II SA/OL 260/25

II SA/Ol 260/25 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2025-07-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-04-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Grzegorz Klimek
Katarzyna Matczak /przewodniczący sprawozdawca/
Tadeusz Lipiński
Symbol z opisem
6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne
Dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1335
art. 6 ust. 6 pkt 1 i 2
Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Lipiński asesor WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 lipca 2025 r. sprawy ze skargi M.V. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego wraz z ryczałtem na zakup opału oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 31 stycznia 2025 r. Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, działając z upoważnienia Burmistrza Miasta (dalej: "organ I instancji"), przyznał M. V. (dalej: "skarżący") dodatek mieszkaniowy w wysokości 293,16 zł miesięcznie (w tym ryczałt za brak ciepłej wody, gazu w kwocie 13,98 zł) na okres od 1 lutego do 31 lipca 2025 r. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że dodatek mieszkaniowy ustalono w oparciu o poniższe dane:
- wnioskodawca posiada tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego,
- pow. użytkowa mieszkania: 30,80 m2
- lokal nie posiada instalacji ciepłej wody, gazu,
- liczba osób w gospodarstwie domowym: 1,
- miesięczny dochód gospodarstwa domowego: 2090,18 zł,
- dochód na jednego członka gospodarstwa domowego wynosi: 29,21% przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w dniu złożenia wniosku, które wynosi: 7155,48 zł,
- wydatki na mieszkanie stanowiące podstawę przyznania dodatku wynoszą: 606,69 zł, w tym ryczałt za brak ciepłej wody, gazu w kwocie 28,93 zł wg ceny KWH=0,9643 zł co stanowi 4,77% wydatków na mieszkanie,
- 15% dochodu w gospodarstwie domowym stanowi kwotę: 313,53 zł.
Dodatek mieszkaniowy stanowi 100% opłat za 30,8 m2 powierzchni lokalu plus ryczałt za brak ciepłej wody, gazu, minus 15 % dochodu gospodarstwa domowego: 606,69 zł - 313,53 zł = 293,16 zł - kwota dodatku mieszkaniowego wraz
z ryczałtem w kwocie 13,98 zł (do wypłaty).
W odwołaniu skarżący podniósł, że wysokość dodatku mieszkaniowego powinna być wyższa, ponieważ mieszkanie wynajmuje i płaci miesięcznie 685 zł. Zarzucił, że koszt wynajmu nie został zaliczony do kosztu utrzymania mieszkania, tak jak eksploatacja oraz fundusz remontowy.
Decyzją z 24 lutego 2025, nr Rep. 265/DM/25, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Elblągu (dalej: "organ odwoławczy", "Kolegium") utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu przytoczono przepisy mające
w sprawie zastosowanie i uznano, że kwota dodatku została obliczona prawidłowo. Wskazano, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r.
o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1335; dalej w skrócie: "u.d.m.") dodatek mieszkaniowy przysługuje najemcom albo podnajemcom lokali mieszkalnych, zamieszkującym w tych lokalach. Skarżący bezspornie posiada tytuł prawny do lokalu
z tytułu najmu. Art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.m. przesądza zaś, że dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o którym mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o jego przyznanie średni miesięczny dochód przypadający na jednego członka gospodarstwa domowego wnioskodawcy nie przekroczył w gospodarstwie jednoosobowym - 40 % przeciętnego wynagrodzenia
w gospodarce narodowej, obowiązującego w dniu złożenia wniosku, z uwzględnieniem art. 6 ust. 8 i art. 7 ust. 6. Ustęp 2 cytowanego artykułu ustawy wskazuje z kolei, że przy wydawaniu decyzji o przyznaniu dodatku mieszkaniowego uwzględnia się kwotę przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej, obowiązującego w dniu złożenia wniosku, ostatnio ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie art. 20 pkt 1 lit. a ustawy (...) o emeryturach i rentach
z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (...). Ostatni z powyższych przepisów stanowi, że Prezes Głównego Urzędu Statystycznego ogłasza, w formie komunikatu,
w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" w terminie do 7 roboczego dnia lutego każdego roku kwotę przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w poprzednim roku kalendarzowym. Realizując powyższy ustawowy obowiązek, Prezes GUS wydał w dniu 9 lutego 2024 r. Komunikat w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2023 r. (który został opublikowany w Monitorze Polskim z 2024 r. pod poz. 110). W Komunikacie tym wskazano, że przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2023 r. wyniosło 7.155,48 zł. Mając na względzie powyższe Kolegium uznało, że średni miesięczny dochód gospodarstwa domowego skarżącego (wynoszący 2.090,18 zł z tytułu renty rodzinnej) nie przekroczył kwoty 40 % przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej, obowiązującego w dniu złożenia wniosku, a więc kwoty 2.862,19 zł (7.155,48 zł x 40 % - 2.862,19 zł). Tym samym został spełniony ustawowy warunek "dochodowy", uprawniający do otrzymania dodatku mieszkaniowego. Dalej organ odwoławczy skonstatował, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.d.m. powierzchnia normatywna w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 35 m2 dla 1 osoby. Warunek ten został spełniony, gdyż powierzchnia użytkowa lokalu zajmowanego przez skarżącego wynosi 30,80 m2.
