II SA/OL 242/25

II SA/Ol 242/25 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2025-06-24
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-04-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Beata Jezielska /przewodniczący/
Grzegorz Klimek /sprawozdawca/
Piotr Chybicki
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art.151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art.75 par.1, art.142
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 1130
art.2 pkt 16e, art.53 ust.4 pkt 8 i ust.5c, art.59 ust.1, art.60 ust.1, art.61 ust.1, art.64 ust.1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie sędzia WSA Piotr Chybicki asesor WSA Grzegorz Klimek (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Aneta Krygielska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...], nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 30 stycznia 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie (Kolegium, organ odwoławczy), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 – k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania S. B. (skarżący, strona) od decyzji z dnia 25 września 2024 r. wydanej z upoważnienia Burmistrza Miasta P. przez Sekretarza Gminy (organ I instancji) w sprawie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pomostu na palach na działce nr (...) stanowiącej jezioro L., obręb L., gmina P. określonej w załączniku graficznym stanowiącym integralną część decyzji
- utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy w całości.
Zakwestionowana decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych sprawy:
W dniu 3 czerwca 2024 r. do Urzędu Miasta i Gminy P. wpłynął wniosek skarżącego o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pomostu na palach na działce nr (...), obręb L., gmina P.
Postanowieniem z 15 lipca 2024 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w O. (RDOŚ) odmówił uzgodnienia przedłożonego mu projektu decyzji o warunkach zabudowy. Wskazał, że planowana inwestycja stoi w sprzeczności z zakazem zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor, legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu oraz tarlisk, złożonej ikry, z wyjątkiem amatorskiego połowu ryb oraz wykonywania czynności związanych z racjonalną gospodarką rolną, leśną, rybacką i łowiecką, zawartym w § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały nr XX/470/16 Sejmiku Województwa Warmińsko- Mazurskiego z dnia 27 września 2016 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza O. (dalej: uchwała).
Decyzją z 25 września 2024 r. organ I instancji odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji z uwagi na odmowę uzgodnienia projektu decyzji przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O., a tym samym sprzeczność inwestycji z przepisami odrębnymi.
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił jej naruszenie:
1. art. 1 ust. 2, art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 53 ust. 4 pkt 5 i 8, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 – u.p.z.p.) w zw. z § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że istnieje przesłanka do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, podczas gdy zostały spełnione łącznie wszystkie przesłanki do wydania decyzji o warunkach zabudowy, zaś organ nie ocenił należycie, czy zakaz określony w § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały ma zastosowanie w stosunku do planowanej inwestycji, bowiem analiza warunków, zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy nie została przeprowadzona prawidłowo;
2. § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że realizacja planowanej inwestycji stoi w sprzeczności z zakazem zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor, legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu oraz tarlisk, złożonej z ikry, z wyjątkiem amatorskiego połowu ryb oraz wykonywania czynności związanych z racjonalną gospodarką rolną, leśną, rybacką i łowiecką, podczas gdy organ w żaden sposób nie potwierdził poprzez, np. wskazanie faktów lub dowodów, że budowa pomostu przyczyni się do naruszenia tego zakazu, w szczególności organ nie wskazał, które zwierzęta ucierpią poprzez budowę pomostu, a także nie wskazał faktów w postaci np. wyników badań, oględzin, raportów, które uzasadniałyby stanowisko o naruszeniu w/w uchwały w przypadku wydania warunków zabudowy;
3. art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 85 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nierespektujący przepisów k.p.a., zaniechanie prowadzenia rzetelnego postępowania dowodowego przy uwzględnieniu słusznego interesu strony, niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i błędne uznanie, że w/w inwestycja jest niedopuszczalna z uwagi na obowiązujące przepisy prawa z zakresu ochrony środowiska, podczas gdy nie przeprowadzono postępowania dowodowego w sprawie, tj. nie dokonano oględzin miejsca planowanej inwestycji, a organ uzgadniający oparł swoje rozstrzygnięcie wyłącznie na niewiarygodnych, tj. przestarzałych i niepełnych materiałach dowodowych w postaci ogólnodostępnych map na stronie geoportal.gov.pl, zdjęć lotniczych, których nie można uznać za wiarygodne i aktualne źródło wiedzy będące podstawą do rozstrzygnięcia, dokumentacji fotograficznej przedmiotowego terenu z dnia 22 września 2023 r. będącej w posiadaniu organu, tj. zdjęć sprzed niemalże roku, co wyklucza możliwość uznania ich za aktualne oraz protokołu oględzin terenu przeprowadzonych w dniu 26 marca 2024 r. na etapie prowadzonej przez RDOŚ sprawy dotyczącej postępowania w innym zakresie i wobec innego podmiotu, w żaden sposób nie powiązanego z odwołującym, przez co odwołujący nie miał możliwości zapoznania się z aktami postępowania, na które powołuje się RDOŚ w uzasadnieniu postanowienia oraz nie miał faktycznej i prawnej możliwości uczestnictwa we wskazanych tam oględzinach;
