II SA/OL 24/25

II SA/Ol 24/25 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2025-03-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-01-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Grzegorz Klimek
Marzenna Glabas /sprawozdawca/
Tadeusz Lipiński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne
Inspekcja weterynaryjna
Skarżony organ
Lekarz Weterynarii
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 824
art. 26 ust. 1 pkt 20, ust. 2 pkt 17
Ustawa z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego - t.j.
Sentencja
Dnia 18 marca 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Asesor WSA Grzegorz Klimek Protokolant specjalista Anna Piontczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2025 roku sprawy ze skargi C.R. na decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za niespełnienie wymagań weterynaryjnych przy produkcji mięsa na użytek własny oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 7 listopada 2024 r, nr WIW-BŻ.1410.2.4.2024 Warmińsko-Mazurski Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Olsztynie (dalej jako: "organ odwoławczy", "WLW") utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w Nidzicy (dalej jako: "organ I instancji", "PLW") z 18 września 2024 r. o wymierzeniu C. R. (dalej jako: "skarżący"), prowadzącemu gospodarstwo o nr [...] w miejscowości P., karę pieniężną w wysokości 1000 zł za niespełnienie wymagań weterynaryjnych przy produkcji mięsa na użytek własny.
W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył przepisy mające w sprawie zastosowanie. Wskazał, że kto nie spełnia wymagań weterynaryjnych przy produkcji mięsa na użytek własny podlega karze pieniężnej w wysokości od 100 zł do 2000 zł, (art. 26 ust. 1 pkt 20 oraz ust. 2 pkt 17 lit. b ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r.
o produktach pochodzenia zwierzęcego – Dz. U. z 2023 r. poz. 823, dalej jako: "u.p.p.z."). Według § 4 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 października 2010 r. w sprawie wymagań weterynaryjnych przy produkcji mięsa przeznaczonego na użytek własny (Dz.U. z 2024 r. poz. 981; dalej jako: "rozporządzenie") co najmniej na 48 godzin przed dokonaniem uboju zwierząt skarżący zobowiązany był poinformować powiatowego lekarza weterynarii właściwego ze względu na miejsce przeprowadzenia uboju o zamiarze przeprowadzenia uboju. Wskazano, co winno zawierać powiadomienie.
Organ odwoławczy stwierdził, że w postępowaniu przed organem I instancji wykazano, że skarżący 24 razy nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku w zakresie pełnego i terminowego zawiadomienia o uboju zwierząt, co stanowi podstawę nałożenia kary pieniężnej. Skarżący dokonywał zgłoszenia po około 10 dniach od wskazywanej daty uboju. O trybie zgłaszania (terminie i właściwym adresacie) skarżący był informowany wielokrotnie (wiadomość mailowa z 3 stycznia 2024 r., pismo organu odwoławczego z 3 kwietnia 2024 r., pismo PLW z 17 maja 2024 r.), a mimo to niepełne informacje wysyłano dopiero po dokonaniu ubojów. Wysokość kary ustalono na 1.000 zł - na poziomie wyższym niż najniższy wymiar kary, bowiem strona notorycznie uniemożliwiając kontrolę i nadzór weterynaryjny stwarza ryzyko naruszenia zasad ochrony zwierząt podczas ich uśmiercania, a także potencjalne zagrożenie dla bezpieczeństwa żywności oraz zdrowia publicznego. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do obniżenia wymiaru kary. Stwierdził, że skarżący ignoruje swoje obowiązki, pomimo pouczeń, wielokrotnie nie dopełnił obowiązku prawidłowego zgłoszenia uboju owiec, a waga naruszenia prawa jest znaczna (możliwość przeniesienia chorób ze zwierząt na ludzi, niemożność oceny spełnienia przez mięso standardów higienicznych
i zdrowotnych, możliwość naruszenia wymagań związanych z ochroną zwierząt podczas ich uśmiercania).
