IV SA/Po 522/21

IV SA/Po 522/21 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2021-09-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-06-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Maciej Busz
Maria Grzymisławska-Cybulska /przewodniczący/
Tomasz Grossmann /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1842
art. 15 zzs(4) ust. 3
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.
Dz.U. 2021 poz 137
art. 1 § 1 i 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 3 § 2, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 2, art. 153, art. 200 i art. 205 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2020 poz 2176
art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 3, 4 i 5 oraz ust. 3, art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 1, art. 10 ust. 1, art. 14 ust. 2, art. 16 ust. 1 i 2 pkt 2, art. 17 ust. 1 i 2, art. 21
Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
art.  24 § 1 pkt 5 i § 3, art. 25, art. 27 § 1, art. 61 § 1 i 2, art. 63, art. 64 § 2, art. 107 § 1, 2 i 3, art. 109 § 1, art. 138 § 1 pkt 2, art. 156 § 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grzymisławska-Cybulska Sędziowie WSA Tomasz Grossmann (spr.) WSA Maciej Busz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 września 2021 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Miejskiego Zakładu. z siedzibą w K. z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Miejskiegio Zakładu z siedzibą w K. z dnia 5 marca 2021 r. nr [...]; 2. zasądza od Miejskiego Zakładu z siedzibą w K. na rzecz skarżącego K. P. kwotę [...]zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Pismem z [...] lutego 2021 r., przesłanym pocztą elektroniczną (e-mail), K. P. (dalej też jako "Wnioskodawca" lub "Skarżący"), powołując się na art. 61 Konstytucji RP, zwrócił się do Zakład Gospodarki Odpadami z siedzibą w K. (zwanego też dalej w skrócie: "MZGOK" lub "Spółką") o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
1. Czy w spółce miejskiej zatrudnieni są radni, członkowie rodzin radnych, członkowie rodzin zarządu lub rady nadzorczej spółki lub pracownicy Urzędu Miejskiego w K.?
2. Jeśli odpowiedź jest twierdząca – o podanie imienia, nazwiska, stanowiska i stopnia pokrewieństwa takich osób,
prosząc o przesłanie odpowiedzi na podany adres e-mail.
W odpowiedzi na ten wniosek, Prezes Zarządu MZGOK poinformował pismem z [...] marca 2021 r. ([...]), że w Spółce nie są zatrudnieni radni ani członkowie rodzin rady nadzorczej, natomiast są zatrudnieni: członek rodziny radnego, członek rodziny członka zarządu i jeden pracownik Urzędu Miejskiego w K..
Odnośnie zaś do pozostałej części wniosku Spółka, reprezentowana przez Prezesa jej Zarządu, wydała tego samego dnia (tj. [...].03.2021 r.) decyzję ([...]) odmawiającą "udostępnienia informacji publicznej w części dot. podania imion, nazwisk, stanowisk i stopnia pokrewieństwa osób zatrudnionych w spółce będących członkami rodzin radnych, członkiem rodziny zarządu i pracowników Urzędu Miejskiego w K.". W podstawie prawnej tej decyzji przywołano – obok art. 104 k.p.a. – art. 16 i art. 17 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176, z późn. zm., dalej w skrócie "u.d.i.p."). Natomiast w jej lapidarnym uzasadnieniu wyjaśniono, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu, na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p., ze względu na prywatność ww. osób.
Decyzja ta, wraz z ww. pismem, zostały przesłane w formacie pdf na podany przez Skarżącego adres e-mail, z zaznaczeniem, że oryginał decyzji zostanie przesłany pocztą.
Pismem z [...] marca 2021 r., przesłanym do MZGOK za pośrednictwem platformy ePUAP, Skarżący wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem ww. decyzji [...] marca 2021 r., stanowiącym załącznik do tego pisma. W drugim załączniku Skarżący zamieścił (jak zadeklarował: podpisany elektronicznie) pierwotny wniosek z [...] lutego 2021 r. Uzasadniając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, stwierdził, że kwestionowana decyzja narusza jego prawo do informacji przewidziane w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz w art. 2 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. W konsekwencji wniósł o uchylenie tej decyzji w całości i udostępnienie informacji publicznej zgodnie z treścią wniosku.