Kolegium wyjaśniło następnie, że w art. 6 u.d.m. uregulowano kwestie związane
z wydatkami na lokal, koniecznymi do uwzględnienia przy rozstrzyganiu wniosków
o dodatki mieszkaniowe. I tak - w ust. 3 zawarto zapis, iż wydatkami poniesionymi przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy są świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego. W ust. 4 tego przepisu niejako "doprecyzowano", iż wydatkami,
o których mowa w ust. 3 są: 1) czynsz; la) koszty, o których mowa w art. 28 ust. 3 pkt 2 ustawy (...) o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa (...); 2) opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na lokale mieszkalne w spółdzielni mieszkaniowej; 3) zaliczki na koszty zarządu nieruchomością wspólną; 4) odszkodowanie za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego; 5) inne niż wymienione w pkt 1-4 opłaty za używanie lokalu mieszkalnego; 6) opłaty za energię cieplną, wodę, ścieki, odpady i nieczystości ciekłe; 7) wydatek stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału. Natomiast w ust. 4a wskazano, iż nie stanowią wydatków, o których mowa w ust. 4, wydatki poniesione z tytułu: 1) ubezpieczeń, podatku od nieruchomości, opłat za wieczyste użytkowanie gruntów; 1a) rocznych opłat przekształceniowych, o których mowa w ustawie (...) o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (...); 2) opłat za gaz przewodowy, energię elektryczną, dostarczane do lokalu mieszkalnego (domu jednorodzinnego) na cele bytowe.
Kolegium uwzględniło, że wysokość wydatków za lokal (w grudniu 2024 r.) wynosiła 537,72 zł (według specyfikacji wydatków za lokal). Niemniej jednak organ
I instancji dokonał przeliczenia wysokości czynszu, mając na uwadze treść zarządzenia nr 146/2022 (z którego wynikała stawka bazowa czynszu najmu za 1 m2 powierzchni użytkowej za lokale mieszkalne wchodzące w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miejskiej wynosząca 7 zł), jak również art. 6 ust. 6 u.d.m. Przepis ten stanowi, że jeżeli osoba ubiegająca się o dodatek mieszkaniowy zamieszkuje w lokalu mieszkalnym lub domu niewchodzącym w skład mieszkaniowego zasobu gminy, do wydatków przyjmowanych dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego zalicza się:
1) wydatki, które w wypadku najmu lokalu mieszkalnego byłyby pokrywane
w ramach czynszu, lecz wyłącznie do wysokości czynszu, jaki obowiązywałby dla danego lokalu, gdyby lokal ten wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy;
2) opłaty, poza czynszem, które obowiązywałyby w zasobie mieszkaniowym gminy, gdyby lokal ten wchodził w skład tego zasobu.
Tak więc łączną wysokość wydatków za lokal przyjęto w kwocie 577,76 zł (czynsz w wysokości 215,60 zł (obliczony jako 7 zł x 30,80 m2), centralne ogrzewanie 290,75 zł, zimna woda 14,06 zł, odbiór ścieków 28,35 zł oraz odbiór nieczystości stałych 29 zł.
Kolegium szczegółowo wyjaśniło również zasady przyznawania dodatków za brak ciepłej wody i gazu. Wskazało, że prawidłowo organ I instancji dodał wydatki ryczałtowe do kwoty 577,76 zł i przyjął za podstawę obliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego kwotę 606,69 zł (wydatki na lokal w kwocie 577,76 zł + wydatki ryczałtowe z tytułu braku ciepłej wody w kwocie 19,29 zł + wydatki ryczałtowe z tytułu braku instalacji gazu przewodowego w kwocie 9,64 zł).
Następnie organ odwoławczy wskazał, że art. 6 ust. 1 pkt 1 u.d.m. stanowi, że wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego (tu: 606,69 zł), a kwotą wydatków poniesionych przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy w wysokości 15 % dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym. Jak wynika z obliczeń, średni miesięczny dochód gospodarstwa domowego skarżącego wyniósł 2.090,18 zł, zaś ustawowe 15 % tej kwoty to 313,53 zł. Taką właśnie kwotę należało odjąć od wyżej wskazanej kwoty ustalonych wydatków na lokal.