4. art. 10 k.p.a. poprzez zaniechanie umożliwienia odwołującemu - przed wydaniem decyzji - wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, co doprowadziło do naruszenia jego prawa do czynnego udziału w postępowaniu;
5. art. 79a k.p.a. poprzez niewypełnienie obowiązku wskazania stronie przesłanek zależnych od strony, które nie zostały spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony, co doprowadziło do pozbawienia Odwołującego się czynnego udziału w postępowaniu;
6. art. 11 k.p.a. w zw. z art. 8 §1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób nieodpowiadający wymogom przepisów k.p.a., tj. poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, lecz samo przytoczenie zapisów poszczególnych aktów prawnych, bez ich dokładnego wyjaśnienia oraz poprzez niewystarczające ustosunkowanie się do podniesionych przez odwołującego się argumentów zawartych we wniosku o wydanie warunków zabudowy, co skutkowało prowadzeniem postępowania sprzecznie z zasadą pogłębiania zaufania i przekonywania;
7. art. 106 § 5 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez błędne pouczenie strony, że uzgodnienie RDOŚ dokonane w trybie art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. nie podlega zaskarżeniu zażaleniem, a jedynie w odwołaniu od decyzji, podczas gdy z art. 106 § 5 k.p.a. wynika, że postanowienie organu uzgadniającego zapada w formie zaskarżalnego postanowienia, co pozbawiło stronę możliwości wyeliminowania postanowienia organu uzgadniającego z obrotu prawnego w celu wydania nowego, co doprowadziło do podjęcia błędnej i przedwczesnej decyzji w sprawie.
Ponadto odwołujący zaskarżył w całości postanowienie RDOŚ z dnia 15 lipca 2024 r. zarzucając mu naruszenie:
- art. 60 ust. 1 in fine w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. w z. z art. 23 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody w zw. z § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że realizacja przedsięwzięcia naruszy zakaz określony w § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały, wskazując jednocześnie, iż nie zachodzą przesłanki do zastosowania odstępstw od w/w zakazu, podczas gdy w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do odmowy uzgodnienia projektu decyzji;
- § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że realizacja planowanej inwestycji stoi w sprzeczności z zakazem "zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor i legowisk (...)", podczas gdy organ w żaden sposób nie potwierdził poprzez np. wskazanie faktów lub dowodów, że budowa pomostu przyczyni się do naruszenia w/w zakazu, w szczególności organ nie wykazał, które zwierzęta ucierpią poprzez budowę pomostu, a także nie wskazał faktów w postaci, np. wyników badań, oględzin, raportów, które uzasadniałyby stanowisko o naruszeniu w/w uchwały w przypadku wydania warunków zabudowy;
- art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 85 § 1 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i błędne uznanie, że w/w inwestycja jest niedopuszczalna z uwagi na obowiązujące przepisy prawa z zakresu ochrony środowiska, podczas gdy organ uzgadniający oparł swoje rozstrzygnięcie wyłącznie na niewiarygodnych (tj. przestarzałych i niepełnych) materiałach dowodowych w postaci ogólnodostępnych map na stronie geooprtal.gov.pl, zdjęć lotniczych, których nie można uznać za wiarygodne i aktualne źródło wiedzy będące podstawą do rozstrzygnięcia, dokumentacji fotograficznej przedmiotowego terenu z dnia 22 września 2023 r. będącej w posiadaniu organu, tj. zdjęć sprzed niemalże roku, co wyklucza możliwość uznania ich za aktualne oraz protokołu oględzin terenu przeprowadzonych w dniu 26 marca 2024 r. na etapie prowadzonej przez RDOŚ dotyczącej postępowania w innym zakresie i wobec innego podmiotu, w żaden sposób nie powiązanego z odwołującym, przez co odwołujący nie miał możliwości zapoznania się z aktami postępowania, na które powołuje się RDOŚ w uzasadnieniu postanowienia oraz nie miał faktycznej i prawnej możliwości uczestnictwa we wskazanych tam oględzinach;
- art. 11 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w sposób nieodpowiadający wymogom przepisów k.p.a., tj. poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej zaskarżonego postanowienia oraz niewystarczające ustosunkowanie się do podniesionych przez Odwołującego się argumentów zawartych we wniosku o wydanie warunków zabudowy, co skutkowało prowadzeniem postępowania sprzecznie z zasadą pogłębiania zaufania i przekonywania;
- art. 106 § 5 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez błędne pouczenie strony, że uzgodnienie RDOŚ dokonane w trybie art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. nie podlega zaskarżeniu zażaleniem, a jedynie w odwołaniu od decyzji, podczas gdy z art. 106 § 5 k.p.a. wynika, że postanowienie organu uzgadniającego zapada w formie zaskarżalnego postanowienia, co pozbawiło stronę możliwości wyeliminowania postanowienia organ uzgadniającego z obrotu prawnego w celu wydania nowego, co doprowadziło do podjęcia błędnej i przedwczesnej decyzji w sprawie.
Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia oraz o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy RDOŚ do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu decyzji z 30 stycznia 2025 r. Kolegium wskazało, że podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy u.p.z.p. znowelizowane ustawą z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustawy z dniem 24 września 2023 r. Zaskarżoną decyzją organ I instancji odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji z uwagi na niespełnienie przesłanki wymienionej w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., tj. przesłanki zgodności inwestycji z przepisami odrębnymi. Z uwagi bowiem na to, że teren inwestycji położony jest w Obszarze Chronionego Krajobrazu Pojezierza Olsztyńskiego, projekt decyzji został przedłożony do uzgodnienia z RDOŚ. Organ ten postanowieniem z dnia 15 lipca 2024 r. odmówił uzgodnienia przedłożonego mu projektu decyzji o warunkach zabudowy. Na obszarze obejmującym teren inwestycji obowiązują przepisy uchwały, w tym ustanowiony w § 5 ust. 1 pkt 1 zakaz zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor, legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu oraz tarlisk, złożonej z ikry, z wyjątkiem amatorskiego połowu ryb oraz wykonywania czynności związanych z racjonalną gospodarką rolną, leśną, rybacką i łowiecką. Planowana inwestycja polegać ma na budowie pomostu na działce nr (...), obręb L., gmina P. stanowiącej jezioro L. na wysokości działki nr (...), obręb L., gmina P. Organ uzgadniający ustalił, w oparciu o ogólnodostępne ortofotomapy, zdjęcia satelitarne, zdjęcia lotnicze i zdjęcia przedmiotowego terenu, że analizowany fragment jeziora porasta zwarty pas szuwaru wysokiego rozciągający się od miejsca użytkowanego jako plaża w kierunku wschodnim. Trzcinowisko wkracza ponad 15 m w głąb jeziora. Organ ten ustalił ponadto podczas oględzin terenu inwestycji przeprowadzonych w dniu 26 marca 2024 r. w toku innego postępowania, iż na wysokości działki nr (...) dokonano wycinki pasa trzcinowiska, które porastało brzeg jednorodnym pasem, co jest widoczne na zdjęciach wykonanych w dniu 22 września 2023 r. W związku z tym, że miejsce planowanej inwestycji było porośnięte zwartym pasem szuwaru, realizacja tej inwestycji spowodowuje naruszenie omawianego zakazu zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor, legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu oraz tarlisk, złożonej z ikry. Przy czym organ uzgadniający przedstawił szczegółową charakterystykę przedmiotowego akwenu wodnego, w tym gatunki ryb go zamieszkujących, a narażonych na wymarcie w tym akwenie w wyniku realizacji przedmiotowej inwestycji. Z ustaleń organu wynika, że eliminacja trzcinowisk wywołuje niekorzystne skutki przyrodnicze, gdyż pozbawia zwierzęta wodne oraz ptactwo nadwodne miejsc, które są miejscem ich schronienia i rozrodu oraz zdobywania pokarmu.
Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących sposobu prowadzenia przez organ uzgadniający postępowania dowodowego Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z treścią art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Z przepisu tego nie wynika zatem konieczność dokonywania ustaleń faktycznych w sprawie ustalenia warunków zabudowy na jakichś konkretnych rodzajach dowodów. Zatem wykorzystanie ortofotomapy dostępnej na portalu www.geoportal.gov.pl, e-mapa.net czy www.googleearth.pl pozostaje w zgodzie z cyt. powyżej przepisem art. 75 k.p.a. Ponadto ortofotomapa cyfrowa, czyli zdjęcie powierzchni ziemi wykonane z samolotu lub satelity i przetworzone do postaci metrycznej jest opracowaniem geodezyjnym, wykonywanym zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, nie ma zatem podstaw do tego, by umniejszać jego wartość dowodową. Nie ma też podstaw do tego, by odmówić wartości dowodowej dokumentacji fotograficznej sporządzonej przez organ uzgadniający w dniu 26 marca 2024 r. w toku innego postępowania prowadzonego przez organ uzgadniający w odniesieniu do tego samego terenu inwestycji. Bez wpływu na treść rozstrzygnięcia pozostaje okoliczność, że trzcinowisko uwidocznione na fotografiach sporządzonych podczas oględzin dokonanych w dniu 22 września 2023 r. zostało już w dużej mierze przerzedzone. Uzgodnienie projektu decyzji umożliwiłoby bowiem realizację inwestycji, która nie mogłaby być zrealizowana, gdyby przedmiot ochrony istniał w pierwotnym kształcie. Dlatego też, przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji o warunkach zabudowy nie mógł zasługiwać na pozytywne uzgodnienie albowiem uzgodnienie warunków zabudowy w przypadku zniszczenia przedmiotu ochrony stanowiłoby legalizację działań naruszających zakaz z § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały. Ponadto budowa pomostu utrwali wyłom powstały w trzcinowisku, które stanowiło dogodne miejsce rozrodu, co skutkować będzie brakiem możliwości odnowienia się w tym miejscu szuwaru. Prawidłowo organ uzgadniający ustalił zatem, że realizacja inwestycji stoi zatem w sprzeczności z zakazem określonym w § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały. Jednocześnie brak jest podstaw do zastosowania odstępstwa od w/w zakazu przewidzianego w samym § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały. Amatorski połów ryb nie wymaga do jego realizacji budowy pomostu, gdyż może odbywać się również z brzegu czy łodzi. Jednocześnie budowa planowanego pomostu nie stanowi czynności związanej z racjonalną gospodarką rolną, leśną, rybacką i łowiecką. Strona podała, że realizacja inwestycji stanowić ma realizację racjonalnej gospodarki rybackiej. Definicje tego pojęcia zawiera art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 883), zgodnie z którym, racjonalna gospodarka rybacka polega na wykorzystywaniu produkcyjnych możliwości wód, zgodnie z operatem rybackim, w sposób nienaruszający interesów uprawnionych do rybactwa w tym samym dorzeczu, z zachowaniem zasobów ryb w równowadze biologicznej i na poziomie umożliwiającym gospodarcze korzystanie z nich przyszłym uprawnionym do rybactwa. Z treści art. 6a tej ustawy wynika, że zasady prowadzenia racjonalnej gospodarki rybackiej określa operat rybacki. Z powyższego wynika, że racjonalna gospodarka rybacka stanowi pewien zorganizowany, wynikający z operatu wodnego sposób wykorzystywania możliwości produkcyjnych wód związany z gospodarczym korzystaniem z ich zasobów. Rekreacyjny, amatorski połów ryb nie stanowi zatem elementu racjonalnej gospodarki wodnej. Nie ma również podstaw do zastosowania odstępstw od w/w zakazu przewidzianych w § 5 ust. 2 w/w uchwały, gdyż planowana inwestycja nie stanowi inwestycji celu publicznego, nie jest zadaniem wykonywanym na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, czy tez prowadzenia akcji ratowniczej ani działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym. Przedsięwzięcie to nie stanowi również realizacji zadań wynikających z planu ochrony, zadań ochronnych lub planu.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ I instancji oraz organ uzgadniający przepisów art. 10 k.p.a. i art. 79a k.p.a. Kolegium wyjaśniło, że skarżący nie wykazał, w jaki sposób zarzucane naruszenie wpłynęło na jego uprawnienia, jakich konkretnie czynności nie mógł przez to dokonać ani jakich okoliczności nie mógł wykazać. Jeśli zaś chodzi o naruszenie art. 79a k.p.a., to przepis ten dotyczy wskazania stronie niespełnionych lub niewykazanych przesłanek zależnych do strony. Istnienie trzcinowiska w miejscu planowanej inwestycji nie jest tego rodzaju okolicznością ani przesłanką zależną od strony, w związku z czym przepis ten nie znajduje w rozpatrywanej sprawie zastosowania. Skarżący zarzucił ponadto, że został przez RDOŚ błędnie pouczony o braku przysługiwania mu prawa do wniesienia zażalenia na wydane przez ten organ postanowienie, przez co został pozbawiony możliwości wyeliminowania postanowienia organu uzgadniającego z obrotu prawnego w celu wydania nowego. Zarzut ten również nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie bowiem z treścią art. 53 ust. 5c u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania w/w postanowienia RDOŚ, niewyrażenie stanowiska w terminie 21 dni od dnia otrzymania projektu decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1, przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska uznaje się za uzgodnienie decyzji. W przypadku odmowy uzgodnienia projektu decyzji przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska zażalenie przysługuje wyłącznie, jeżeli odmowa uzgodnienia dotyczy rezerwatu przyrody lub nastąpiła z uwagi na możliwość znacząco negatywnego oddziaływania na cele ochrony obszaru Natura 2000. Odmowa uzgodnienia w niniejszej sprawie nie dotyczy rezerwatu przyrody ani nie nastąpiła z uwagi na możliwość znacząco negatywnego oddziaływania na cele ochrony obszaru Natura 2000, w związku z czym strona została prawidłowo pouczona o braku przysługiwania jej prawa do wniesienia zażalenia na postanowienie RDOŚ o odmowie uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy. Reasumując, Kolegium stwierdziło należy, że w związku z tym, że realizacja planowanej inwestycji stałaby w sprzeczności z opisanym powyżej zakazem, co oznacza brak spełnienia przesłanki określonej w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., zasadnie organ I instancji odmówił ustalenia dla niej warunków zabudowy.
