardzonej obejmującej "[...]"m2, to na pozostałej części terenu utwardzonego tłuczniem i kostką betonową ("[...]"m2) dopuszczalne jest prowadzenie działalności w formie autokomisu. Tym samym, nie było podstawy do nakazania przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania nieruchomości poprzez nakazanie zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej w formie autokomisu.
Kolegium wyjaśniło ponadto, że postępowanie w sprawie zostało zawieszone postanowieniem Burmistrza z "[...]"r., a po tej dacie organ pierwszej instancji nie podejmował żadnych czynności w sprawie. Do organu wpływały tylko dowody, np. pismo WIOŚ czy opinia ochrony przeciwpożarowej, co było efektem działań organu podjętych przed zawieszeniem postępowania.
Skarżący wywiódł skargę do tut. Sądu na ww. decyzję Kolegium. Zarzucił, że decyzja ta jest niezgodna ze stanem faktycznym i z prawem i jest dotknięta wadą określoną
w art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256), dalej: "k.p.a.". Nie podzielił stanowiska dotyczącego braku zagrożenia i uciążliwości. Powtórzył ponadto zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji Burmistrza, wywodzone z treści planu miejscowego. Wywiódł ponadto, że komis samochodowy jest budynkiem w świetle przepisów rozporządzenia, a zatem ww. działka jest zabudowana w 90 - 100%.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i argumentację tam przedstawioną.
W piśmie procesowym z 19 stycznia 2021 r. skarżący podtrzymał skargę i zarzut, że zaskarżona decyzja rażąco narusza przepisy prawa miejscowego, zaś w piśmie procesowym z 28 stycznia 2021 r. – wniósł o wyznaczenie nowego terminu i skierowanie sprawy do rozpoznania na rozprawie, przesłuchanie wskazanego świadka, stwierdzenie, że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo i zwrot kosztów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.
Sąd wyjaśnia, że skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie
art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych
z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842, z późn. zm.), wobec uznania za konieczne rozpoznania sprawy w związku z obowiązkiem terminowego rozpoznania spraw, istnieniem zagrożenia dla życia i zdrowia stron oraz brakiem możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość.
Ponadto, stosownie do art. 106 § 3 p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przed sądem administracyjnym nie jest więc przeprowadzone postępowanie dowodowe z wyjątkiem dopuszczenia dowodów z dokumentu. Oznacza to, że sąd administracyjny nie przesłuchuje świadków. Ponadto, postępowanie dowodowe,
o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., jest postępowaniem uzupełniającym, które znajduje zastosowanie, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, a taka potrzeba nie zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji według kryteriów z art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. wykazała, że nie narusza ona przepisów postępowania administracyjnego i prawa materialnego.
Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945, z późn. zm.), dalej: "ustawa" , zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Z ust. 2 tego przepisu wynika, że ust. 1 stosuje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku. Z art. 59 ust. 3 pkt 2 wynika natomiast, że w przypadku zmiany zagospodarowania terenu, o której mowa w ust. 2, bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania.
Kolegium prawidłowo wskazało, że art. 59 ust. 3 znajduje odpowiednie zastosowanie w przypadku samowolnej zmiany sposobu zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę na obszarze objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wykładnia celowościowa i systemowa tego przepisu prowadzi bowiem do wniosku, że bez względu na to czy niezgodna z przepisami zmiana sposobu zagospodarowania terenu następuje na terenie nieobjętym planem, czy też na terenie, dla którego uchwalono miejscowy plan, to takie zdarzenie prawne należy ocenić jako bezprawne, wymagające odpowiedniego przeciwdziałania ze strony powołanych do tego organów państwa w celu doprowadzenia terenu do stanu zgodnego z prawem (por. wyrok NSA z 18 lipca 2017 r., II OSK 2882/15 - wszystkie powołane w niniejszym wyroku orzeczenia dostępne są na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W rozpoznawane sprawie należy więc zbadać, czy doszło do funkcjonalnego przekształcenia terenu, sprzecznego z ustaleniami planu miejscowego.
Ustalono, że przedsiębiorca prowadził sporną działalność gospodarczą na przedmiotowej działce w okresie od 1 września 2009 r. do 31 marca 2016 r., a następnie – od 5 stycznia 2017 r.
Stosownie do § 8 ust. 1 uchwały "[...]". w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego całego obszaru miasta "[...]", zagospodarowanie terenów następuje zgodnie z ich podstawowym przeznaczeniem w poszczególnych strefach określonych w § 13, przy spełnieniu szczegółowych warunków podanych w dziale III, z uwzględnieniem ustaleń działu II oraz wszystkich aktualnie obowiązujących przepisów szczególnych, w tym przepisów Prawa Budowlanego.