WLW wyjaśnił, że nie ma racji skarżący powołując się na art. 59 § 5 pkt 2 k.p.a., bowiem prawodawca konstruując obowiązek zgłoszenia uboju ustalił go co najmniej na 48 godzin przed dokonaniem uboju zwierząt, a wobec tego powiatowy lekarz weterynarii powinien otrzymać taką wiadomość najpóźniej 2 dni przed ubojem (niezależnie od daty wysłania przez hodowcę). Zastosowany przepis należy traktować jako szczególny, wyłączający ogólne zasady postępowania administracyjnego, bowiem celem tego przepisu jest umożliwienie organom Inspekcji Weterynaryjnej przeprowadzenie urzędowej kontroli nad spełnieniem wymagań weterynaryjnych związanych z ubojem w ramach produkcji mięsa na użytek własny.
Organ odwoławczy stwierdził, że nie mogą zostać uwzględnione zarzuty dotyczące naruszenia art. 7, art.10, art. 11, art.14 i art. 77 k.p.a. Wyjaśnił, że
w zawiadomieniu przesłanym w trybie art. 10 k.p.a., doręczonym skarżącemu 29 sierpnia 2024 r., organ I instancji wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia co do zebranych dowodów i materiałów oraz prawie zgłaszania wniosków. Skarżący pismem z 3 września 2024 r. określił własne terminy na zapoznanie się z aktami sprawy. Skarżący nie skorzystał z przysługującego mu prawa do zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego ani w dniu 16 września 2024 r., ani w żadnym innym terminie. Decyzja została wydana 18 września 2024 r., a więc od doręczenia zawiadomienia upłynęły 3 tygodnie, podczas których strona mogła zapoznać się z aktami sprawy w siedzibie organu I instancji. Zaznaczono, że materiał dowodowy stanowią pisma do i od strony, a wobec tego organ I instancji nie zgromadził materiału dowodowego nieznanego stronie. Zdaniem organu odwoławczego nie naruszono art. 77 § 4 k.p.a., bowiem ani powszechnie, ani z urzędu organowi I instancji nie jest znana wiedza o terminach pobytu strony w gospodarstwie w P. Ustalono też, że organ I instancji przestrzegał zasady pisemności, gdyż wszelkie czynności w prowadzonym postępowaniu odzwierciedlone są na piśmie, wobec tego niezasadny jest zarzut naruszenia art. 14 § 1a k.p.a. Bezpodstawny jest także zarzut niewezwania do korekty informacji z 5 marca 2024 r., skoro organ I instancji został poinformowany 10 dni po uboju zwierząt. Organ odwoławczy nie dał wiary skarżącemu, że nie została doręczona mu 11 strona decyzji, skoro decyzja z 18 września 2024 r. została wydrukowana dwustronnie, a nie podniesiono, aby brakowało strony 12. Niezależnie od tego, na stronie 11 wymieniono jedynie dokumenty przesłane przez stronę oraz ocenę organu I instancji o niemożliwości jednoznacznego ustalenia, czy materiał szczególnego ryzyka pochodzący od wszystkich ubitych owiec został przekazany do utylizacji.
Z podanych przyczyn organ uznał odwołanie za nieuzasadnione.