W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Kolegium skarżący, wnosząc o jej uchylenie, uchylenie decyzji organu I instancji i uchylenie postanowienia RDOŚ z 15 lipca 2024 r., w całości powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu od rozstrzygnięcia organu I instancji. Dodatkowo zarzucił naruszenie art. 136 k.p.a. poprzez zaniechanie dopuszczenia przez organ odwoławczy opinii biegłego oraz brak przeprowadzenia oględzin na okoliczność zakazu naruszenia § 5 uchwały; naruszenie art. 138 § 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie; naruszenie art. 142 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ odwoławczy zażalenia wniesionego w odwołaniu. Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i postanowienia RDOŚ.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 – p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisami proceduralnymi. Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji lub postanowienia bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (wyrok NSA z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl - CBOSA).
Badając legalność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, Sąd stwierdził, że nie zostały one wydane z naruszeniem przepisów prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.
Na wstępie rozważań podzielić należy pogląd organów, że w sprawie miał zastosowanie przepis art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688), stanowiący, że do spraw dotyczących wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy i przed dniem utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w danej gminie, stosuje się przepisy art. 54 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 5a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym (czyli w brzmieniu obowiązującym przed dniem 24 września 2023 r.). Nie stosuje się zaś przepisów art. art. 61 ust. 1 pkt 1a i ust. 1a ustawy zmienianej w art. 1.
W myśl art. 59 ust. 1 u.p.z.p., w przypadku braku planu miejscowego zmiana zagospodarowania terenu, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami prawa (art. 60 ust. 1 cytowanej ustawy).
Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków (określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p.):
1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi;
6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze:
a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy,
b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu,
c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.
Przyczyną wydania decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy było negatywne uzgodnienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska dokonane postanowieniem z dnia 15 lipca 2024 r. Obowiązek dokonania takiego uzgodnienia w niniejszej sprawie wynikał z art. 53 ust. 4 pkt 8 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. W pkt 7 nałożono obowiązek uzgodnienia z dyrektorem parku narodowego decyzji w odniesieniu do obszarów położonych w granicach parku i jego otuliny. Teren inwestycji położony jest natomiast na obszarze objętym uchwałą. Trzeba również podkreślić, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska jest organem wyspecjalizowanym w sprawach z zakresu ochrony środowiska, działającym na podstawie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2024 r. poz. 1112).
Charakter prawny uzgodnienia był przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego w uzasadnieniu wyroku z dnia 23 kwietnia 2020 r., sygn. II OSK 1493/19 (CBOSA), gdzie stwiedzono: "Postępowanie uzgodnieniowe ma wprawdzie charakter akcesoryjny i jest częścią szeroko rozumianego postępowania w sprawie głównej, to jednak jego wynik jest wiążący dla organu prowadzącego postępowanie główne i nie może być przez ten organ samodzielnie weryfikowany nawet wówczas, gdy postępowanie, w którym wydano postanowienie uzgodnieniowe, obarczone jest wadami proceduralnymi. Ewentualna weryfikacja postanowień uzgodnieniowych nie może być dokonywana przez organ prowadzący postępowanie główne. Dopóki postanowienie uzgodnieniowe nie zostanie w odpowiednim trybie wyeliminowane z obrotu prawnego i w jego miejsce nie zostanie podjęte inne, wiąże ono organ prowadzący postępowanie główne". Na wiążący charakter stanowiska organu dokonującego uzgodnienia zwrócił też uwagę WSA w Krakowie w wyroku z dnia 14 listopada 2019 r., sygn. II SA/Kr 659/19 (CBOSA): "Uzgodnienie stanowi kwalifikowaną formę współdziałania organów przy wydawaniu decyzji administracyjnej, gdyż odmowa uzgodnienia ze strony organu współdziałającego ma ten skutek prawny, że organ decyzyjny nie może wydać decyzji uwzględniającej wniosek inwestora".
