II SA/OL 311/25

II SA/Ol 311/25 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2025-10-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-05-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Beata Jezielska /sprawozdawca/
Katarzyna Matczak /przewodniczący/
Piotr Chybicki
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art.119 pkt 2, art.151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 1130
art.2 pkt 1, art.6 ust.2 pkt 1,art.53 ust.4, ust.5 i ust.5c, art.61 ust.1 i ust.5a
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 października 2025 r. sprawy ze skargi H. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...], nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 2 października 2024 r. wydaną przez Burmistrza Miasta M. (dalej jako: organ pierwszej instancji), na podstawie art. 59, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 oraz art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm., dalej jako: u.p.z.p.), po rozpatrzeniu wniosku M.N. (dalej jako: inwestorka), ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie, nadbudowie i rozbudowie istniejącego budynku gospodarczego, realizowanej na części działki o nr ewid. (...) w obrębie I., gmina M. W decyzji określono ustalenia dotyczące rodzaju inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zabudowy i zagospodarowania terenu, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich oraz linie rozgraniczające teren inwestycji.
W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że teren, którego dotyczy wniosek, nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ustalono, że w skład przedmiotowego terenu wchodzą tylko grunty zabudowane (B). Podano, że zgodnie z obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy M. teren objęty wnioskiem zlokalizowany jest w granicach zwartej zabudowy wsi. Z analizy stanu faktycznego wynika, że teren objęty wnioskiem obejmuje istniejące siedlisko zabudowy mieszkalnej i gospodarczej, a wnioskowana inwestycja dotyczy budynku gospodarczego zlokalizowanego przy wschodniej granicy działki. Podano, że przeprowadzono analizę warunków i zasad zabudowy i zagospodarowania terenu wynikających z przepisów odrębnych, a w jej wyniku stwierdzono, że spełnione zostały wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 - 6 u.p.z.p., tj.: tereny sąsiednie dostępne z tej samej drogi publicznej zabudowane są w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy; wnioskowany teren posiada dostęp do drogi publicznej; istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne; zamierzenie budowlane jest zgodne z przepisami odrębnymi; zamierzenie budowlane nie znajduje się w obszarze, w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej ustanowiony został zakaz zabudowy, w obszarze strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu lub w obszarze strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyła H. H. (dalej jako: strona lub skarżąca), będąca właścicielką nieruchomości sąsiedniej. Podniosła, że inwestorka powiadomiła ją, że planuje zmienić pokrycie dachu i wyremontować budynek gospodarczy, przylegający do granicy ich działek nr (...) i nr (...) i wówczas strona wyraziła pisemną zgodę pod warunkiem, że inwestorka nie wstawi okien w ścianie i dachu od jej strony. Wyjaśniła też, że po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania w tej sprawie złożyła pismo, w którym nie wyraziła zgody na przebudowę, rozbudowę i dobudowę istniejącego budynku gospodarczego, gdyż nie miała wiedzy o charakterze, jaki miałby mieć rozbudowany budynek gospodarczy. Podała, że w mapkach załączonych do decyzji nie jest naniesiony obrys projektowanej inwestycji oraz nie ma informacji o charakterze, jaki ma spełniać nowy budynek. Zdaniem strony planowana inwestycja jest niezgodna z przepisami Prawa budowlanego w zakresie obowiązujących odległości od granicy działek.
Decyzją z 31 marca 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie (dalej jako: Kolegium lub organ odwoławczy) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że wnioskowana inwestycja spełnia przesłanki wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p., a w konsekwencji zasadnie organ pierwszej instancji ustalił dla niej warunki zabudowy. Wskazano, że z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że w wyznaczonym obszarze analizowanym zlokalizowane są budynki mieszkalne, gospodarcze i letniskowe, a także występują działki niezabudowane. Wnioskowana funkcja gospodarcza jest zatem zgodna z funkcją zabudowy sąsiedniej, a linia zabudowy nie ulega zmianie. Podniesiono, że średni wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki w obszarze analizowanym wynosi 0,13. Natomiast średnia szerokość elewacji frontowej budynków objętych analizą wynosi 11,2 m, przy czym w myśl § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588, dalej jako: rozporządzenie z 2003 r.) dopuszczalne jest ustalenie tego parametru z tolerancją 20% i w taki sposób został on ustalony w zaskarżonej decyzji. Z kolei średnia wysokość zabudowy w obszarze analizowanym wynosi 8,5 m, jednakże stosownie do § 7 ust. 4 rozporządzenia z 2003 r. dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, jeżeli wynika to z analizy. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji ustalił ten parametr jako wynoszący 9,0 m, co w ocenie Kolegium jest prawidłowe. Dla planowanej inwestycji ustalono dach dwuspadowy o nachyleniu połaci dachowych w przedziale od 30° do 45°, pokrycie w kolorze czerwonym, co również jest zgodne z wynikami analizy. Wskazano, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Przedmiotowa działka składa się z gruntów klas: PslV, RIVa, B, w związku z czym teren ten nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, gdyż ten wymóg dotyczy jedynie gruntów rolnych klas I-III. Ponadto projekt decyzji został przedłożony do uzgodnienia Staroście M. jako organowi właściwemu do uzgadniania w zakresie ochrony gruntów rolnych. Organ ten w ustawowym terminie nie zajął stanowiska w sprawie, w związku z czym projekt decyzji uznaje się w tym zakresie za uzgodniony na podstawie art. 53 ust. 5 zd. 2 u.p.z.p. Ponadto wskazano, że projekt decyzji został przedłożony do uzgodnienia Dyrektorowi Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskiego R.ZGW w B. Zarząd Zlewni w G. jako organowi właściwemu do uzgadniania w zakresie melioracji wodnych, Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w M. pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych oraz Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad w odniesieniu do obszarów przyległych do obszarów pasa drogowego. Organy te również nie zajęły stanowiska w ustawowym terminie, w związku z czym na podstawie art. 53 ust. 5 u.p.z.p. uzgodnienia uznaje się za dokonane. Z uwagi na to, że teren planowanej inwestycji znajduje się na obszarach objętych formami ochrony, o których mowa w ustawie o ochronie przyrody, tj. w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Krainy Wielkich Jezior Mazurskich, projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy został przedłożony do uzgodnienia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w O. Organ ten także nie zajął stanowiska w sprawie w ustawowym terminie, w związku z czym, na podstawie art. 53 ust. 5c u.p.z.p., projekt decyzji uznano za uzgodniony. Zdaniem Kolegium prawidłowo ustalił organ pierwszej instancji, że planowane przedsięwzięcie nie znajduje się w obszarze, w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, ani też w obszarze strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, o którym mowa w art. 53 ust. 5e pkt 2 u.p.z.p., czy też strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.
Strona wniosła na powyższą decyzję skargę, nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem. Podniosła, że na żadnym etapie postępowania nie odniesiono się do jej zastrzeżeń dotyczących wniosku inwestorki o ustaleniu warunków zabudowy, w tym charakteru rozbudowywanego budynku oraz faktu, że usytuowany jest on w granicy działki. Wskazała, że wyrażony w piśmie z 12 sierpnia 2024 r. brak jej zgody na przebudowę rozbudowę i przebudowę istniejącego budynku gospodarczego wynika z naruszenia rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 27 października 2023 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w szczególności § 12 ust. 1 tego rozporządzenia. Skarżąca podniosła, że mimo jej sprzeciwu organ pierwszej instancji ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji wskazując, że wnioskowana decyzja dotyczy budynku zlokalizowanego przy wschodniej granicy działki. Zarzuciła ponadto, że nie udzielono jej odpowiedzi na pytanie, jaki charakter będzie miał rozbudowywany budynek gospodarczy, gdyż ściana starego, istniejącego budynku gospodarczego jest na jej długości granicą działki. Tym samym, w ocenie skarżącej, naruszone zostały obowiązujące przepisy powołanego rozporządzenia, których dotyczy planowana inwestycja. Zaznaczyła przy tym, że decyzja Kolegium została wydana dopiero po 6 miesiącach i to po złożeniu przez nią skargi na przewlekłość postępowania, przy czym również nie odniesiono się do podniesionych przez nią zarzutów.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wraz z argumentacją przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej jako: p.p.s.a., sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
Wskazać przede wszystkim należy, że przedmiotowa skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt sprawy, wniosek taki został zawarty przez Kolegium w odpowiedzi na skargę, a skarżąca oraz uczestnicy postępowania, którym doręczono jego odpis wraz ze stosownym pouczeniem, w zakreślonym terminie nie złożyli wniosku o przeprowadzenie rozprawy.
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie, nadbudowie i rozbudowie istniejącego budynku gospodarczego. Przy czym postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte wnioskiem z 5 czerwca 2024 r. (data wpływu wniosku do organu). Zgodnie zaś z art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1688) do spraw dotyczących lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy i przed dniem utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, w danej gminie stosuje się przepisy art. 54 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 5a u.p.z.p. w brzmieniu dotychczasowym (obowiązującym do dnia 23 września 2023 r.) oraz nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1a i ust. 1a u.p.z.p.
W myśl art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 9222022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Zatem decyzja o warunkach zabudowy jest rozstrzygnięciem związanym. Jeżeli bowiem inwestor spełni wszystkie wymagania zawarte w art. 61 u.p.z.p., to organ właściwy w sprawie jest zobligowany wydać pozytywną decyzję. Takie unormowanie koresponduje z zasadą wolności zagospodarowania terenu, określoną w art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., stanowiącą, że każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, w granicach określonych ustawą. Natomiast wydanie decyzji w przedmiocie warunków zabudowy musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Przy czym w myśl art. 61 ust. 5a u.p.z.p. w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 m i przeprowadza na nim analizę cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Ponadto, w przypadkach określonych w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., projekt decyzji o warunkach zabudowy podlega uzgodnieniu z organami w przepisie tym wskazanymi.