W skardze na powyższą decyzję wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżący podniósł, że nie zgadza się z nałożoną karą. Zdaniem skarżącego, decyzja nie ma żadnych merytorycznych podstaw prawnych. Zarzucił organom orzekającym:
- dokonanie błędnej interpretacji przepisów, zwłaszcza w odniesieniu do obowiązków dotyczących zawiadamiania o zamiarze przeprowadzenia uboju w terenie. Oświadczył, że wszelkie zawiadomienia wysyłał zgodnie z obowiązującymi normami - 24 godziny przed planowanym ubojem, zarówno drogą mailową, jak i pocztową. Zawiadomienia są wysyłane w terminie i z zachowaniem odpowiednich procedur. Cytowane rozporządzenie nie narzuca na niego sposobu zawiadomienia. Zgodnie z Kodeksem postępowania administracyjnego terminy te zostały zachowane. Jeśli zawiadomił organ administracyjny w terminie przed upływem 48 godzin, nadając pismo w placówce pocztowej, to zachował termin. Liczy się data nadania listu na poczcie, a nie data,
w której pismo trafiło do organu;
- nieprzestrzeganie zasad ochrony podczas kontroli przez Powiatowego Lekarza Weterynarii, który przyjeżdżał bez odzieży ochronnej, co budzi wątpliwości co do rzetelności kontroli;
- naruszenie art. 77 k.p.a., ponieważ decyzja nie opiera się na rzetelnym postępowaniu dowodowym, organ odwoławczy poparł organ I instancji jako to samo środowisko zawodowe;
- naruszenie art. 10 k.p.a. przez pozbawienie skarżącego skutecznego pouczenia
o przysługujących mu prawach w postępowaniu; jeżeli organ uważa inaczej, to niech dostarczy pouczenie, które skarżący podpisał, że został zapoznany i rozumie treść pouczenia; oraz przez uniemożliwienie mu zapoznania się z aktami sprawy; podał, że zwrócił się pisemnie o wyznaczenie terminu w określonym przez siebie terminie, jednak nie udostępniono mu akt, skarżący podniósł, że organ I instancji posiada wiedzę, iż nie zamieszkuje stale na terenie województwa warmińsko-mazurskiego;
- naruszenie praw obywatelskich przez pozbawienie prawa do obrony i przedstawienia pełnej argumentacji w swojej sprawie, co czyni decyzję nieważną;
- naruszenie art. 9 k.p.a. poprzez nienależyte informowanie o możliwości, a nawet obowiązku wykonania korekty zgłoszenia z 3 marca;
- próbę wyłudzenia od niego kary pieniężnej irracjonalnymi pytaniami w zakresie zagospodarowania mięsa na użytek własny.
Zdaniem skarżącego interpretacja przepisów przez organy orzekające jest co najmniej żenująca. Niespotykanym w porządku prawnym jest interpretacja przepisów tylko po to, aby ukarać rolnika, tylko po to, aby udowodnić swoją wyższość.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz stwierdzenie jej nieważności.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi. Nawiązując do zarzutu skarżącego podniesionego w replice z 22 stycznia 2025 r., oświadczył, że na decyzji i odpowiedzi na skargę znajduje się oryginalny podpis organu odwoławczego
a nie faksymile.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuję:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności
z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zaskarżona decyzja może podlegać uchyleniu tylko w przypadku, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia
30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.
z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."). Oznacza to, że badaniu
w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego
w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowanej wykładni tych przepisów.
Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy w świetle powołanych wyżej kryteriów oraz w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Kara wymierzona została na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 20 oraz ust. 2 pkt 17 lit. b) u.p.p.z. Zgodnie z tymi unormowaniami kto nie spełnia wymagań weterynaryjnych lub wbrew zakazowi określonemu w art. 11b wprowadza na rynek mięso przeznaczone na użytek własny lub żywność zawierającą takie mięso podlega karze pieniężnej od 100 zł do 2000 zł. Przepisy te sankcjonują nieprzestrzeganie wymagań weterynaryjnych przy produkcji mięsa na użytek własny. Przez produkcję mięsa na użytek własny należy rozumieć pozyskiwanie mięsa przeznaczonego na własne potrzeby (art. 5 ust. 1a u.p.p.z.). Na podstawie art. 17 ust. 1 a u.p.p.z. dopuszcza się ubój na terenie gospodarstwa bydła do dwunastego miesiąca życia, świń, owiec, kóz, drobiu, zajęczaków oraz zwierząt dzikich utrzymywanych w warunkach fermowych w celu produkcji mięsa na użytek własny. Z kolei z art. 11a ust. 1 u.p.p.z, wynika, że przy produkcji mięsa przeznaczonego na użytek własny, powinny być spełnione wymagania zdrowotne, higieniczne i sanitarne, zwane dalej "wymaganiami weterynaryjnymi przy produkcji mięsa przeznaczonego na użytek własny". Obejmują one w szczególności:
1) wymagania dotyczące zdrowia zwierząt, z których pozyskuje się mięso, lub
2) wymagania, jakie powinny być spełnione przy uboju na terenie gospodarstwa, lub
3) wymagania dotyczące badania poubojowego mięsa, w tym mięsa pozyskanego
w wyniku odstrzału zwierząt łownych, lub 4) sposób znakowania mięsa.