Co istotne, w dacie wydawania uzgodnienia oraz zaskarżonej decyzji obowiązywał art. 53 ust. 5c zd. 2 u.p.z.p. o treści: "W przypadku odmowy uzgodnienia projektu decyzji przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska zażalenie przysługuje wyłącznie, jeżeli odmowa uzgodnienia dotyczy rezerwatu przyrody lub nastąpiła z uwagi na możliwość znacząco negatywnego oddziaływania na cele ochrony obszaru Natura 2000". (Przepis ten został zmieniony przez art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 27 listopada 2024 r. - Dz. U. z 2024 r. poz. 1940, zmieniającej nin. ustawę z dniem 11 stycznia 2025 r. i aktualnie każde postanowienie RDOŚ jest zaskarżalne zażaleniem.)
Wydane w niniejszej sprawie postanowienie RDOŚ odmawiające uzgodnienia nie było zaskarżalne zażaleniem. Zgodnie zaś z art. 142 k.p.a. postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dokonało analizy postanowienia RDOŚ, uznając je za prawidłowe – a Wojewódzki Sąd Administracyjny całkowicie tę ocenę podziela.
RDOŚ, a za nim Kolegium zwróciły uwagę na treść § 5 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 uchwały. Zgodnie z powyższymi przepisami:
"§ 5. 1. Na Obszarze wprowadza się następujące zakazy:
1) zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor, legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu oraz tarlisk, złożonej ikry, z wyjątkiem amatorskiego połowu ryb oraz wykonywania czynności związanych z racjonalną gospodarką rolną, leśną, rybacką i łowiecką - z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej
§ 5. 2. Zakazy, o których mowa w ust. 1, nie dotyczą:
1) wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa;
2) prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym;
3) realizacji inwestycji celu publicznego;
4) wykonywania zadań wynikających z planu ochrony, zadań ochronnych lub planu zadań ochronnych."
Jak wskazał RDOŚ, zgodnie z projektem decyzji o warunkach zabudowy dla działki nr (...), obręb L., gmina P., stanowiącej jezioro L., dla inwestycji polegającej na budowie pomostu na wysokości działki nr (...), powierzchnia pomostu nie może przekroczyć 72,0 m2, długość i szerokość nie została skonkretyzowana. Materiał dowodowy wskazuje, że analizowany fragment jeziora porasta zwarty pas szuwaru wysokiego rozciągający się od miejsca użytkowanego jako plaża w kierunku wschodnim. Pas ten został przerwany pomostem w odległości przekraczającej 57 m w kierunku wschodnim od plaży. W obrębie tego pasa szuwaru wysokiego wyznaczone zostało wnioskowane miejsce budowy pomostu, tj. ok. 24 m w kierunku wschodnim od plaży oraz ponad 18 m w kierunku zachodnim od istniejącego pomostu. Trzcinowisko wkracza ponad 15 m w głąb jeziora. Linia brzegowa w tej części jeziora została przekształcona poprzez wybudowanie licznych pomostów, w bliskiej odległości od siebie. Ponadto w trakcie oględzin terenu dokonanych 26 marca 2024 r. ustalono, iż na wysokości działki (...), obręb L., gm. P. dokonano wycinki pasa trzcinowiska, które porastało brzeg jednorodnym pasem, co uwidoczniono na zdjęciach wykonanych 22 września 2023 r. Taki sposób lokalizacji pomostów spowodował przerzedzenie zwartego trzcinowiska na długości ponad 600 m.
RDOŚ argumentował, że analizując projekt decyzji oraz zgromadzoną dokumentację należało stwierdzić, że realizacja inwestycji będzie musiała wiązać się naruszeniem linii brzegowej jeziora poprzez ingerencję w nadwodny pas roślinności. Budowa pomostu w obrębie pasa szuwaru wysokiego łączy się z niekorzystnymi skutkami przyrodniczymi dla tego zbiorowiska. L. to strefa zbiornika wodnego przylegająca do brzegu. Jest ona w zasadzie jedyną strefą jeziora, w której występują rośliny zakorzenione o ogromnym znaczeniu dla funkcjonowania całego ekosystemu zbiornika wodnego. Dlatego też szuwary trzcinowe to ważny element ekosystemów wodnych m.in. ze względów biocenotycznych. Przy czym nie można rozpatrywać tej szkody tylko pod względem samej roślinności, ale należy także wziąć pod uwagę ryby, płazy, gady, ptaki, a także inne organizmy, które w tym siedlisku bytują. Eliminacja trzcinowisk wywołuje niekorzystne skutki przyrodnicze, albowiem pozbawia zwierzęta wodne oraz ptactwo nadwodne miejsc, które są miejscem ich schronienia i rozrodu, a także zdobywania pokarmu. Szuwary stanowią bardzo ważny element ekosystemu wodnego. Są schronieniem, a także miejscem żerowania dla ryb i innych organizmów wodnych w ciągu całego roku kalendarzowego. Ingerencja w szuwar trzcinowy w konsekwencji doprowadzi do pogorszenia warunków rozmnażania, rozprzestrzeniania się i odtwarzania siedlisk i ostoi roślin i zwierząt.