Mając na względzie powyższe ustalono, że organ I instancji w prawidłowy sposób dokonał następującego obliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego:
606,69 zł (wydatki na lokal) - 313,53 zł (15 % średniego miesięcznego dochodu jednoosobowego gospodarstwa domowego) = 293,16 zł (kwota należnego dodatku mieszkaniowego)
Z uwagi na fakt, iż lokal zajmowany przez skarżącego nie jest wyposażony
w ciepłą wodę i instalację gazu przewodowego, organ I instancji w dalszej kolejności - zgodnie z treścią art 6 ust. 7 u.d.m. - obliczył wysokość ryczałtu na zakup opału, stanowiącego część dodatku mieszkaniowego. Obliczenie ryczałtu na zakup opału nastąpiło w sposób wskazany w art. 6a ust. 2-3 u.d.m., w następujący sposób:
1) 28,93 zł (suma wydatków ryczałtowych z tytułu braku ciepłej wody
i instalacji gazu przewodowego): 606,69 zł (suma wydatków na lokal i wydatków ryczałtowych) x 100 % = 4,77 % (wskaźnik procentowy odpowiadający udziałowi wydatków ryczałtowych w łącznej kwocie wydatków).
2) 293,16 zł (całość obliczonego dodatku mieszkaniowego): 100 x 4,77 (wyżej opisany wskaźnik procentowy) = 13,98 zł (wysokość ryczałtu na zakup opału, stanowiącego część dodatku mieszkaniowego).
Z powyższego wynika, iż wysokość dodatku mieszkaniowego obliczona przez organ I instancji kształtuje się w kwocie 279,18 zł, natomiast wysokość ryczałtu na zakup opału to kwota 13,98 zł.
Odnosząc się do argumentów odwołania, organ odwoławczy uznał, że podniesione w nim argumenty nie zasługiwały na uwzględnienie. Opłacany przez skarżącego czynsz najmu to nic innego, jak tylko opłata za sam wynajem lokalu, nie zaś opłata za jego faktyczne używanie. Nie sposób uznać, aby czynsz najmu - jako należność pozostająca w związku z samym tytułem prawnym do zajmowanego lokalu - wchodził w skład wydatków, o których mowa w art. 6 ust. 4 w związku z ust. 3 u.d.m.
W art. 6 ust. 4 pkt 1 u.d.m. wskazano, iż jednym z wydatków na lokal jest "czynsz", niemniej jednak nie chodzi tu o czynsz najmu, lecz o ten rodzaj czynszu związany
z samym używaniem lokalu. Organ I instancji słusznie uwzględnił w wydatkach na lokal kwotę czynszu, obliczonego stosownie do treści art. 6 ust. 6 u.d.m. Na tożsamej zasadzie, w kwocie wydatków za lokal nie można było uwzględnić wydatków na fundusz remontowy i kosztów eksploatacji lokalu (tym bardziej, iż nie zostały one wymienione w art. 6 ust. 4 u.d.m.).
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżący wskazał, że nie zgadza się z decyzją Kolegium, bowiem koszt wynajmowania mieszkania obciąża koszt wydatków mieszkaniowych. Nadmienił, że przed laty koszt funduszu remontowego nie wliczano do kosztów mieszkania i dodatku nie otrzymał. Po odwołaniu doliczono go i dodatek otrzymał, a więc koszt wynajmu powinien również być uwzględniony.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o uwzględnienie skargi i rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym. Wyjaśniło, że analiza treści skargi uprawnia do stwierdzenia, iż spór w przedmiotowej sprawie dotyczy dwóch kwestii: po pierwsze - konieczności zaliczenia (zdaniem skarżącego) do wydatków za lokal kwoty 104,72 zł tytułem wydatków poniesionych na fundusz remontowy; po drugie zaś - przyjęcia
w poczet wydatków mieszkaniowych kwoty czynszu najmu wynoszącej 685 zł miesięcznie. Według Kolegium organ I instancji zasadnie nie zaliczył czynszu najmu
w kwocie 685 zł do wydatków za lokal, ale czynsz w kwocie 215,60 zł (7 x 30,80 m2) ustalony w oparciu o treść art. 6 ust. 6 u.d.m. Z unormowania tego wynika, że do ustalenia wysokości dodatku mieszkaniowego nie bierze się pod uwagę kwoty czynszu faktycznie uiszczanej za najem lokalu niewchodzącego w skład zasobu mieszkaniowego gminy, lecz kwotę czynszu, jaki obowiązywałby dla danego lokalu, gdyby lokal ten wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy.