Szczegółowe wymagania przy produkcji mięsa przeznaczonego na użytek własny zostały określone w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 października 2010 r. w sprawie wymagań weterynaryjnych przy produkcji mięsa przeznaczonego na użytek własny. Zgodnie z § 3 tego rozporządzenia przy uboju zwierząt na terenie gospodarstwa powinny być spełnione wymagania określone w przepisach o ochronie zwierząt i w przepisach o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt, a także w przepisach o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt. W myśl § 4 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia co najmniej na 48 godzin przed dokonaniem uboju zwierząt, na terenie gospodarstwa,
w którym zwierzęta były utrzymywane, w celu produkcji mięsa - posiadacz zwierząt - informuje powiatowego lekarza weterynarii właściwego ze względu na miejsce przeprowadzenia uboju o zamiarze przeprowadzenia uboju.
Informacja, o której mowa w ust. 1 powinna zawierać między innymi dane osobowe, miejsce zamieszkania i adres posiadacza zwierząt poddawanych ubojowi bądź podmiotu prowadzącego gospodarstwo, gatunek i liczbę zwierząt poddawanych ubojowi, numer identyfikacyjny zwierząt poddawanych ubojowi, miejsce i termin uboju, imię i nazwisko oraz adres osoby uprawnionej do przeprowadzenia uboju, datę urodzenia i liczbę stałych siekaczy wyrżniętych z dziąsła – w przypadku uboju owiec lub kóz (§ 4 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia). Dodatkowo na zasadzie § 4 ust. 3 rozporządzenia powiadomienie powinno zawierać oświadczenie o zagospodarowaniu na własny koszt materiału szczególnego ryzyka zgodnie z powołanymi tam przepisami. Wzór powiadomienia o zamiarze przeprowadzenia uboju w celu produkcji mięsa na użytek własny stanowi załącznik nr 1 do rozporządzenia.
W analizowanej sprawie skarżący tylko raz zastosował wymieniony wzór powiadomienia, datowany na 1 marca 2024 r., wskazując w nim, że zgłoszenie dotyczy wszystkich zwierząt w gospodarstwie w P. Skarżący wskazał siebie jako osobę uprawnioną do uboju. Zgłoszenie to wskazywało termin uboju na 3 marca
2024 r. Skarżący nadał to zawiadomienie 1 marca 2024 r., ale do WLW, który przekazał zawiadomienie według właściwości PLW 6 marca 2024 r. i PLW otrzymał je 8 marca 2024 r. (k. 26, 28 akt administracyjnych), a więc po terminie, co uniemożliwiło przeprowadzenie organowi Inspekcji Weterynaryjnej jakiejkolwiek kontroli i weryfikację warunków uboju. Przed tym powiadomieniem, jak i po nim skarżący notorycznie informował PLW o dokonaniu uboju owiec i kóz po fakcie. Żadne z powiadomień nie zawierało też wszystkich wymaganych danych, w szczególności brak było oświadczenia dotyczącego zagospodarowania materiału szczególnego ryzyka.