W ocenie Sądu przeprowadzona w niniejszej sprawie analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., została sporządzona prawidłowo. W analizie przedstawiono i opisano w sposób prawidłowy tereny sąsiednie i sposób ich zagospodarowania, a także prawidłowo ustalono, że w obszarze analizowanym znajduje się zabudowa mogąca stanowić kontynuację zabudowy dla zabudowy planowanej przez inwestorkę, pozwalająca na określenie wymagań dotyczących projektowanej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Prawidłowo także ustalono parametry planowanej zabudowy, przy czym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium szczegółowo opisało, w jaki sposób organ pierwszej instancji wyliczył poszczególne parametry z odwołaniem się do wyników analizy i zastosowanych przepisów prawa. Nie ulega zatem wątpliwości, że został spełniony warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Organy prawidłowo także uznały, że planowana inwestycja spełnia pozostałe wymogi określone w art. 61 ust. 2 – 5 u.p.z.p. Ponadto organ wystąpił o stosowne uzgodnienia do właściwych organów, które uzgodnień tych dokonały milcząco, stosownie do treści art. 53 ust. 5 i ust. 5c w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. W tych okolicznościach brak było podstaw do odmowy uwzględnienia wniosku inwestorki.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze należy przed wszystkim podkreślić, że określona w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zasada dobrego sąsiedztwa uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Jej celem jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p. i takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość i uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Zatem celem analizy jest wskazanie koniecznych warunków przyszłej zabudowy w sposób uwzględniający zasadę "dobrego sąsiedztwa", wynikającą z konieczności zachowania ładu przestrzennego. Natomiast kwestia zgodności projektowanej inwestycji z przepisami Prawa budowlanego pozostaje poza zakresem postępowania w przedmiocie warunków zabudowy. Na etapie ustalania warunków zabudowy nie jest bowiem dokonywana szczegółowa analiza warunków technicznych planowanej inwestycji, w tym kwestie odległości planowanej inwestycji od granicy działki. Jak wskazano w wyroku NSA z 12 marca 2024 r. (sygn. akt II OSK 1566/21, dostępny w CBOSA) o tym, że na danym terenie określona inwestycja może być zlokalizowana, decydują zagadnienia związane z planowaniem i zagospodarowaniem. To zaś, czy inwestycja ta będzie mogła w rzeczywistości powstać z uwagi na kwestie techniczne, jej usytuowanie na konkretnym podłożu i czy jej projekt odpowiada przepisom techniczno-budowlanym oraz czy jej realizacja nie spowoduje niedopuszczalnej ingerencji we własność innych podmiotów, rozważane jest i rozstrzygane w postępowaniu o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, a nie w postępowaniu o warunkach zabudowy. W decyzji o warunkach zabudowy określa się jedynie podstawowe parametry dotyczące zagospodarowania terenu, które podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom w postępowaniu poprzedzającym wydanie pozwolenia na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy rozstrzyga tylko o dopuszczalności realizacji określonego rodzaju inwestycji na danym terenie w świetle zachowania ładu przestrzennego (zob.: wyrok NSA z 19 września 2017 r., sygn. akt II OSK 121/16, dostępny w CBOSA). W związku z tym organ wydający decyzję o warunkach zabudowy nie mógł odnieść się do zarzutów skarżącej dotyczących niezgodności projektowanej inwestycji z przepisami Prawa budowlanego, gdyż nie jest do tego upoważniony, co zresztą zostało wyjaśnione w uzasadnieniu decyzji Kolegium. Z tych samych względów nie jest zasadny zarzut skarżącej dotyczący braku odniesienia się przez organ co do jej zastrzeżeń dotyczących charakteru rozbudowywanego budynku. Skarżąca podniosła bowiem, że organ nie wyjaśnił, jaki charakter będzie miał rozbudowany budynek gospodarczy, gdyż ściana starego budynku jest granicą działki. Zatem także w tym zakresie skarżąca zakwestionowała prawidłowość zastosowania przepisów Prawa budowlanego, które – jak wskazano wyżej – w przedmiotowej sprawie w ogóle nie mają zastosowania. Nie ma także znaczenia okoliczność, że skarżąca wyraża sprzeciw wobec planowanej inwestycji. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie jest uzależnione od wyrażenia zgody przez właściciela nieruchomości sąsiedniej.
W świetle powyższych rozważań stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane w oparciu o właściwie ustalony stan faktyczny i przy prawidłowym zastosowaniu obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.