Zasadny natomiast pozostaje, w ocenie Kolegium, zarzut skargi, dotyczący konieczności zaliczenia w skład wydatków poniesionych przez skarżącego na fundusz remontowy (tu: kwota 104,72 zł, wynikająca ze "specyfikacji wydatków" z dnia 27 stycznia 2025 r.) i to nawet mimo niewskazania przez ustawodawcę tego rodzaju wydatku w art. 6 ust. 4 u.d.m. Kolegium wyjaśniło, że w postępowaniu odwoławczym nie dostrzeżono, iż na rzecz skarżącego była już wydawana decyzja Kolegium z dnia 28 września 2020 r., odnosząca się do tożsamego problemu i dotycząca tożsamego lokalu. Mocą tej decyzji (Rep. 1604/DM/20) Kolegium uchyliło wówczas decyzję organu
I instancji, zaś w ramach wskazań co do dalszego postępowania w sprawie - organ odwoławczy podkreślił konieczność zaliczenia wydatków na fundusz remontowy do "ogólnych" wydatków za lokal. Organ I instancji zastosował się wówczas do tychże wskazań Kolegium (decyzją z dnia 9 listopada 2020 r. nr MOPS-DM.5110.361.2020). Kolegium dopiero na etapie sporządzania odpowiedzi na skargę – zweryfikowało ten fakt. Obecne niezaliczenie więc wydatków na fundusz remontowy do ogólnej kwoty wydatków na lokal - dokonane przez organ I instancji - musi więc zostać uznane za nieprawidłowe, o ile zważy się zarówno na treść art. 8 § 2 k.p.a. (stanowiącego,
iż organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym) jak i na fakt, iż konieczność omawianego wliczenia wydatków na fundusz remontowy znajduje już dostatecznie szerokie odzwierciedlenie w treści wyroków sądów administracyjnych. Konieczność taką albo wprost potwierdzono, albo też jej nie zanegowano - m. in. w dostępnych w CBOSA wyrokach: NSA z dnia 13 czerwca 2017 r. (sygn. akt IOSK 37/17) oraz z dnia 10 sierpnia 2017 r. (sygn. akt IOSK 3000/15), WSA w Lublinie z dnia 18 czerwca 2024 r. (sygn. akt III SA/Lu 105/24), WSA w Poznaniu
z dnia 31 sierpnia 2022 r. (sygn. akt IV SA/Po 449/22) czy też WSA w Gdańsku z dnia 11 sierpnia 2022 r. (sygn. akt III SA/Gd 1051/21).
Konkludując Kolegium stwierdziło, że nawet uwzględniając racje skarżącego
w kwestii konieczności zaliczenia wydatków dotyczących funduszu remontowego, to brak jest możliwości uwzględnienia przez Kolegium skargi. Owa skarga byłaby bowiem możliwa do uwzględnienia jedynie w części dotyczącej funduszu remontowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), na wniosek organu przy braku sprzeciwu skarżącego. Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w tym trybie, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.
Zasada legalności wyrażona w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2024 r. poz. 1267) obliguje sądy administracyjne do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny może wzruszyć zaskarżoną decyzję jedynie wówczas, gdy narusza ona przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania
w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów oraz w oparciu
o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., nie stwierdził naruszeń prawa dających podstawę do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.
W zaskarżonej decyzji Kolegium szczegółowo i kompleksowo, krok po kroku wyjaśniło w jaki sposób ustala się kryterium dochodowe, powierzchnię normatywną oraz wydatki uprawniające do przyznania dodatku mieszkaniowego i ich wysokość. Stanowisko to skład orzekający w pełni podziela i uznaje, że nie ma potrzeby powtarzania i omawiania przepisów, których skarżący nie kwestionuje, a które zostały prawidłowo zastosowane.
Istota sporu dotyczy niedoliczenia skarżącemu, jako najemcy lokalu mieszkalnego, stanowiącego własność innej osoby fizycznej, umówionego
z właścicielem lokalu czynszu najmu w kwocie 685 zł oraz wyszczególnionego
w przedłożonej specyfikacji wydatków – funduszu remontowego w kwocie 104,72 zł.