Z akt sprawy wynika, że 2 stycznia 2024 r. skarżący powiadomił organ I instancji na adres e-mail, że będzie dokonywał uboju kozy, ale nie podał kiedy i gdzie. Podał, że fakt ten zgłosił do ARiMR. W odpowiedzi PLW przesłał skarżącemu ulotkę objaśniającą zasady dokonywania zgłoszeń do PLW. Mimo tego skarżący kolejne powiadomienia znowu kierował do WLW. 27 marca 2024 r. nadał do organu wyższego stopnia powiadomienie o dokonaniu uboju jednej owcy w dniu 24 marca 2024 r. (czyli po terminie; k. 48, 49 akt administracyjnych). Odrębnym pismem wysłanym do WLW 26 marca 2024 r. skarżący poinformował, że w dniu 24 marca dokonał uboju owcy i kozy (czyli po terminie; k. 50-51 akt administracyjnych). Powiadomienia kierowane do WLW, organ wyższego stopnia musiał przekazywać według właściwości do PLW. Następnie skarżący informował o dokonaniu uboju 7 kwietnia 2024 r., tym razem przesyłka nadana została do PLW, ale też po fakcie. Sam skarżący w powiadomieniach używał czasu przeszłego. Nadał powiadomienie 10 kwietnia 2024 r., a doręczone zostało PLW 17 kwietnia 2024 r., czyli 10 dni po dokonanym uboju (k. 52, 53 akt administracyjnych). O dokonanym 4 maja 2024 r. uboju 4 sztuk zwierząt (skarżący nie określił jakie) skarżący znowu zawiadomił WLW, który przekazał je według właściwości PLW 15 maja 2024 r. (k. 54 akt administracyjnych). 21 maja 2024 r. wpłynęło do organu I instancji powiadomienie skarżącego o dokonanym uboju 3 owiec, skarżący nie podał w nim kiedy i gdzie dokonał uboju (k. 59 akt administracyjnych). Następną informację o uboju dokonanym 2 czerwca 2024 r. skarżący nadał do PLW 4 czerwca 2024 r., czyli po fakcie, a PLW otrzymał ją 5 czerwca (k. 65, 66 akt administracyjnych).
W aktach sprawy znajdują się również zbiorcze dane z systemu IRZplus, przekazane organowi I instancji do służbowego wykorzystania przez ARiMR. Wynika
z nich, że w okresie od 1 stycznia do 11 czerwca 2024 r. skarżący zgłosił w tym systemie ubój w gospodarstwie 20 owiec (k. 67-70 akt administracyjnych).
W kolejnym powiadomieniu z 18 czerwca 2024 r. (data wskazana na piśmie
i data nadania w placówce pocztowej) skarżący poinformował PLW o dokonanym uboju jednej owcy, ale nie wskazał kiedy i gdzie (k. 71-72 akt administracyjnych).
W zgłoszeniu nadanym 8 lipca 2024 r. skarżący poinformował PLW, używając czasu przeszłego, o dokonaniu uboju 3 zwierząt, bez podania jakich i kiedy (k. 78-79 akt administracyjnych).
Powyższe ustalenia przekonują, że stan sprawy został należycie wyjaśniony, zgromadzony materiał dowodowy jest kompletny i został rozważony w całokształcie. Tym samym nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. Zgromadzony przez organ I instancji materiał dowodowy potwierdza co najmniej 24 przypadki uboju owiec przed dokonaniem zgłoszenia PLW. Wbrew jednoznacznie brzmiącym przepisom, które skarżący miał obowiązek znać jako podmiot prowadzący gospodarstwo rolne i mimo wyraźnego pouczenia o sposobie i terminie dokonania zgłoszenia zamiaru uboju na użytek własny (k. 22 akt administracyjnych), skarżący konsekwentnie, celowo ignorował PLW.
