II SA/Ol 301/08

II SA/Ol 301/08 - Postanowienie WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2008-06-30
Data wpływu
2008-05-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Agnieszka Bińczyk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne
Prawo pomocy
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 245 par. 2, art. 246 par. 1 pkt 1 i 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Agnieszka Bińczyk po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. Z. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi E. Z. na postanowienie Wojewody z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie wymeldowania – uchybienia terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania postanawia odmówić przyznania E. Z. prawa pomocy.
Uzasadnienie
We wniosku z dnia 16 czerwca 2008 r., złożonym na urzędowym formularzu, E. Z. wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi na postanowienie Wojewody z dnia "[...]", Nr "[...]". Zgodnie z oświadczeniem o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżąca prowadzi 1-osobowe gospodarstwo domowe. Nie posiada ani żadnego majątku ani żadnych dochodów.
Pismem z dnia 18 czerwca 2008 r., skarżąca wezwana została do złożenia wymienionych w przedmiotowym piśmie dokumentów źródłowych i dodatkowych oświadczeń, w tym m.in. oświadczeń, w których miała wskazać obecne źródło utrzymania i jego wysokość; wyjaśnić, czy w 2008 r. korzystała i/lub nadal korzysta ze świadczeń z pomocy społecznej lub z innego rodzaju pomocy udzielanej przez jakiekolwiek instytucje lub osoby trzecie lub też z pomocy finansowej/rzeczowej członków rodziny; wskazać wysokość i przeznaczenie ponoszonych miesięcznie wydatków; a ponadto, czy jest zarejestrowana w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna.
W odpowiedzi na przedmiotowe wezwanie skarżąca przedłożyła pismo procesowe z dnia 26 czerwca 2008 r., w którym oświadczyła m.in., iż nie posiada żadnych źródeł dochodu, nie korzystała też w 2008 r. i nie korzysta obecnie z żadnych, określonych w wezwaniu form pomocy, nie jest także zarejestrowana w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,
poz. 1270 ze zm.), zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, czyli przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, następuje jeśli osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy, przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje natomiast, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Z treści przytoczonych przepisów wynika, że w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy, to na stronie spoczywa ciężar wykazania, iż znajduje się w sytuacji uprawniającej ją do otrzymania prawa pomocy. To strona ma zatem przekonać Sąd,
iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek, czy też pełnych, kosztów postępowania.
W konsekwencji powinna ona należycie uzasadnić swój wniosek i uprawdopodobnić okoliczności, na które się powołuje, a przekazywane informacje formułować w sposób precyzyjny, tak aby nie budziły wątpliwości oraz nie pozostawały ze sobą
w sprzeczności.
W niniejszej sprawie oświadczenia złożone przez skarżącą uznać należy za niewiarygodne. Nie jest bowiem możliwe zaspokajanie nawet tylko podstawowych potrzeb, związanych chociażby z koniecznym wyżywieniem, bez posiadania jakichkolwiek oszczędności, uzyskiwania jakichkolwiek dochodów, czy też korzystania z pomocy rodziny, osób trzecich lub jakichkolwiek instytucji. W niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała natomiast ani bieżącego dochodu ani żadnych oszczędności, podniosła również, że nie korzysta z żadnych form pomocy. Tym samym jej oświadczenie w zakresie aktualnej sytuacji materialnej uznać należy za niewiarygodne. Oświadczenie, które budzi wątpliwości, nie może stanowić natomiast podstawy przyznania prawa pomocy. Prawo pomocy jest bowiem instytucją wyjątkową i jako taka powinno być stosowne tylko w stosunku do osób, które w sposób nie budzący wątpliwości wykazały, że spełniają przesłanki do jego otrzymania.
W świetle powyższego, stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała wiarygodnie, iż istnieje podstawa do przyznania jej prawa pomocy, czy to we wnioskowanym przez nią zakresie całkowitym, czy nawet w zakresie częściowym. Tym samym, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.