Decyzją z [...] kwietnia 2021 r. ([...]) Spółka, reprezentowana przez Prezesa jej Zarządu, z powołaniem się na art. 104 k.p.a. oraz art. 16 i art. 17 w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję w całości. W zwięzłym uzasadnieniu stwierdzono, że Skarżący nie zapoznał się z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, który mówi o ograniczeniu prawa z uwagi m.in. na określone w ustawach prawa innych osób. Taka sytuacja zachodzi w tej sprawie – ograniczenie dostępu do informacji publicznej z uwagi na prywatność osób. Spółka podkreśliła, że nie doszło do zarzucanych we wniosku naruszeń przepisów u.d.i.p., gdyż nikt nie neguje prawa Skarżącego do informacji w zakresie jemu udzielonej, ani tego, że jest ona udzielana na jego wniosek. Natomiast Skarżący nie ustosunkował się we wniosku do kwestii ograniczenia prawa do prywatności, która była podstawą odmowy zawartej w zaskarżonej decyzji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisaną decyzję MZGOK z [...] kwietnia 2021 r. K. P. – zarzuciwszy naruszenie:
I. prawa materialnego:
1. art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f oraz art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. f u.d.i.p. przez niezastosowanie polegające na nieudostępnieniu wnioskowanej przez Skarżącego informacji publicznej,
2. art. 5 ust. 2 u.d.i.p. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez Spółkę, iż wnioskowana przez Skarżącego informacja publiczna stanowi informację mogącą naruszyć prywatność osoby fizycznej, podczas gdy informacja ta jest informacją publiczną, a co za tym idzie, nie może podlegać ograniczeniu,
II. przepisów postępowania:
1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 oraz art. 17 ust. 1 u.d.i.p. przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na arbitralnym stwierdzeniu, że żądane informacje stanowią informację publiczną przetworzoną w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p., w sytuacji gdy okoliczność ta nie została dostatecznie wyjaśniona ani należycie umotywowana, jak wymagają tego ww. przepisy,
2. art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. przez ich niezastosowanie i nieudostępnienie w terminach określonych w tych przepisach wnioskowanej przez Skarżącego informacji publicznej niebędącej, zdaniem Skarżącego, informacją podlegającą ograniczeniu wynikającemu z art. 5 ust. 2 u.d.i.p.,
3. art. 7 i art. 8 w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 2 u.d.i.p. w zakresie, w jakim pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, jeśli brał udział w wydawaniu zaskarżonej decyzji – przez wydanie decyzji administracyjnej, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, przez tę samą osobę, tj. Prezesa Zarządu, co narusza zasadę prawdy obiektywnej oraz działania w sposób budzący zaufanie i pozbawia stronę faktycznej i obiektywnej szansy zastosowania środka odwoławczego, poprzez wydanie obu decyzji przez tę samą osobę
– wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi jej autor, obszernie odwołując się do orzecznictwa sądowego, rozwinął i uszczegółowił podniesione zarzuty. W szczególności podkreślił dużą rolę tzw. watchdog’ów, tj. organizacji (w tym nieformalnych ruchów) społecznych działających na rzecz praw człowieka, oraz ich działalności w tym przedmiocie – której jednym z narzędzi jest właśnie prawo do informacji – oraz niedostateczne wyjaśnienie przez Spółkę (jej cyt.: "krótką polemikę") wystąpienia negatywnej przesłanki mającej uzasadniać odmowę udzielenia wnioskowanej informacji publicznej.
W odpowiedzi na skargę Spółka, reprezentowana przez Prezesa jej Zarządu, a zastępowana przez r. G., wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko w sprawie. Z kolei odnosząc się do zarzutu niewyłączenia się przez Prezesa Zarządu Spółki od ponownego rozpoznania sprawy, pełnomocnik wskazał, że zgodnie z art. 17 ust. 2 u.d.i.p. stronie przysługuje prawo do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez ten sam organ, i w tym przypadku przepisy dotyczące postępowanie odwoławczego stosuje się odpowiednio. Skoro zatem wniosek taki rozpoznaje ten sam organ, to nie ma podstaw – z uwagi na konstrukcję tego środka odwoławczego – na możliwość, aby inna osoba podpisała taką decyzję.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV tut. Sądu z 21 czerwca 2021 r. sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842, ze zm.), o czym strony zostały powiadomione pismami z 21 czerwca 2021 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842, z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania ww. zarządzenia Przewodniczącego Wydziału.
Przystępując do rozpoznania sprawy w tym trybie, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137; w skrócie "p.u.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia oraz rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.
W myśl art. 21 in principio ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176; w skrócie "u.d.i.p.") przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stosuje się także do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej.
Taka skarga została wniesiona w niniejszej sprawie. Jej przedmiotem uczyniono decyzję Zakład Gospodarki Odpadami z siedzibą w K. – a doprecyzowując: decyzję Prezesa Zarządu tej spółki – z [...] kwietnia 2021 r. ([...]), utrzymującą w mocy decyzję własną z [...] marca 2021 r. ([...]) o odmowie udostępnienia informacji publicznej w części dotyczącej "podania imion, nazwisk, stanowisk i stopnia pokrewieństwa osób zatrudnionych w spółce będących członkami rodzin radnych, członkiem rodzin zarządu i pracowników Urzędu Miejskiego w K.". Sam fakt, że tacy familianci są zatrudnieni w Spółce – w osobach: jednego członka rodziny radnego, jednego członka rodziny członka Zarządu i jednego pracownika Urzędu Miejskiego – został przyznany przez Prezesa Zarządu Spółki w piśmie z [...] marca 2021 r. (DO/201-4/2021).