Przytoczone unormowania jasno określają, jaki organ należy poinformować
o planowanym uboju. Jest to powiatowy lekarz weterynarii właściwy ze względu na miejsce przeprowadzenia uboju. Powiadomienie tego organu służy możliwości weryfikacji zachowania warunków sanitarnych i higienicznych przy uboju zwierząt. Zgodnie z art. 14a ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 2024 r. poz. 12) to powiatowy lekarz weterynarii jest organem wykonującym zadania Inspekcji w zakresie kontroli urzędowych oraz innych czynności urzędowych. Zatem to do PLW musiała dotrzeć informacja o planowanym uboju na co najmniej 48 godzin przed jego dokonaniem, aby organ ten mógł skutecznie podjąć działania kontrolne. Wymagane 48 godzin należy liczyć od dotarcia informacji do PLW. Jest to termin materialny, a nie procesowy, nie mogą do niego mieć zastosowanie reguły dotyczące czynności procesowych określone w Kodeksie postępowania administracyjnego. To na skarżącym ciążył obowiązek ustalenia, że PLW otrzymał prawidłowe powiadomienie na co najmniej 48 godzin przed planowanym ubojem. Nie ma racji skarżący zarzucając brak wezwania go do uzupełnienia zgłoszeń, skoro dokonywał ich po fakcie i właściwy organ i tak nie mógł już podjąć czynności kontrolnych, czemu miały służyć powiadomienia. Przekazywanie informacji organom niewłaściwym do przeprowadzania kontroli w zakresie spełnienia wymagań weterynaryjnych nie stanowiło realizacji obowiązku powiadomienia PLW i nie może usprawiedliwiać skarżącego ani stanowić okoliczności łagodzącej, ponieważ skarżący czynił to celowo, wbrew wyraźnemu pouczeniu. Poza tym powiadomienia kierowane do WLW i ARiMR były dokonywane również po fakcie. Wielokrotne działania skarżącego, wbrew przepisom i pouczeniu, uniemożliwiły PLW przeprowadzenie kontroli, co uzasadniało wymierzenie surowszej kary. W ocenie Sądu wymierzona kara jest adekwatna do liczby i wagi naruszeń. Organ odwoławczy prawidłowo wyważył wysokość kary pieniężnej z uwzględnieniem dyrektyw określonych w art. 189d k.p.a.
W sprawie nie doszło do naruszenia art. 10 k.p.a. Pismem z 26 sierpnia 2024 r. skarżący został prawidłowo zawiadomiony o zakończeniu postępowania dowodowego
i o prawie do zapoznania się z aktami sprawy oraz zgłoszenia wniosków, w terminie 7 dni od dania doręczenia pisma (k. 94 -95 akt administracyjnych). Z prawa tego skarżący nie skorzystał. Poza tym wyjaśnić trzeba, że tylko istotne naruszenia przepisów postępowania, które może mieć wpływ na wynik sprawy, uzasadnia uwzględnienie skargi. Sam zarzut naruszenia art. 10 k.p.a., bez wykazania jaki mogłoby to mieć wpływ na wynik sprawy, jest bezskuteczny. Skarżący twierdzi niesłusznie, że pozbawiono go prawa do obrony i przedstawienia argumentów. W złożonym odwołaniu
i skardze skarżący mógł przedstawić swoje stanowisko i zgłosić dowody na poparcie swoich twierdzeń, jednak nie przedłożył żadnych nowych dowodów, które podważałyby ustalenia przedstawione wyczerpująco w uzasadnieniu decyzji. Obie decyzje instancyjne zostały skarżącemu doręczone i mógł się zapoznać i odnieść do stanowiska, i argumentów organów orzekających. Świadczy to o zapewnieniu skarżącemu prawa do czynnego udziału w postępowaniu i wnoszenia środków zaskarżenia, a tym samym prawa do obrony swojego interesu prawnego. Mimo to skarżący nie podważył prawidłowości ustaleń organów orzekających. Podnoszone przez skarżącego argumenty stanowią jedynie polemikę z dokonaną prawidłowo przez organy orzekające oceną zgromadzonego materiału dowodowego w świetle prawidłowej wykładni przepisów.
Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę jako niezasadną, na podstawie art. 151 p.p.s.a.