II SA/Ol 255/04

II SA/Ol 255/04 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2004-09-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-05-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
A.Bogusław Jażdżyk
Adam Matuszak /przewodniczący/
Marzenna Glabas /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6161 Lasy oraz zalesianie gruntów rolnych
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak Sędzia WSA Marzenna Glabas (Spr.) Asesor WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2004 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie prowadzenia uprawy leśnej - oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 14 stycznia 2004 r., wydaną na podstawie art. 138 § l pkt l ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 8, poz. 1071 ze zmianami), Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania A. Z. od decyzji Starosty O. z dnia 5 listopada 2003 r. odmawiającej stwierdzenia prowadzenia uprawy leśnej, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że A. Z. w dniu 14 maja 2003 r. wniósł do organu I instancji wniosek o wydanie decyzji o prowadzeniu uprawy leśnej w związku ze spełnieniem przez niego warunków określonych w art. 3 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia (Dz. U. Nr 73, poz. 764 ze zmianami). Starosta O. wskazaną powyżej decyzją odmówił stwierdzenia prowadzenia - na podstawie cytowanej wyżej ustawy -uprawy leśnej na działkach nr 96/2, nr 96/4, nr 129/5 i nr 135/1 położonych w obrębie S., gmina O., należących do wnioskodawcy. Podał, że A. Z. już wcześniej, tj. w dniu 4 czerwca 2001 r. złożył wniosek do Urzędu Miasta w O. o wyrażenie zgody na zalesienie powierzchni 9,5 ha, obejmującej części wyżej wskazanych działek. Wniosek ten został załatwiony na podstawie ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach. A. Z. w dniu 19 marca 2002 r. zawarł z Nadleśnictwem J. umowę w sprawie przekazania sadzonek, a tym samym wyraził zgodę na dofinansowanie kosztu sadzonek ze środków Funduszu Leśnego. Powołana ustawa o lasach, na podstawie której uruchamiany jest Fundusz Leśny, nie gwarantuje wypłaty ekwiwalentu za prowadzenie uprawy leśnej. Taką możliwość daje jedynie ustawa z dnia 8 czerwca 2001 r., obowiązująca od dnia l stycznia 2002 r. Przepisy tej ustawy, dotyczące stwierdzenia uprawy leśnej oraz nabycia w związku z tym uprawnień do ekwiwalentu, nie mają jednak zastosowania do A. Z. gdyż dokonał on zalesienia gruntów nie na podstawie tejże ustawy, lecz uprzednio wskazanej ustawy o lasach.
Skargę na powyższą decyzję organu II instancji wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie A. Z., domagając się jej uchylenia oraz nakazania wydania decyzji uznającej prawo do uzyskania ekwiwalentu za prowadzenie uprawy leśnej.
W uzasadnieniu podniósł, że współwłaścicielka nieruchomości składającej się z działek nr 96/2, nr 96/4, nr 129/5 i nr 135/1 – M. Z. nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, wobec czego decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz umowa zawarta z Nadleśnictwem J. są nieważne z mocy prawa. Stwierdza ponadto, iż umowa ta została zawarta pod wpływem błędu, zatem także z tego względu zasadne jest zwarcie nowej umowy w oparciu o korzystniejsze dla skarżącego przepisy. Powołuje się na oświadczenie Burmistrza O. potwierdzające fakt ubiegania się przez skarżącego o ekwiwalent za prowadzenie uprawy leśnej. Nadto skarżący wskazał, iż w obecnej chwili jest w bardzo trudnej sytuacji materialnej, a ekwiwalent zapewniłby mu minimum socjalne na podstawowe opłaty.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.