W ocenie Sądu wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek zasadniczo z innych przyczyn, niż w niej wskazane.
Jest poza sporem, że jednoosobowa, komunalna (gminna / miejska) spółka kapitałowa, jaką jest MZGOK (będący spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, której jedynym udziałowcem jest Miasto K., co wynika z zalegającego w aktach sądowych odpisu z KRS) – a ściślej: prezes zarządu tej spółki, uprawniony do jej reprezentacji (jednoosobowo) – jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej. Pewne wątpliwości może jedynie nasuwać zakwalifikowanie takiej spółki do właściwej grupy podmiotów spośród wyszczególnionych w art. 4 ust. 1u.d.i.p., który stanowi, że: "Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:
1) organy władzy publicznej;
2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;
3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;
4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;
5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów."
Istota sygnalizowanych wątpliwości zawiera się w pytaniu, czy MZGOK – jako jednoosobowa spółka z o.o. utworzona przez Miasto K. – jest "osobą prawną samorządu terytorialnego" w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., czy może jednym z podmiotów wymienionych w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., a w szczególności wzmiankowaną w tym punkcie: "osobą prawną, w której jednostka samorządu terytorialnego ma pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów".
Źródłem tych wątpliwości jest nieostrość pojęcia "osoba prawna samorządu terytorialnego". Można bowiem uznać, że w pojęciu tym mieszczą się – obok jednostek samorządu terytorialnego, do których zalicza się m.in. gmina (por. wyrok SN z 19.11.2015 r., IV CSK 11/15; dostępny w Bazie Orzeczeń Sądu Najwyższego, http://www.sn.pl/orzecznictwo/SitePages/Baza_orzeczen.aspx, w skrócie "BOSN") – także spółki kapitałowe, w których taka jednostka jest jedynym wspólnikiem (por. np. wyroki WSA: z 15.02.2007 r., II SAB/Ke 3/07; z 05.04.2018 r., II SAB/Sz 18/18; z 15.07.2021 r., IV SA/Po 354/21; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie "CBOSA"; por. też B. Wilk, Spółka handlowa jako podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznych, "Rejent" 2015, nr 8, ss. 105-106). W orzecznictwie zdaje się jednak przeważać pogląd, że spółki komunalne – w tym także te jednoosobowe – zaliczają się do grupy podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. I to nie tylko ze względu na to, że taka (tu: jednoosobowa) spółka komunalna jest osobą prawną, w której jednostka samorządu terytorialnego ma pozycję dominującą, ale również dlatego, że wykonuje ona zadania publiczne (tu: w zakresie gospodarowania odpadami) oraz dysponuje majątkiem publicznym (por. wyroki NSA: z 02.06.2015 r., I OSK 1608/14; z 25.04.2018 r., I OSK 1221/16; por. też wyroki WSA: z 13.12.2005 r., II SA/Ol 799/05; z 05.01.2006 r., II SA/Ol 894/05; z 15.10.2015 r., II SAB/Po 81/15; z 02.02.2017 r.; IV SA/Gl 970/16; z 07.09.2017 r., II SA/Sz 649/17; z 15.01.2018 r., II SAB/Wa 471/17; z 22.08.2019 r., IV SA/Po 229/19; z 22.05.2020 r., II SAB/Wa 41/20 – dostępne w CBOSA). Wreszcie, niekiedy w takich przypadkach przywoływane są obie podstawy prawne – z art. 4 ust. 1 pkt 4 oraz pkt 5 u.d.i.p. – jako źródła obowiązku udostępnienia informacji publicznej przez podmioty reprezentujące jednoosobowe spółki komunalne (por. np.: wyrok NSA z 10.01.2018 r., I OSK 724/16; wyrok WSA z 02.06.2021 r., II SAB/Po 40/21 – dostępne w CBOSA).
W świetle powyższych uwag Prezes Zarządu MZGOK jest bez wątpienia podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznych, które znajdują się w jego posiadaniu (zob. art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Wypada zauważyć, że kwestia ta nie była pomiędzy stronami sporna.
Spór, w aspekcie podmiotowym, dotyczył jedynie tego, czy – jak zarzucono w skardze – Prezes Zarządu MZGOK powinien był się wyłączyć od ponownego rozpoznania sprawy, a to z uwagi na dyspozycję art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 2 u.d.i.p.