RDOŚ stwierdził, że z uwagi na powyższe realizacja planowanej inwestycji stoi w sprzeczności z zakazem "zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor, legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu oraz tarlisk, złożonej ikry, z wyjątkiem amatorskiego połowu ryb oraz wykonywania czynności związanych z racjonalną gospodarką rolną, leśną, rybacką i łowiecką", o którym mowa w § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały. Wskazał w powyższym zakresie, że nie mógł uzgodnić projektu decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, w której naruszenie ww. zakazu umożliwiłoby realizację inwestycji, która nie mogłaby być zrealizowana, gdyby przedmiot ochrony istniał w pierwotnym kształcie. Uzgodnienie warunków zabudowy w przypadku zniszczenia przedmiotu ochrony stanowiłoby legalizację działań naruszających zakaz z § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 1894/16 oraz wyroki WSA w Warszawie: z dnia 28 sierpnia 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 544/14 i z dnia 31 stycznia 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 2720/12, CBOSA).
Rozważając natomiast możliwość zastosowania odstępstwa od tego zakazu zauważył, że dla planowanej zabudowy nie ma możliwości zastosowania wyłączeń zawartych w treści samego zakazu. Zgodnie z treścią samego zakazu nie dotyczy on amatorskiego połowu ryb oraz wykonywania czynności związanych z racjonalną gospodarką rolną, leśną, rybacką i łowiecką. W art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym wskazano, że "za amatorski połów ryb uważa się pozyskiwanie ryb wędką lub kuszą, przy czym dopuszcza się, w miejscu i w czasie prowadzenia połowu ryb wędką, pozyskiwanie ryb na przynętę przy użyciu podrywki wędkarskiej". Dalej ustawa precyzuje, na jakich warunkach amatorski połów ryb może być prowadzony. Nie precyzuje natomiast z jakiego miejsca połów ma być prowadzony - pozyskiwanie ryb może być prowadzone zarówno z brzegu, jak i z łodzi. Definicja legalna "amatorskiego połowu ryb" nie wskazuje, aby do prowadzenia takiego połowu konieczne było istnienie pomostów. Zastosowanie przedmiotowego wyjątku nie jest więc możliwe. Charakter planowanej inwestycji uniemożliwia również zastosowanie odstępstwa dotyczącego racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej i łowieckiej. Planowany pomost w żaden sposób nie będzie związany z tego typu działalnością.
Sąd uznał, że warunki rozpoznawanej sprawy, w szczególności ustalony wyłom w jednolitej strukturze terenu porośniętego trzcinami, który to obszar proekologiczny jest siedliskiem ptactwa oraz miejscem żerowania ryb, wykluczają możliwość przyjęcia, by można było mówić o braku ingerencji w ekosystem, którego ochrona jest nadrzędnym celem wyznaczenia chronionego obszaru. Podkreślenia wymaga, że projekt decyzji o warunkach zabudowy zakładał lokalizację urządzenia wodnego o powierzchni zabudowy do 72,0 m2, co oznacza trwałą przerwę w trzcinowisku, które nie będzie mogło się odrodzić po jego wycięciu. Budowa pomostu została więc słusznie uznana za kolidującą z zakazem ustalonym w § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały. Podniesione w skardze zarzuty nie podważyły natomiast takiej oceny. Zauważyć ponadto należy, że w przypadku niepewności zastosowanie ma "zasada przezorności". Zasada ta, zgodnie z art. 191 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, nakazuje podjęcie działań zapobiegawczych zawsze wtedy, kiedy nie został dowiedziony brak negatywnych oddziaływań na środowisko. Wykazanie owego braku negatywnego oddziaływania jest przy tym obowiązkiem podmiotu, który zamierza podjąć określoną działalność. Należy stwierdzić, że jeżeli nie można wiarygodnie uzasadnić, że oddziaływanie jest nieznaczące, to należy przyjąć, że może być ono znaczące. Racjonalne wątpliwości co do ryzyka wystąpienia oddziaływania są przesłanką na rzecz dokonania oceny i zawsze interpretuje się je "na korzyść środowiska", a nie "na korzyść inwestycji" (por. wyrok WSA w Warszawie z 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 3089/19, CBOSA).