Przedmiotowa działka znajduje się na terenie oznaczonym w ww. planie miejscowym symbolem "[...]"i w strefie i komunikacji "[...]" (ulica główna - § ). Dla terenu "[...]", zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 1 planu, dla strefy zabudowy mieszkaniowej ""[...]"" ustalono podstawowe przeznaczenia i podstawowe obowiązujące dla nich warunki, które uszczegóławia się w dziale III:
"a) zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, teren do zabudowy jednym lub zespołem budynków jednorodzinnych,
b) budynek jednorodzinny to obiekt stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych lub jednego lokalu mieszkalnego i lokalu dla nieuciążliwej usługi o powierzchni całkowitej nie przekraczającej 30% całkowitej powierzchni budynku,
c) w obrębie zabudowy jednorodzinnej dopuszcza się funkcje pensjonatowe, pod warunkiem spełnienia ustaleń §10 ust.1,
d) wysokość zabudowy: do 2 kondygnacji, wyjątkowo 3 w/g ustaleń działu III,
e) o łączeniu budynków jednorodzinnych w formie bliźniaczej lub szeregowej oraz możliwości realizacji wolnostojących garaży lub budynków gospodarczych decydują zapisy działu III, ustalone dla każdej jednostki planistycznej,
f) dla każdego budynku jednorodzinnego należy zabezpieczyć na działce minimum 2 miejsca postojowe dla samochodów osobowych,
g) w obrębie terenów zabudowy jednorodzinnej dopuszcza się realizację na odrębnych działkach obiektów usługowych, związanych wyłącznie z usługami podstawowymi w zakresie oświaty, zdrowia, handlu, gastronomii i rzemiosła - pod warunkiem, że ich gabaryty i architektura będą dostosowane do charakteru budynków funkcji podstawowej i zabezpieczone będzie minimum 1 miejsce postojowe na każde 100m2 powierzchni usług".
Zgodnie zaś z § 52 ust. 1 planu, ustala się podstawowe przeznaczenie - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, dla terenu oznaczonego na rysunku symbolem "[...]"- dla którego określono warunki szczegółowe, dotyczące adaptacji zabudowy mieszkaniowej z prawem jej modernizacji i warunków realizacji dla nowej zabudowy, zaś w pkt 10 nakazano zabezpieczenie na każdej działce minimum 2 miejsc postojowych,
Z treści cytowanych przepisów wynika, że prawodawca nie wprowadził na obszarze obowiązywania planu zakazu usług nieuciążliwych na terenie zabudowy mieszkaniowej ""[...]"". Zgodnie z § 6 pkt 56 planu miejscowego "usługi nieuciążliwe" oznaczają usługi, które nie stanowią zagrożenia dla funkcji mieszkaniowej pod względem sanitarnym i pożarowym, obciążenia ruchem samochodowym oraz wynikającym z różnych rodzajów hałasu i drgań.
W toku postępowania administracyjnego ustalono, że warunki te nie zostały naruszone przez prowadzenie spornej działalności gospodarczej.
Zasadnie Kolegium w zaskarżonej decyzji oparło się w tej kwestii na stanowiskach wyspecjalizowanych organów administracji.
Wskazało, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny "[...]"w piśmie z 30 listopada 2018 r., stwierdził, że stwierdzona w toku oględzin działalność gospodarcza - komis samochodowy nie stanowi zagrożenia dla funkcji mieszkaniowej w zakresie wymagań higieniczno-sanitarnych.
Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska "[...]"w piśmie z 17 grudnia 2018 r., poinformował, że 14 i 29 sierpnia 2013 r. przeprowadzono kontrolę działalności przedsiębiorcy prowadzonej na przedmiotowej działce pod kątem przestrzegania przepisów i decyzji administracyjnych w zakresie ochrony środowiska wraz z pomiarami natężenia poziomu dźwięku emitowanego z instalacji. Podczas kontroli ustalono, że źródłem dźwięku emitowanego w kierunku najbliższej zabudowy może być praca wysokociśnieniowego urządzenia typu karcher, odkurzacza oraz automatycznego klucza do przykręcania kół samochodowych. W dniu 14 sierpnia 2013 r. przeprowadzono pomiary natężenia dźwięku emitowanego z terenu komisu samochodowego. W czasie pomiarów w porze dnia pracował karcher oraz odkurzacz. Pomiary wykonano zarówno podczas demonstracyjnej pracy karchera, jak i podczas właściwego mycia samochodu.
W czasie pomiarów nie używano klucza do przykręcania kół. Zgodnie z uzyskaną informacją wymiana kół nie jest wykonywana w związku z prowadzoną działalnością,
a jedynie w samochodach prywatnych właściciela posesji. Właściciel wyjaśnił, że mycie samochodów przy użyciu urządzenia typu karcher w związku z ich przygotowaniem do sprzedaży odbywa się z częstotliwością średnio 2 pojazdy na tydzień. Pomiary dźwięku zostały wykonane w miejscach o największym oddziaływaniu źródeł hałasu, w dwóch punktach: na wysokości 4 m i w odległości ok. 12 m. od źródła hałasu, na granicy posesji oraz na wysokości 4 m i w odległości ok. 30 m od źródła hałasu (3 m od elewacji budynku mieszkalnego skarżącego). W trakcie wykonywania pomiarów odbywał się normalny ruch pojazdów na ul. "[...]"). Pomiar poziomu tła akustycznego przeprowadzono w punktach, w których mierzono hałas emitowany przez badane źródła. Badania dokonano przy wyłączonych źródłach będących przedmiotem badań. Z uwagi na różnicę pomiędzy zmierzonym poziomem tła, a średnim poziomem immisji dźwięku z badanych źródeł - mniejszą niż 3 dB powodującą, że mierzony poziom hałasu był nie do odróżnienia od tła - nie wyznaczono równoważnego poziomu dźwięku A LA,eq w obu punktach pomiarowych.