W ocenie Sądu wskazany zarzut skargi jest chybiony, gdyż przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. – w myśl którego pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji – nie znajduje zastosowania, wprost ani odpowiednio, do udzielającego informacji publicznej prezesa zarządu spółki z o.o. Przeciwko możliwości zastosowania do takiej sytuacji cytowanego przepisu "wprost", przemawia już okoliczność, że spółka z o.o. (tu: MZGOK) nie jest organem administracji publicznej w rozumieniu art. 24 § 1 k.p.a., a więc prezes jej zarządu – bez względu na charakter łączącego go ze spółką stosunku prawnego, na podstawie którego pełni swoje obowiązki (mogącego wynikać np. z umowy o pracę albo z kontraktu menedżerskiego) – nie jest pracownikiem organu administracji publicznej w powyższym rozumieniu, lecz piastunem organu spółki handlowej. Przeciwko zaś stosowaniu w analizowanym przypadku przepisu art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. "odpowiednio", przemawia – poza literalnym brzmieniem art. 17 ust. 2 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 4 i 5 u.d.i.p. (w którym w każdym przypadku jest mowa o obowiązanym "podmiocie reprezentującym", którym z pewnością jest prezes zarządu spółki) – także całkowita dysfunkcjonalność takiego rozwiązania. Przede wszystkim należałoby bowiem wówczas uznać, że zastosowanie ww. przepisu byłoby w konkretnym przypadku uzależnione od tego, czy istnieje możliwość wyłonienia spośród członków zarządu spółki innego (drugiego) "składu orzekającego" – a więc od tego, czy zarząd danej spółki jest jedno-, czy wieloosobowy, czy sposób reprezentacji jest jednoosobowy, czy łączny, itd. Poza tym nie wiadomo, kto w takim przypadku miałby odpowiednio pełnić rolę "bezpośredniego przełożonego" (zob. art. 24 § 3 k.p.a.) albo "organu wyższego stopnia" (zob. art. 27 § 1 k.p.a.) orzekającego o wyłączeniu prezesa zarządu spółki od ponownego rozpatrywania sprawy udostępnienia informacji publicznej (zob. wyrok WSA z 26.09.2019 r., IV SA/Po 578/19, CBOSA; por. też wyroki WSA: z 19.09.2018 r., II SA/Ke 513/18; z 15.07.2021 r., IV SA/Po 354/21 – CBOSA). Ponadto w przypadku, gdy – tak jak w kontrolowanej sprawie – podmiotem reprezentującym spółkę komunalną jest prezes zarządu jednoosobowego, nasuwa się analogia do sytuacji osoby piastującej funkcję organu administracyjnego monokratycznego. Zgodnie zaś z utrwalonym orzecznictwem, w odniesieniu do takich osób (tzw. piastunów organu) przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. nie znajduje zastosowania (por.: uchwała NSA z 20.05.2010 r., I OPS 13/09, ONSAiWSA 2010, z. 5, s. 82; wyrok TK z 06.12.2011 r., SK 3/11, OTK-A 2011, Nr 10, poz. 113; wyrok NSA z 07.03.2013 r., I OSK 1186/12, CBOSA).
W kontrolowanej sprawie strony nie spierały się również o jej aspekt przedmiotowy, tj. o zasadność uznania wnioskowanych informacji za informację publiczną. Takiej kwalifikacji dokonała sama Spółka, udzielając skarżącemu odpowiedzi na pkt 1 jego wniosku (dotyczący tego, czy w Spółce zatrudnieni są radni, członkowie rodzin radnych, członkowie rodzin zarządu lub rady nadzorczej spółki lub pracownicy Urzędu Miejskiego), a odmowę odpowiedzi na pkt 2 tego wniosku (który dotyczył podania imienia, nazwiska, stanowiska i stopnia pokrewieństwa takich zatrudnionych) motywując jedynie ochroną prywatności zainteresowanych osób. Przy tym w żadnym miejscu Spółka nie wskazywała, jakoby żądana informacja miała charakter informacji publicznej "przetworzonej", stąd zarzut skargi zwalczający taką kwalifikację wnioskowanej informacji jawi się jako chybiony, a wręcz niezrozumiały.
Sąd podziela zgodne stanowisko stron w kwestii kwalifikacji żądanych informacji o osobach zatrudnionych w MZGOK – będącym, raz jeszcze podkreślmy, spółką komunalną – jako informacji publicznej. Taka kwalifikacja znajduje oparcie w treści zamieszczonej w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. (acz wysoce niedoskonałej) definicji legalnej "informacji publicznej", przez którą zgodnie z tym przepisem należy rozumieć "każdą informację o sprawach publicznych". Przykładowe wyliczenie takich informacji zawiera przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o: podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach (pkt 2 lit. d), a także o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w tym o naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych (pkt 3 lit. g). W ocenie Sądu to raczej w tych przepisach – aniżeli w przywołanych w skardze, jako naruszone, przepisach: art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p. (dot. informacji o majątku, którym dysponują podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p.) oraz art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. f (dot. informacji o długu publicznym) – należy upatrywać prawnej podstawy do żądania informacji objętych wnioskiem skarżącego z [...] lutego 2021 r.