Przechodząc dalej, dokonana przez Sąd analiza czynności dowodowych organów obu instancji i ocena zgromadzonego materiału potwierdza, że niezasadne pozostają podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania.
Sąd zauważa, że zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. A zatem na gruncie k.p.a. dowodem może być wszystko, co jest zgodne z prawem. Takim dowodem mogą być także ustalenia innego postępowania administracyjnego, cywilnego, karnego w ramach którego zostały ujawnione fakty istotne dla rozstrzygania w przedmiotowej sprawie. Organy administracji mogą wykorzystywać te dowody w swoim postępowaniu i nie ma konieczności ich powtarzania (v: wyrok NSA z 16 kwietnia 2024 r. sygn. II GSK 2366/21; z 3 listopada 2021 r. sygn. II OSK 3526/18, CBOSA). Zatem dowodem w postępowaniu może być ortofotomapa cyfrowa, czyli zdjęcie powierzchni ziemi wykonane z samolotu lub satelity i przetworzone do postaci metrycznej, które jest opracowaniem geodezyjnym, wykonywanym zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa (wyrok WSA w Poznaniu z 7 maja 2021 r., sygn. akt III SA/Po 769/20, CBOSA). Słusznie zatem stwierdza Kolegium, że nie ma też podstaw do tego, by odmówić wartości dowodowej dokumentacji fotograficznej sporządzonej przez organ uzgadniający w dniu 26 marca 2024 r. w toku innego postępowania prowadzonego przez organ uzgadniający w odniesieniu do tego samego terenu inwestycji.
Pozyskany przez organy materiał dowodowy zawiera m.in. postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 17 kwietnia 2024 r. utrzymujące w mocy postanowienie RDOŚ z 9 listopada 2023 r., którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pomostu rekreacyjnego na działce nr ewid. (...) stanowiącej jezioro L., obręb L., gmina P., na wysokości działki nr (...), obręb L., gmina P. W uzasadnieniu rzeczonego postanowienia GDOŚ wskazał m.in., że realizacja takiej inwestycji wiązałaby się ze złamaniem zakazu określonego w § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały. Podkreślić należy, że celem uchwał wyznaczających obszary chronionego krajobrazu jest ochrona krajobrazu. Z kolei krajobraz to, jak wynika z 2 pkt 16e u.p.z.p., postrzegana przez ludzi przestrzeń, zawierająca elementy przyrodnicze lub wytwory cywilizacji, ukształtowana w wyniku działania czynników naturalnych lub działalności człowieka. Przestrzeń przeznaczona w rozpoznawanej sprawie pod inwestycję jest usytuowana w rozległym kompleksie trzcinowym, w którym dokonano wycięcia celem wydzielenia/pozyskania powierzchni pod planowany pomost. Ustalenia powyższe znajdują odzwierciedlenie w materiale dowodowym, w postaci zdjęć w terenie oraz zdjęć lotniczych obrazujących poprzednio, tj. przed wycinką ukształtowany obszar jeziora, który w tej strefie pozostawał zajęty zwartym trzcinowiskiem. Powyższe świadczy o braku zasadności dla podniesionych w skardze zarzutów naruszenia art. 7, art. 7a, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.
Nie sposób zgodzić się ze skargą co do zarzutu naruszenia art. 8 § 1 i 2 k.p.a. Utrwaloną praktyką w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie może stać się realizacja pomostów na innych działkach, których okoliczności powstania nie są znane. Za wyrokiem NSA z 17 sierpnia 2023 r., sygn. akt I OSK 1016/22 (CBOSA) powtórzyć należy, że przez utrwaloną praktykę należy rozumieć zgodne z prawem, akceptowane przez sądy, stabilne, jednolite, ustandaryzowane i wieloletnie oraz znane publicznie postępowanie organów administracji publicznej przy rozstrzyganiu spraw tego samego rodzaju w takich samych stanach faktycznych i prawnych. Taka sytuacja nie ma miejsca w rozpoznawanej sprawie.
Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów procesowych i materialnoprawnych, których dotyczą zarzuty sformułowane w skardze. W szczególności, zdaniem składu orzekającego, nie nasuwają zastrzeżeń ustalenia stanu faktycznego, jak i uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w kontekście standardów postępowania wynikających z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Sąd nie stwierdził ponadto tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a które ma obowiązek badać z urzędu (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
W tym stanie rzeczy skargę należało oddalić. Podstawę prawną wyroku stanowił art. 151 p.p.s.a.