W opinii ochrony przeciwpożarowej z grudnia 2018 r., jej autor, oceniając czy prowadzona działalność (komis samochodowy) nie stanowi zagrożenia pożarowego dla funkcji mieszkalnej (w szczególności dla nieruchomości skarżącego), stwierdził, na podstawie analizy warunków ochrony przeciwpożarowej, że na przedmiotowej działce posadowione są dwa budynki mieszkalne, wolnostojące, dwukondygnacyjne, klasyfikowane kategorią zagrożenia ludzi ZL IV i nie ma wymagania dotyczącego klasy odporności pożarowej tych obiektów. Strefa pożarowa przedmiotowych budynków spełnia wymagania. Nie ma konieczności doboru urządzeń przeciwpożarowych. Nie ma obowiązku doprowadzenia drogi pożarowej oraz nie ma obowiązku zaopatrzenia w wodę do celów przeciwpożarowych. Ponadto działka, na której prowadzony jest komis samochodowy nie posiada materiałów niebezpiecznych pożarowo, nie posiada również pomieszczeń ani stref zagrożenia wybuchem. Zaparkowane samochody osobowe znajdujące się na terenie działki nie stanowią strefy pożarowej. Nie jest wymagane obliczenie gęstości obciążenia ogniowego i przedmiotowy komis nie jest traktowany jako składowisko. Odległości, ze względu na spełnienie warunków ochrony przeciwpożarowej, spełniają wymagania. Zatem prowadzona działalność usługowa, tj. komis samochodowy nie stanowi zagrożenia pożarowego w myśl obowiązujących przepisów ochrony przeciwpożarowej. Zaznaczył ponadto, że opinia z zakresu zagrożenia pożarowego została oparta na analizie warunków ochrony przeciwpożarowej działki i obiektów zlokalizowanych na jej terenie.
W opinii urbanistycznej ze stycznia 2018 r., której przedmiotem była m.in. ocena zgodności z planem miejscowym istniejącego zagospodarowania przedmiotowej działki oraz czy prowadzony komis samochodowy zalicza się do usług uciążliwych, nie wykazano, aby sporna działalność była niezgodna z ustaleniami planu miejscowego. Jednocześnie należy stwierdzić, że Kolegium prawidłowo uzasadniło przyczyny, dla których nie uwzględniło przedłożonej przez skarżącego opinii z 2013 r., wykazując, że była ona sporządzona w innym celu, to jest dla potrzeb oceny zgodności funkcji obsługi samochodów.
Uwzględniając treść ww. pism, ocena Kolegium, że nie ustalono, aby w związku
z użytkowaniem działki dochodziło do jakichkolwiek uciążliwości, które przenikałyby granice działki, trzeba uznać za uzasadnione. Tym samym, nie została naruszona zasada zawarta w § 10 ust. 1 planu miejscowego, zgodnie z którą uciążliwości wynikające z użytkowania terenów lub budynków, nie mogą przenikać granic własności lub użytkowania. Bezpodstawne jest stanowisko skarżącego, że przy badaniu poziomu hałasu bez znaczenia jest sąsiedztwo drogi krajowej. Kwestia ta została oceniona przez wyspecjalizowany organ i subiektywne odczucia skarżącego nie wpływają na prawidłowość oceny tego organu, że mierzony poziom hałasu był nie do odróżnienia od tła. Wyjaśnić też należy, że okazjonalnego mycia samochodów na własnej posesji nie można kwalifikować jako "myjni samochodowej".
Prawidłowo Kolegium oceniło zgodność przeznaczenia przez przedsiębiorcę "[...]"m2 utwardzonego tłuczniem i kostką betonową terenu przedmiotowej działki na cele związane z prowadzeniem działalności w formie autokomisu z uwagi na treść § 6 pkt 18 planu miejscowego, stanowiącego m.in., że łączna powierzchnia terenu związana z przeznaczeniem dopuszczalnym ustaleniami planu, nie może być większa od funkcji podstawowej, w odniesieniu do każdego obszaru będącego przedmiotem zainwestowania; § 52 ust. 1 pkt 3 lit. d – e, przewidujących, że maksymalna powierzchnia zabudowy ma wynosić 40% a powierzchnia biologicznie czynna - minimum 40%, oraz § 52 ust. 1 pkt 10 planu miejscowego, obligującego do zabezpieczenie na każdej działce minimum 2 miejsc postojowych. Przepisy te pozwalają przyjąć, że łączna powierzchnia działki związana z funkcją inną niż podstawowa, może wynosić 50%, to jest w stanie faktycznym sprawy
"[...]"m2. Z uwagi na powyższe, zasadnie Kolegium odmówiło nakazania przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania przedmiotowej działki.
W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.