Potwierdza to orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym zasadnie argumentuje się, że wykonywanie przez spółkę komunalną zadania z zakresu użyteczności publicznej, a więc zadania publicznego, sprawia iż cały proces jego realizacji ma charakter publiczny. W tym również w zakresie odnoszącym się do konkretnych osób, które zawarły ze spółką umowę o pracę i na jej podstawie, w imieniu spółki wykonują czynności faktycznie będące realizacją tegoż zadania. Silne oddziaływanie społeczne i polityczne otoczenia na spółkę oraz zwrotne oddziaływanie spółki na otoczenie nie pozwala zgodzić się z tezą, iż lista pracowników zatrudnionych przez spółkę komunalną nie zawiera żadnego komunikatu o sprawach publicznych. Wypada wskazać na takie oddziaływanie chociażby w aspekcie potencjalnego nadużycia władzy przy zatrudnianiu pracowników, co wpisuje się w podstawową dyrektywę interpretacyjną art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i art. 1 ust. 1 u.d.i.p., którą jest jawność ukierunkowana na rzetelne działanie instytucji wykonujących zadania publiczne (por. wyrok NSA z 25.04.2018 r., I OSK 1221/16, CBOSA). W konsekwencji nie ulega wątpliwości, że lista osób zatrudnionych przez spółkę komunalną stanowi informację publiczną (por. wyroki NSA: z 25.04.2018 r., I OSK 1221/16; z 30.11.2018 r., I OSK 2158/16; z 25.09.2019 r., I OSK 506/19 – dostępne w CBOSA).
Powyższa konstatacja implikuje sposób, w jaki powinna nastąpić ewentualna odmowa udostępnienia takiej informacji. Określa go mianowicie norma z art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 u.d.i.p. I to właśnie w odpowiednio zastosowanej formie decyzji, Prezes Zarządu MZGOK rozstrzygnął o odmowie udostępnienia informacji zażądanej w pkt 2 wniosku skarżącego, nie kwestionując tego, iż wnioskowana informacja stanowi informację publiczną.
Jednakże wydając swe decyzje, Prezes Zarządu Spółki nie ustrzegł się kilku istotnych błędów.
W tym miejscu należy podkreślić, że w świetle przywołanych wyżej przepisów odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji, do których – z niewielkimi modyfikacjami – stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (por. art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p.). Z kolei do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 u.d.i.p. stosuje się odpowiednio (art. 17 ust. 1 u.d.i.p.). Wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania (art. 17 ust. 2 u.d.i.p.).
Nie ulega również wątpliwości, że ustawodawca dla wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie przewiduje jakichkolwiek wymagań formalnych (poza utrwaleniem go w postaci pisemnej), co w szczególności oznacza, że możliwe jest jego przesłanie także drogą elektroniczną, bez użycia podpisu elektronicznego. Wynika to z braku konieczności pełnego zidentyfikowania wnioskodawcy, który żądając informacji publicznej, nie musi wykazać się jakimkolwiek uzasadniającym to interesem faktycznym lub prawnym. Co do zasady wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie stanowi podania w rozumieniu art. 63 k.p.a., ponieważ na tym etapie postępowania przepisów k.p.a. się nie stosuje. Minimalne wymogi w odniesieniu do takiego wniosku sprowadzają się do jasnego sformułowania, co jest przedmiotem żądania. W konsekwencji brak np. podpisu na wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie stanowi jego braku formalnego (por. wyroki NSA: z 16.03.2009 r., I OSK 1277/08; z 30.11.2012 r., I OSK 1991/12; z 27.03.2018 r., I OSK 1701/16; z 29.04.2020 r., I OSK 3085/19).
