II SA/Ol 308/13

II SA/Ol 308/13 - Postanowienie WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2013-05-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2013-04-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Alicja Jaszczak-Sikora /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6135 Odpady
6393 Skargi na uchwały sejmiku województwa, zawierającej przepisy prawa miejscowego w przedmiocie ... (art. 90 i 91 ustawy o
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
II OSK 1717/13 - Postanowienie NSA z 2013-07-31
Skarżony organ
Sejmik Województwa
Treść wyniku
Odrzucono skargi
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 58 § 1 pkt 4, art. 183 § 2 pkt 3 i art. 232 § 1 pkt 1 i § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 maja 2013r. sprawy ze skarg: spółki A i B na uchwałę Sejmiku Województwa z dnia ‘[...]"r. Nr "[...]" w przedmiocie wykonania Planu gospodarki odpadami dla województwa warmińsko-mazurskiego za lata 2011-2016 postanawia 1. odrzucić skargi, 2. zwrócić pełnomocnikowi stron skarżących uiszczone wpisy od skarg w łącznej kwocie 600 zł (słownie: sześćset).
Uzasadnienie
W dniu 13 marca 2013r. (data nadania pocztowego) dwie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością: a i B, reprezentowane przez radcę prawnego, zaskarżyły powtórnie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie uchwałę Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia 19 czerwca 2012r., Nr XVIII/334/12, w przedmiocie wykonania Planu gospodarki odpadami dla województwa warmińsko-mazurskiego za lata 2011-2016, domagając się stwierdzenia jej nieważności. Wskazały,
że rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 26 lipca 2012r. Wojewoda Warmińsko-Mazurski stwierdził nieważność tej uchwały. Natomiast wyrokiem z dnia 22 listopada 2012r. sygn. akt II SA/Ol 74/2012 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił
to rozstrzygnięcie nadzorcze. Wezwaniem z dnia 10 stycznia 2013r., spółki zwróciły się do organu stanowiącego o usunięcie naruszenia prawa niniejszą uchwałą. Wezwanie
to organ pozostawił bez odpowiedzi.
Pełnomocnik Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego wniósł
o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. W uzasadnieniu podniósł, że skarżące spółki po raz pierwszy skierowały do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dotyczące niniejszej uchwały w dniu 30 lipca 2012r. W dniu 28 września 2012r. organ udzielił odpowiedzi na to wezwanie, uznając stawiane zarzuty za nieuzasadnione.
W związku z tym, w ocenie organu, należy uznać, że termin do wniesienia skargi upłynął skarżącym w dniu 28 października 2012r. Pod rozwagę Sądu poddano również spełnienie negatywnej przesłanki z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), wobec zaskarżenia już w dniu 24 grudnia 2012r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie przedmiotowej uchwały przez wymienione spółki. Skarga ta zarejestrowana została pod sygnaturą II SA/Ol 72/13.
Na podstawie akt sprawy II SA/Ol 72/13 Sąd potwierdził powyższe okoliczności. Z akt tych wynika, iż postanowieniem z dnia 29 marca 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił wnioski obu spółek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na niniejszą uchwałę. W dniu 25 kwietnia 2013r. spółki wniosły zażalenie na to orzeczenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest
w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. W myśl art. 58 § 1 p.p.s.a. skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie, ponadto w sprawie nie występują zgodnie z odrębnymi przepisami przesłanki negatywne, takie jak np. stan rzeczy osadzonej, lis pendens, nie wyczerpanie toku zaskarżenia w postępowaniu przed organami administracji publicznej. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia albo zaistnienie którejś z negatywnych przesłanek zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co
w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Przepis ten koresponduje z art. 183 § 2 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym nieważność postępowania sądowoadministracyjnego zachodzi, jeżeli w tej samej sprawie toczy się postępowanie wcześniej wszczęte przed sądem administracyjnym albo jeżeli sprawa taka została już prawomocnie osądzona.
Cytowane przepisy odwołują się do dwóch zasad: lis pendens oraz res iudicata. Pierwsza z nich stanowi, że nie można wszczynać postępowania, jeżeli sprawa w zakresie tego samego przedmiotu i między tymi samymi podmiotami już się toczy. Druga zaś, że nie można wszczynać postępowania sądowego, jeżeli sprawa w zakresie tego samego przedmiotu i między tymi samymi podmiotami została prawomocnie zakończona. Przy czym w tym drugim przypadku chodzi o rozstrzygnięcia o charakterze merytorycznym. Istotą obu zasad jest to, że w tej samej sprawie między tymi samymi stronami skarga przysługuje tylko raz. Do zaistnienia przesłanki określonej w art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. niezbędne jest stwierdzenie, że skarga dotyczy tego samego przedmiotu (aktu, czynności) i tych samych stron postępowania. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że przed Wojewódzkim Sadem Administracyjnym w Olsztynie toczy się już postępowanie ze skarg obu spółek na wskazaną uchwałę, które prowadzone jest pod sygn. akt II SA/Ol 72/13. W sprawie tej nie wydano jeszcze orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, co stanowi przeszkodę do równoczesnego prowadzenia postępowania sądowego ze skarg tego samego podmiotu na ten sam akt.
Mając powyższe na uwadze, postanowiono jak w pkt 1 sentencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. O zwrocie uiszczonego przez każdą ze spółek wpisu po 300 zł orzeczono w pkt 2 sentencji na zasadzie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.