W związku z zarzutami skargi wyjaśnić należy, że załączona do wniosku specyfikacja wydatków za miesiąc grudzień 2024 r., wystawiona przez M. sp. z o.o., poświadcza wysokość opłat wnoszonych przez właściciela lokalu. Skarżący bezspornie nie jest właścicielem lokalu. Z załączonego aneksu do umowy najmu wynika, że strony umówiły się, że najemca (skarżący) będzie płacił wynajmującemu (właścicielowi lokalu) czynsz w kwocie 685 zł. Z aneksu tego nie wynika, czy skarżący zobowiązał się prócz czynszu regulować także opłaty eksploatacyjne wyszczególnione w przedstawionej specyfikacji, w tym koszty zarządu, fundusz remontowy. Niezależnie jednak od tego na jaką kwotę skarżący umówił się z wynajmującym, omawiana ustawa o dodatkach mieszkaniowych ujednolica tę kwestię, wprowadzając w art. 6 ust. 6 pkt 1 i 2 u.d.m. zasadę, że w przypadku najmu lokalu mieszkalnego, który nie wchodzi w skład mieszkalnego zasobu gminy (tutaj najem lokalu stanowiącego własność osoby fizycznej), to wówczas do wydatków przyjmowanych dla celów obliczenia dodatku mieszkalnego zalicza się: 1) wydatki, które w wypadku najmu lokalu mieszkalnego byłyby pokrywane w ramach czynszu, lecz wyłącznie do wysokości czynszu, jaki obowiązywałby dla danego lokalu, gdyby lokal ten wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy; 2) opłaty, poza czynszem, które obowiązywałyby w zasobie mieszkaniowym gminy, gdyby lokal ten wchodził w skład tego zasobu. Unormowanie to równoważy wydatki ponoszone przez najemców, nakazując uwzględniać tylko te wydatki, które pokrywane byłyby w ramach czynszu za lokal komunalny do wysokości czynszu za lokal komunalny. Nie może mieć więc znaczenia dla obliczeń na jaką kwotę strony stosunku najmu się umówiły, ale uwzględnia się stawki i wydatki obowiązujące przy najmie lokalu komunalnego.
Powoływane przez Kolegium w odpowiedzi na skargę decyzje i wyroki odnosiły się do ustalenia dodatku mieszkaniowego dla właściciela lokalu, a nie dla najemcy.
W 2020 r. skarżący ubiegał się o dodatek mieszkaniowy jako właściciel lokalu mieszkalnego. Obecnie zamieszkuje w tym samym lokalu mieszkalnym jednak już jako jego najemca a nie właściciel. Przy najmie obowiązuje zaś ogólna zasada, wynikająca z art. 662 § 1 Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 1061), że wynajmujący powinien wydać najemcy rzecz w stanie przydatnym do umówionego użytku i utrzymywać ją w takim stanie przez czas trwania najmu. W myśl art. 662 § 2 Kodeksu cywilnego drobne nakłady połączone ze zwykłym używaniem rzeczy obciążają najemcę. Stosownie do tych unormowań to wynajmującego obciążają koszty remontów umożliwiających prawidłowe użytkowanie lokalu mieszkalnego. Wynajmujący może koszty z tego tytułu skalkulować w wysokości czynszu. W przypadku lokali komunalnych, co prawidłowo ustaliły organy orzekające, wysokość czynszu ustala się w oparciu o stawkę bazową za 1 m2 w wysokości 7,00 zł. Dlatego prawidłowo do obliczeń z tytułu najmu przyjęto kwotę 215,60 zł (7 x 30,80 m2) + koszty eksploatacyjne które są ponoszone przez najemców lokali komunalnych w postaci: centralnego ogrzewania – 290,75 zł, zimnej wody 14,06 zł, odbioru ścieków 28,35 zł oraz odbioru nieczystości stałych – 29 zł. Dało to łącznie sumę 577,76 zł, a więc kwotę wyższą, niż wydatki rzeczywiście ponoszone za przedmiotowe mieszkanie według specyfikacji wystawionej przez zarządcę budynku – wynoszące 537,72 zł i zawierające składki na fundusz remontowy. Przekonuje to dodatkowo, że ustalona suma wydatków ponoszonych przez najemcę odpowiada obiektywnie rzeczywistości i nie uzasadnia doliczania kosztów funduszu remontowego obciążającego właściciela lokalu.
Podkreślić trzeba, że mechanizm ustalania wydatków ponoszonych przez najemców lokali niewchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy, określony
w art. 6 ust. 6 pkt 1 i 2 u.d.m., ma na celu zapobieganie spekulacjom i zawyżaniu kosztów utrzymania, a tym samym zawyżaniu dodatku mieszkaniowego, który jest przyznawany ze środków publicznych dla wielu potrzebujących.
Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę jako niezasadną, na podstawie art. 151 p.p.s.a.