Sytuacja ulega jednak istotnej zmianie z chwilą, gdy – tak jak w kontrolowanej sprawie – organ rozpatrujący wniosek o udostępnienia informacji publicznej dojdzie do przekonania o konieczności załatwienia tego wniosku przez wydanie decyzji administracyjnej (odpowiednio: "rozstrzygnięcia", o jakim mowa w art. 17 ust. 1 u.d.i.p.). Wówczas bowiem wniosek o udostępnienie informacji publicznej musi już spełniać wymogi określone w art. 63 k.p.a. W konsekwencji ustalenie, że istnieje podstawa do odmowy udostępnienia informacji publicznej (bądź umorzenia postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p.) uzasadnia wezwanie wnioskodawcy o uzupełnienie braków formalnych wniosku, jeżeli wniosek jest obarczony brakami, o jakich stanowi k.p.a. W takiej bowiem sytuacji, z mocy art. 16 ust. 2 u.d.i.p., do decyzji – a w konsekwencji i postępowania poprzedzającego jej wydanie – znajdują zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku znajduje uzasadnienie, po dokonaniu powyższej analizy i uzewnętrznieniu zamiaru organu (por. wyrok NSA z 19.06.2020 r., I OSK 1342/19, CBOSA). Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 16 grudnia 2009 r. o sygn. akt I OSK 1002/09 (CBOSA), "wszystkie te przypadki, w których ma dojść do podjęcia przez organ aktu administracyjnego, w tym zwłaszcza kwalifikowanego, jakim jest decyzja administracyjna (odmowna oraz o umorzeniu postępowania), bezwzględnie wymagać będą własnoręcznego podpisu wnioskodawcy (podpisu elektronicznego) na wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a jego brak winien być usuwany w postępowaniu naprawczym, regulowanym w art. 64 § 2 k.p.a. Zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, do decyzji odmownej oraz o umorzeniu postępowania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, co oznacza, że Kodeks ten ma zastosowanie do całego procesu wydawania decyzji, a więc także do kwestii usuwania braków formalnych wniosku o dostęp do informacji publicznej, o ile zobowiązany organ zmierza do wydania takiej decyzji (podjęcie decyzji administracyjnej w sytuacji niepodpisania wniosku wykazuje cechy działania organu z urzędu, co w przypadku postępowania wszczynanego jedynie na wniosek oznacza wydanie decyzji nieważnej – art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.)". Stanowisko to zostało zaakceptowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z 29.02.2012 r., I OW 196/11; a także wyroki NSA: z 04.02.2016 r., I OSK 873/15; z 26.05.2017 r., I OSK 2534/16; z 27.09.2017 r., I OSK 7/17; z 12.10.2017 r., I OSK 430/17; z 10.01.2018 r., I OSK 758/16; z 19.06.2020 r., I OSK 1342/19 – dostępne w CBOSA).
W kontrolowanej sprawie jest poza sporem, że wniosek skarżącego z [...] lutego 2021 r., przesłany drogą e-mail, nie zawierał autoryzowanego podpisu wnioskodawcy, tj. ani nie został przezeń podpisany własnoręcznie (zob. art. 63 § 3 zdanie pierwsze k.p.a.), ani opatrzony kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym, podpisem osobistym lub uwierzytelniony w sposób zapewniający możliwość potwierdzenia pochodzenia i integralności weryfikowanych danych w postaci elektronicznej (zob. art. 63 § 3a pkt 1 k.p.a.).
Zatem Prezes Zarządu Spółki, powziąwszy zamiar odmowy udostępnienia informacji publicznej określonej w pkt 2 ww. wniosku (najpóźniej przy redagowaniu pisma z [...] marca 2021 r. stanowiącego odpowiedź na pkt 1 tego wniosku), powinien był, zamiast wydawać już w tym samym dniu decyzję odmowną, wezwać skarżącego, zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a., do podpisania wniosku w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 7 dni, pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania – czego błędnie nie uczynił. W konsekwencji wydana przezeń decyzja z [...] marca 2021 r. obarczona jest wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. wyroki NSA: z 26.05.2017 r., I OSK 2534/16; z 27.09.2017 r., I OSK 7/17; z 12.10.2017 r., I OSK 430/17; z 10.01.2018 r., I OSK 758/16; z 19.06.2020 r., I OSK 1342/19; dostępne w CBOSA) – jako decyzja rażąco naruszająca zasadę wnioskowości (skargowości) postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej (por. art. 10 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 61 § 1 i 2 k.p.a.).
Tej wadliwości decyzji z [...] marca 2021 r. nie mogło konwalidować następcze (tj. dokonane już po jej wydaniu) podpisanie przez skarżącego wniosku z [...] lutego 2021 r., za pomocą podpisu elektronicznego, "przy okazji" sporządzenia i przesłania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej tą decyzją.
W konsekwencji, utrzymując w mocy decyzję z [...] marca 2021 r. po ponownym rozpatrzeniu sprawy – zamiast ją uchylić, jako dotkniętą wadą nieważności, i orzec co do istoty sprawy, stosownie do art. 138 § 1 pkt 2 ab initio k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 2 u.d.i.p. – Prezes Zarządu Spółki ponownie dopuścił się rażącego naruszenia prawa, tym razem przy wydaniu "drugoinstancyjnej" decyzji z [...] kwietnia 2021 r. Jak bowiem trafnie przyjmuje się w orzecznictwie sądowym, utrzymanie w mocy w postępowaniu odwoławczym (tu odpowiednio: w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) decyzji organu pierwszej instancji obarczonej wadą nieważności powoduje, że także decyzja organu odwoławczego (tu odpowiednio: organu rozpatrującego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) dotknięta jest taką samą wadą, jako rażąco naruszająca prawo w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. (por. wyroki NSA: z 28.06.1999 r., IV SA 1051/97, LEX nr 47905; z 12.04.2000 r., II SA/Gd 1089/98, CBOSA; z 18.04.2000 r., II SA/Gd 954/98, LEX nr 44072).