W uzasadnieniu wskazano, iż pominięcie w postępowaniu osoby, której interesu prawnego postępowanie to dotyczy nie jest w świetle art. 156 § l kpa przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji, lecz może jedynie stanowić okoliczność uzasadniającą umorzenie postępowania na podstawie art. 145 § l pkt 4 kpa. W przedmiotowej sprawie sytuacja taka nie wystąpiła. Organy obydwu instancji miały prawo zakładać, iż skarżący występuje w imieniu i interesie własnym oraz swojej żony - współwłaścicielki w/w nieruchomości. Stanowisko to znajduje uzasadnienie w treści
art. 33 § 4 kpa.
Stwierdzono ponadto, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie jest
uprawnione do badania prawidłowości umowy zawartej przez skarżącego z Nadleśnictwem J. Kwestia jest bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie z uwagi na fakt, iż skarżący nie uzyskał przed zalesieniem gruntu decyzji Starosty O. o przeznaczeniu gruntu rolnego do zalesienia, wydanej na podstawie ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia (Dz. U. Nr 73, poz. 764 ze zmianami). Powoduje to, iż do zalesienia dokonanego przez skarżącego ustawa ta nie na zastosowania.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje:
Sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może ją wzruszyć jedynie wówczas, gdy narusza ona przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy - art. 3 § l w związku z art. 145 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).
Tego rodzaju naruszenia prawa nie można przypisać wydanej w niniejszej sprawie ostatecznej decyzji administracyjnej.
Zgodnie z art. 61 §1 kpa postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Z kolei § 3 art. 61 kpa wskazuje, iż datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Z materiału dowodowego wynika, że skarżący złożył w dniu 4 czerwca 2001 r. wniosek w Urzędzie Miasta w O. o wydanie zezwolenia na zalesienie gruntów rolnych położonych na terenie sołectwa S., oznaczonych jako działki nr 96/2, nr 96/4, nr 129/5 i nr 135/1 o powierzchni 9,56 ha. Z tego wniosku nie wynika, iż wolą skarżącego jest załatwienie sprawy według przepisów ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia, obowiązującej dopiero od dnia l stycznia 2002r. Wniosek skarżącego Burmistrz O. przekazał zgodnie z właściwością Staroście Powiatowemu w O. w dniu 2 sierpnia 2001 r., a ten zwrócił się do Urzędu Miasta O. o zaopiniowania między innymi podania A. Z. zgodnie z art. 14 ust. 2, 3 i 5 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach. Pismo to jako zainteresowany otrzymał skarżący i już wówczas mógł się zorientować, że jego wniosek rozpatrywany jest w trybie ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, a więc jak podnosi w skardze, wbrew jego zamierzeniom. Także zawierając umowę nr "[...]" z Nadleśnictwem J. w dniu 19 marca 2002 r. w sprawie dostarczenia sadzonek drzew i krzewów leśnych o wartości 10.848 zł skarżący skorzystał z dofinansowania ze środków Funduszu Leśnego. Z zapisu § 3 pkt 3 tej umowy wynika, że "odbierający bierze na siebie odpowiedzialność za niezgodne z ustawą z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. NR 101, poz. 444 z późniejszymi zmianami) wykorzystanie sadzonek, będących przedmiotem niniejszej umowy". Zalesienia skarżący dokonał zgodnie z powyższą umową, a o wykonaniu tej czynności powiadomił pisemnie Nadleśnictwo J. Fakt ten także wskazuje na to, że skarżący miał świadomość i wyrażał zgodę na nadanie biegu jego sprawie zgodnie z przepisami ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach.