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Ustalenie, że kontrolowany akt został wydany z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a.), sprawia, że nie ma potrzeby badania przez sąd, czy ponadto akt ten zawiera ewentualnie inne jeszcze uchybienia, gdyż już ta przyczyna prowadzi do jego nieważności (por. wyrok WSA z 04.02.2004 r., I SA 1521/02, CBOSA). Stwierdzenie zaś nieważności zaskarżonego aktu czyni zbędną – a wręcz niedopuszczalną – merytoryczną ocenę zarzutów zawartych w skardze, co wynika z istoty kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, uw. 12 do art. 145; por. też wyroki NSA: z 10.02.1998 r., I SA 1342/97, LEX nr 45991; z 16.09.1998 r., I SA 2223/97, CBOSA; z 06.09.2011 r., I OSK 1487/10, CBOSA; z 15.09.2011 r., II GSK 777/10, CBOSA; z 24.11.2016 r., II GSK 3423/16, CBOSA).
W związku z tym jedynie ubocznie można zauważyć, że obie kwestionowane decyzje dotknięte są jeszcze dalszymi wadami, które dotyczą ich treści.
W świetle art. 107 § 1 k.p.a. prawidłowa decyzja powinna zawierać: (1) oznaczenie organu administracji publicznej; (2) datę wydania; (3) oznaczenie strony lub stron; (4) powołanie podstawy prawnej; (5) rozstrzygnięcie; (6) uzasadnienie faktyczne i prawne; (7) pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie oraz o prawie do zrzeczenia się odwołania i skutkach zrzeczenia się odwołania; (8) podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji; (9) w przypadku decyzji, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego, sprzeciw od decyzji lub skarga do sądu administracyjnego – pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa, sprzeciwu od decyzji lub skargi oraz wysokości opłaty od powództwa lub wpisu od skargi lub sprzeciwu od decyzji, jeżeli mają one charakter stały, albo podstawie do wyliczenia opłaty lub wpisu o charakterze stosunkowym, a także możliwości ubiegania się przez stronę o zwolnienie od kosztów albo przyznanie prawa pomocy. Przepisy szczególne mogą określać także inne składniki, które powinna zawierać decyzja (art. 107 § 2 k.p.a.). W odniesieniu do decyzji wydawanych w postępowaniu w sprawie udostępnienia informacji publicznej takim przepisem szczególnym, określającym dodatkowe składniki decyzji, jest art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p., zgodnie z którym uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji powinno zawierać także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Cytowany art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. uzupełnia regulację art. 107 § 3 k.p.a., w myśl której uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
Oceniając przez pryzmat ww. przepisów obie kwestionowane decyzje Prezesa Zarządu MZGOK należy stwierdzić, że – po pierwsze – nie został w niej należycie (wyczerpująco) określony adresat decyzji, gdyż nie podano jego miejsca zamieszkania
Nie ulega wątpliwości, że wskazanie w treści decyzji jej adresata jest jednym z elementów koniecznych decyzji. Stroną postępowania administracyjnego mogą być podmioty wskazane w przepisie art. 25 k.p.a. Jak to już wyżej wskazano, w przypadku podjęcia zamiaru wydania decyzji administracyjnej przez organ w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, zobowiązany jest on do stosowania od tego momentu przepisów k.p.a. Wiąże się z tym obowiązek organu ustalenia m.in. strony postępowania, tj. ustalenia danych personalnych wnioskodawcy i adresu jego zamieszkania, jeśli jest nim osoba fizyczna, czy nazwy i siedziby – w odniesieniu do osób prawnych. Jest to związane z potrzebą oznaczenia adresata w treści decyzji, stosownie do art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a., a następnie doręczenia wnioskodawcy wydanej decyzji, jako warunku koniecznego jej wprowadzenia do obrotu, zgodnie z art. 109 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z 11.02.2021 r., III OSK 2875/21, CBOSA).
W kontrolowanej sprawie obie decyzje zostały wydana z oznaczeniem jedynie imienia i nazwiska skarżącego, co w ocenie Sądu nie spełnia wymogów z art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a.
Po drugie, istotne zastrzeżenia budzi również treść (zupełność) uzasadnień kwestionowanych decyzji. Nie wynika z nich bowiem w szczególności:
- czy organ rozważył możliwość udostępnienia skarżącemu, bez naruszenia prawa do prywatności zainteresowanych osób, przynajmniej niektórych spośród danych zażądanych przezeń w pkt 2 wniosku?
Niepodjęcie takich rozważań – a co najmniej nie utrwalenie ich w uzasadnieniu decyzji – jest brakiem istotnym, jeśli się zważy, że prima facie udostępnienie takich danych, jak stanowisko lub, zwłaszcza, stopień pokrewieństwa może wcale nie naruszać (a przynajmniej nie w każdym przypadku, jeśli np. danego rodzaju stanowisk jest więcej niż jedno w Spółce) sfery prywatności zainteresowanych osób zatrudnionych w Spółce;
- czy organ rozważył, czy wśród ww. osób zatrudnionych, których dotyczył wniosek skarżącego, nie ma osób pełniących funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p.?
Jest to również istotny brak motywów decyzji, gdyż statuowane w powyższym przepisie ograniczenie prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji. Na gruncie tego przepisu – jak trafnie podnosi się w orzecznictwie – należy wyodrębnić dwie grupy pracowników, których sytuacja prawna w zakresie prawa do ochrony informacji ich dotyczących jest różna. Pierwsza grupa to pracownicy, którzy pełnią funkcję publiczną i w stosunku do których co do zasady wyłączona jest w tym zakresie ochrona prywatności, jeżeli żądana informacja pozostaje w związku z pełnioną funkcją, o czym stanowi art. 5 ust. 2 zdanie drugie u.d.i.p. Drugą grupę stanowią pracownicy, którzy nie pełnią funkcji publicznych i wobec których możliwe jest zastosowanie przepisów chroniących ich prawo do prywatności. Rozważając możliwość udostępnienia informacji w zakresie ich danych osobowych należy każdorazowo analizować czy jest ona niezbędna z punktu widzenia celów prawa do informacji publicznej, a także czy nie narusza prawa do prywatności tych osób. W konsekwencji co do zasady tylko dostęp do informacji publicznej dotyczącej danych osobowych pracowników spółki komunalnej niepełniących funkcji publicznej może być wyłączony poprzez powołanie się na ochronę prywatności (por. wyrok NSA z 25.09.2019 r., I OSK 506/19, CBOSA; por. też wyrok NSA z 30.11.2018 r., I OSK 2158/16, CBOSA).
- czy przed wydaniem decyzji organ zwrócił się do zainteresowanych osób z pytaniem, czy w związku ze złożonym wnioskiem rezygnują one ze swego prawa od prywatności?
Należy zaznaczyć, że również w przedłożonych sądowi aktach sprawy nie ma na ten temat jakiejkolwiek wzmianki. W świetle zastosowanego przez organ art. 5 ust. 2 u.d.i.p. jest to uchybienie istotne, gdyż zgodnie z tym przepisem ograniczenie prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej nie dotyczy również przypadku, gdy osoba fizyczna rezygnuje z przysługującego jej prawa. Z powyższego wynika, że przed rozpoznaniem wniosku o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej osoby fizycznej organ powinien zwrócić się do tej osoby z pytaniem czy rezygnuje z przysługujące jej prawa (por. wyrok NSA z 04.02.2020 r., I OSK 2477/18, CBOSA).
Już powyższe wyliczenie braków uzasadnień kwestionowanych decyzji pozwala stwierdzić, że organ w istotnym stopniu uchybił regule, w myśl której nie jest dopuszczalne w świetle przepisów u.d.i.p. powoływanie się na przesłankę wyłączenia informacji z obowiązku jej udostępnienia bez wskazania wyczerpującej, konkretnej argumentacji, uzasadniającej przyczyny uznania, że zachodzą szczególne okoliczności wskazane w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Tylko jasne, nieabstrakcyjne i szczegółowe przedstawienie stanowiska może oprzeć się zarzutowi naruszenia w decyzji przepisu art. 107 § 3 k.p.a. (por. wyroki NSA: z 18.05.2018 r., I OSK 684/17; z 10.03.2020 r., I OSK 3922/18 – CBOSA).
Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 21 u.d.i.p., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku, tj. stwierdził nieważność obu decyzji Spółki (Prezesa jej Zarządu), jako rażąco naruszających prawo w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a.
O zwrocie kosztów postępowania – obejmujących w tym przypadku jedynie uiszczony wpis od skargi, w wysokości [...] zł (pkt 2 sentencji wyroku) – Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 21 u.d.i.p.
Ponownie rozpoznając sprawę – tj. załatwiając pkt 2 wniosku skarżącego z 22 lutego 2021 r. – Prezes Zarządu Spółki uwzględni przedstawione w niniejszym uzasadnieniu oceny prawne i wskazania Sądu (art. 153 p.p.s.a.).