W stanie faktycznym i prawnym rozpatrywanej sprawy przychylenie się organów obu instancji do żądania skarżącego stanowiłoby rażące naruszenie zasady praworządności, określonej w art. 6 kpa. Zgodnie z treścią tego przepisu organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Mają zatem obowiązek ustalenia obowiązujących norm prawa materialnego i procesowego przy rozpoznaniu i rozstrzygnięciu konkretnej sprawy. Ustawa, zastosowania której domaga się skarżący, została uchwalona w dniu 8 czerwca 2001 r., natomiast ogłoszona była w dniu 18 lipca 2001 r. W tym miejscu należy ponownie wskazać, iż wniosek o wyrażenie zgody na zalesienie skarżący złożył w czasie obowiązywania ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, albowiem było to w dniu 4 czerwca 2001 r., czyli zarówno przed datą uchwalenia ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia, jak i datą jej ogłoszenia. Zatem tylko i wyłącznie na podstawie tych przepisów A. Z. mógł wówczas ubiegać się o wyrażenie zgody na zalesienie jego działek nr 96/2, nr 96/4, nr 129/5 i nr 135/1. Możliwości wypłaty ekwiwalentu za prowadzenie uprawy leśnej powyżej wskazana ustawa nie przewidywała, a zagwarantowała to dopiero ustawa z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia, z mocą obowiązującą od l stycznia 2002 r. Zgodnie z art. 3 ust. 4 tej ustawy - właściciel gruntu może złożyć pisemny wniosek do starosty, właściwego ze względu na miejsce położenia gruntu, o wyrażenie zgody na przeznaczenie gruntu rolnego do zalesienia. Dopiero po wydaniu przez starostę, w przypadku skarżącego przez Starostę O., decyzji o przeznaczeniu gruntu rolnego do zalesienia, A. Z. mógł dokonać zalesienia. Z kolei zgodnie z art. 6 ust. l cytowanej ustawy - starosta sprawdza wykonanie zalesienia i wydaje decyzję administracyjną o stwierdzeniu prowadzenia przez właściciela gruntu uprawy leśnej. Z chwilą otrzymania takiej decyzji właściciel gruntu nabywa prawo do miesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntów rolnych z produkcji rolnej.
W niniejszej sprawie organ I instancji słusznie odmówił skarżącemu, na jego wniosek złożony w dniu 14 maja 2003r., stwierdzenia prowadzenia przez niego uprawy leśnej na działkach nr 96/2, nr 96/4, nr 129/5 i nr 135/1, albowiem z przepisów ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia jednoznacznie wynika, że decyzja stwierdzająca prowadzenie uprawy leśnej może być wydana tylko w odniesieniu do osoby, która dokonała zalesienia na podstawie decyzji starosty o przeznaczeniu gruntu rolnego do zalesienia, wydanej w trybie i na zasadach tej ustawy. Skarżący nie może być uznany za taką osobę.
Zarzut pominięcia w postępowaniu jednej ze stron - małżonki skarżącego - nie wpływa na odmienną ocenę sprawy. Faktem jest, iż M. Z. jako współwłaścicielka gruntów rolnych, o zalesienie których ubiegał się skarżący, miała przymiot strony w prowadzonym postępowaniu, ale nie brała w nim bezpośredniego udziału. Okoliczność ta stanowić może jedynie podstawę do wznowienia postępowania, ale nie skutkuje stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji. Za nietrafny uznać należy pogląd Samorządowego Kolegium Odwoławczego, iż w sprawie tej organy przyjęły, że skarżący działa w imieniu własnym i M. Z., bowiem z żadnej czynności organów takie założenie nie wynika. Ani razu M. Z. nie jest wskazywana jako uczestnik postępowania administracyjnego, a doręczenia dla skarżącego dokonywane były wyłącznie jako dla strony, a nie jako dla strony i pełnomocnika. Niemniej jednak, bez względu na podmiot tego postępowania należy podkreślić, że nie mogło zapaść inne rozstrzygnięcie w sprawie, skoro strona domagała się ustalenia nie istniejących w dacie złożenia wniosku praw.
Zatem stanowisko organu II instancji utrzymującego w mocy decyzję organu I instancji należy uznać za prawidłowe. W zaskarżonej decyzji organ prawidłowo ustalił stan faktyczny, wyczerpująco wyjaśnił przesłanki dokonanego rozstrzygnięcia i powołał właściwe przepisy prawa.
W tym stanie rzeczy, skoro podniesione skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest zarzutów, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagą, skargę jako pozbawioną podstaw, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało oddalić.